Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 169
REverendo in Chriſto Patri, Innocentio Dei gratiâ Summo Pontifici, Magnates Mat. Paris, p. 646, 647. Epiſtola univerſitatis Angliae ſuper extortionibus Curiae Romanae.et univerſitas Regni Angliae, recommendationem, cum pedum oſculo beatorum. Matrem noſtram Romanam Eccleſiam totis viſceribus diligimus & amamus, ut debemus; & ipſius honoris incrementum & augmentum, affectione quanta poſſumus affectamus, ad quam habere refugium nos oportet temporibus opportunis; ut dolor aggravans filialis, materno ſolatio mitigetur. Quod quidem ſolatium, mater filio eo tenetur mitius & facilius impertiri, quo ipſum maternae dulcedinis alimento, gratum repetit & devotum. Eſſe quidem non poteſt immemor mater illa illius gratitudinis, quam ei a longe retroactis temporibus Regnum Anglicanum impendit, concedendo eidem, ad exaltationem ſuam, et conſervationem majorem, ſubſidium decens, et non modice fructuoſum: ut per hoc inter Eccleſiam ipſam et Regnum praedictum, foedus dilectionis firmius iniretur. Quod quidem ſubſidium, proceſſu temporis beati Petri denarius extiterit nuncupatum. Ipſa vero Eccleſia hujuſmodi ſubſidio non contenta, aliis temporibus tam per Legatos, quam per alios Nuncios multiplicatos, ſubſidia petebat diverſa in Regno praedicto: quae ei a filiis ſuis, tanquam devotis, et matrem ſuam ſincerae dilectionis brachiis amplexantibus, fuerunt conceſſa liberaliter et libenter. Paternitatem etiam veſtram non credimus ignorare, quod Praedeceſſores noſtri, ſicut viri Catholici, creatorem ſuum diligentes pariter & timentes, animarum ſuarum, & Praedeceſſorum ſuorum, necnon & ſucceſſorum ſaluti inſiſtere cupientes, Monaſteria fundaverunt, & bonis ſuis, tam terris Dominicis, quàm Eccleſiarum patronatibus ditaverunt: ut viri Religioſi in Monasteriis illis primam Religionem laudabiliter exercentes, & cum ſumma devotione altiſſimo famulantes, pace & plena tranquillitate poſſent gratulari, prout Religioni dignoſcitur convenire, de dictis Dominicis neceſſaria capientes. Et ut Clerici ſui patronatuum ſuorum Eccleſias obtinentes, pro eis labores ſubirent exteriores, & eos defenderent, inhaerentes Religioni ſecundae, ab incurſibus aliorum. Quapropter non ſine magna moleſtia noſtra, et gravamine intollerabili nobis valde, praefati religioſi poſſent patronatibus ſuis, aut Eccleſiarum collationibus, aliquatenus defraudari. Sed ecce per vos et praedeceſſores veſtros, nullam conſiderationem habentes, quod praeter ſubſidia ſupradicta, jam ditantur in Anglia Italici (quorum eſt jam numerus infinitus) Eccleſiis ad ipſorum religioſorum ſpectantibus patronatus, qui rectores Eccleſiarum dicuntur, praefatos religioſos, quos deberent defendere, relinquentes penitus indefenſos, nullam curam animarum gerentes, ſed Lupos rapaciſſimos gregem diſpergere, et oves rapere permittentes. Ʋnde vere dicere poſſunt, quod non ſunt boni paſtores, quoniam oves ſuas non cognoſcunt, nec paſtorum notitiam oves habent. Hoſpitalitati Eleemoſynarumque largitioni, ſicut ſtatutum eſt in Eccleſia, non inſiſtunt: ſed fructus tantum percipiunt, extra Regnum aſportantes, Regnum non mediocriter depauperando, et redditus occupando. Quibus redditibus fratres, nepotes, conſanguinei noſtri, et caeteri bene meriti de Regno Angliae praedicto beneficiari tenerentur; qui poſſent et vellent dicta charitatis opera, et etiam plura alia miſericorditer et pie exercere, et Eccleſiis ipſis perſonaliter deſervire; ut qui altari deſerviunt, vivant etiam de altari, ſecuudum dictum Pauli. Ipſi vero nunc neceſſitate compulſi, laici et exules ſunt effecti. Vt autem vobis veritas plenius innoteſcat, Italici percipientes in Anglia ſexaginta millia Marcarum, et eo amplius Nota.annuatim (aliis perceptionibus diverſis exceptis) plus emolumenti meri redditus de Regno reportant, quam ipſe Rex, qui eſt tutor Eccleſiae, et Regni gubernacula moderatur. Porro, poſt creationem veſtram firmiter ſperabamus, et adhuc ſperamus, eam de vobis fiduciam reportantes; quod veſtrae paternitatis miſericordia mediante, gaudebimus Eleemoſynas noſtras praedictas, tempore veſtro fore ſtatui debito et priſtino reformandas. Sed tacere non poſſumus gravamen noſtrum, quo non ſolum gravamur, ſed etiam opprimimur ultra modum. Videlicet, quod Magiſter Martinus praefatum Regnum, ſine Domini Regis licentia, cum majori poteſtate, quam unquam vidimus habere Legatum a Domino Rege poſtulatum, nuper ingreſſus (licet non utens legationis inſigniis, multiplicato tamen legationis officio) novas quotidie proferens poteſtates inauditas, excedens excedit: quaedam beneficia jam vacantia, triginta Marcas, vel amplius, annuatim valentia, perſonis Italicis conferendo: quibus decedentibus, et patronis ignorantibus, alii ſupponuntur; et ſic patroni ſuis collationibus defraudantur. Adhuc etiam idem Magiſter Martinus beneficia conſimilia, cum ea vacare contigerit, perſonis nititur aſſignare. Quorundam beneficiorum collationem Sedi Apoſtolicae reſervando, et a viris religioſis penſiones immoderatas inſuper extorquendo: contradictores et reſiſtentes Excommunicationis et Interdicti ſententiis paſſim, non abſque magno diſcrimine et animarum periculo, ſupponendo. Cum igitur praefatus Magiſter Martinus, non ſine totius Regni perturbatione non modica, juriſdictionem exercens memoratam, quam a conſcientia veſtra credere non poſſumus emanaſſe, eo quod in multis majori fungeretur officio, quam unquam fungi Legatum aliquem videremus, privilegio Domini Regis admodum derogando, per quod ei a ſede Apoſtolica ſpecialiter indulgetur, ne quis in Anglia legationis fungatur officio, niſi a Domino Rege ſpecialiter poſtulatus: Sanctae paternitati veſtrae ſupplicamus quantum poſſumus humiliter et devote, quatenus, cum pius pater ad relevationem oppreſſionis filiorum manum miſericordiae teneatur extendere; ab oppreſſionibus et gravaminibus memoratis, nos velit veſtrae paternitatis benignitas tempeſtivo ac efficaci remedio, cito relevare. Quantumcunque namque Dominus noſter Rex, qui eſt Princeps Catholicus, et jugi vigilatione obſequiis divinis intendit, corporis ſui conſumptionem non conſiderans, in obſequio Ieſu Chriſti ſedem velit Apoſtolicam revereri, et Eccleſiae Romanae, ſicut filius ejus chariſſimus, commodi et honoris deſideret incrementum et augmentum; jure tamen Regio dignitate que Regia plenius conſervatis: nos tamen, qui in negotiis ſuis portamus pondus dierum et aeſtus, et quibus una cum ipſo Domino Rege, intendere conſervationi Regni diligenter incumbit, dictas oppreſſiones, Deo et hominibus deteſtabiles, et gravamina nobis intolerabilia, non poſſumus aequanimiter tolerare; nec per Dei gratiam amplius tolerabimus, veſtrae pietatis remedio mediante;Nota. quod feſtinum et tempeſtivum, habere credimus et ſperamus. Placeat igitur paternitati veſtrae hanc ſupplicationem noſtram taliter exaudire, quod a Magnatibus et univerſitate Regni Angliae, tanquam a filiis in Chriſto chariſſimis, ſpeciales gratias debeatis merito reportare. A memorable Epiſtle, worthy the Magnanimity, Honour, Gallantry of the free-born Engliſh Nobility, Gentry, Nation.
Cum autem per praedictos Nuncios in medio Concilio legerentur, & in propatuloPapa differt reſpondere Legatis Angliae. manifeſto, facto optimo ſilentio, proponerentur, Dominus Papa non reſpondit: quia, ut aſſeruit, tam arduum negotium moroſa indiguit deliberatione. Suſpendit igitur ad tempus reſponſionem, licet urgenter inſtarent Nuncii praedicti, tam ſolennes & magnifici, poſtulantes certam ſuper his reſponſionem, indiſtanter tamen ſe reſponſa daturum pollicendo. Addebant quoque idem Nuncii, prioribus querimoniam gravem & ſeriam; videlicet, de violenta oppreſſione, intolerabili gravamine, et Non obſtante▪impudenti exactione et injuria, quae per hanc inviſam adjectionem, Papalibns Literis frequenter inſertam, Non obſtante, &c. exercetur; per quam jus pro nihilo habetur, et autentica ſcripta enervantur. Altiori igitur inſiſtens negotio Dominus Papa, poſtquam ſe talia providè promiſerat correcturum, in Dominum Imperatorem Fredericum, ſine aliqua palpatione, diſſimulatione, vel dilationis indultu, ſententiam depoſitionis in pleno Concilio, licet Thaddaeus et ejus ſocii conſtanter reclamaſſent, plenam ſatisfactionem pollicentes, non ſine omnium audientium et circumſtantium ſtupore et horrore terribiliter fulminavit, as Mathew Weſtminſter, or fulguravit, as Matthew Paris phraſeth it.
Before I proceed to the Popes Excommunication and Depoſition of the Emperor Frederick in this General Council, formerly excommunicated by his Predeceſſor Pope Gregory, I ſhall by way of Introduction render you a brief account of Pope Gregories death, the ſchiſmes amongſt the Cardinals about the New Popes Election, long vacancy of the See by reaſon of it, and of this Popes malicious proceedings againſt the Emperor before this Council aſſembled.
Pope Gregory after many unchriſtian conteſts with the Emperor, dying ſuddenly ofAnno 1241. grief and diſcontent, becauſe the Emperor had ſupriſed a ſtrong Caſtle he had newly built, and committed to the cuſtody of his Biſhops, *Mat. Paris▪ p. 555, 556. See Balaeus in his Life. Obitus Gregorii Papae: cauſa accelerationis mortis ejuſdem.Quod Caſtrum Papa de novo, de pecunia Cruceſignatorum conſtruxerat ad parentelae ſuae tuitionem: Quod Caſtrum Imperator ſubitô obſeſſum ſubvertit, & omnes quos in eo invenit, ſuſpendit. Et in ſignum talis ſubverſionis, quandam Turrim ſemidirutam reliquit, ut memoria tam culpae quàm vindictae nequaquam moreretur. Quod Dominus Papa, conceptos, quos tamen ipſe ſibi ſuſcitaverat dolores, impotens ſuſtinere, undecimo Cal. Septemb. viam univerſae carnis eſt ingreſſus, pro meritis à ſummo Judice recepturus. Thereupon the See continued voyd for ſome ſpace upon this occaſion, which hindred the Election. *Electio Papalis impedita.Ipſorum dierum curriculò, mortuo, ut praedictum eſt, Gregorio Papa, fuerunt decem Cardinales in Curia praeſentes, duobus exiſtentibus in carcere Imperatoris. Qui cùm, ut moris eſt, tractaſſent de electione, quia mutilata fuit concio eorum, non poterant concorditer vel competenter in unum convenire. Miſerunt ergò ad Imperatorem humiliter poſtulantes, duos Cardinales confratres ſuos ſub quacunque vellet conditione ad Curiam deſtinaret, ne promotio univerſalis Eccleſiae, quae maximè conſiſtit in electione Papali, per ipſum impediretur. Quod Imperator benignè conceſſit, mitigatus precibus Comitis Richardi, ita videlicet, ut de eorum reditu ad Carcerem & ad Priorem ſtatum & conditionem, niſi Otto in P…pam eligeretur, remearent. Convenientibus igitur in unum, in Palatio quod Regia Solis dicitur, Quinque Cardinales elegerunt ſextum, ſcilicet Galfridum Mediolanenſem, et huic electioni favet Imperator congratulans. Tres verò reſidui elegerunt quartum, ſcilicet Romanum, cui electioni oppoſuit ſe Imperator, habuit enim ipſum infamem, tum propter perſecutionem univerſitatis Pariſiacae, quando etiam dicebatur corrupiſſe Reginam Franciae B. tum quia imponebatur ei, quod foverat diſſidium inter Papam Gregorium jam defunctum, & ipſum Imperatorem. (A juſt cauſe of the Emperors refuſing him, and vindication of his old Prerogative in the election of Popes.) Nomina eligentium primum ſunt, Aegidius Aſpanus, Stephanus filius Comitis, Epiſcopus Port…nſis, Remerus de Viterbio, Johannes de Columna, Robertus de Sumercote Anglicus. Nomina autem eligentium alterum, ſunt, Richardus Hannibal, Epiſcopus Hostienſis, qui de more primam habet vocem in electione Papali, & Senebaldus Epiſcopus Sabinenſis. Suſcitatum eſt gravè ſchiſma inter fratres propter dictas electiones, quia debet haberi Papa & acclamari, cujus electioni duo partes conſenſerint electorum. Juxta decretalem illam Alexandrinam quae ſic incipit, Licet de vitanda diſcordia, &c. Et ſic infecto tanto Eccleſiae negotio, diviſi ſunt, imo potius diſperſi mentibus et corporibus. (Such was the Unity of the Cardinals and Church of Rome in That Age, whereof they ſo much boaſt in This.)
Sub ejuſdem temporis mutabilitate, Magiſter Robertus de Sumercote, Cardinalis, virMors Roberti de Sumercote, Cardinalis. diſcretus & circumſpectus, omnibus amabilis meritò & gratioſus natione Anglicus, dum in Palatio, quod Regia Solis dicitur, incluſus tenebatur, cum aliis fratribus de electione tractantibus, viam univerſae carnis eſt ingreſſus; potionatus, ut dicitur, eo quod Papatui dignus videbatur & idoneus, ab aemulis ſuis Romanae nationis, qui eum contemnebant. Simili peſte quidam alius periit, inſidiis praeventus invidorum. Johannes quoque de Columna, Cardinalis, dirutis Caſtris ſuis & Palatio à Romanis, eo quod Imperatori favorabilis videbatur, captus eſt, et cuſtodiae carcerali mancipatus.
Diviſis circa illud tempus omnibus fere Cardinalibus et diſſidentibus,Mat. Paris, p. 557, 558. Redit Otto in carcerem Imperatoris. et electione Papali ſub deſperatione ſuſpenſa, rediit Otto ad carcerem Imperatoris, ut interpoſitos obſides liberaret, & ſe à praeſtito ſacramento & fidei interpoſitione adquietaret. Et hoc valde acceptavit Imperator. Veruntamen adhuc ipſum tenuit incarceratum offenſus idcirco, quia ipſum Imperatorem in Anglia Legatus excommunicavit, et excommunicari permiſit, et non mediocriter diffamavit. Sed mitiùs egit cum eo, quia invitus hoc feciſſe perhibetur, obedientiae Papalis coactus violentia.
After this, Ipſo quoque Anno, poſt multas diſceptationes et diverſa Galfridus Mediolanenſis Papa electus citò moritur. Mat. Paris, Platina, Onuphrius, Sella, Barnes, Balaeus, and others in Coeleſtino 4.ſchiſmata, tam damnoſa quam periculoſa, inter Cardinales, Sathana ſeminante, ſuſcitata, elegerunt fratres, jam pauci facti a tribulatione malorum et dolore, Magiſtrum Galfridum Mediolanenſem in Papam, (who was called (oel…stine the 4th.) virum moribus praeditum & ſcientia, ſed in aetatem ſenilem jam declinantem & debilitatum. Unde cùm jam vix ſexdecim diebus ſediſſet, praematura morte praeventus, naturae debita perſolvens, utinam non, ut dicitur, potionatus, ſedem Papalem, imo univerſalem Eccleſiam reliquit deſolatam.
Eiſdem temporibus convenerunt Epiſcopi Angliae, videlicet Archiepiſcopus Eboracenſis, Colloquium Epiſcoporum Angliae.Lincolnienſis, Norwicenſis, Carleolenſis, cum aliis multis gravibus religioſis ac diſcretis Eccleſiaſtics perſonis, tractaturi ſuper multiplici deſolatione Eccleſiae, & divinam conſolationem poſtulaturi. Statue…unt igitur quaſdam orationes ſpeciales cum je juniis fieri ab Eccleſia generaliter per Angliam, ut Dominus Eccleſiam Romanam Paſtorali & Papali regimine deſtitutam, relevare & reſtaurare dignaretur. Exemplum accipientes in actibus Apoſtolorum, quando incarcerato Petro oravit Eccleſia pro eo ſine intermiſſione. Conſenſerunt etiam in unum, ut ad Dominum Imperatorem mitterent univerſi Nuncios favorabiles cum precibus lachrymabilibus, quatenus rancorem & omnem animi indignationem pro ſalute animae ſincero corde remittens, depoſita omni tyrannide, Eccleſiae Romanae promotionem non impediret, imo miſericorditer reſpirare permittens, licet laceſſitus, ſtuderet promovere. Mortui enim erant, qui ipſum ad iram provocaverant. Tyrannicum enim videbatur, & rationi diſſonum, ut innocui culpam luerent nocivorum. Et cùm circa electionem Nunciorum, qui etiam tranſitum facientes per Franciam & alias regiones intermedias, obiter Praelatos ad ſimilia provocarent eleganter & diligenter, ſollicitarentur, quilibet eorum cauſas cavillatorias praetendens, onus tantae ſollicitudinis ac periculoſi laboris pro Christo & ejus Eccleſia aſſumere ſibi recuſavit. Tandem, quia
Cantabit vacuu… coram latrone viator;
Praedicatores & Minores, quia vagi ſunt, & norunt omnes provincias peragrare expediti, ad hoc elegerunt, cum alios non inveniſſent. Quod cùm ad Imperialem audientiam perveniſſet, reſpondit Imperator: Quis promotionis Eccleſiaſticae proceſſum impedit? Profecto non ego. Imo pertinax Eccleſiae Romanae ſuperbia, et inſatiabilis cupiditas. Et ſi impeditor ſucceſſuum tam Anglicanae quam Romanae forem Eccleſiae, quis admiraretur? Haec enim ſummopere Nota.me conatur ab Imperiali culmine praecipitare: illa me excommunicando, non mediocriter diffamando, pecuniam in meum detrimentum ſuam effundere non deſiſtit. Et ſic carebat praeparatus coetus Epiſcoporum Angliae in hac parte efficacia, et profectu privabatur. Proceſſit igitur annus ille Curiae Romanae inimiciſſimus, peccatis ejus illud manifeſte promerentibus.
Anno 1242. Fideles Imperatoris ceperunt habitu diffiguratum ArchiepiſcopumMat. Paris Hiſt. Angl. p. 563. Capitur Archiepiſcopus Colonienſis. Coloniae, verſus Alemanniam à Roma repatriantem; qui conſpiraverat ad Imperatoris dejectionem ſimul cum ipſis Praelatis, qui ad Concilium generale venire propoſuerant. Sed audito eorum caſu, qui per terram iſſe propoſuerat, flexis loris per alia diverticula remeans, poſitis inſidiis undique captus & retentus eſt. Sed quia is qui ceperat eum, Alemannus erat, & notus Pontifici, cautè permiſit eum abire, praeſtito ſacramento & fide interpoſita, quod nunquam inſidias vel gravamen Imperatori machinaretur. Sed illud male tenuit poſtea juramentum, ut in ſequentibus declarabitur. (Such was the faith of Popiſh Prelates.)
Tunc etiam temporis, Dominus Imperator Fredericus, ſignificavit Cardinalibus,Mat. Paris, p. 579, 580. Diſſentientibus Cardinalibus impeditur electio Papalis, & vacat ſedes, corpore diſperſis, & voluntate diſſentientibus, ut in unum convenientes, unanimiter Papam eligerent. Aſſerebat enim, in hoc eorum crimine, etiam ipſummet notam infamiae non minimam contraxiſſe. Credebatur enim, & dicebatur à multis, veritatem rei ignorantibus, quod ipſe principaliter Eccleſiae Romanae promotionem impediret, et vacationem ſedis Apoſtolicae procuraret. At ipſi Cardinales, non adhuc inter ſe ſaltem ſcintillantem ſub cinere charitatis igniculum invenientes, (impediente Sathana antiquo humani generis inimico) nec concordes, nec convenientes Pontificem Romanum eligere voluerunt. Veruntamen inſtanter Dominum Imperatorem Fredericum poſtulabant, ut ſi ſe pacis ac libertatis Eccleſiaſticae haberi cuperet aemulatorem, ſub bonae pacis ſpe certiſſima, quos adhuc tenuit incarceratos Praelatos Eccleſiae, liberos abire permitteret.
Imperator igitur, dictis Cardinalium fidem adhibens indubitatam, & firmiter credens,Legati & Praelati captivi liberantur. tam Papam eligendum, quam ipſos Cardinales pacem Regno et Sacerdotio congruam et honorabilem proviſuros, omnes quos habebat incarceratos Praelatos et Legatos, liberos ſine aliquo impedimento vel redemptione, liberaliter abire permiſit.
Cardinales autem adhuc obſtinati, & in diſſentione & odio mutuo permanentes,Necdum Cardinales poſſunt in electione Papali conſentire. et Imperatorem quaſi pro deluſo habentes, ſeminante zizania inter eos Sathana▪ nec adhuc voluerunt convenire, ut unanimiter Spiritus Sancti gratiam invocando poſtularent, ut Eccleſiae univerſali & Papali ſedi ſoeliciter ac ritè providerent: Cum, tamen, nuper liberati à carcere Imperiali, in diſtricto veritatis examine, & verbo veritatis, quae eſt Deus, promiſiſſent ipſi Imperatori, ſuo liberatori, ut ipſi efficaciter pacem Eccleſiae, & Imperio convenientem, & ſedi Papali conſilium, pro poſſe ſuo procurarent.
Cum autem vidiſſet Imperator Fredericus, haec effectu caruiſſe, & ſe ſua ſpe defraudatum,Imperator bona Cardinalium ſuis militibus depopulanda tradi…. in iram excanduit vehementem. Et congregato exercitu copioſo, ex novem aciebus conſtituto, qualibet ex quinque millibus armatorum equitum exiſtente, Romam ex magna parte obſedit, ratione eorum qui dicti ſchiſmatis, in detrimentum Eccleſiae & Imperii, tam Civium, quàm Cardinalium, procuratores & fautores eſſe videbantur. At Cives, cauſa quorum Urbem expugnare propoſuiſſet Imperator, ſe legaliter excuſaverunt, ſuam ſufficienter purgantes innocentiam, & aſſerentes, Cardinales tam locis quam cordibus diſſidentes, in diverſis Urbibus diſperſos fuiſſe et latitantes. Juſſit igitur Imperator obſidionem ſolvi, et edicto Imperiali per totum exercitum ſuum proclamari ac juberi: Ut omnes poſſeſſiones et Eccleſiae Cardinalium, et Civitates Eccleſiae, ab ipſo exercitu depopularentur.Cardinales timentes ſibi conveniunt ad electionem Papam.
Igitur quidam Saraceni, & alii vaſtatores, & malefici, tempore belli ſtipendiis Imperatoris militantes, irruunt in Albaniam, Nobilem Civitatem, eam feraliter devaſtantes, ita quod nec Eccleſiis in Civitate exiſtentibus, videlicet centum & quinquaginta, minimè pepercerunt: Aſportantes veſtimenta, calices, & libros, imò etiam quaecumque videbantur eis venalia, vel quomodolibet profutura, Civibus datis in praedam, & miſerabile exterminium. Et cum paratus fuiſſet exercitus, in alias poſſeſſiones Eccleſiae ſimili furore debacchari, ſignificaverunt Cardinales Domino Imperatori, humiliter deprecantes, ut parceretirae ſuae, juberetque ceſſare graſſatores. Et ipſi indubitanter, ſecundum praeceptum ſuum et deſiderium, Deum habentes prae oculis, Eccleſiae et Imperio idoneum quantocius Romanum Pontificem providerent. Mitigatus igitur Imperator, rabiem vaſtatorum edicto compeſcuit Imperiali. All which proceedings were evidences of his Eccleſiaſtical Supremacy over the Cardinals and Church of Rome it ſelf, and election of a New Pope.
Per idem tempus, (upon the Engliſh Prelates forementioned inſtigation) miſeruntMat. Paris, p. 582, 583. Franci volunt Papam eligi. Franci ſolennes Nuncios ad Curiam Romanam, ſignificantes perſuadendo praeciſè & efficaciter, ut ipſi Cardinales Papam rite eligentes, univerſali Eccleſiae ſolatium paſtorale maturius providerent: vel ipſi Franci propter negligentiam eorum, de ſibi eligendo et providendo ſummo Pontifice citra montes, cui obedire tenerentur, quantocius contractarent. Et hoc audacter ſignificabant, confiſi de antiquo privilegio ſuo, per Sanctum Clementem beato Dionyſio conceſſo et obtento: qui conceſſit Apoſtolatum eidem Dionyſio ſuper gentem Occidentalem. Unde ipſi Cardinales, quaſi quibuſdam ſtimulis, hinc Domini Imperatoris, inde Francorum agitati, Romam convenientes adierunt, ut Papam eligerent in unum ibidem congregari.
The Cardinals thus aſſembled, there aroſe a Queſtion amongſt them, In whom St. Peters Primacy reſided during the vacancy of the Roman See? At laſt they reſolved it remained in them, and took upon them to diſpoſe of Livings by Proviſions, and to controll the Popes Proviſions in England, made upon miſ-information, which cauſed them to deferre the Election, to keep this power in their own hands the longer.
Dierum illorum circulis revolutis, quia multi dubitabant, ſi Papalis poteſtas, ſedeMat. Paris, p. 583. Poteſtas Papalis ad univerſitatem Cardinalium devolvitur ſede vacante. vacante, ad fratrum, id eſt, Cardinalium univerſitatem devolveretur, an non? per has Literas, quas opuſculo huic inſerere duxi, pleniùs certificamur.