Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 55
FREDERICƲS, &c. Inviti loquimur, ſed tacere non poſſumus. JamLiterae Imperiales. enim ſecuris ad radicem arboris poſita, & gladius fere uſque ad animam tranſiens, labia diſſolverunt. Juſque datum ſceleri ſcribimus, & populum contumacem dexteram in viſcera propria vertiſſe condolemus. Juri praefertur in…uria, et voluntas Juſtitiae Dominatur. Dominum quidem Italiae, populi ſceptrum contemnere conantur Imperii. Ac etiam propriae commoditatis immemores, libertatis ejuſdem vagae luxuriam quieti pacis imponunt, & aequitati juſtitiaeque praetulerunt. Nec tamen a nobis rebellionem hu jus ſumpſiſſe nunc primum exordium aeſtimetis, ſed avitas & paternas proſequimur injurias, & productum jam ad alias regiones, libertatis invidioſae propaginem niti mur ſupplantare. Sed nec iſta diſſimulaſſe aliquolibet modo hactenus, aut conniventibus oculis pertranſiſſe credatis. Quam primum enim in nobis pubeſcentibus, ac mentis & corporis caleſcente virtute, ad Romani culmen Imperii, praeter ſpem hominum, nutu ſolummodo providentiae divinae, conſcendimus, ac Regnum Siciliae, praeclara maternae ſncceſſionis haereditas, ad jura noſtra pervenit, aciem mentis noſtrae continuo direximus ad praedicta. Ac demum ad conſummationem propoſiti noſtri, miſerabili caſu de amiſſione Damiatae tunc temporis miniſtrante cum venerabili patre noſtro H. ſummo Pontifice apud Verulas colloquio celebrato, Veronae de communi conſilio pro negotio terrae ſanctae & reformatione Imperii, ſolemnem curiam duximus indicendam: ubi tam nos quam Praedictus Papa, condiximus intereſſe. Quo propoſito & volubilitate conſilii, & metu rerum continuo praeſentium, immutato; nos a tanto bono recedere non volentes, Ferentini denuo cum Papa praeſtito collatione habita, curiam apud Cremonam indiximus: ad quam, filium noſtrum cum multis Principibus Imperii noſtri vocavimus, cum decenti militum comitatu: nihilominus de Italiae partibus ducentes nobiſcum milites, prout Imperialis excellentiae decus, & tantum negotium condecebat. Ex quo Lombardi nobis, & honori noſtro rebelles, inſpiritu contradictionis aſſumpti, & reprobum ſenſum dati, palliata occaſione timoris, propterea quod armatorum conſortio fruebamur: & nobis intendere tanquam ipſorum legitimo Domino contempſerunt, & ingreſſu in Italiam viarum difficultate prohibito, filium noſtrum & principes a noſtris aſpectibus ſubtraxerunt. Ad exaggerationem dein nequitiae adhuc occultae ac perfidiae, malitiam manifeſtam inſolentiamque adjecerunt, quod contra nos & imperium conſpirantes, nobis praeſentibus & contemptis, conjurationes nefarias contraxerunt. Et ſic deſiderata filii noſtri viſione fraudati, in Apuliam redeuntes, quia praeparatio paſſagii tranſmarini, ad quod tenebamur ex voto, tunc temporis nos arctabat, cauſam ipſam de ſatisfactione nobis & Imperio facienda, arbitrio ſummi Pontificis commiſimus terminandam; per quem, in quingentis Militibus pro negotio terrae ſanctae ſub eorum ſumptibus per biennium exhibendis fuerunt nobis arbitrali ſententia condemnati. Quos inito pacis Eccleſiam inter & Imperium diſcordiam ſeminante, ipſos contra nos in Apuliam tranſmiſerunt: & ſic per contrariae ſatisfactionis modum, praecedentes injurias geminarunt. Redeuntibus autem nobis de partibus tranſmarinis, ac inter nos & Eccleſiam diſſenſione ſedata, de reformatione ſtatus Imperii concepto propoſito inhaerentes, apud Ravennam iterum de conſilio beatiſſimi patris noſtri G. ſummi Pontificis, indiximus curiam generalem: ſub inermi tantummodo & domeſtico comitatu, ut timor armorum & occaſio frivola tolleretur. In qua, nedum Lombardi praedicti devotionis & obedientiae nobis ſigna praetenderent, imo in oculis noſtris, fere civitatem Veronae & Ezelmum, de Romano tunc temporis ad noſtrae fidelitatis obſequium noviter revocatos, extractis eorum Carrochiis, violenter invadere nitebantur, ad reverentiam noſtrae praeſentiae nullo habito omnino reſpectu. Acceſſum etiam filii noſtri ad nos, vel noſtrum ad eum per terras & vias Imperii, (quae & ſi noſtrae ſunt propriae, tamen omnibus ſunt communes) denuo prohibentes: ita quod Patris oculus tunc temporis etiam filium non vidiſſet, niſi quod navali praeſidio, amore paterno, qui contineri non poterat, ſtimulati, nos Aquilegiam ſub maris dubia ſorte, contulimus: ut praedictum filium noſtrum & Principes, qui ad nos devote ſe contulerant, videremus. Nec adhuc defuit clementiae noſtrae conſtantia, quin aggreſſionis hoſtilis furore depoſito, iterum & cauſam ipſam committeremus arbitrio eccleſiae terminandam. Ex eo tamen unde credidimus humanitatis eiſdem exempla protendere, cornua ipſis indevotionis ereximus: referentes ab eis pro debita fide perfidiam, & pro devotione contemptum, nec ulla de praedictis vexatio tribuit intellectum.
Otto the Popes Legate was very diligent to ſee the Emperor Frederick excommunicated, and the Popes ſcandalous excommunications and Bulls againſt him publiſhed throughout England, as this narrative informes us.
Et cum verſus Scotiam iter dominus Legatus arripuerat, Capitulum ſancti AlbaniMat. Paris, Hiſt. Angl. p. 481. 482, 483. Denunciatur Imperator in Anglia excommunicatus. ingreſſus eſt, & prius facto ſermone de Aſſumptione beatae Virginis, (hoc enim infra Octavas evenit) dominum Imperatorem excommunicavit. Monachi vero ſibi de tali permiſſione, literas excuſatorias obtinuerunt. Et eiſdem diebus, pluries in Eccleſia ſancti Pauli Londini, idem Imperator ſolenniter eſt excommunicatus: tali Papali authentico, quod Legato tranſmiſſum eſt, compellente.