Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 62
IMperator Regi, ſalutem. Qualiter ad multam inſtantiam Lombardorum Romanae Mat. Paris, p. 524, 525, 526. Epiſtola Imperatoris ad Regem Angliae.ſedis Antiſtes contra nos inconſulto calore proceſſerit, ſatis vos publica fama perdocuit. Qualiter etiam prius quam contra nos, religionis debito & Pontificatus gravitate depoſitis, hoſtiliter arma capiens, ſe Ducem & Principem noſtrorum rebellium ſtabiliret, nos univerſale Concilium, & ſpecialiter Nunciorum veſtrorum praeſentiam petiſſemus, ſerenitatem Regiam credimus non latere. Demum, notitiam veſtram non latuit, qualiter ad quorundam ex fratribus ejus inſtantiam, qui pro reparatione tanti diſcriminis remedia cogitabant, praeter omnium requirentium ſpem, noſtra magnificentia condeſcendit, ut Lombardis prorſus excluſis, permitteremus eundem ab inſuetis infeſtationibus Sacerdotum per temporale treugarum ſubſidium reſpirare, utpote qui libenter pro ſedatione ſcandali generalis, & Terrae Sanctae ſubſidio procurando, reperiri modos & vias patiebamur ad pacem. Sed ipſe Lombardos eoſdem, quibus confoederatus fuerat, a treugarum noſtrarum foedere non eſt paſſus excludi, totius orbis diſſidio Mediolanenſium ac ipſorum ſequacium ſuffragia praeferendo. Cui cum aliquatenus aſſentire nollemus, ut laeſae Majeſtatis noſtrae reos ſub praedictarum treugarum involucro pateremur involvi, vel ipſos ullo modo Papae praeſidio communiri, tandem poſtquam vidit eoſdem rebelles noſtros propria virtute deficere, nec ipſis poſſe temporalia remedia ſaltem quiete afferre, ad artes alias poſtmodum ſe convertit, ſatagens nos per venerabilem Brixenſem Epiſcopum, ad noſtram praeſentiam accedentem, inducere, ut cum pro reformatione pacis inter nos & Eccleſiam, ut dicebat, quamplurium Regum Nuncios ac nonnullos de Occidentalibus partibus Principes & Praelatos ad Synodum intenderet convocare, Lombardos praedictos excellentiae noſtrae inimicos, in treugis cum ipſo uſque in proximum feſtum reſurrectionis Dominicae contrahendis, comprehendere deberemus, cauſam fingens, ut ex univerſalibus treugis, vocatis ad Synodum ſecuritas largior praeberetur. Audite mirabilem circumventionis modum, ad depreſſionem noſtrae juſtitiae excogitatum, dum pacem nobiſcum habere velle ſe ſimulat, ut Lombardos, ad tempus per treugarum ſuffragia reſpirantes, contra nos fortius poſtmodum in rebellione confirmet, utque contra nos ad diſcordiam ſe medio tempore pervenientium Praelatorum ad vocationem ſuam ſubſidia licentius praeparet, ſpeciem nobis concordiae pollicetur. Et ut evidenter ad oculum videatis, quod pro diſcordia potius Concilium advocet, quam pro pace, formam hujuſmodi advocationis attendite. In qua nihil omnino de futurae pacis tractatu deſcribitur, niſi pro magnis & arduis Eccleſiae Romanae negotiis vocatorum praeſentiam aſſerat opportunam. Tempus inſpicite, dum Legatum nobis ante Concilium, poſtquam nos & aggreſſus hoſtiliter, nititur convocare. Conſiderate perſonas, dum ſpretis magnificentiae veſtrae Nunciis, per quos ſibi tractatum pacis hujuſmodi frequentius obtuliſtis, nunc Provinciae Comitem, manifeſtum excellentiae noſtrae rebellem, Ducem Venetorum, Marchionem Oſtienſem, Comitem S. Bonifacii, Albericum de Romandiola, Biackinum, Gugſinum de Camino, & Paulum Traverſanum, cum quibus in malum noſtrum, data eis pecunia, prout eſt publica voce notorium, conjuravit, vocat expreſſis nominibus ad Synodum ſupradictam. Veruntamen ob reverentiam ſummi Regis, ſic nominato Epiſcopo duximus reſpondendum, quod nos cum ſacroſancta Romana Eccleſia matre noſtra diſcordiam non habemus aliquam, ſed ab hujuſmodi Romani Pontificis impetu juſtitiam Imperii noſtri defendimus, & injuriam propulſamus. Nihilominus tamen, cum ipſo ſemper pacem habere optavimus & optamus, per quod generale mundi diſſidium evitemus. Et ut tractatus pacis a remotioribus partibus non quaeratur, per eundem Epiſcopum ac alios bonos viros, juſtitiae noſtrae conſcios, & communis concordiae zelatores, ad praeſentem tractatum pacis, ut mala de medio citius auferantur, obtulimus nos paratos; treugas etiam, licet nobis tanquam ad belli praeſidia munitis infeſtas, inire conceſſimus cum eodem; ſperantes per eos, velut per quandam ſalutiferam ſcalam, poſſe facilius ad excelſa palatia pacis aſcendi. Lombardos tamen excellentiae noſtrae rebelles, a nexu treugarum hujuſmodi, ſicut ſemper excluſimus, ſic in perpetuum excludemus; nec inter nos & eum, praeſente diſcrimine, vocari Concilium per eundem, velut hoſtem publicum Imperii, permittemus: Praeſertim cum nobis, Imperio, et omnibus terrae primatibus indecentiſſimum judicemus, honoris noſtri cauſam ſuſpecto foro ſubjicere, vel judicio Synodali: Sed omnibus ad Concilium ipſum convocatis, per terram noſtrae ditioni ſubjectam, in perſonis & rebus ſecuritatem denegamus. Quamobrem ſerenitatem Regiam praeſentibus exhortamur, quatenus per Praelatos omnes & ſingulos Regni veſtri, edicti Regii vulgato programmate divulgetis; ut nullus ſub ſecuritatis noſtrae fiducia ad Synodum ipſam accedat. Nos enim quantumcunque Regni veſtri fidelibus, ob amorem praecipuum quem erga vos gerimus, libentiſſime deferamus; praeſumptuoſam tamen audaciam eorum, qui ad inimici noſtri vocationem accederent, nos non deceret ullatenus aequanimiter tolerare. Datum in Caſtris, in obſidione Faventiae, xiij. die Septembris, xiiij. Indict. A clear evidence of the Emperors Prerogative, to prohibit, as well as to ſummon Councils, when called to his prejudice, to prevent the Popes deſigns againſt him.
Subſcriptis igitur & quibuſdam aliis cauſis rationabilibus, Dominus ImperatorCauſae quibus Imperator motus Concilium vult impedire. turbatus, & timens ſibi laque os praeparari in Concilio celebrando, caepit illud impedire, his admonitus cauſis pro parte praelibatis. Primo, igitur Dominus Imperator tempus reprehendit inopportunum, & nimis feſtinum, ad quod nunquam conſenſit praefigendum. Item, quod ſicut praeloquutum fuit, & tam Papali quam Imperiali aſſenſu determinatum, non vocat Dominus Papa vocandos ad Concilium, cum utriuſque cauſa ſit in ipſo ſpecialiter pertractanda. Item, cum pro pace, reformanda inter eos & confirmanda vocandum fuit Concilium, & non ob aliud, in ſcripto vocationis ſuae non facit ſuper hoc Dominus Papa mentionem niſi tantum ſic exprimens, pro arduis Eccleſiae negotiis, ſuppreſſo penitus pro qua cauſa vocari Concilium debuit principaliter, & ſic obviat Papa promiſſis utrobique formatis & firmatis. Item, dicit Dominus Imperator, quod Dominus Papa ad Concilium publicos hoſtes, & manifeſtos Imperii vocavit, (quorum nomina Dominus Imperator in ſua epiſtola exprimit,) & eoſdem Imperialibus corrupit muneribus, ut vertantur in Arcum pravum, ut traditorum nominibus in perpetuum proboſe cum ſuis generationibus deturpentur, quibus non ſunt tam ardua ſtatus Imperialis committenda. Item, dicit Imperator: Otto Cardinalis, Legatus in Anglia, & Rex Angliae, omnem fere theſaurum illius regionis, ad meam dejectionem anhelantes, exhauſerunt: & nos, non ſine Imperii magna verecundia, & …amae noſtrae ſugillatione, in regno Angliae anathematis vinculis innodari fecerunt. Quapropter ipſos, & omnes Angliae Praelatos, noſtros inimicos merito debemus reputare, qui pecuniam ſuam in noſtrum gravamen effundentes, honorem noſtrum pro poſſe ſuffocarunt; nec movit eos, quod nunquam eis nocens affinitatis foedere Anglorum Regi conjungor ſociatius. Ipſorum igitur examen ſubire mihi foret abſurdum, & penitus diſſonum rationi. Item, dicit dominus Imperator, quod per treugarum acceptarum moram, nobis ſuſpectam, imo diſpendioſam, & dum Concilij tractarentur negotia (quae finem forte non poterunt ſortiri repentinum) inimici noſtri poterunt reſpirare, & ad gravamen Imperii, aſſenſu & fomento Papae, quorum ſe conſtituit principem defenſorem, & pro ipſis bellatorem, ſurgere fortiores. Item, dicit Dominus Imperator, quod Dominus Papa maximam quantitatem pecuniae expectat extorquendam a Praelatis Franciae, & praecipue Angliae, quam promiſit hoſtibus Imperii ſe daturum: unde ſumunt Papa & ipſi ſpem & cornua, quae merito ſibi imminent formidanda. Sumpſit enim haec conſuetudo ab praedeceſſore ſuo Innocentio, in ultimo Concilio exordium deteſtandum; ut celebrato Concilio non detur Praelatis recedendi licentia, donec Papa ſingulatim a ſingulis pecuniam extorſerit, non habito reſpectu ad labores & viatica Praelatorum, in itineribus vexatorum. Item, dicit Imperator: quod omnes Praelati, praecipue Angliae, imo etiam Rex Anglorum, tenentur Papae per ſuam profeſſionem et juramentum, tanquam Domino ſententialiter non obligati, et Imperatori vel Imperio: Vnde judicat Imperator, eorum arbitrium merito ipſi fore nimis ſuſpectum, et ratione formidandum, praeſertim cum Papa ejus dignoſcatur eſſe inimicus praecipuus et capitalis, membra tracturus ad conſenſum. Studet etiam et omnem effundit peritiam et induſtriam, ut ipſum confundat Imperium cum Imperatore. Sed ſecundum illud Ovidanum.
Ʋt la…ro, ſic cautus praecingitur enſe viator:
Hic parat inſidias, hic ſibi praeſtat opem.
Cum igitur haec, & alia populo incognita, ſubtili rationis trutina libraret Dominus Imperator, ſciens multos callere in ipſius nocumentum, caepit per praeſcriptam Epiſtolam vocatos & venientes ad Concilium, de imminentibus ſibi periculis, ſcilicet, quod noluit eos defendere perditionem ſuam facientes tranſitum, civiliter praemunire.
Moreover, the Emperor ſoon after proceeded to obſtruct and prohibit the meeting of this Concil, thus related.
Circa eorundem temporum curricula, Dominus Imperator ſatis ſubtiliter conſiderans, quod ſi Concilium generale▪ celebraretur, cui praeſidere habuit ejuſdemAnno 1241. Mat. Par. Hiſt. Angl. p. 534. 535. Imperator prohibet Praelatos ad Concilium convenire. Capitalis adverſarius, ſcilicet Dominus Papa, & cui obedire habebant omnes Praelati aſſeſſores quaſi membra ſuo Capiti, ad ſe reverſus cepit vehementer ſibi formidare, & ſibi praecavens, ait Optimatibus ſuis; Anguſtor undique, & Circumventus oppreſſuris variis torqueor, Imperio periculis jam imminentibus. Quia ſicut jam paratum eſt, ſi Concilium generale convocetur celebrandum, praeſidente inimico meo Capitali, cui non audebunt contradicere praeſidentes Praelati ſibi ſubjecti, me cum Imperio irreſtaurabiliter condemnabit. Eſt enim Papa meus inſatiabilis inimicus & adverſarius manifeſtus, potens quemcunque eorum ſuae voluntati obvium a gradu ſuae dignitatis deponere, imo & depoſitum anathematis vinculis innodare, & in deterioris poenae confuſionem praecipitare: longe aliter periclitatur cauſa noſtra et Imperii Condito, nec non et omnium Principum, quam ſolus amplector contuendam. Reges orbis et Principes, quorum etiam cauſam, eorum factus …, foveo, ad meam non venirent vocationem vel mihi obedirent, nec mihi ſub▪ ic…untur, ut poſſem eos cogere vel punire contumaces▪ pſorum igitur adminiculo de…tutus & praeſentia, dubio foro committam Imperialis culminis cauſam digniſſimam, & Inimici ejus Judices erunt? Abſit hoc me ſuperſtite. Quibus rationibus ac perſuaſionibus conſentientes Magnates ſui providebant, quod licet in ſui honoris praejudicum redundare videretur, ut mutaretur antecedens Concilium, tamen propter imminens periculum jam declaratum Concilium quod prius conceſſerat, impediretur. Ipſos igitur Praelatos coepit Imperator efficaciter Literis ſuis commonere, ut ad Concilium generale celebrandum, juxta Papalem advocationem, venire nequaquam feſtinarent! Ex tunc igitur Pra latos, qui per terram Romanam Curiam adierunt, tam in perſonis, quam eorum procuratoribus impedire, & ſuis renuentes perſuaſionibus obtemperare, hoſtiliter impugnare, capere, incarcerare, & torquere nec non & plures morte plectere deteſtanda, non ceſſabat Imperator. Quod cum audiret Dominus Papa, in eundem multiplicavit maledictiones & convicia, congeſſit excommunicationes, ſententias innovavit. Arctabantur igitur hinc inde Legati, quos in virtute obedientiae praeceperat Papa, omnium pater Spiritualium, ad inſtans Dominicae Reſurrectionis Feſtum Paſchale ac Concilium quod ſalubriter praeparaverat, ac procuraverat convenire: inde repagulum contradictionis, & Impedimentum Imperialis ſententiae formidabant. Hinc Scilla, inde Charibdis voraginis periculum minabatur. Vacillantium igitur corda Praelatorum, etiam ſingulorum, Dominus Papa ſolummodo tenore Epiſtolae ſuae ſub hac forma exiliter conſolabatur, hoc modo: