Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 114
EXCELLENTISSIMO, &c. Cum veſtris beneplacitis quantum cum Deo Mat. Paris Ibid. Literae Epiſ. Wint. ad Regem Angliae.poterimus totis viribus intendere cupiamus, fratrem Hugonem deſancto Heudorio, à veſtra ſerenitate ad nos deſtinatum, cum omni qua decuil ſuſcepimus reverentia. Deinde ex parte vestra expoſuis nobis articulis ab eodem, ad ſingulos reſpondimus, Juris & aequitatis ſectantes, ut credimus, rationes, prout dictus frater Hugo veſtrae Majestati ſuis literis plenius, ut ab eo accepimus, intimabit. Affectantes toto mentis deſiderio, ut ſuper eiſdem articulis, quantum ſecundum Dominum poterimu…, veſtram voluntatem adimplere, pietati vestrae devotiſſimè ſupplicamus, quatenus Eccleſiae Wintonienſis compatientes angustiis, ob Apoſtolicae ſedis reverentiam, ad gratiam veſtram nos admittere velitis pariter & favorem, & indignationem, divini nominis obtentu miſericorditer remittere, quam ad quorundam forſ…n ſugg…stionem, contra nos veſtra concepit Regia celſitudo.
Et quia de articulis, ſuper quibus convenit Dominus Rex Epiſcopum Wintonienſem, mentio facta eſt, videndum eſt quibus & qualiter reſponderit Epiſcopus. In primis, quod cum ex tenore privilegiorum Domini Regis, et tam jure quam conſuetudine Regni ſui obtentum ſit ab antiquo, quod electi et poſtulati poſt electionem et poſtulationem celebratam, per electores et poſtulatores, ipſi Domino Regi debeant praeſentari, et poſt confirmationem, ante adminiſtrationem in ſpirtualibus vel temporalibus faciendam, ei juramentum fidelitatis praeſtare, quae in perſona ipſius Epiſcopi ſunt omiſſa, apud Dominum Papam ſtudeat procurare, quod non obſtante praemiſſa, de caetero in ſimilibus caſibus, privilegia ipſa, jus et conſuetudo permaneant in ſuo robore firmitatis, et ab ipſo ſpecialiter confirmentur. Secundario, quod idem Epiſcopus relaxet ſententiam interdicti, in civitatem Wintonienſem promulgatam. Tertio, quod ad cautelam abſolvat omnes Clericos, et laicos, et alios, et praecipue Wintonienſes, quos ratione controverſiae inter Dominum Regem et Epiſcopum, ertortae excommunicationis ſententia innodavit. Quarto, quod Priorem Wintonienſem quem Dominus Rex ibidem conſtituit non amoveat, ſed ex ſua gratia ſtare permittat. Quinto, quod omnia beneficia Eccleſiaſtica, ad ſuam donationem ſpectantia a Domino Rege poſt motam controverſiam, inter eos in eodem Epiſcopatu vel alio collata, ratificet, & poſſeſſores pacifica gaudere poſſeſſione permittat. Sexto, quod contra magiſtrum Henricum de Seuſa, nec quoſquam alios clericos vel monachos memoratos, occaſione hujus controverſiae nullam inſtituat actionem: imo omnem indignationem, offenſam, injuriam, & rancorem remittat. Septimo, quod ſi quod jus vel actio ſibi competit ſuper exitibus Epiſcopatus Wintonienſis, pro tempore retroacto, ea penitus ob honorem Regium, Domino Regi ex ſua liberalitate remittat. Octavo, quod idem Epiſcopus a Papa procuret, quod omnibus Clericis Domini Regis, quorum nomina ſibi ad mandatum ſuum per Epiſcopos Wigornienſem & Herefordenſem, & Archidiaconum Cantuarienſem, ſunt tranſmiſſa, omnem ind…gnationem remittat, & eos admittat in gratiam pleniorem, ita quod quantum ad famam, & beneficia & ſtatus conditionem, conſerventur illaeſi.
Ad primum articulum Domini Regis reſpondet Epiſcopus Wintonienſis, Quod cumReſponſum Epiſcopi Wintonienſ. poſtulatores ſui, facta poſtulatione de Domini Regis licentia, ipſum ſecumdum Regni conſuetudinem eodem Domino Regi praeſent aſſent, et poſtmodum dicta poſſulatione per Dominum Papam admiſſa et confirmata, idem Epiſcopus literas Domini Papae ſuper hoc eidem Domino Regi directas, tam per fratres praedicatores, quam minores Clericos, & milites, ei porrig▪ procuraſſet, qui ex mandato ipſius devote Domino Regi ſupplicarunt, ut de ipſius licentia ſe ejuſdem conſpectui poſſet praeſentare: facturus eidem quod regni ſui conſuetudo poſtulat et requirit. Nec hoc poſt magnam i…anuam obtinere potuiſſent, ex parte illius Epiſcopi nihil omiſſum poterit reputari, cum per ipſum non ſteterit quin omnia in dicto articulo Domini Regis con…enta & poſiulata, eſſent adimpleta. Ad ſecundum & tertium reſpondit ita: Quod cum Domini Regis gratiam fuerit aſſequutus, quam tota mente deſiderat, & ſui Epiſcopatus poſſeſſionem pacificam obtinuerit; Interdicti et excommunicationis ſententias in forma juris benigne relaxabit, ad quod pactionis vinculo, ſecundum Dominum & Juſtitiam aſtringere ſe non poteſt. Omnem tamen gratiam, quam ſecundum Dominum poterit excommunicatis, obtentu Regiae petitionis intendit impartiri. Ad quatuor autem articulos ſequentes reſpondit: Quod cum r…s tangant ſpirituales, & ſpiritualibus annexas, quae conditionis ſeu pactionis formam non admittunt, in forma a Domino Rege petita dictos non poteſt nrticulos adimplere. Veruntamen cum Domino ſuo Regi reconciliatus fuerit, & ſuam gratiam, & Epiſcopatus poſſeſſionem pacificam obtinuerit, de dicti Domini Regis & ſuorum fidelium conſilio, cum tanta benignitate procedet, quod in praemiſſis quantum ſecundum Dominum poterit, ſe favorabilem exhibebit. Ad articulum vero ſuper exitibus Epiſcopatus, reſpondit: Quod cum favorem Regis aſſequutus, Epiſcopatus poſſeſſionem habuerit, & ei de eorundem exituum aeſtimatione conſtiterit, Domini Regis ita voluntati obtemperabit, ut in hoc ab eo merito debeat commendari.
Ex ipſo igitu… tempore, Dominus Rex petitionibus Domini Papae, & aliorum MagnatumMat. Paris Hiſt. Angl. p. 617. Mat. Weſtm. p. 181. Fraus Magiſ…i Henr. de Seuſa. precibus emollitus, mitius agebat Rex cum Epiſcopo Wintonienſi, tum propter Domini Papae diligentem ſupplicationem, tum propter Epiſcopi humiliationem & modeſtam reſponſionem. Pace igitur pro foribus apparente: Quod audiens Magiſter Henricus de Seuſa, Regis Clericus, fomes & procurator diſcordiae memoratae, qui in Curia Romana contra Epiſcopum Winton. ſteterat Regis procurator, cui Rex contulerat opimum beneficium, videlicet cuſtodiam hoſpitalis Sanctae Crucis extra Civitatem Wintonienſem, coepit cogitare & dicere intra ſe, propria laeſus conſcientia: Quod ſi pax inter dictas partes plenius ac planius reformaretur, inter amicos Regis Epiſcopus praecipuus haberetur, nullique ſecundus in conſiliis Regiis, utpote diſcretus & circumſpectus ſublimaretur: ipſumque eundem Henricum, & merito, uſque ad confuſionem perſequeretur. Rex quoque ea facilitate eum ſperneret, qua ſequutus eſt. Conſiderans igitur haec omnia, de pecunia, quam de Rege non minimam, ad dejiciendum Epiſcopum Wintonienſem, acceperat, in partes ſuae nationis ſubito & clam divertens, aſportavitque ſecum totam dictam pecuniam, & per eam adquiſivit ſibi, (utinam non comparavit) unum Epiſcopatum, ipſius proventum rei non officium deſiderans. Et nuncius, corvo factus conſimilis, Dominum ſuum Noe defraudanti, nuncium cum onere negotii, quod humeris ſuis ſuſceperat bajulandum, nequiter reliquit imperfectum. Nec apparuit poſtea in Regno Angliae, bonis Regni plenius ſaginatus.
Not long after, Dominus Rex ſaniori uſus conſilio, Dominum Epiſcopum Wintonienſem Anno 1244. Mat. Paris Hiſt. Argl. p. 619. Epiſcopus Wintonienſis revocatur & reconciliatur Regi Angl…ae.amicabiliter a partibus revocavit tranſmarinis, gratiam ſuam & ablatorum reſtitutionem, ad inſtantiam Domini Papae, & aliorum Magnatum, pro ipſo praecordialiter petentium, pollicendo. Unde Epiſcopus in ſpem erectus meliorem, ſalutato Rege Francorum, & reddita eidem gratiarum actione, de ſibi impenſis ab eo beneficiis, & eo quod ipſum exulantem, in Regno ſuo receptaverat, & protexerat repatrians, Nonas Aprilis apud Doveram proſpere applicuit. De cujus adventu omnes Angli, praeter illos Clericos Regis, aulicos, diſcordiae ſeminatores, quos propria conſcientia ſauciebat, gratulabantur, dicentes: Benedictus qui venit in nomine Domini. Sperabatnr enim indubitanter, quod prudentia ſua & ſenſu, quo abundavit & praepollebat, tam Regem quam Regnum, nec non & Epiſcopatum ſuum, in ſtatum optimum ſolidando promoveret. Qui Regis ſe praeſentiae gratulanter praeſentans, hilari vultu & placabili eſt admiſſus, ac ſi ſemper fuiſſet ab ejuſdem Regis offenſa alienus. Quorum de die in diem ex inſolito amor cumulatur & congratulatio, ſicut ſeriptum eſt:
Poſt inimicitias clarior exſtat amor, &c.
Circa eadem tempora, Epiſcopus Wintonienſis, valedicens Regi Francorum, & eis,Mat. Paris Hiſt. Angl. p. Reconciliatur Eccleſia Wintonienſis ſuo Epiſcopo. qui eidem exulanti ſinum aperuerant miſericordiae, & gratias referens, ſecurus de gratia Regis Angliae, verſus partes Wintoniae ut Eccleſiae ſuae deſolatae paſtorali ſollicitudine conſulendo diſponeret, & deformata reformaret, iter maturavit. Quod audiens Prior Wintonienſis, licet ſero, faciens de neceſſitate virtutem, ſe Epiſcopo ſuo adventanti humiliavit. Similiter & alii, tam ſaeculares, quam Monachi, qui pacis fuerant perturbatores, & diſcordiae ſeminatores, confiſi nimis in Regis protectione, ad Dominum & Epiſcopum ſuum ſatisfacientes ſunt converſi. Et cito poſt, videlicet die decollationis beati Johannis Baptiſtae, relaxata eſt ſententia Interdicti lati ab Epiſcopo in Eccleſiam et Civitatem Wintonienſem, cui ſubjacuerant, ſub forma…uris liberaliter abſoluti. Memoratus autem Prior J. de Cauz, ſimiliter ſub eadem forma cum ſuis complicibus eſt abſolutus, depoſitus tamen, & alii cum eo, quos idem Prior temere inſtituerat, obedientiarii, & miniſtri ſaeculares. Major autem Civitatis, qui magis offenderat, majori poenae ſubjacuit ſatisfaciendo.
The payment of the monies which this Biſhop gave to the Pope and others to purchaſe his peace with the King, and the charges of his troubleſome ſuits ſtuck ſo cloſe to him, that although he lived very privately all his life, retiring himſelf to *Godwins Catalogue of Biſhops, p. 175.Turin, yet he was never able to recover himſelf out of debt, having been held out of his See near five years ſpace by the King, who kept the profits of it in his hands. The whole ſeries of this Hiſtory, (which I have conjoyned though acted in ſeveral years) moſt eminently diſplayes the Kings Eccleſiaſtical Regal Prerogative, and conſtant reſolution to regain, maintain, and ſupport it, againſt this Prelates and the Popes Uſurpations, and his fevere proceedings againſt the Biſhop, till he ſubmitted to, and complyed with his Propoſals, notwithſtanding all menaces and mediations from at home or abroad.
Soon after the beginning of this unhappy controverſie between the King and Biſhop of Winton, there fell out another coſtly difference between the Biſhop of Lincoln, and the Abbot of Weſtminſter, about an impropriation, diſcovering the covetouſneſſe of Prelates and Clergymen in that age.
Circa illud tempus, diſcordia mota inter Dominum Robertum Lincolnienſem Epiſcopum,Anno Dom. 1241. Mat Paris Hiſt. Angl. p. 552. Diſcordia inter Epiſc. Lincoln▪ & Abbatem Weſtmonaſter. & Dominum Richardum Abbatem Westmonasterienſem, nimis ſumptuoſa & utrique partium damnoſa, diatim recens ſuſcepit incrementum. Nitebatur enim ſummopere Epiſcopus, infirmitatis ipſius Abbatis ſufficientibus privilegiis, ſuper Eccleſia de Heſwelle in proprios uſus redigenda, ipſam Eccleſiam occupare violenter, & nacta exili occaſione Monachis ablatam, alii conferre; ſcilicet Domino Nicholao, quem idem Epiſcopus ſatis inhumane beneficiis ſuis privaverat. Sed Abbas tamen jure, quam privilegiis ſuis ſuffultus, reſtitit ei in faciem viriliter.
About the ſame time there alſo happened a hot conteſt between the King and Robert Groſthead, Biſhop of Lincoln, (a contentious cholerick Prelate) concerning the Church of Thame, conferred on John Manſel by the Popes Proviſion, which the Biſhop had formerly beſtowed on another Clerk, who ſtoutly oppoſed the Popes Proviſion; thus related.
Ipſis quoque diebus, orta eſt gravis diſcordia inter Dominum Regem, & EpiſccpumMat. Paris, Ib. Diſcordia inter Regem & Epiſcopum Lincoln. Lincolnienſem, eo quod quidam Regis Clericus, prudens & fidelis, Johannes nomine, cognomento Manſel, in poſſeſſione Eccleſiae de Thame Regis favore & auxilio miſſus eſt, ratione Proviſionis a Domino Papa impetratae. Quam Eccleſiam Dominus Epiſcopus cuidam Clerico, videlicet Magiſtro Simoni de Londino, Poenitentiario Epiſcopi Dunelmenſis, praecontulerat vacantem. Unde Epiſcopus Lincolnienſis commotus, Dominum Regem per Huntund. & Legr. Archidiaeonos diligenter admonuit in Wallia adhuc commorantem, ut Deo gratus, de ſibi tam inopinata victoria, tam enormem exceſſum corrigere feſtinaret, ne fortè Dominus iratus riſum verteret in moerorem. Quibus Rex: ſecurus reſpondeo, Quia appellatum eſt. Nec debet quicquam pendente appellatione innovari. Nec quicquam attemptavi niſi Jurisperitorum conſilio, & Apoſtolica fultus authoritate. Cui unus Archidiaconorum reſpondit: Domine Rex, Dominus noſter Epiſcopus Lincolnienſis privilegium habet ab Apoſtolica ſede conceſſum, quo uſus eſt, quod nulli per Apoſtolicum mandatum teneatur providere, niſi fiat illius privilegii mentio ſpecialis. Sed in hujus Papalis mandati tenore, quo utitur praedictus Johannes, ratione cujus ſe in dictam Eccleſiam, veſtro confiſus ad jutorio, violenter intruſit, nulla ſit dicti mentio privilegii. Quapropter non tenetur Epiſcopus Lincolnienſis ipſi in hoc ca…u reſpondere, praeſertim de collatione Eccleſiae de Thame, quam vacantem alii rite praecontulerat. Et eſto, quod nullum tale habuiſſet privilegium, abſurdum eſt, ut aliquis ſe ingerat in poſſeſſionem alicujus Eccleſiae inconſulto Epiſcopo Diocaeſano, nedum invito, licet Papali confiſus authoritati, cum omnia velit Dominus Papa fieri ordlnate. (So little did they value the Popes illegal Proviſions of this kind.) Et quid opus diſcordiae vel injuriae jam ſic attemptatae? Pro meritis ipſius Johannis praecellentis, circumſpecti & competenter literati, ad petitionem vestram & ſuam inclinabitur de facili Dominus noſter Lincolnienſis, ut provideatur eidem in tanto, v…l uberiori beneficio, & erit collatio utrobique licita & honeſta. Et ne ſecus fiat, humiliter & devote poſtulat Dominus noſter Epiſcopus, qui praeparatus eſt in omnes ſuae Eccleſiae dignitatis laeſores et invaſores, anathematis ſententiam fulminare. Quod cum audiſſet tam dictus Johannes, quam Rex & ejus conſiliarii, ait Johannes: Domine mi Rex, abſit ut per me inter tam nobiles perſonas diſcordia, vel aliqua perturbatio oriatur. Cedo patienter. Satis mihi Dominus ad beneplacitum ſuum, vita veſtra comite, providebit. Sed cum Rex dilatione… accepiſſet, dispoſitis disponendis in Wallia, & relictis ibidem Walleranno Theutonico, & aliis prudentibus, & potentibus viris, ut Caſtris adificatis, infirmiora terrae roborantes, armis & militia communirent, venit Londinum laetabundus. Venit & illuc dictus Epiſcopus, paratus inferre ſententiam in ipſum Johannem ſpecialiter, & omnes ſuae Eccleſiae, & libertatis perturbatores. Quod cum dicto Johanni innotuiſſet, venit ad Regem humiliter, & ait: Domine mi, ecce ad manum Lincolnienſis Epiſcopus vehementer perturbatus, ne occaſione mei amplius diſſidium oriatur, vel ſcandalum ventiletur, reſigno Eccleſiam illam litigioſam. Quod cum Rex audiſſet, timens ne juxta verbum Epiſcopi, aliquando ſecus quam deceret impetuoſi, quem ad hoc in procinctu vidit praeparatum, ſubiret exilium, Epiſcopatu ſuo Interdicto, rigorem quem conceperat, mitigavit, nec dedit amplius Johanni cornua; quem vidit renuentem. Quapropter meruit idem Johannes uberiori beneficio, ſcilicet Eccleſia de Maydneſtan, Rege largiente protinus inveſtiri, & eodem anno, Eccleſiae de Hovedene uberrimae poſſeſſione ampliari. Epiſcopus igitur mitigatus, Rege postulante, in publico praedicans, utpote in cujus pectore reconditae ſunt claves ſcientiae, hanc utriuſque humilitat m ſatis eleganter commendavit, faciens inter caetera comparationem radiorum ſolarium, qui ſunt rectiſſimi ad Regalem & regularem juſtitiam. Videns autem Rex Epiſcopi mentem jam bene pacatam & pacificatam, controverſiam nimis damnoſam & inhoneſtam, motam inter ipſum Epiſcopum & Abbatem Weſtmonaſterienſem, pro Eccleſia de Heſwelle, cupiens ſedare, non permiſit Epiſcopum recedere, donec omnia procurante prudenter id Abbate, foeliciter pacificarentur. Ceſſit igitur Eccleſia illa de Heſwelle in poſſeſſionem Weſtmonaſterienſis, reſervata praeſentatione vicariae ipſi Epiſcopo. In quo facto magnum ſuſcepit Eccleſia Weſtmonaſterii utilitatis & honoris incrementum. Auxerat igitur abſque illo non minimo commodo, Abbas ille Richardus Abbatiam ſuam redditibus trecentarum Marcarum annuarum, ſtrenuitate ſua in perpetuum adquiſitis.
But the greateſt and longeſt-laſting controverſie, between the Biſhop and his Chapter, wherein the King had an intereſt, *Here p. 577.formerly touched) ſtill remained undecided, thus deſcribed by Matthew Paris.
Remanſit autem adhuc controverſia damnoſiſſima & indecentiſſima inter ipſumMat. Paris Hiſt. Angl. p. 553. Diſcordiae inter Epiſc. Lincoln. & ejus Capitulum. Epiſcopum Lincolnienſem, & ejus Capitulum Lincolnienſe. Unde aliqui Canonicorum ibidem praeſentes, ſcilicet Londini, ab Epiſcopo adeo fatigati ſunt & damnificati, quod coacti ſunt unam chartam monſtrare, & tenorem ejus in communi dilucidare, ut Eccleſia Lincolnienſis neceſſe habeat jugum ſubire novae ſervitutis hac occaſione.
Cum ante conqueſtum Angliae fuiſſet ſedes Epiſcopatus, qui nunc Lincolniae, apudReparatio Eccleſiae & Epiſcopatus Lincolnienſis. Dorkceſtriam, & meritis Epiſcopi tunc praeſidentis exigentibus, & locus a Domino Papa anathematizaretur, & Epiſcopus deponeretur, (for *See Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 11, 15. Godwins Catalogue of Biſhops, p. 230, 231.Simony) vix remanſerunt tantae rei poſt multos annos veſtigia, & ſic deſiit tam ſedes quam cura Epiſcopalis tempore diuturno. Tempore igitur Will. Rufi Regis Angliae, filii Will. primi, deſtructae fuerunt multae Eccleſiae in Nova Foreſta, ipſo ſic jubente. Sed tandem poenitentia ductus, conſilium ſalubre concepit, in reconciliatione illius peccati, jam dictum Epiſcopatum nobilem reſtaurare et ampliare, et locum in melius commutare. Empta igitur quadam terra, vel commutata a quodam nobili, M. …e Gaunt, qui cum Patre ſuo venerat in Angliam ad conqueſtum, & illam acceperat in ſorte retributionis poſt victoriam, fundavit dictus Rex Willielmus ſecundus Eccleſiam, quae nunceſt Lincolniae. Qua perfecta, vocavit duos Cardinales Legatos, qui accepta poteſtatis plenitudine ſuper ordinatione Epiſcopatus & Eccleſiae illius a Domino Papa affuerunt. Et convocatis octo Archiepiſcopis, & ſexdecim Epiſcopis, ordinari fecit ſolenniter nimis ipſam Eccleſiam, & ſtatui ejus Canonicos, ſcilicet ſaeculares, & eorum redditus & portiones diſtingui & aſſignari, ut ſub Epiſcopo & Decano ordinate & honorifice ſub certa diſciplina in perpetuum deſervirent, & permaneret ordinatio …al…s ac tanta, tot Sanctorum Patrum authoritate, Apoſtolica quoque pagina communira in perpetuum inviolabiliter duratura. Fuit autem ordinatio talis, Quod Epiſcopo ordirato, & Canonicis in ſuis poſſeſſionibus constitutis, ex tunc ordinate & diſciplinate Deo & ejuſdem ſacratiſſimae matri nocte que die que deſervirent. Quorum Canonicorum ſi quis a…ramite diſciplin… d viaret, & correptus non corrigeretur, per Decanum viſitatus puniretur, nihil prius Capitulum pertimens & increpationem in ipſo factam. Si autem …ec ſic ſe corrigeret, privaretur per annum ſuo beneficio, vel per biennium, ſecundum quantitatem delicti. Quod ſi adhuc rebellis fuerit, advocaretur Epiſcopus in adjutorium, ad coercendum induratum. Quod ſi adhuc obſtinatus incorr gibiliter recalcitraret, *As Supreme Ordinary.ipſe Rex privatum ab omni beneficio poena graviori puniat. Et cum omnibus talis ordinatio complacuiſſer, in ſcriptum redacta eſt, et Apoſtolica authoritate roborata, et inſcripſerunt. Et dedicata Eccleſia, omnes qui praeſentes erant ſolenniter excommunicarunt omnes hujus ordinationis perturbatores. Unde Canonici dicunt, quod ex quo Decanus nec eſt negligens, vel neſcius, vel impotens viſitandi delinquentes, & exceſſus corrigendi, injuſte & impudenter ſe ingerit Epiſcopus ut viſitationes exigat, nec videtur penitus illaeſus a mucrone ſententiae tam ſolenniter latae a tot ſanctorum multitudine. His auditis, Rex partem ſe vendicavit habere in hujus cauſae negotio: unde pars Epiſcopi & Capituli in magna parte infirmata eſt. Nec potuit propter talis repaguli impedimentum res optatum finem pac… componendae ſortiri, ſed dilationis coepit ſumptuoſam expectationem.
During this controverſie between this Biſhop and his Dean and Chapter, there aroſe a new hot angry conteſt between the Biſhop and Monks of Canterbury, about Juriſdiction and Viſitation, wherein they excommunicated one the other, and yet ſlighted theſe their mutual Anathemaes, as ridiculous Nullities; thus tranſmitted to poſterity.
Profluentibus eorundem dierum decurſibus, Rege adhuc in tranſmarinis commorante,Anno 1243. Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 581, 582. Matthew Weſtm p. 174. Diſſentio inter Conventum Cantuarienſem & Epiſcopum Lincolnienſem. orta eſt gravis contentio inter Conventum Cantuarienſem, & Epiſcopum Lincolnienſem, hoc modo. Quidam Clericus exegit importune nimis ab Abbate de Barden…ia, quoddam debitum, de debitis anteceſſoris ejuſdem Abbatis. Cumque oriretur ſuper hoc controverſia, Archidiaconus Lincolnienſis deſiderans quandam Pontificalem dicti Abbatis & ejus Conventus, qua diu quiete gaviſi ſunt, dignitatem enervare, ait Clerico memorato dictum debitum exigenti: Conquerere mihi graviter & ſolemniter in hac tibi illata injuria, & ego edomans ipſos Monachos indomitos adverſarios tuos, omne tibi debitum reſtituam, violenter ab eis, ſi ſic oporteat, extorquendo: (good Archdeacon Juſtice.) Ipſe igitur, juxta cavillatoris conſilium, gravem de Abbate & Monachis repoſuit in propatulo coram Archidiacono ſuper hoc querimoniam. Citavit igitur Archidiaconus Abbatem, ut coram eo compareret, etiam in ſua libertate, reſponſurus, & ſuper hoc juri pariturus. Quod cum videret Abbas hoc eſſe juri Eccleſiae ſuae & conſuetudini contrarium, contradixit appellando. Archidiaconus igitur repulſum jure ſe videns, citavit Abbatem, ut alibi compareret: Abbas autem noluit, innitens priori Appellationi ſuae. Sciebat enim ipſum inſidiari ei, & nihil aliud quaerere, niſi ſuae libertatis perturbationem & infirmationem, tali nacta occaſione, pluribus edoctus argumentis praeteritis, & nunc certior inchoatis. Noverat etiam experimento evidenti, quod ſi haec cauſa uſque ad Epiſcopum aſcenderet (quod Archidiaconus verſute quaerebat) foret illi Epiſcopus favorabilis in ſubverſionem libertatis Monachorum, qui habebatur Religioſorum perſecutor generalis, praecipue tamen quibus potuit adverſari privilegiatorum. Archidiaconus igitur, quaerens diſcordiae ſeminarium ventilandae, ſuper hoc conqueſtus eſt Epiſcopo, nodum in ſcirpo perſcrutando. Citavit igitur Epiſcopus Abbatem, ut multiplicibus his exceſſibus reſponderet. Abbas igitur, immobiliter inniſus Priori ſuae appellationi, noluit huic citationi obedire, ſciens ipſum ad iram praecipitem, & Archidiacono ſuo in hac cauſa nimis favorabilem. *A contentious cholerick Biſhop.Stomachatus igitur, & ira pluſquam deceret intumeſcens Epiſcopus, ſtatim quaſi contumacem, dictum Abbatem excommunicavit. Quod Abbas patienter ſuſtinens, humiliter ſententiam ſervavit, ne in poſterum de contemptu puniretur. Poſt haec, non multis diebus elapſis, miſit Epiſcopus viſitatores ad Bardenay, perſonas videlicet ſaeculares, potius paratos in Monachos protervire, quam exceſſus, ſi quos invenirent, corrigere: Noluerunt igitur ipſos admittere, tum quia ex parte Epiſcopi venerunt adverſari, ex adverſario manifeſto deſtinati, tum quia miſſi ſaeculares ordinis Monaſtici ignari penitus extitere, tum quia Abbas eorum, qui erat ipſorum paſtor & capitaneus, per quem deberet eorum conſilium ſolidari, ſententiae vinculo per ipſum Epiſcopum fuerat innodatus. Ipſos igitur viſitatores protervius inſtantes, & jam objurgantes, & violentam manuum impoſitionem ſeſe exponendo provocantes, repulerunt ipſi janitores, & extra portam repulſos excluſerunt, dicentes: Petimus humiliter, ut citius recedatis, antequam irruant in vos, nobis etiam invitis, multi ad hoc ardenter animati, quorum impetus non poterimus refraenare. Ipſi autem comminantes receſſerunt, & ſuper his Epiſcopo conqueſti, de magnis majora loquentes, dicebant; Monachos armatos habuiſſe ad irruendum in eos, quos etiam miniſtri Monachorum baculaverant, ut aſſerebant, veritatis metas impudenter tranſgredientes. Epiſcopus igitur ſupra modum ad iram provocatus, comminatus eſt Abbati & Conventui ruinam & confuſionem, ad poſſe ſuum ſe praeparaturum. Abbas igitur, multo moerore perculſus, arctius quid agendum cogitabat. Per inquiſitionem igitur certificatus, quod Conventus Cantuarienſis privilegium habebat appellationes recipiendi & tuendi, vacante ſede Papali, ad refugium talis remedii convolavit, reponens gravem ſuper tali gravamine querimoniam. Indignatus idcirco Epiſcopus, convocatis A. Epiſcopo Cunerenſi, & quibuſdam Abbatibus Nigri ordinis, ſcilicet Rameſis & Burgi, in ſua Diocaeſi exiſtentibus apud Herefordiam, memoratum Abbatem de Bardenay abſentem, nec pro ſe reſponſalem habentem, quaſi convictum & contumacem, eo quod videbatur ei ipſum non rite in appellatione ſua proceſſiſſe, & ipſi quaſi Epiſcopo ſuo prius non fuiſſe conqueſtum, ignomunoſe nimis depoſuit. Significavitque Conventui de Bardenay, quod in nullo ei obedire tenerentur, ſed merito pro caſſato & depoſito eum, necnon & excommunicato, haberent. Quod cum Conventui Cantuarienſi innotuiſſet, quod ſcilicet memoratus Epiſcopus Lincolnienſis privilegia ſua tam contemptibiliter violaſſet, convocatis & congregatis quinquaginta Presbyteris ipſius Diocaeſis, in pleno Conventu, in quo quinquaginta, vel etiam plures Monachi Sacerdotes habebantur, candelis accenſis, pulſatiſque omnibus campanis, ipſum Epiſcopum Lincolnienſem, quaſi ingratum, et Eccleſiae, cujus Suffraganeus eſſe comprobatur, rebellem, ſolenniter excommunicavit. Epiſcopus autem, ut viderat talis Literas mandati, ipſas ad pedes ſuos projectas viliter conculcavit, non ſine hoc videntium vehementi admiratione, propter effigiem beati Thom… impreſſioni cereae conſignatam. Et adeo in vehementem iram excanduit, ut omnibus diceret audientibus: Non quaero ut aliter orent Monachi pro animamea in aeternum. Et convitiis affectum ipſum Nuncium capi praecepit. Quod cum miniſtri, ob reverentiam Sacerdotii (Sacerdos enim fuit qui mittebatur) hoc facere tardaſſent & trepidaſſent, eundem Presbyterum a domo ſua, quaſi vile mancipium, vel etiam latronem, praecepit expelli. Ʋnde magis reddidit omnes attonitos & admirantes, qui in domo erant, viros diſcretos & literatos. Quia etſi nulla alia cauſa ſubeſſet, poſſet rationabiliter ille Sacerdos ipſum Epiſcopum ſuper violenta manuum injectione accuſaſſe. Dictus autem Epiſcopus, Monachorum ſententiam parvipendendo, imo viiipendendo, non omiſit celebrare, Eccleſias dedicare, et alia Pontificalia officia exercere: non perpendens, quod ex contemptu, etſi injuſta ſit ſententia, robur tamen indeformidabile poſſet ſortiri juſtitiae.
Revolventibus eorundem dierum circulis, Epiſcopus Lincolnienſis nuncios ſuosMat. Paris Hiſt. Angl. p. 585, 586. Epiſcopus Lincoln. & monachi Cantuarienſ. litigant in curia Romana. Literae Papales. ſolennes, clericos & diſcretos, ad Romanam curiam, ex una parte, & Conventus Cantuarienſis, ex alia parte, ad dirimendum litem inter eos ventilatam, deſtinarunt. Qui ſuper hoc talem diffinitionem meruerunt reportare.