Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 51
GREGORIƲS Epiſcopus, ſervus ſervorum Dei, Legato ſalutem. Ad tuam volumusMat. Paris, Ibidem. Litera Papae ad Legatum. notitiam pertinere, quod cum intentionis noſtrae non fuerit, nec exiſtat, ut beneficia Regni Angliae, quae ad praeſentationem ſecularium pertinent patronorum, authoritate noſtra cuiquam conferantur; nos nuper ex chariſſimi in Chriſto filii noſtri Regis illuſtris, et nobilium virorum Comitum et Baronum Angliae inſinuatione comperto, quod quidam in regno Angliae miles, in Eccleſia de Lathunun, Eboracenſis Diocaeſis, quam olim cuidam de partibus noſtris Clerico, ignorantes quod praeſentatio ad laicum pertineret, contuliſſe dicimur, jus obtinet patronatus: Regis & nobilium eorundem precibus inclinati, conceſſionem eandem auctoritate Apoſtolica revocantes, venerabili fratri noſtro Archiepiſcopo Eboracenſi, noſtris dedimus literis in mandatis, ut eum quem dictus miles and praefatam eccleſiam duxerit praeſentandum, admittat & inſtituat in candem prout pertinet ad eundem, diuturnitate temporis cum per ipſum minime ſteterit non obſtante, dummodo aliud rationabile non obſiſtat, diſtrictius inhibendo, ne alicui de caetero liceat Eccleſias Regni praedicti, in quibus laici ſunt Patroni, praeter eorum aſſenſum Apoſtolicae ſedis auctoritate conferre. Datum, &c. Per haec & his ſimilia, perpendi potest in libra rationis evidenter (It is Matthew Paris his obſervation) quanti in his temporibus mundi ſeneſcentis, conſtet juris rigor et Eccleſiae reverentia, et pietas religionis. Solum enim datae ſunt in direptionem et praedam poſſeſſiones perſonarum Eccleſiaſticarum et imbellium religioſorum. Iamjam igitur in antiquum Chaos mundus ruere comminatur.
Tempore ſub eodem Petrus Saracenus, this Popes agent in England (taken and keptMat. Paris, Hiſt. Angl. p. 467. 468. Priſoner by the Emperor paſſing from England towards Rome, for acting againſt him) quem dominus imperator Fredericus in vinculis pro redemptione ſua detinebat, obtulit decem millia librarum bonorum eſterlingorum ut ſic ſaltem redemptus & liberatus, gratiam mereretur Imperialem. Quod annuit dominus Imperator, ſi Rex Angliae amicus ſuus pro tantae pecuniae ſolutione, & ne iterum Imperialem, ipſe dictus Petrus Saracenus, vel aliquis ſuorum laederet dignitatem, occaſione nacta ex hoc, fide juberet. Et ſcripſit etiam praedictus Petrus Saracenus ad dominum Papam & amicos ſuos, ut exhortarentur dictum dominum Regem Angliae, per dominum Legatum & alios Regi familiares, ut, ſicut erat ſemper pronus & promptus, effundere pecuniam ſuam in promotionem Romanorum, ſeſe & Regnum ſuum obligaret ad praedicta. Cum igitur dominus Legatus hujus negotii diligens eſſet mediator & procurator, dicebat, quod nullo modo poſſet ſuo Nuntio incarcerato deeſſe honeſte. Dominus Rex autem videns paratam ſibi muſcipulam, & quantum eſſet periculum regni ipſius, id ſuis Romanis nihil curae eſſe, dummodo ſua ſalvarentur ſibi, profilit in verba iracundiae: jurans, quod poenituit ipſum, quod Legatum in regnum ſuum, qui bona terrae jam diſſiparet, et confundens faſque nefaſque, relictis honeſtis viris Angliae, advocaſſet. Facta eſt igitur Anglia eo tempore ſub talibus Potentatibus, quaſi vinea, quam vindemiant omnes qui praetergrediuntur viam, non habens ullam maceriam includentem, aut cuſtodem vel vigilem ſatis diligenter excubantem. Nam quod ſemel vetuit, permittit iterum tepor Eccleſiaſticus.
The ſame year there fell out ſundry conteſts between the Archbiſhop of Canterbury Mat. Paris, p. 468. Cantuarienſ… Epiſcopus moleſtat Monachos.and the Monkes there, and the Biſhop of Lincolne and his Dean and Canons, about their Juriſdictions, Priviledges and Viſitations, which begat Appeals to Rome, thus related. Eo quoque tempore, aggravavit dominus Archiepiſcopus Edmundus manum ſuam ſuper Monachos ſuos. Et interdicta eſt Eccleſia Monachorum Cantuarienſium; & novum quem ſibi elegit Conventus Priorem, cum ipſis electoribus ſententia excommunicationis innodavit. Lincolnienſis quoque Epiſcopus, religioſorum Contentio inter Epiſcopum Lincolnienſem & ſuos Canonicos.in ſua Diocaeſi, factus eſt malleus et immanis perſecutor. Nimirum in ſuos Canonicos propriae Eccleſiae Cathedralis, qui eundem creaverunt, inſurgens, exegit inſtanter, ut poſtpoſito decano Lincolnienſi, ab ipſo Epiſcopo, contra conſuetudinem eccleſiae infra tempus cujus non extat memoria, viſitarentur. Ipſi vero inſiſtentes appellationi, tempuſque protelantes nimiumque altercantes, tandem compromiſerunt in Arbitros: ſcilicet; dominum Epiſcopum Wigornienſem W. & ejuſdem Archidiaconum, & Magiſtrum A. de Bleſciles, Qui ſi non Canonice proceſſiſſent, liceret utrique partium, ad Dominum Papam iterum appellare, ceſſante interim utraque partium a viſitatione. In qua adjectione, hoc, Ceſſante interim utraque partium a viſitatione, videtur pars Canonicorum periclitari: Epiſcopus enim nunquam viſitavit, nec poteſt ceſſare qui nunquam incaepit: ſicut nec Diogenes, quae nunquam habuit cornua amittere. Veruntamen Decanus, pro quo Canonici certaverunt, viſitare ceſſaret, & ſic videtur poſſeſſione privari vel ad horam, unde murmure multiplicato, caepit oriri ſcandalum graviſſimum. Mota igitur lite & controverſia uſque ad iracundiam, non permiſerunt Canonici Epiſcopum in Capitulum, nec ullam ſuper eos facere viſitationem: Et p…tuit graviter ſuper ſe talem Epiſcopum de tam hu…li creaſſe, & hoc publice coram ipſo eodem Epiſcopo proteſtabantur. Facta contentione magna, & utrobique inutiliter profuſis expenſis non modicis, appellatum eſt ad praeſentiam Domini Papae: Conſtituto magiſtro Odone de Kinkenni Advocato, ex parte Capituli: Uno dierum caſus contigit admirabilis. Dum unus Canonicorum, cauſam fovens Capituli, ſermonem faciendo populo in medio illius nobiliſſimae Eccleſiae Lincolnienſis, querimoniam repoſuit coram omnibus, de oppreſſionibus Epiſcopi, & ait: Et ſi nos taceamns, lapides reclamabunt. Ad quod verbum, quaedam magna pars Eccleſiae corruit diſſoluta.
This year Magiſter R. de Meideneſton, Epiſcopus Herefordenſis, ſponte cedens Mat. Weſtm. Anno 1239. p. 151. 152. Godwins Catalogue of Biſhops. p. 317.Epiſcopalis, Epiſcopatui, 16. Calendas Januarii, habitum fratrum minorum apud Oxoniam accepit.
The ſame year there aroſe ſundry conteſts and tranſactions, about the election of Biſhops thus reported.
Sub eiſdem temporibus caſſati ſunt, Rege procurante (eo quod propoſitum ſuum ad* Mat. Paris, Hiſt. p. 467. 469, 472, 473, 498, 500, 505. Caſſantur Electi Norwic. & Ciceſter. Epiſ. votum non proceſſerat de electione Willielmi Electi Ʋalentini) Electus Norwicenſis, Prior ejuſdem domus, vir diſcretus, & per omnia commendabilis, & poſtulatus in Epiſcopum Wintonienſem, Epiſcopus Cicestrenſis, ſcilicet Domiuus R Cancellarius, vir fidelis & diſcretus; & fere inter omnes Aulicos ſingularis columna veriratis. The King ſoon after repented of this unconſiderate action, not only in vacating his election, but taking the great ſeal from him, whereupon he courted him to reſume his Chancellors Office, which be refuſed to do.
Tunc temporis, Rex dolens de facto ſuo nimis enormi & indiſcreto, quod dominumMat. Paris, Hiſt. Angl. p. 469. Rex tentat revocare Cancel. Epiſcopum Ciceſtrenſem, Cancellarium, qui irreprehenſibiliter officium ſuum diu ante adminiſtraverat, ſecus quam deceret, ablato ſigillo, à ſe & Curia ſua repulerat, eundem blanditiis & promiſſis attentavit revocare, Sed ipſe malens quietem quam curas: & emolumentum ſigilli quam pericula: noluitincidere in laqueos quos evaſit; recordatus qualiter ipſum vocatum, & inſtanter poſtulatum ad Epiſcopatum Wintonienſem, caſſari perperam procuravit Dominus Rex, cui tam diu tam fideliter, patrique ejus in alio obſequio, miniſtravit.
Radulphus Biſhop of Coventry deceaſing, the Monks obtaining a Licenſe from the King to Elect a new Biſhop, reſolved to chuſe ſuch a one in the Kings favour, as he would not probably refuſe.
Et tunc temporis circa feſtum Sancti Matthiae, Monachi Coventrenſes, videntes Mat. Weſt. p. 151. Mat. Paris p. 457. Godwins Catalogue of Biſhops. p. 345. 258. Eligitur W. de Roele in Epiſ.Regem in electionibus proceſſum canonicum procaciter ſemper impedire: nec in aliquem electum ab eis conſentire, niſi cui favor Regiusinclinaſſet; ne amplius Eccleſia ſua, per diuturnam & moroſam expectationem, pateretur diſpendia & damna irreſtaurabilia: dominum Willielmum de Raele, domini Regis Clericum ſpecialem, virum diſcretum, & legum terrae peritiſſimum, in Epiſcopum ſuum & animarum ſuarum paſtorem, (utpote eum, in quo rationabiliter naevus reprobationis vel contradictionis non apparuit) unanimiter & communi conſenſu elegerunt.
But he taking time to deliberate, whether he ſhould accept of their Election, was in the interim choſen Biſhop of Norwich, which Election he embraced, refuſing that of Coventry. Whereupon the Monks of Coventry proceeded to elect another, who abſolutely refuſed to accept thereof, though much importuned both by the Monks and Canons of Lichfield, *Godwins Catalogue. p. 258.who claimed a voyce and right in the Election, which Matthew Paris thus reports.
Monachi quoque Coventrenſes, qui jam compoſuerant honeſtam formam eligendi,Electio Williel. de Raele in Epiſ. Notwic. cum Canonicis Lichfeldenſis Eccleſiae, unanimi conſenſu Willielmum de Raele, cum, ut praelibatum eſt, ſibi in Epiſcopum ſuum elegiſſent, timentes ne ſi alium quam Regi ſpecialem accepiſſent, Rex in faciem contradicens, eos more ſolito inquietaſſet: pendens electus idem Willielmus adhuc haeſitaſſet, & adhuc, utpote vir mirae prudentiae & experientiae, eventus futuros libra rationis trutinaret: videntes Monachi Norwicenſes, ſe jam expectaſſe nimis, eo quod eundem Willielmum in Epiſcopum ſuum non elegiſſent, in qua electione nec Regem, nec alium offendiſſent, ſtatim in unum convenientes, ipſum Willielmum de Raele, ſibi in Epiſcopum ſuum elegerunt. Ipſe vero Willielmus, Epiſcopatui Norwicenſi, ſpreto alio Epiſcopatu quem favore ſubaravit, adhaeſit. Maluit enim manere cum Anglicis in Anglia, quam cum indomitis Walenſibus in Walliae contermino.
After which he was conſecrated Biſhop of that See. … Anno quidem eodem Willielmus Anno 1239. Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 498. Mat. Weſt. p. 153. Conſecratio Willi. de Raele in Epiſ. Norwicenſem.de Raele rite in Epiſcopum electus Norwicenſem in Eccleſia ſancti Pauli Londinenſi, ab Aedmundo Cantuarienſi Archiepiſcopo, praeſente infinita Praelatorum & Magnatum multitudine, munus conſecrationis accepit. Cujus cum prognoſticum eſſet, Gaudium eſt Angelis Dei ſuper uno peccatore poenitentiam, &c. Omnes bonam ſpem de ipſo conceperunt, ut quaſi alter Matthaeus, qui de telonia ad Apoſtolatum & Evangelii auctoritatem, ſic de curiali occupatione ad magnae ſanctitatis culmen ſubvolarat.
The Monks of Coventry thus defeated of their expectation, proceeded to a new election, and choſe Nicholas de Fernham for their Biſhop, who refuſed to accept thereof, both in reſpect of his own inſufficiency to undergo the weight and burden thereof, and in regard the Monks elected one, and the Canons another, which made the buſineſſe litigious, whereupon he conſtantly refuſing it; the Monks of Coventry conſented to his Election, yet he ſtill peremptorily reſolved not to accept thereof; whereupon they at laſt choſe Simon de Pate ſhall, who accepted it.
Eodem tempore, poſtulato ſive electo Willielmo de Raele ad regimen Eccleſiae Norwicenſis, Mat. Paris, p. 472, 473. Godwins Catalogue of Bps. p. 245, 258. Electio Magiſtri Nicholai de Fernham in Epiſcopum Ceſtr.& aſſenſum tam populo praebente, quam Clero, Monachi Coventrenſes inſtanter procurarunt in negotio ſuo de aliquo idoneo paſtore ſibi eligendo, ne merito reprobanda electione amplius vexarentur: Elegerunt igitur Magiſtrum Nicholaum de Fernham, virum optime literatum, & quod pluris eſt, multiplici virtutum gratia decoratum, ſtatura elegantem, diſcreto ſermone facundum, vultu & geſtu maturum & modeſtum; ne naevus reprobationis propoſitum eorum poſſit impedire. Quod cum Rex acceptaſſet, & Clerus, & populus: Magiſter Nicholaus, ut vir profundi pectoris, videns rem eſſe litigioſam, & in confinio Regionis Anglicanae, & reputans ſe more humilis & diſcreti, tanto oneri inſufficientem, ponderanſque tot animarum cuſtodiendarum onus periculoſum, in reddenda ratione, noluit aliquo modo adquieſcere, ſed oblatum onus cum honore conſtanter refutando, reſignavit. Erat nempe res ita litigioſa inter Monachos & Canonicos, quod affirmaret pars Canonicorum tunc debere eligere, eo quod juxta formam, qua conquievit lis inter eos mota, celebrata electione una per Monachos, ſecunda electio ad Canonicos devolveretur. Sed Canonicis talia proponentibus, Monachi reſponderunt, electionem annichilatam ad effectum non perveniſſe, nec finem fuiſſe ſortitam per eventum non opinatum, quem ordinatio divina, non ſua praemeditatio, quae omnia ſecundum voluntatem ſuam diſpenſat, diſpoſuerat. Dixerunt Canonici: Nolumus vos ignorare, quod placet nobis electus vester, qui etiam ad majorem dignitatem ſufficeret; ſed nobis forma displicet eligendi, cum ad nos jure devolvatur electio, non ad vos, & hoc bene per factum noſtrum probavimus. Elegimus enim nobis Decanum noſtrum in Epiſcopum & cuſtodem animarum noſtrarum. Et cum inſonuiſſet tumultus, qui comminaretur damnoſam imminere diſcordiam, Decanus vir pius, & diſcordiam volens terminare, exaltando vocem in publico, ait: Sinite, ſinite, neſcio qua ratione me inſufficientem ad onus Epiſcopale aſſ…mpſistis. Cota mente, to…o corde contradico, et cedo: Sed quieſcat iſte tumultus, & adhareamus omnes unanimiter illi bono viro, de quo tanta bona praedicantur hac vice; Salvo tamen jure ſuae Eccleſiae utrobique, miſerunt omnes unanimiter, tam Canonici quam Monachi, ad dictum Magiſtrum Nicholaum, ſignificantes, quod omnes qui prius diſſidebant, in unum jam convenerant, ipſumque elegerant: ſuppliciter exorantes, ut honorem, licet oneroſum, ſibi in Domino, & pro Domino oblatum, gratanter ſuſcipere dignaretur. Quibus Magiſter Nicholaus reſpondit: Grates vobis rependo multiplices junctis manibus, vos amici & Domini mei, tam Canonici quam Monachi, in quorum oculis tanti eram, ut me qualem qualem in paſtorem vobis elegiſtis. Sed, amici mei, ſufficit mea conditio mihi, & me gravat jam commiſſum onus vehementer, & cura ac cuſtodia ratio que animarum mihi commiſſarum, ſollicitat & perter…et. Quieſcite igitur, quieſcite, fratres chariſſimi, amplius me in hoc negotio inquietare. Dico enim vobis praeciſe, ſive conſentiatis, ſive non, non adquieſco. Quod cognoſcentes alii, inito conſilio, elegerunt ſecundum praedictam formam, Dominum Hugonem de Pateſhull (filium praeclari viri Domini Simonis de Pate ſhull, cujus ſapientia aliquando tota Anglia regebatur) Canonicum Sancti Pauli Londinenſem, & Domini Regis Cancellarium, in Epiſcopum & cuſtodem animarum ſuarum. Ipſe vero, ut vir honeſtus & diſcretus, habita deliberatione moroſa, cogitans de illo Apoſtolico, ſcilicet: Qui bene adminiſtrat, bonum gradum ſibi adquirit, & alibi: Qui Epiſcopatum deſiderat, bonum opus deſiderat: tandem motus & miſertus ſuper Eccleſiae deſolatione, & lachrymis petentium, laboribus, curis, & expenſis, adquievit, ut triſtitia eorum in gaudium verteretur. Which election was conſirmed the year following. †Mat. Paris, p. 505. Mat. Weſt. p. 154. Godwins Catalogue of Biſhops, p. 258. Electio Hugonis de Pateſhull in Epiſcopum Coventrenſem.Eodem tempore confirmata eſt electio Hugonis de Pateſhull, electi Coventrenſis. Qui cum Theſaurarius Domini Regis per aliquot annos antea fuiſſet, & ſe ibidem irreprehenſibiliter habuiſſet; ſedens ad Regis Seaccarium, acceſſit ad omnes Barones Scaccarii ſedentes ibidem, ſecundum ſolitum ordinem ſuum, & cum omnes aſſurgerent ei, ſolitum honorem impendentes, ait eis; Amici mei, et ſocii chariſſimi, valedico vobis, non recedens unquam a vobis, ſed a Scaccario: vocavit me Dominus, licet indignum, ad Regimen animarum. Et cum prorupiſſent in ſingultus verba ſequentia, omnes ſingulatim oſ…ulatus eſt, pro receſſu ipſius tenerrime lachrymantes. (A good preſident for all Biſhops, to deſert all ſecular offices and imployments, when called to the cure of ſouls, ſufficient to take up a whole man.)
This year the Dean and Canons of London, in the Biſhops abſence, preſumed to Excommunicate the Mayor of London and his Officers, and to Interdict the Church of St. Paul; after which the Biſhop and ſome other Prelates threatned to Interdict the whole City of London, only for apprehending Ranulphus Brito, a Canon of St. Pauls, in his houſe near the Church, and carrying him Priſoner to the Tower of London by the Kings command, (being accuſed of High Treaſon by one William) unleſs he were forthwith releaſed, & abſolutely diſcharged, enforcing the King thereby to releaſe him without any conditions, to prevent the Cities Interdict, much againſt his will, in high affront of his Regal Authority and Prerogative, aSee here, p. 438, 4…9.Sanctuary extending not to this caſe, thus chronicled to poſterity. bMat. Paris, p. 473.Ranulphum quo que Britonem, Clericum, & Eccleſiae Sancti Pauli Londinenſis Canonicum, qui aliquando Domino Regi fuerat familiaris, etiam Theſaurarius, criminaliter (Willielmus) accuſavit. Quem Rex, cum haec audiſſet, capi praecepit per Literas ſuas, quas Majori Londinenſi, ſcilicet Willielmo Goimero (ſive Girardo Bat) deſtinavit, & in Turri Londinenſi detrudi compeditum. Cui Major, cWhere doth God forbid Mayors to arreſt Traytors upon the Kings command, though Clergy men?plus quam Deo obediens, Regia praecepta praecipitanter effectui mandavit. Ipſum enim Ranulphum a domo ſua, quae vicina eſt Eccleſiae Sancti Pauli, truculenter extraxit, & in Turri Londinenſi vinculis ferreis, quae vulgariter annuli nuncupantur, incluſit mancipatum. Quo cognito, Decanus Londinenſis, ſcilicet Magiſter G. de Lucy, cum ſuis Concanonicis (quia Epiſcopus tunc praeſens non fuerat) ſententiam excommunicationis dedit in con…i…enti generalem, in omnes tantae enormitatis praeſumptores, Eccleſiam Sancti Pauli ſupponens Interdicto. Rex autem admonitus per Epiſcopum, cum errores non correxit, & mala malis comminando cumulaſſet, Epiſcopus totam Civitatem Londinenſem ſibi ſubjectam, erat Interdicto ſuppoſiturus: (Such was his daring inſolency in this caſe.) Cum autem parati eſſent tam Archiepiſcopus Cantuarienſis, quam Legatus, & Epiſcopus Londinenſis, & multi alii Praelati, manum aggravare, Rexdictum Ranulphum, licet invitus, ſolvi, et in pace dimitti praecepit: Sed cum voluiſſet addidiſſe conditionem, ſcilicet iſtam, ut reſervaretur, ut eum promptum exponerent, quando placeret ei ipſum accuſare: reſpondit Eccleſia, (ſuch was their undutifull peremptory deportment towards their Soveraign,) quod nullo modo ſub hac forma eum quaſi incarceratum cuſtodirent, ſed abſolutum reciperet Eccleſia, ſicut liberum & abſolutum eum in domo ſua Regii ſatellites violenter rapuerunt. Dimiſſus eſt igitur eo modo Ranulphus, edoctus experimento, quanta volubilitate Aulicos Fortuna edomat, ab aula Regia ſe retraxit caſtigatus.
This year, many Nobles and others having by the Popes Bulls and InſtigationAnno 1239. taken up the Croſs for relief of the Chriſtians in the holy Land againſt the Sarazens, both in France, England, and elſewhere, when they had provided themſelves for that expedition, were ſuddenly prohibited by the Pope, on purpoſe to imploy all the Forces and Monies raiſed for this exploit againſt the Greek Church, and the Emperor Frederick▪ (whom he had now re-excommunicated and depoſed) refuſed to obey the Popes Countermand, reſolving to proceed in this their expedition, as theſe Narratives will inform us, and into what ſnares thouſands were drawn to their undoing by this Papal Cheat. * Per idem tempus congregati ſunt Nobiles Cruceſignati Franciae Mat. Par. p. 497, 498. Conventus Cruceſignatorum Lugduni.& adjacentium provinciarum in Civitate nobili, quae dicitur Lugdunum, ut ibidem de aſſumendo itinere ſuo diligenter contractarent: Et dum conciliarentur, ecce ex parte domini Papae nuntius deſtinatus feſtinanter advenit, qui ſicut ante omnes ad proficiſcendum urgentet ſtimulaverat, & ſtimulando perſuaſit; ſic vice verſa, omnes ne iter arriperent, diſſuaſit, & ex parte domini ſui Papae praecepit, ut ad propria propere remearent, & authenticum domini Papae ſuper hoc monſtravit univerſis. Ad quod unanimiter reſponderunt: Vnde haec in Romana Curia & in Papa multiplicitas? Nonne nobis hic terminus, hic locus per Legatos, & Papales praedicatores, multo tempore tranſacto praefixus eſt ad tranſitum? Secundum dicta & promiſſiones praedicatorum ad iter pro Deo ſuccingimur; Victualia & arma, & quaeque nobis neceſſaria, paravimus: terras noſtas cum omni ſupellectili noſtra, & domibus, vel impignoravimus, vel vendidimus: amicis noſtris valediximus: Theſauros noſtros in terram ſanctam praemiſimus: adventum noſtrum praenuntiavimus: portui appropinquavimus: & mmc ad negotium Crucifixi mpediendum, mutatis verbis, inſurgunt Paſtores noſtri? Et non modicum indignati, pene inſurrexerunt in Nuntium Papae, ſi non Praelatorum diſcretio furorem populi temperaſſet: who were juſtly incenſed for this groſs abuſe.
Nec mora, domini Imperatoris Nuntii, ne inconſulte & feſtinanter tranſirent, ſineMat. Weſtm. p▪ 152. ducatu & comitatu ipſius Imperatoris, diligenter perſuaſerunt ſuper hoc Imperiales illis directas diſſerentes. In quarum tenore eleganter & ſufficienter excuſavit dominus Imperator ſui tranſitus omiſſionem. Unde Cruceſignatorum miſerabilis facta eſt conditio. Diſſipatum eſt enim conſilium eorum, & facti ſunt arena ſine calce, aut maceria ſine caemento. Redierunt multi ad propria murmurantes & obloquentes, & aliquorum Praelatorum falſas aſſertiones deteſtantes. Multi vero per maris diſcrimina intrantes portum Marſiliae, verſus Terram ſanctam cum magna deſperatione velificarunt: quorum in Sicilia multi, majorum adventum praeſtolantes, tempus eorum expectarunt. Multi vero, ex licentia & benevolentia Imperatoris, petierunt Brunduſium.
Temporibus ſub eiſdem, dominus Papae dedit in mandatis Legato, ut diſtincteIbi. p. 515, 516▪ Papa prohibet, ne Cruceſignati tranſirent. prohiberet Cruceſignatis (in Anglia) contra propoſitum terminum a praedicatoribus ſibi praefixum, & intentionem & ſpem ſuam, quam ex pollicitis praedicantium praeconceperant, ne iter verſus Terram ſanctam arriperent, uſque ad vernum tempus, & paſſagium quod eſt in Martio: ſin autem, conceſſa ſibi peccatorum indulgentia non gauderent.
Hereupon (in oppoſition to this Popes Prohibition and Deſigns) Sub iiſdem diebus,Comes R. & alii Magnates Angliae conjurant ſimul prepoſitum iter arripere. in craſtino ſcilicet ſancti Martini, convenerunt Magnates Angliae Cruceſignati apud Northampton. de itinere ſuo in Terram ſanctam arripiendo contractaturi. Et ne per cavillationes Romanae Eccleſiae honeſtum votum eorum impediretur, nec ad effuſionem ſanguinis Chriſtiani, vel in Graeciam, vel in Italiam, prout inſtillatum in eorum auribus fuerat, diſtoroueretur, juraverunt omnes, ſe in terram ſanctam in expeditionem Eccleſiae ſanctae Dei illo anno migraturos. Quorum Primus juravit Comes Richardus, omnium aliorum primicerius, ſuper altare majus in Eccleſia omnium ſanctorum, in medio Civitatis; Et poſt eum Comes G. Mareſcallus, ſi poſſit antea cum Rege concordari, idem repetiit ſacramentum. Cui Comes R. Non idcirco omittas chariſſime ſororie; hoc enim onus mihi aſſumo. Poſt ipſum Richardus Sward. & poſt eum Henricus de Trublevilla; & deinde Nobiles multi, quos longum eſſet dinumerare. Qui omnes uno humero & animo ſe ad obſequium crucis viriliter accinxetunt.
*Mat. Par. p. 501. Imperator perſuadet Cruceſignatis▪ ne transfretarent.Conſuluit autem per Epiſtolas ſuas Dominus Imperator Univerſitati Cruceſignatorum, (upon a different account from the Pope) quod licet parati eſſent, & grave illis videretur, patienter tamen expectarent, neciter Hicroſolymitanum acciperent, donec quieſcente ſpiritu iracundiae Papalis, gaudens eos comitaretur; quia parata fuit contra eos Orientalium ad certamen armatorum infinita multitudo. Quod cum alii contempſiſſent, indignans Imperator, prohibuit, ne Exercitui Francorum victualia de terris ſuis uberrimis finitimis, Apnlia ſcilicet & Cypro, & aliis terris ſuis venalia miniſtrarentur, vel ſub ulla forma tranſportarentur. Quo audito, Saraceni caput extulerunt, & Chriſtianis aſſumpta audacia, damna multa in corporibus & poſſionibus intulerunt, incendia & ſtrages audacter exercentes. Et ad cumulum dolorum, Graecia ſuum Antipapam Germanum contra Romanam Eccleſiam erexit: Et Dominus Imperator, ſratrem Heliam contra Papam oppoſuit, qui ſummus miniſter fuit aliquando ordinis minorum, & Praedicator nominatiſſimus, & ſic coeperunt mala multiplicari ſuper faciem terrae; Abſolvit enim quos Dominus Papa ligavit anathemate, & generatum eſt ſcandalum in eccleſia. Illo enim ſummo procuratore machinante, Eccleſia Romana ſuper uſuris, et ſimonia, et rapinis variis reddebatur infamis, et filii in privignos convertebantur. Aſſerebat enim ipſe praedictus frater Helyas, dominum Papam contra jura Imperii debacchari, pecuniam tantummodo ſitire, & variis argumentis extorquere, preces, miſſas, exhortatiooes, & omnia (quae ſolent oppreſſos a perſecutionibus liberare) non curare; ſicut ſcriptum eſt, Petrus autem ſervabatur in carcere, oratio autem fiebat Act. 12. 1….ab Eccleſia ſine intermiſſione pro eo. Fraudem etiam facere de pecunia collecta ad ſuccurſum rerrae ſanctae; ſcripta etiam ad beneplacitum ſuum in camera ſua clam, & ſine fratrum aſſenſu, Et etiam vacuas, ſed bullatas, multas Nuntiis ſuis tradere, ut in eis quod eis foret beneplacitum ſcriptitarent, quod erat horribile; & alia multa enormia impoſuit domino Papae, ponens os ſuum in coelo. Propter quod dominus Papa eundem Helyam excommunicavit:Anno 1240. inſtead of refuting, or reforming theſe injuries, crimes and execrable abuſes.
Soon after Richard Earl of Cornwall, accompanied with many Nobles, Knights and Soldiers, according to their Oath, departing out of England, and travelling through France towards the holy land againſt the Popes Prohibition, thereupon he ſent them a new Inhibition. *Mat. P. Edit. Londini. p. 526 537, 538.Cum Comes R. ad S. Aegidium perveniſſet, venerunt ad eum unus Legatus, & Archiepiſcopus Arelatenſis, authoritate Domini Papae conſulentes & inhibentes, ne Comes transfretaret. Quod cum Comes vehementer admirans redarguiſſet, aſſerens, ſe credidiſſe veritatis firmitatem ineſſe dictis Apoſtolicis, & ſuis quos miſit Praedicatoribus, moleſte tulit nimis tales inhibitiones, & dixit: Omnia mihi ad tranſitum praeparavi, valedixi amicis, praemiſi theſaurum & arma mea; naves paravi jam meis victualibus oneratas: & nunc mutato verbo, transfretare cum jam ad mare navem intraturus perveni, prohibet Papa, qui dicitur Succeſſor et Uicarius Jeſu Chriſti (qui nunquam verbi ſui tranſgreſſor fuiſſe perhibetur) ne ad ſervitium Chriſti properem, ad omnia jam accinctus. Et cum viderent Legati illi, quod tranſitum ſuum nequirent impedire, coeperunt perſuadere, ut relicto portu Marſiliae, intraret mare in portu qui dicitur Aquae m…rtuae. Quod omnes de exerci…u abhorruerunt, propter loci corruptionem & infirmitatem, & diſ…uaderunt. Comes igitur▪ deteſtans Romanae Eccleſiae duplicitatem, cum magna mentis amaritudine Marſiliam tenebat, ſpretis Legatorum fallacibus et ambiguis ſermociuationibus; & primo ad Rokam veniens, ibi claſſem totam ordinavit & oneravit. Miſit autem ad Imperatorem ſtatus ſui notitiam, & ſignificavit ei Papalem muſcipulationem per Nuntios ſibi ſpeciales, Robertum de Tuinge militem, & alios. Et in ſeptimana infra octavas beatae Mariae ſeſe vaſto mari navigandum commſit; and arrived ſafely in the holy land, where he was received with extraordinary joy, proceſſions, pomp, as well by the Prelates and Clergy, as of the Nobles, Soldiers and people, notwithſtanding the Popes Inhibitions which then grew very contemptible, as well as his brutiſh Anathemaes.
Pope Gregory the ninth bearing an inveterat, implacable malice againſt the Emperor Frederick the ſecond, (notwithſtanding his *See here p. 408. to 418.former ſeeming reconciliation to him) intending to excommunicate, and depoſe him from his Empire the ſecond time, cauſed ſundry falſe Rumors, as he had formerly done, to be raiſed and ſcattered in all places to blaſt his Reputation, as if he were rather an Atheiſt or Mahometan, then a real Chriſtian; when as theſe Antichriſtian ſlanders, and proceedings againſt the Emperor, demonſtrated this Pope to be more Atheiſtical and Ethnical then Frederick, in the judgement of all unprejudiced perſons.
Ejuſdem temporis curriculo, fama Imperatoris Frederici admodum eſt obfuſcata & maculata, ab invidis inimicis & aemulis ſuis. Imponebatur enim ei, quod vacillans,Mat. Par. Hiſt. Angl. Edit. Lond. 1640. p. 482. & etiam exorbitans in fide Catholica, dixerit quaedam verba, ex quibus elici & ſuſpicari potuit, non tantum fidei Catholicae in eo imbecillitas, quin imo, quod gravius & multo pejus eſt, manifeſtae & maximae Haereſis, & diriſſimae blaſphemiae enormitas deteſtanda omnibus fidelibus, & plane execranda. Fertur enim eundem Fredericum Imperatorem dixiſſe (licet non ſit recitabile) tres praeſtigiatores callide & verſute, ut dominarentur in mundo, totius populi ſibi contemporanei univerſitatem ſeduxiſſe, videlicet Moyſen, Jeſum & Mahometum. Et de Sacratiſſima Euchariſtia quaedam nefanda & execrabilia deliramenta & blaſphemias, impie protuliſſe. Abſit, abſit, aliquem virum diſcretum, nedum hominem Chriſtianum, in tam furibundam blaſphemiam, os & linguam reſeraſſe. Dictum etiam fuit ab aemulis ſuis, ipſum Fredericum Imperatorem plus conſenſiſſe & credidiſſe in legem Mahometi, quam Jeſu Chriſti; & quaſdam Meritriculas Saracenas feciſſe concubinas. Surrepſitque murmur in populum (quod avertat Dominus a tanto Principe) Saracenis a multo tempore ipſum fuiſſe confoederatum, & amicum fuiſſe pluſquam Chriſtianorum, & id indiciis multis probare conabantur ipſius aemuli, qui famam ſuam conabantur obfuſcare. Si peccabant, vel non, novit ipſe qui nihil ignorat.
Moreover this Pope fomented the Rebellions of the Millanois againſt the Emperor,Mat. Par. Edit. Lond. p. 444, 445, 472, 476. refuſing to aid him in his juſt wars againſt them, being much offended with the King of Englaend for ſending both aid of men and monies to him: whereupon the Emperour thus continually affronted by him, marched into Italy, ſeiſed upon the greateſt part of Sardinia, ſurrendred to him Anno 1239. as appertaining to the Empire; for which and other pretences, this Pope thundred out a new excommunication aganſt him; publiſhed in all Countries, Churches with Bell, book and Candle, eſpecially in England, abſolved all his Subjects from their Oaths of Allegiance, depoſed him from his Empire, and profered it to the French Kings Brother; All which occaſioned this Emperour for vindicating his own Innocency, detecting this Popes Impiety, rapines, ſlanders, and Antichriſtian practices, to ſend abroad ſeveral Notable Letters, and the Pope to ſcatter abroad ſcandalous Libels and anſwers to them, which becauſe for the moſt part writen, but all of them ſent to the King, Biſhops and Nobles of England, and Popes Legate there reſiding, recorded by Matthew Paris, and pertinent to my general Theam, I ſhall tranſcribe at large.
Ipſo quoque anno, dum in Italia dominus Imperator hyemaret, redditae ſuntMat. Paris, Hiſt. Angl. p. 468. 469, 470. Mat. Weſtm p. 151, 152. ei opulentiſ…imae Inſulae in mari Mediterraneo ſitae, & Civitati Piſanae proximae: ſcilicet Sardiniae pars maxima & potiſſima. Cujus Inſulae jus, ad Patrimonium Beati Petri ſpecialiter pertinere perhibetur. Imperator vero, ipſam ad imperium ſpectare ab antiquo aſſeruit; & per occupationes & alia ardua negotia Imperialia, Imperatores ea amiſiſſe; ipſum ideo eam ad Corpus Imperii revocaſſe. Ego vero juravi, ait, ut jam novit mundus, diſperſa Imperii revocare: quod non ſegniter adimpleri procurabo. Miſit igitur dominus Imperator filium ſuum, ut ſibi oblatam reciperet praedictae Inſulae, contra prohibitionem Domini Papae, portionem. Quod cum ſumma indignatione Dominus Papa accepit, ex tunc in manifeſtam conſurgens ultionem: jacturam enim magnam reputavit. Eſt enim inſtitorum refugium, naufragorum ſolatium, profugorum aſylum Inſula Sardiniae: quatuor Principibus, quos Judices vocant, gubernata. Jactura eſt gravis, ſed modus jacturae multo gravior, & injuria videbatur: & odium inter eos natum, quaſi vulnus inveteratum, ſaniem generabat.
Eodem Anno, in Quadrageſima, dominus Papa cum vidiſſet facta Imperator isExcommunicatio lata in Fredericum Imperatorem. nimis temeraria, & dicta ſua peccata ſuum excuſantia, ſcilicet, quod faventibus quibuſdam Magnatibus & Judicibus Sardinicis, terram & Caſtra Epiſcopi Sardinici, ſibi accepiſſet & tenuiſſet, & conſtanter aſſereret, ea eſſe de ſubſtantia Imperii, ſeque primo ſuo et maximo ſacramento jura Imperii ſervare pro poſſe, nec non et diſperſa congregare: ira vehementiſſima commotus contra Imperatorem, graviſſimas contra eum proponens quaeſtiones & reponens querimonias, ſcribens & ſcribendo conſtanter & diligenter perſuadens, per plures & pluries Nuncios ſolennes; quorum Authoritas meruit exaudiri, ut ablata reſtitueret, & deſineret Eccleſiam ſuis poſſeſſionibus viduare, quam conſtat diuturna temporis praeſcriptione praedotari. Et more prudentis Medici, qui nunc fomentis, nunc ferro abſciſionis, nunc vero utitur aduſtione, verba intermiſcens blandis comminatoria, terribilibus amicabilia. Sed cum Imperator procaciter renuiſſet, & ſua facta quibuſdam cauſis apparentibus ratione fultis excuſaſſet, Dominus Papa tunc praeſentibus Cardinalibus Dominica Palmarum, *A ſpirit, and inſolent raſh Action proceeding neither from Chriſt, nor St. Peter, but rather from the Devil and Antichriſt.in ſpiritu ferventis itacundiae, Fredericum dictum Imperatorem, ac ſi jam a culmine Imperii dejeciſſent eum, ſolenniter excommnnicavit, tradens eum Sathanae in interitu terribiliter poſſidendum. Et eiſdem verbis utentes, quaſi in fremitu furoris intonans, omnes audientes vehementer compulit adterrorem.
Excommunicamus & anathematizamus ex parte Dei omnipotentis, Patris & Filii, & Spiritus Sancti, & auctoritate Apoſtolorum Petri & Pauli, Fredericum dictum Imperatorem, pro eo quod contra Romanam Eccleſiam ſeditionem iniit in Urbe, per quod intendebat *This Pope was both witneſſe, judge, and party in this cauſe.Romanum Pontificem et fratres ſuos a ſua ſede repellere, et contra privilegia, dignitates, et honores, Apoſtolicae ſedis Libertatem, nec non et Eccleſiaſticam conculcare, contra juramenta, quibus ſuper hoc Eccleſiae Romanae tenetur, temere veniendo. Item excommunicamus & anathematizamus eundem, pro eo quod venerabilem fratrem noſtrum Epiſcopum Preneſtrenſem, Apoſtolicae ſedis Legatum, ne in Legatione ſua procederet, quam in Albigenſium partes pro corro boratione Catholicae fidei ſibi commiſimus curam, per quoſdam fideles ſuos mandavit impediri. Item, excommunicamus & anathematizamus eundem, pro eo quod non permittit quaſdam cathedrales, & quaſdam alias vacantes eccleſias in Regno ordinari, & hac occaſione periclitatur libertas eccleſiae, perit fides, quia *And did not his Interdicts & Excommunications produce the like effects?non eſt qui proponat verbum Dei, nec qui regat animas, deficiente paſtore. Et ſunt nomina dictarum eccleſiarum vacantium, Cathanenſis, Reginenſis, Accriviarenſis, Squilatenſis, Reſenſis, Protentinenſis, Hydrontine…ſis, Policaſtrenſis, Saretinenſis, Averſanenſis, Valvenſis, Molopolitenſis, Polimane…enſis, Melfrenſis, Rapellenſis. Monaſteria vero ſunt iſta: V…rnuſinum, & ſancti Salvatoris Maſſanenſis. Item excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod in Regno Clerici capiuntur et incarcerantur, proſcribuntur et occiduntur. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod non permittit Soranam Eccleſiam reparari. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod nepotem Regis Tunicii, venientem ad Eccleſiam Romanam pro ſuſcipiendo Baptiſmatis ſacramento, detinet, nec venire permiſit. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod Petrum Saracenum, nobilem Civem Romanum, ex parte Regis Angliae ad ſedem Apoſtolicam venientem, cepit & detinet carceri mancipatum. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod terras Eccleſiae, ſcilicet Ferrariam, Pingnogomam, Bendoniam, F…rrarianenſem Dioceſim & Condonenſem, Lucanenſem Dioceſim, & terram Sardiniae occupavit, contra juramentum, quo ſuper hoc Eccleſiae tenetur, temere veniendo. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod terras quorundam nobilium de Regno, quas Eccleſia tenebat ad manus ſuas occupavit & devaſtavit. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod quaſdam Eccleſias Cathedrales, videlicet, Mons Regalis, Cepheladenſis, Cathanenſis, Squilatenſis, & quaedam monaſteria, videlicet Millitenſis, ſanctae Eufemiae terrae Majoris, & ſancti Johannis in Lamis, bonis ſuis ſpoliavit. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod multae Eccleſiae Cathedrales, & aliae Eccleſiae & Monaſteria de regno, per iniquam de inquiſitionem fuerunt fere bonis omnibus ſpoliata. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod in Regno Templarii & Hoſpitalarii mobilibus & immobilibus ſpoliati, non ſunt juxta tenorem pacis integre reſtituti. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod talliae & exactiones contra formam pacis, ab Eccleſiis & Monaſteriis pro ipſo extorquentur in Regno. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod in Regno Eccleſiarum Praelati & Abbates Cistercienſis & aliorum Ordinum, compelluntur per ſingulos menſes dare certam ſummam pecuniae pro conſtructione caſtrorum novorum. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, quod contra tenorem pacis, hi qui adhaeſerunt Eccleſiae bonis omnibus ſpoliati exulari coguntur, tanquam proſcripti, uxoribus & liberis captivati. Item, excommunicamus & Anathematizamus eundem, pro eo quod per ipſum impeditur negotium terrae ſanctae, & reparatio Imperii Romani. Omnes autem qui juramento fidelitatis ei tenentur aſtricti, ab ejuſdem obſervatione juramenti decernimus abſolutos, ne ſibi fidelitatem obſervent, diſtrictius inhibentes, quam diu fuerit vinculo excommunicationis aſtrictus. Super oppreſſionibus & aliis gravaminibus nobilium, pauperum, viduarum, orphanorum, & aliorum de Regno, pro quibus idem Fredericus alias juravit ſtare mandatis eccleſiae ipſum intendimus amovere, & in ipſo negotio, dante domino, procedemus ſicut juſtum fuerit procedendum. Porro, pro omnibus & ſingulis ſupradictis, pro quibus dictus Fredericus a nobis diligenter fuit admonitus, & frequenter, nec parere curavit, eundem Fredericum excommunicationis et Anathematis vinculo innodamus. Caeterum, quia idem Fredericus, de dictis factis fuit, multis clamantibus, per univerſum quaſi orbem, quod Catholica fide recta non ſentiat, eſt graviter diffamatus: nos, dante Domino, ſuper hoc loco ſuo & tempore procedemus, ſecundum quod in talibuś requirit ordo Juris.
Quam ſententiam cum ſuis cauſis in cunctis regionibus per Univerſos Praelatos, inMat. Weſtm. p. 151. ſingulis Eccleſiis ſibi ſubjectis cum ſolemnitate, pulſatis campanis & candelis accenſis praecepit Dominus Papa promulgendam.
His auditis, Dominus Imperator in iram excanduit vehementem, exprobrando &Quantum ira Imperatoris excanduit in Papam. multoties recitando, imponendoque Eccleſiae & ejus rectoribus, Quod omnes ſibi eſſent ingrati, rependentes mala pro bonis: recolens quod fluctibus marinis & mille generibus periculorum ſe ſuaque, pro promotione Eccleſiae, & Catholicae fidei incremento, oppoſuiſſet. Et quicquid habet honoris Eccleſia in Terra Sancta, ejus labore & induſtriae affirmavit adquiſitum. *Here p. 408, to 418.Sed Papa invidens, quod per adquiſitionem alicujus Laici, Eccleſia tam foelix ſentiret incrementum, qui tantum aurum & argentum magis quam fidei augmentum, teſtantibus operibus, cupiens, mihi paravit ſupplantationem, & ab omni Chriſtianitate pecuniam extorquens, ſcilicet decimam partem, toto niſu ſuo, ut me Deo militantem & exponentem corpus telis, infirmitati, hoſtium inſidiis, prius fluctuum ſaevientium nullis parcentibus periculis, elaboravit ut me exhaeredaret. Ecce quale praeſidium patris noſtri! Ecce quale praeſidium in preſſuris vicarii Jeſu Chriſti! Nec adhuc ſufficit furor perſequentis. Erexit enim contra me *Here p. 416, 417, 427, 428.Johannem de Breſne, aliquando Regem Hieroſolymitanum, quem novit in bello ſtrenuum, & in militari d…ſciplina peritiſſimum, & meum validum fuiſſe inimicum, in confuſionem meam & ſubverſionem mei, talia certe non verentis. Ditavit etiam ipſum pecunia non minima, quam a pauperibus Praelatis Eccleſiarum, per Orbem extorſerat impudenter. Audiens autem talia per fideles meos, quot ſuſpiria, quas lachrymas dolor iſte generavit in corde meo, non eſt facile denodare: ſed novit, qui nil ignorat. Sed caelans praecord…alem dolorem ſub ſereno vultu feſtinanter, ne forte id cognoſcentes inimici, ſuperbirent exultantes, & fierent nobis graviores, caepi tractare de pace, & captis treug…s, reditum maturavi. Et cum repatriaſſem, inveni terram meam a Papalibus parentibus et aſſimbus occupatam, quorum Dux fuit praed…ctus Johannes de Breſne, & capitaneus: quos Deo vindice comprehendi, & juxta merita eorum, qui crucifixi negotium impediverunt, puniendo recompenſavi. Judicet Deus inter me Militem ſuum, & Papam ipſius vicarium. Novit enim Chriſtus, novit & mundus, quod a veritatis tramite non exorbito. Ecce radix odii, & ſeminarium. Et factum eſt ſchiſma in populo. Et redintegratum eſt per praeſentiam Domini naturalis, ſcilicet Imperatoris, robur Imperii in temporis brevitate.
The Monks of Mount Caſſini excommunicating the Emperor in obedience to the Pope, he thereupon by a ſtratagem ſeiſed upon their Caſtle and Monaſtery, being an impregnable Fort, and turned them out of it; who thereupon repaired to the Pope, complaining of this pretended injury, who gave them good words, but no other releif, for their Obedience to him, but Rebellion againſt their Soveraign.
Eodem Anno venerunt Monachi Montis Caſſini (ubi Sanctus Benedictus Manſionem* Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 471. Adventus Monachorum Montis Caſſini ad Papam Romanum. ſibi elegit Monaſticam) ad Papam, in veſtibus laceratis & veteribus: Erant autem xiij. ſcilicet Conventus, & erant incompoſiti Comis & Barbis, & vultu lachrymabiles. Et introeuntes ad Papam, ceciderunt ante pedes ejus, conquerentes, quod Imperator ejeciſſet eos à Manſione ſua, ſcilicet Monte Caſſino. Erat autem Mons ille inexpugnabilis, imo inacceſſibilisalicui, niſi ex voluntate Monachorum & aliorum inhabitantium in eo: niſi tantummodo quod R. G. per excogitationem, qua ſe mortuum ſimulavit, in feretro in illum delatus, Caſtra Monachorum ſubito occupavit. Quod cum Papa audiſſet, dolorem conceptum diſſimulans, cauſam quaeſivit. Cui Monachi reſponderunt: Quia obedientes vobis, Dominum Imperatorem excommunicavimus. Quibus Papa: Obedientia veſtra ſalvabit vos; (contrary to St. Pauls and St. Peters Doctrine in this caſe, Rom. 13. 1, to 9. Tit. 3. 1. 1 Pet. 2. 13, 14, 15.) Et abierunt Monachi, plus a Papa non accipientes.
Eodem tempore, cuidam Monacho Ciſtercienſi apparuit manus candida, ſcribens inScriptum mirabile. corporali haec verba. Cedrus alta Libani ſuccidetur. Mars praevalebit Saturno & Jovi. Saturnus vero in omnibus inſidiabitur Jovi. Erit unus Deus, id eſt, Monarcha. Secundus Deus adiit. Filii Iſrael liberabuntur à captivitate infra undecim annos. Gens qu…dam ſine copite reputata, vagans veniet. Vae Clero, viget ordo novus, ſi ceciderit: vae Eccleſiae fidei, legum, et Regnorum. Mutationes erunt, & tota terra Saracenorum ſubvertetur.
Scripſit eodem anno Dominus Imperator Senatoribus & populo Romano, aſſeruit,Mat. Weſtm. Flores Hiſt…. 1239. p. 152. quod quamplurimum admirabatur ſuper hoc, quod permiſerunt ipſum praecipuum Principem Principum, in Urbe excommunicari. Scripſit etiam Epiſtolas elegantes & prolixas Cardinalibus, & omnibus Magnatibus Chriſtianis, praecipue tamen Regi Henrico, & fratri ſuo Richardo Comiti Cornubiae, ſororiis ſuis, ſe in multis excuſans rationibus, & Dominum Papam multipliciter accuſans, & aſſerens, quod cum eſſet per omnia juri parere promptus & paratus, & Legatos ſolennes haec oblaturos deſtinaſſet, Papa haec praeſciens, praecipitanter ante adventum Legatorum in ipſum ex induſtria ſententiam fulminavit. Per idem tempus, ſcripſit Dominus Papa, Cantuar. & Ebor. Archiepiſcopis prolixam nimis Epiſtolam, conquerens graviter de enormitate Imperatoris, imponens ei crimen haereſis. Scripſit autem tam Legato, quam dictis Archiepiſcopis, ut ipſam Epiſtolam, per omnes ſuae ditioni vel legationi terras ſpectantes, publicarent; addens, quod ipſe Fredericus, dictus Imperator, jam dotes Eccleſiae hoſtiliter invadens, eas ſibi auſu temerario manciparet, tanquam Eccleſiae manifeſtus inimicus.
Diebus autem illis, in Eccleſia Sancti Pauli Londinenſis denuntiatus eſt excommunicatusMat. Paris Hiſt. Angl. p. 474. Denunciatio excommunicationis Frederici Imperat. Fredericus dictus Imperator, ex praecepto Papae. Similiter per totum Epiſcopatum Londinenſem, & poſtea per totum Regnum. Nec erat qui contradiceret, vel clypeum contradictionis opponeret: licet Rex honeſtam cauſam haberet, prae caeteris mundi Principibus, contradicendi, propter foedus propinquae affinitatis. Such was the cowardice, unworthineſſe, and more then ſlaviſh ſervitude both of the King, Biſhops, Nobles in that age to this Pope, whom they durſt not ſtrenuouſly to oppoſe even in this juſt cauſe, neither in England nor Rome it ſelf. Upon conſideration whereof: *Mat. Paris p. 474. Literae Imperiales ad Senatum populumque Romanum.Eodem tempore, Dominus imperator, admirans quod robur Romanorum nimis enervatum, a conſtantia ſuae ſubjectionis debitae & fidelitatis tam fiducialiter promiſſae recalcitravit, permittendo in eundem Imperatorem, Dominum ſuum naturalem, ſententiam excommunicationis inferri in Civitate: tam Curiae Romanae Cardinalibus, quam Senatori Urbis & Romanis, ex intimo cordis, tacto dolore praecordiali, ſcripſit in haec verba.