Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 48
ET ſperabatur certiſſime tunc, quod ipſe Comes Richardus eſſet liberaturus terramMat. Paris, Hiſt. Angl. p. 451. 452, 453. tunc, tam a Romanorum quam aliorum alienigenarum miſera, qua premebatur, ſervitute, & omnes a puero uſque ad hominem ſenem, crebras in ipſum benedictiones congeſſerunt. Nec adhaeſit aliquis Regi, niſi ſolus Comes Cantiae H. Quod comperiens Rex, animo & vultu nimis conſternatus, nobilium terrae ſingulos per nuntios ſuos interrogavit, diligenter ſciſcitando, ſi in hunc vel illum in hac jam exorta tempeſtate, poſſit de adiutorio confidere? Cui reſponderunt univerſi, praecipue cives Londinenſes, aſſerendo univerſaliter, quod honori ſuo, & commodo Regni procuratum eſt circumſpecte, quod incipiebatur ab ipſo Comite Richardo, licet ipſe Rex ſalubri conſilio ejus non adquieſceret: unde incepta nullo modo impedirent. Haec comperiens Legatus, ſummam adhibuit, imminere videns pericula, diligentiam, ut Regem ſuis naturalibus hominibus reconciliaret, ſecreto admonens Comitem R. & Replicans, quod ipſe qui Capitaneus hujus impetus factus eſt deinceps ab incaepto deſiſteret, promittens Regem ei ampliores poſſeſſiones collaturum, & Dominum Papam collatas confirmaturum; addens, quod ſi omnes terrae in Regem inſurgerent, ipſe qui frater ejus, cum eo contra omnes ſtare haberet indefeſſus. Ad quod reſpondit Comes R. domine Legate, De terris Laicorum et earum confirmationibus nil ad vos, de rebus autem Eccleſiaſticis curam geratis. Nec miremini, ſi ſtatus Regni moveat me, cum ſim haeres ſolus apparens. Rex enim cum fere omnium Epiſcopatuum terrae & multarum eſcaetarum cuſtodias habuit, nullum tamen Theſaurus ejus ſentit ad Regni tuitiones incrementum: cum tamen undique variis vallemur inimicis. Praeterea, redditus & beneficia Eccleſiaſtica, a piis praedeceſſoribus noſtris collata (praecipue quae contulerunt anteceſſores noſtri viris religioſis) permittit quaſi ſpolia diripi, & alienigenis, cum abundet ipſa terra viris idoneis, diſtribui: & fit Anglia quaſi vinea ſine maceria, quam vindemiant omnes qui praetergrediuntur viam.
Cum autem audiſſet Legatus hos ſermones, Regem adiit, una cum EpiſcopoLegatus ſtudet Pacem facere inter Regem & ſuos magnates. Wintonienſi P. monens & muniens, ut ſe ex tunc voluntati ſuorum juſte in eum inſurgentium, ſubderet & obtemperaret: nunc minis, nunc monitis, nunc precibus eundem reformantes. Rex videns impetus ſuos favoribus caruiſſe, & omnes fratri ſuo Comiti Richardo inclinantes; quaeſivit quae potuit diverticula: inducias deliberandi poſtulando, ut competentius reſponderet. Induciae igitur ad inſtantiam petentium conceſſae ſunt Regi (licet cum difficultate) uſque in craſtinum Dominicae primae quadrageſimae. Convenerunt igitur Magnates die ſtatuto Londini ſuper his diligenter tractaturi. Et venerunt multi equis & armis communiti, ut ſi Rex circumventus per levitatem recalcitraret, ad praemiſſa complenda cogeretur. Ibi igitur poſt multas multorum deceptationes, ſe ſubjecit Rex quorundam proviſioni de gravioribus viris; jurans ſe eorum proviſioni adquieſcere. Quod & factum eſt, & in ſcripta redactum, & appenſa ſunt tam Legati quam aliorum Magnatum Sigilla, omnibus in communi manifeſtanda. Interim his nondum perfectis, ſed cum ſpe tamen pendentibus, Simon de Monte forti (who had unlawfully married the Counteſſe of Pembrock, the Kings and Earls ſiſter, and to prevent a divorce, Extorta prius undecunque potuit immenſa pecunia, Romanam curiam adiit quam ſperavit pecunia circumvenire, ut illicito matrimonio liceret gratulari) humiliavit ſe Comi… …. & obtinavit ab eo oſculum concordiae. Quod graviſſime alij Magnates acceperunt, ſine quorum conniventia hoc fuit attemptatum, quorum laboribus fuit res hucuſque deducta. Quibus enormibus factis totum negotium in magna parte mutilatum, perfectum non ſumpſit effectum, ſed miſerias regni continuavit, & famam Comitis Richardi in magna parte denigravit: & ſic factus eſt deinceps ſuſpectus, qui credebatur baculus fortitudinis.
Edmond Archbiſhop of Canterbury, Anno 1237. Hebdomada ante Natale tranſfretavit & Romam adiit, nec propter Legatum ipſum revocantem, voluit remanere, unde ſibi ex tunc adverſabantur. The occaſion and ſucceſſe of this his journy againſt the Legates revocation is thus reported by *Mat. Paris p. 463. 465, 468, 469. Edit Londini, Mat. Parker, and Godwin in Vita Edmundi.Matthew Paris. Anno 1238.
Illo quoque Anno, &c. data eſt ſententia a Domino Papa pro Monachis Roffenſibus, ſuper controverſia mota inter Archiepiſcopum Aedmundum & eoſdem Monachos, de eligendo ſibi Epiſcopo, & data eſt ſenteutia pro eis, tam de petitorio quam de poſſeſſorio: & confirmatus eſt electus eorum, magiſter Richardus de Wendoure, die ſancti Cuthberti. Convenerat autem eoſdem Monachos dictus Archiepiſcopus, expenſis & laboribus exinanitos: inſuper tranſalpinaverat, ut ſicut jus dictaret, lis tanta debito fine determinaretur. Similiter data eſt ſententia tunc temporis contra eundem Archiepiſcopum, qui tunc in Curia Romana praeſens fuit, ſuper gravi cauſa, quae verſabatur inter eum & Comitem Arundelliae: & condemnatus eſt utrobique in expenſis, circiter mille marcarum: relaxata ſententia quam tulerat, idem Archiepiſcopus in Comitem ſupradictum. Habuit enim adverſarium validiſſimum Ottonem Legatum: qui & ad hoc etiam Regem efficaciter ſtimulavit.
After the death of Henry de Sandford Biſhop of Rocheſter, the Monks of Rocheſter Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 395. Godwins Catalogue of Biſhops. p. 150. Mat. Weſtm. Anno 1238. p. 150. Mat. Parker, p. 164, 165.elected Richard Windeley, a learned man, for their Biſhop; who being preſented by the Monks to Edmund Archbiſhop of Canterbury for his confirmation, he refuſed to admit him, unde Monachi Domini Papae praeſentiam appellarunt. Upon this Appeal the Pope gave judgment for the Monks againſt the Archbiſhop, and condemned him in coſts of ſuit, confirming their Election in diſpite of the Archbiſhop, with whom the Pope was very angry for oppoſing his ſhameleſſe and intolerable exactions in England: whereupon this Biſhop elect was conſecrated at Canterbury in St. Gregories Church, by the Archbiſhop, the Biſhop of London, and other Biſhops; quia Archiepiſcopus ſuſpenderat Eccleſiam Cantuar. à divinarum celebratione, praemiſſa debita poſtulatione à Priori Roffenfi Ricardo, & inſtallatus fuit in die S. Andreae apud Roffen.
Although the Archbiſhop miſcaried in theſe two precedent ſuits at Rome, yet he obtained an Indulgence from the Pope to the prejudice of the Monks of Canterbury, thus related. †Mat. Paris p. 457. Mat. Parker, and Godwin in Vita Edmundi.Archiepiſcopus Cantuarienſis Aedmundus, a curia Romana rediens, venit in Angliam. Qui contra Monachos ſuos Cantuarienſes, quamvis cum gratia Conventus ab Anglia receſſiſſet, a Domino Papa pro ſe impetravit: unde ſuborta eſt diſcordia nimis enormis & indecens inter gregem & Paſtorem; & paſſa eſt Eccleſia damna multa, & dedecus, ſuſpenſionem & ignominiam. Unde vocatus Legatus ad reformationem illius deformationis, dum in capitulo Cantuarienſi praeſideret, propter quoddam ſcriptum, in quo privilegium quoddam, tempore beati Thomae impetratum, continebatur (quod quidam imprudenter combuſſerunt) Priorem Cantuarienſem depoſuit, & ad diſtrictiorem ordinem, ut ibidem perpetuam ageret paenitentiam, deſtinavit, quoſdam Monachorum diſperſit, quia (ut dicebatur) in praedicto privilegio, quae ſibi videbantur manifeſte adverſari, pietate minus diſcreta occulte abraſerat, & quae pro eis agere appoſuerat. Et quia tales raſurae in tam authentico ſcripto non poterant diligenter intuentes latere, ne †Note the raſures and forgeries of Monks.notam infamiae falſarii Conventus incurreret, unus fratrum combuſſit inconſultus. Unde Legatus, cum mentionem illius ſcripti feciſſet Archiepiſcopus, interrogaſſetque, & non inveniretur, & licetinviti de re geſta veram facerent confeſſionem, Legatus, merito commotus in vindictam tanti exceſſus; Priorem ab adminiſtratione amovens, aliquos qui rei videbantur diſperſit, commonens ut arctius viverent perpetuo poenitentes. Poſtea, quia Prior cum ſaecularibus Capitulum intravit, contra domus approbatam conſuetudinem, ad electionem celebrandam, Conventus ſibi priorem abſque aſſenſu Archiepiſcopi elegit. Unde hoc audito, Archiepiſcopus electionem reprobando caſſavit: totum Conventum, praecipue electum & electores, non tantum ſuſpenſionis, ſed etiam anathematis vinculis innodavit. Conventus autem contra Archiepiſcopum in hoc ad praeſentiam domini Papa conſtanter appellavit. The Legate lodging at this time in the Archbiſhops Palace, and the Archbiſhop lying in the Monaſtery of St. Auguſtines, leſt he ſhould thereby claim a Juriſdiction over it, made this ProteſtationChronicon, Willielmi Thorn. Col. 1884, 1885. in writing; Noverit univerſitas veſtra, quod cum de mandato ſedis Apoſtolicae ſpeciali, Dominus Otto Apoſtolicae ſedis Legatus, in domibus noſtris apud Cantuariam morabatur, nos de ſpeciali gratia Abbatis & Conventus Monaſterii Sancti Auguſtini Cantuariae, ad Romanam Eccleſiam nullo medio pertinentis, & in eorum domibus infra ſepta ſui Monaſterii per aliquot dies in noſtris expenſis hoſpicium habuimus: Proteſtantes, per hoc eorum privilegiis, & compoſitioni inter nos & ipſos initae, nos in nullo velle in poſterum derogari, & ut de hac noſtra proteſtatione & voluntate ſucceſſoribus noſtris liqueat, in futuro has literas noſtras fecimus, &c.
Anno Domini M. DD. XXX VIII. Edmundus Archiepiſcopus mandavit officialibusWillielmi Thorn. Chron. Col. 1883. & Decanis ſuis, ut in Capellis & Eccleſiis Parochialibus denunciari facerent in genere, excommunicatos omnes illos qui malicioſe terras vel poſſeſſiones occuparunt, libertates ſcienter impugnarunt, decimas vel redditus injuſte detinuerunt ad iſtud Monaſterium de jure ſpectantes. Hoc addens in fine, Hoc mandatum noſtrum exequentes, quod non de negligentia redargui, ſed de diligentia debeatis merito commendari.
How corrupt the Pope, Court of Rome, and what unjuſt ſentences were given by them for bribes and money in that age, this ſtory, amongſt others, will inform us. *Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 455. Mat. Weſtm. p. 148.Interim S. de Monte forti, cum gratia Imperatoris & Literis ſupplicatoriis, ſe tranſfert ad Curiam Romanam: & effuſa & promiſſa infinita pecunia, a Domino Papa impetravit: ut ratum habeatur Matrimonium, quod non ſine laeſione conſcientiae contraxerat cum Alienora Regis Henrici 3. ſorore. Votum enim ſolenne fecerat coram Aedmundo Archiepiſcopo, continuanda in vita ſua caſtitate. The Pope for money diſpenſed with this Marriage; Quamvis votum ſolenniter factum coram Aedmundo Archiepiſcopo Cantuarienſi repugnaret, ut liceret illicitis abuti amplexibus. Scripſitque Dominus Papa Legato Ottoni, ut pro praefato Simone de Monte forti, ſolenniter ſententiaret. Quo audito, frater Willielmus de Abendune, de ordine Praedicatorum, & multi alii periti, Zelum Dei prae oculis habentes increpaverunt hanc ſententiam; ſanctitatem Papae circumveniri, & animas periclitari, Chriſtumque Zelotypari veraciter affirmantes. Quia licet, ſicut pars adverſa proteſtatur, habitum cum velo non aſſumpſerit mulier de qua agitur; annulum tamen, quo ſe Chriſto ſubarravit, vel potius deſponſavit, aſſumpſit, & ſic ſponſo Chriſto indiſſolubiliter copulatur; teſtante authentico ſcripto in Sententiis Magiſtri Petri, in tractatu de voto; ſcilicet libro quarto. In quo, praemiſſis rationibus & authoritatibus Sanctorum & Canonum, ſubinfert. Ex his apparet, virgines vel viduas voto continentiae aſtrictas, ſive fuerint velatae, ſive non, nullatenus conjugium ſortiri poſſe. Quod itidem de omnibus intelligendum eſt, qui continentiam voverunt. Quod autem erat ante licitum, poſt votum erit illicitum. Sed aliquid forte ſubtilius, quam nobis datum ſit intelligi, Romana Curia ſpeculabatur. The ſight and receit of Golden Angles at Rome, over-ballanced all Laws, Canons, Decretals, both of God, Man, Councils, and Popes themſelves. Hence King Henry the 3d. ſoon after, when Simon de Montefort and his Wife, came to viſit him and his Queen, and to accompany her to a Monaſtery for her Purification; *Mat. Paris, Hiſt. Angl. Edit. Londini 1640. p. 497, 498.Rex eum excommunicatum vocavit; prohibuitque ne ipſe vel uxor ejus, quam ante Matrimonium inter eos contractum, nequiter & furtive maculaverat, feſtivis ſuis ſolenniis intereſſet: & cum multiplicaret convitia, Comes confuſus cum uxore ſua ad hoſpitium ſuum, per aquam venire properavit. Sed Rex ſtatim eos praecepit ejici truculenter. Et cum flentes & ejulantes reverterentur, veniam flagitantes, Regiam iram non ſedarunt. Dixit enim: Sororem meam ſeduxiſti ante ſponſalia, quod cum comperiſſem, ut vitaretur ſcandalum, dedi ſed invitus. Et ut votum ſuum Matrimonium non impediret, Romam adiiſti, Romanamque Curiam donis et promiſſis impreciabilibus, ut illicitum tibi liceret, corrupiſti. Novit tunc praeſens A. Cantuarienſis Archiepiſcopus, qui Papae veritatem ſuper his intimavit: ſed victa veritas Romanae ceſſit avaritiae, muneribus multiplicatis. In cujus pecuniae ſolutione cum defeciſti, excommunicationis ſententia innodari meruiſti. Ad cumulum etiam miſeriae tuae, me inconſultum & neſcium, fidejuſſorem per falſum teſtimonium interpoſuiſti. Comes vero, cum haec audiſſet, erubuit, & cum dies inclinaſſet, per Tameſim in cymba minima cum uxore tunc & pauca familia ad mare feſtinanter declinans, continuo transfretavit.
The like corruption, bribery, and partiality appeared in their proceedings, ſentences at Rome, concerning the elections of Biſhops, witneſſe that concerning Wincheſter. *Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 456. Mat. Weſtm. p. 148, 149. Godwins Catalogue of Bps. p. 174, 175.Anno quoque eodem, quinto Idus Junii, obiit Epiſcopus Wintonienſis, Petrus ſcilicet de Rupibus. Qui cum Eccleſiam Wintonienſem circiter triginta duobus annis ſtrenue rexiſſet, & laudabiliter peregrinationem fuam in Terra Sancta, una cum Exonienſi Epiſcopo, peregiſſet, domoſque religioſorum plurimas conſtruxiſſet; apud Fernham manerium ſuum, plenus dierum, facto nobili teſtamento, diem clauſit extremum. Sepultus eſt autem in Eccleſia ſua Wintonienſi, ubi etiam dum viveret, humilem elegit ſepulturam. In cujus obitu totum Concilium Regni Anglicani, tam Regale quam Eccleſiaſticum, jacturam incurrit irreſtaurabilem. Rex vero audito de obitu Petri Wintonienſis, omnem quam potuit adhibuit diligentiam, ut inclinaret corda Monachorum Winton. ad electionem Gulielmi electi Valentini, ut eundem in praeſulatum promoverent. Sed Monachi videntes ipſum eſſe alienigenam, & Nobilibus Regni ſuſpectum, poſſeque de facili nocere ipſe Regno, cum frater ejuſdem electi Comes ſit Flandrenſis, & ſi forte in ſubverſionem Regni conſpirarent, alter alteri auxiliaretur, noluerunt aliquo modo conſentire. Vnde Rex ipſis damna inceſſanter et gravamina undique inferre molicbatur. Ipſi vero maluerunt perſecutionem pati pro juſtitia, quam ſoli Regi acceptum virum, curae paſtorali inſufficientem, moribus, geſtu & literatura incompoſitum, natu alienum, & de effuſione ſanguinis infamem, in ſuarum animarum paſtorem eligere, contra ſuarum conſcientiarum puritatem. Diſſimulantes igitur Monachi, ſub induciis a Rege impetratis, eligerunt Gulielmum de Raele, virum diſcretum, & Regi familiariſſimum, quem nullo modo credebant Regem velle repellere. Quod cum Rex cognoviſſet, iratus valde, nec electionem, nec electum acceptavit, imo ipſum Gulielmum electum a conſilio ſuo et familiaritate propulſavit. Similique impetu, Epiſcopum Ciceſtrenſem, quem Monachi pro ſpiritus poſtularent, ab officio Cancellariae privavit, & a ſua familiaritate & conſilio excluſit. Necnon Authoritate Domini Papae, miſſis ad Curiam Romanam Magiſtris Simone Normanno, & Alexandro ſeculari, legiſtis conductitiis, non ſine multae pecuniae effuſione, caſſari procuravit.
Matthew Paris thus relates the proceedings in this election, a little more largely. *Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 457, 458.In illisdiebus, Rex omnem quam potuit, plus & ſecus quam deceret, adhibuit diligentiam (quamvis prius ſaepe juraſſet alienigenas amovere, non promovere) ut electus Valentinus (qui tamen vir ſanguinum eſſe dicebatur) in Epiſcopum Wintonienſem promotus eligeretur. Quod conſtanter Monachi, ad quos ſpecialiter ex antiquo jure pertinere dignoſcitur electio, inter ſe renuentes, ſicut moris eſt, Regem adierunt, licentiam eligendi poſtulantes. Rex autem antequam reſponderet, eos de electione & promotione electi Valentini, quem ſuum vocavit avunculum, ſollicitavit. At Monachi diſſimulantes, inducias ſuper hoc deliberandi ſimul cum Conventu, ad quem pertinebat electio, poſtularunt. Sed cum Rex preces ſuas talibus induciis ſenſit effectu caruiſſe, divertens ad ſolitas cavillationes, petitioni Monachorum reſpondit: Intimatum eſt mihi, quod duo Archidiaconi Epiſcopatus Wintonienſis, electioni veſtrae tenentur intereſſe; nec eos in praeſenti video, unde petitioni veſtrae non eſt annuendum. Cui Monachi reſponderunt: Quod et ſi electioni intereſſe (quod nimis abſurdum & juſtitiae diſſonum eſſe videtur) debeant, poſtulationi electionis intereſſe non debent. Et ita Rex, licet diu recalcitraret, juſtae poſtulationi eorum non potuit contradicere. Sed cum poſtea fida relatione cognoviſſet, quod iidem Monachi communiter de Willielmo de Raele, viro utique per omnia laudabili, diligenter tractarent, ut in Epiſcopum eligeretur, & omnes jam in eum conſenſiſſe: Rex iratus, nimis procaciter reſpondit: Renuiſtis electum Valentinum, dicentes eum virum ſanguinum, & Willielmum de Raele, qui multo plures lingua, quam alius Gladio trucidavit, elegiſtis. Et in ſuperbia & abuſione juravit, ſe nunquam hoc ullo modo tolleraturum. Monachi igitur indignationem Regiam pertimeſcentes, declinarunt ab incepto. Interim Rex poſſeſſiones Epiſcopatus & inſtaurationes demoliendo, crebro in maneriis Epiſcopatus jacuit, agmine ſtipatus numeroſo. Monachi igitur Wintonienſes, videntes moram deſtitutionis damnoſam; de ſibi eligendo paſtore diligenter tractaverunt. Quod cum cognoviſſet Rex, illuc illico acceleravit, & inſtantius quam deceret vel expediret, in Capitulum intrans; Conventum comminando & promittendo petiit, quatenus electum Valentinum, avunculum ſuum, in Epiſcopum eligerent. At illi, caute volentes Regiam indignationem declinare, impetus indiſcretos induciis emollire ſtuduerunt: & nolentes injuſtis petitionibus annuere, Epiſcopum Ciceſtrenſem Radulphum de Neville, Regis Cancellarium, unanimi conſenſu ſibi in Epiſcopum & Paſtorem animarum ſuarum poſtularunt. Cum autem videret Rex, iterum inſtantiam precum ſuarum effectu caruiſſe; juſtae poſtulationi Monachorum adverſando, multa convitia congeſſit in eundem Epiſcopum, dicens eum impetuoſum, iracundum, perverſum; vocans omnes fatuos, qui eum in Epiſcopum poſtularunt. Inſuper ſigillum ſuum, quod idem Epiſcopus per univerſitatem Regni receperat cuſtodiendum, Rex violenter abſtulit, & fratri Galfrido Templario, & Johanni de Lixintuna commiſit bajulandum: emolumentis tamen ad Cancellariam ſpectantibus, Epiſcopo, quaſi Cancellario, redditis & aſſignatis. Proſequens autem Rex conceptum impetum, miſit ad Curiam Romanam, Simonem Normannum, & Alexandrum ſaecularem, Legiſtas conductitios. Qui multa data et promiſſa pecunia, virum juſtum de jure ſuo privando, et juſtum judicium ſubvertendo, praedictam poſtulationem perperam caſſaverunt: Such was the Bribery and Injuſtice of the Court of Rome in this age.
Theſe Appeals and conteſts about Elections, as they brought much filthy lucre to the Pope, his Court and Officers, ſo they extraordinarily advanced, and in a great meaſure confirmed his injurious Uſurpations over the King, Kingdoms▪ Prelates, Covents, Chapters, Churches of England and Ireland, ſo as they could not for many years after retrench them, with all their complaints, diligence, oppoſitions againſt them. Soon after▪ Electus Valentinus Gulielmus Romam adiit, vocante eum Domino * Mat. Weſtm. p. 149.Papa ad qu…m fama ipſius pervenerat, quod vir crat in negotiis bellicis ſtrenuus & circumſpectus, (an ill qualification for a †I Tim. 3. 3.Biſhop, in St. Pauls judgement) & procurante eodem Papa, in Curia Romana poſtulatus est in electum Leodienſem, & nihilominus tamen, ut electus Valentinus diceretur & eſſet, mutato ſolummodo nomine; ſcilicet, ut diceretur electus Leodienſis, & procurator Valentinus, ut abuſio vocabulorum vitaretur. D monſtruoſa humanae caecitatis ambitio! Adhuc et ad Winton. non habito tamen reſpectu ad officium Pontificale, ſed emolumentum temporale, Rege favente totis niſibus adſpiravit. Which Matthew Paris thus relates. *Mat. Paris, p. 499.Tunc temporis vocatus eſt Willielmus electus Valentinus, procurante Papa (quia, ut dicebatur, propoſuit eum habere ducem exercitus ſui contra Imperatorem) ad Epiſcopatum Leodienſem, retenta procuratione Valentini Epiſcopatus, quaſi non eſſet notatus de perpetrato homicidio: unde nec mirum, ſi cum ſtupore admirarentur haec audientes, quod adhuc tam anhelo ſpiritu and Epiſcopatum Wintoniae aſpiravit, Regemque Angliae diligentem ad hoc conſtituit procuratorem. Heu, heu, quae numeroſa pecunia Curiam Romanam adconſenſum et permiſſionem inclinavit? *Mat. Paris, p. 509.Circa idem tempus, Rex vehementer oppreſſit Eccleſiam Wintonienſem, & quendam alienigenam, contra voluntatem totius Conventus, in eandem violenter intruſit, ut praeeſſet Conventui: (becauſe they oppoſed the election of this Biſhop W. de Valentia) Qui inordinate ſe gerens, timore Dei poſtpoſito, omnia ſubvertit, omnes pervertit: & theſaurum Eccleſiae dilapidando, foli Regi placere cupiebat. Unde libera electio Monachorum, dum idem Prior adulterinus fere medietatem ſtellarum ſecum cauda ſua traxit, periclitabatur, & multorum corda ad electionem Willielmi avunculi Reginae in Epiſcopum, corrumpendo inclinavit: Rex enim ad hoc ſummo niſu anhelabat. But this William, cum a Domino Papa impetraſſet, ut in Epiſcopum Leodienſem eligeretur, & Epiſcopatum Wintonienſem obtineret: apud Viterbium potionatus, ut dicitur, diem clauſit extremum, die omnium Sanctorum, procurante Magiſtro Laurentio Anglica, ſed poſtmodum eo rite purgato. Quod cum Papa audiſſet, doluit nimis, quia propoſuerat de ipſo facere ducem militiae ſuae in bello ſuo contra Imperatorem: et idcirco eundem quaſi monſtrum ſpirituale, et belluam multorum capitum effecerat. Noverat eum ad ſtragem ſtrenuum, ad caedem pronum, ad incendia protervum: Magiſtrum Regis Angliae, amicum Regis Francorum, ſororium utriuſque, avunculum Reginarum, fratrem Comitis Sabaudiae, & aliis multis vel affinitate, vel conſanguinitate confoederatum. Sed haec mors inopinata, omne hoc propoſitum tranſmutavit. Rex autem, cum hos lugubres rumores audivit, non ſe prae dolore capiens, ſcidit veſtimenta ſua, & ea projecit in ignem; & rugitum magnum emittens, noluit alicujus admittere conſolationem. Regina quoque, quam cauſa familiarior ſtimulavit, funus avunculi deflevit tempore diuturno. So much was the death of this warlike, wicked, unpreaching, avaritious ſcandalous Prelate lamented, eſpecially by the Pope.
After his death, *Mat. Paris, Hiſt. Angl. Edit. Londini 1640. p. 519.Monachi Wintonienſes a Romana Curia redeuntes, a Domino Papa impetrarunt, ut nullam alienigenam perſonam, & inviſam univerſitati Regni, per Regis acerbam inſtantiam, vel imperioſas ejus preces in ſuarum animarum cuſtodem & Epiſcopum eligerent; ſed rite, ut juſtum & Canonicum eſt, quemcunque viderent idoneum, libere & ſine exactione in ſuum Antiſtitem ſumerent & Paſtorem. Quapropter Dominus Rex in vehementem iram excanduit, quaſi non potens invenire Angligenam illi Epiſcopatui ſufficientem. Et ex tunc Priorille, quem Rex intruſerat, diligentem curam adhibuit; ut conſtantiam Monachorum enervaret, & eorum qui pro Eccleſia hactenus viriliter ſteterunt, concordem unitatem diſſiparet.
Though K. Henry the 3d. was very obſequious to this Pope Gregory, yet the Pope was ſo unchriſtianly malicious towards the Emperor Frederick, (who married his ſiſter by this *See here p. 450, to 455.Popes ſolicitation) that he grew extremely angry with K. Henry for ſending ſome few Engliſh Souldiers and money to the Emperour, to help ſubdue the Italians, who rebelled againſt him, and for writing an Epiſtle to him, to deal more mildly with him, ſo that he neglected all buſineſſes, eſpecially ſuch as related to the King and Engliſh for a ſeaſon▪ although his intended General the Biſhop of Wincheſter cautelouſly paſſed over with Trublevile, laden with monies and plate, to aſſiſt the Pope. *Mat. Paris, p. 454, 455.Eodem anno; ſtatim poſt Paſcha, miſit Dominus Rex Angliae militare praeſidium ad Dominum Imperatorem juvandum contra rebelles ſuos, in partes Italic…, ſub ducatu Henrici de Trubleville, viri in re militari peritiſſimi. Cum quo etiam miſit J. Manſell, & Willielmum Hardel Clericum, & Civem Londinenſem, cum pecunia ſtipendiariis diſtribuenda. Et ſtrenue per totam aeſtatem exercitus Regis Imperatori militavit; & quarumdam Civitatum Cives, volentes obſtare, vicerunt, & Imperio reddiderunt: ubi ſtrenue ſe dictus J. Manſell geſſit. Quod Papa nimis moleſte tulit. Et circa idem tempus, direxit Rex elegantem Epiſtolam Papae: petens ut mitius ageret cum Domino Imperatore; Quod gravius accepit Papa, ſecus reſpondens quam deceret, et commotus eſt in tantam iram, ut per aliquod tempus omnia negotia, praecipue Anglicorum, ſuſpenderentur. Cumque audiret electus Valentiae, quod profecturus eſſet talis exercitus in Italiam: caute, quaſi Dux eorum; aſſociavit ſe Domino Henrico de Trubleville, & cum eo transfretavit. Sub illis quoque diebus, electus Valentinus, videns nulli placere moram ſuam in Anglia: ſponte, vel invitus, caute tamen, quia clitellis ſuis refertis, & equis oneratis auro & argento & vaſis Regalibus, transfretavit.
Theſe *Mat. Paris, p. 450, 455, &c.differences and Wars between the Emperor, Pope, King, Italians, and Greek Church, upon the Popes account, hindred the Emperors voyage to the Holy Land, and ayde of the Chriſtians againſt the Sarazens.
The ſame year, *Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 459, to 465.Dominus Legatus Otho, omnes Abbates Angliae Nigri ordinisAnno 1238. Authoritate Domini Papae citavit, ut coram eo apparerent Londini in Eccleſia Sancti Martini: de ſtatutis, quae Dominus Papa, habita deliberatione, ordinavit, de ordine Monaſtico reformando, tractaturi. Abbatibus igitur ordinis Nigri congregatis, exorſus eſt Dominus Legatus ſermonem elegantem; & animans omnes ad patientiam, incepit ſic. In nomine Domini noſtri Jeſu Chriſti, Patris, & Filii, & Spiritus Sancti, Amen. Cum grande ſit opus & arduum, Civitatem Dei, quae eſt religio, novis & innovatis propugnaculis praemunire, contra verſuti hoſtis inſidias, qui eam novis & antiquis jugiter nititur machinis debellare: Nos Otho, miſeratione divina, Sancti Nicholai in carcere Tulliano Diaconus Cardinalis, Apoſtolicae ſedis Legatus; ex injuncto nobis Legationis officio, ad juvandum pro viribus tam favorabile opus nos obnoxios reputantes, quaedam tum ex Sancti Benedicti Patris regula, tum ex ſacris Conciliis & Canonicis ſanctionibus, tum ex ſtatutis Abbatum ordinis ejuſdem beati Benedicti, colligi fecimus & notari: quae ſi ſervata fuerint, ſacrae religioni erunt in ſubſidium & tutelam. After which follow ſeveral Canons and Statutes, recorded at large by Matthew Paris, for regulating the abuſes among Monks and Nuns, whereof this was one▪ relating the groſſe Symony then in uſe among theſe pretended Religious Orders. aMat. Paris, p. 463, 464. De Symonia.Quoniam Symoniaca labes pleraſque Moniales infecit, ut vix aliquas ſine pretio recipiant ſorores, paupertatis pretextu, volentes hujuſmodi intolerabile vitium & ſcandalum totius religionis palliare: Ne id de caetero fiat, penitus inhibemus. Statuentes, ut quaecunque de caetero talem commiſerit pravitatem, tam recipiens, quam recepta (ſive ſit ſubdita, ſive Praelata) ſine ſpe reſtitutionis, de ſuo Monaſterio expellatur: in aliquem locum arctioris & ſtrictioris regulae, ad agendam poenitentiam retrudenda. De his autem, quae ante hoc Synodale ſtatutum taliter ſunt receptae, ita duximus providendum: ut remotae de Monaſteriis, quae ſic perperam ſunt ingreſſae & receptae, in aliis locis ejuſdem ordinis collocentur. Quae ſi forte, propter earum nimiam multitudinem alibi nequiverint commode collocari; ne damnabiliter iterum in ſaeculo evagentur, recipiantur in eiſdem Monaſteriis diſpenſative; de novo mutatis Prioribus locis, & inferioribus deputatis & aſſignatis. He cloſeth his Canons thus. Hoc etiam circa Monachos, vel alios regulares, decernimis obſervandum. Verum, ne per ſimplicitatem vel ignorantiam ſe valeant excuſare, praecipimus ut Diocaeſani Epiſcopi ſingulis annis hoc faciant per ſuas Diocaeſes, de verbo ad verbum fideliter publicari, &c. HisAcceptatio Statutorum. igitur perlectis, Abbates & Priores congregati, audientes quod ſancta religio per hoc non modicum reformata, foelix ſuſciperet incrementum, verbum quaſi hoſtiam coelitus miſſam cum omni alacritate & unanimi conſenſu ſuſceperunt, facientes hoc in omnibus ſuis Capitulis publicari, tranſgreſſores ejuſdem, graviter diſciplina regulari percellendo. Fecerunt autem quamplures haec in martyrologia ſcribi: ut ſaepius in Capitulo recitata, ſicut ſolet regula beati Benedicti, audientium cordibus inhaererent.
bMat. Paris, p. 465, 564.Anno 1238. Dedicatae ſunt nobiles Eccleſiae conventuales, in Diocaeſi Loncolnienſi, in Mariſco, videlicet Rameſeie, Burgi, & Sautereie, a Venerabili Epiſcopo Lincolnienſi Roberto. Eccleſia Rameſeie, decimo Calend. Octobris, die ſcilicet Sancti Mauritii ſociorumque ejus. Eccleſia de Burgo, quarto Calend. Octobris. Eccleſia de Sautereie, eadem ſeptimana. The next year, (Anno 1239.) Dedicata eſt Eccleſia conventualis Abendunenſis, ſimiliter Eccleſia de Welles, & Eccleſiae Eveſhamenſis, Glovernenſis, Theukeburienſis, Wicumberienſis, Perſorenſis, Alencestrenſis, & multae aliae Eccleſiae per totam Angliam, ſecundum Conſtitutionem Londini per Legatum Ottonem celebratam. Which Conſtitution runs in theſe words. cMat. Paris, p. 433. See Gratian de Conſccratione, Diſt. 1. Bochellus Decreta Eccleſ. Gal. l. 4. Tit. 1. Hoſtienſis Summa l. 3. Tit. De Conſecratione Eccleſiae, Summa Angellica & Roſella, Tit. Conſecratio.Baſilicarum dedicatio, a veteri Teſtamento initium dignoſcitur habuiſſe, & in Novo eſt a Sanctis Patribus obſervata; in quo eſt eo dignius & ſtudioſius facienda, quo in illo tantum offerebantur hoſtiae animalium mortuorum: in iſto vero coeleſtis hoſtia viva & vera, ipſe ſcilicet unigenitus Dei filius, in altari offertur pro nobis, manibus Sacerdotis. Quare ſtatuerunt provide Sancti Patres, ne in *Chriſt and his Apoſtles inſtituted and celebrated it alwayes in unconſecrated places.aliis locis quam Deo dicatis, niſi neceſſitatis cauſa, celebraretur officium tam ſublime. Porro, quia vidimus per nos ipſos, & a pleriſque audivimus tam ſalubre miniſterium contemni, vel ſaltem negligi a nonnullis, dum multas invenimus Eccleſias, & etiam Cathedrales, quae licet ſint ab antiquo conſtructae, nondum tamen ſunt conſecratae oleo Sanctificationis. (An argument that their conſecration was not ſo neceſſary as this Conſtitution pretends.) Volentes huic periculoſae negligentiae obviare, ſtatuimus, & ſtatuendo praecipimus, ut omnes Eccleſiae Cathedrales, Conventuales, & Parochiales, quae perfectis parietibus ſunt conſtructae, infra biennium, per Diocaeſanos Epiſcopos, ad quos pertinent, vel eorum authoritate, per alios conſecrentur. Sicque infra ſimile tempus fiat de caetero conſtruendis. Et ne tam ſalubre ſtatutum tranſeat in contemptum, ſi loca hujuſmodi non fuerint infra biennium a perfectionis tempore dedicata, a Miſſarum ſolenniis uſque ad conſecrationem, manere ſtatuimus Interdicta; niſi aliqua rationabili cauſa excuſentur. Ad hoc, ne praeſumant Abbates, Eccleſiarum rectores, antiquas Eccleſias conſecratas, ſub praetextu pulchrioris vel amplioris fabricae faciendae, diruere, abſque licentia Diocaeſani Epiſcopi & conſenſu, praeſenti ſtatuto diſtrictius inhibemus. Diocaeſanus vero diligenter conſideret, utrum expediat dare licentiam, vel negare; & ſi dederit, attendat & intendat, ut opus quam celerius poterit, conſummetur: quod extendi ſtatuimus & volumus ad jam coepta. De Capellanis vero minoribus, nil novi duximus ſtatuendum. Conſecrationes earum, qualiter & quando fieri debeant, diffinitionibus Canonicis relinquentes.
On what weak and falſe grounds theſe Conſecrations were preſcribed, appears by this Conſtitution; the chief end whereof was only to gain monies by ſuch conſecrations, made with moſt ridiculous, abſurd, ſuperſtitious Ceremonies, Formalities, Conjurations, and Prophanations of ſacred Scripture, as thoſe who pleaſe may read at large in Pontificale Romanum, p. 209, to 282. cap. De Eccleſiae Dedicatione: and in Matthew Parker Archbiſhop of Canterbury, his Antiquitates Eccleſiae Britaniae, p. 85, 86, 87. Biſhop Pilkington his Expoſition of Aggeus, cap. 1. verſ. 7, 8. & cap. 2. verſ. 2, 3. Thomas Beacon his Reliques of Rome, and Mr. Calfhill his Book againſt Marſhall, fol. 91, 92, 93. who cenſure them as dSee my Canterburies Doom p. 114, to 127.Superſtitious and Papal Innovations.
Pope Gregory being informed that King Henry the 3d. by ill advice had alienated, or given away, and diſſipated to ſundry Biſhops, Churches, and Noblemen, divers Liberties, Poſſeſſions, Dignities, and other things appertaining to the Right and State of the Crown of England, to the great prejudice of the Church of Rome, to which the Realm of England was well known to belong, obliging himſelf by his Charters and Oathes, not to revoke thoſe Grants and Charters, commanded the King to revoke them, notwithſtanding his Oathes, by this Bull, which I found extant under Seal in the White Tower.