Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 1 · Document 194
EOdem quoque anno facta eſt praedicato ſolennis, tam in Anglia quam in Francia, Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 418.a fratribus Praedicatoribus & Minoribus, & aliis famoſis clericis, theologis, & religioſis, per authenticum domini Papae; cruce ſe ſignaturis plenam concedentibus peccatorum indulgentiam, de quibus confeſſi vere fuerint poenitentes. Qui civitates, caſtella, & pagos peragrantes, & in temporalibus multa remedia promittentes, ſcilicet de *See here p. 448. 449.uſuris contra Judaeos ne amplius currerent, & protectionem domini Papae in redditibus & rebus impignoratis pro viaticis ſuis omnibus cruce ſignatis, infinitum populum, ad votum peregrinationis accinxerunt. Et poſtea miſit Dominus Papa in Angliam, fratrem Thomam Templarium familiarem ſuum, cum authentico ſuo; ut quos vellet, & prout expedire videret, cruce ſignatos, accepta pecunia, quam ſe ducebat utilius ad promotionem Terrae ſanctae expenſurum, a voto peregrinationis abſolveret. Quod cum viderent cruce ſignati, admirantes inſaciatam Romanae curiae cupiditatem, magnam conceperunt mentibus indignationem, quod tot argumentis nituntur Romani tam impudenter loculos emungere populorum. Addiderunt namque Praedicatores: Quod ſi quis cruce ſignatus vel non ſignatus, qui in propria perſona iter peragere non poſſet tam laborioſum, quod facultas permitteret in bonis, in ſubſidium Terrae ſanctae conferre non omitteret, & ſic plenisſime indulgentia gauderet praenominata. Sed haec omnia auditores ſuſpectos reddiderunt. Dicebant namque: Ecquis diſpenſator noſter fidelis erit? Sicque factum eſt, quod Dominus Papa, concepta indignatione adverſus populum, movit guerram, nummos extorquens; collegit decimam ex omnibus regionibus, et infinitam pecuniam adunavit, ut Eccleſiam defenderet. Sed cito pace compoſita, facti ſunt Papa et Imperator amici, ſed nunquam pecunia fuerat reſtituta. Et ſic diatim, multorum devotio, fideſque titubavit plurimorum.
aSurius Concil. Tom. 3. ps 620. See Cook 2 Inſtit. p. 96, 97. & 1 Inſtit. Sect. 399, 400. See Brooke and Fitzherbert Title Bastardy.Pope Alexander the 3d. and the Council of Lateran, about the year 1166. taking upon them the power and right to define what Children were legitimate, and who were Baſtards, made theſe ſummary Decrees concerning it. Ante Matrimonium geniti, per Matrimonium poſt contractum fiunt legitimi. Non eſt exhaeredandus, quicunque ante deſponſationem eſt natus. Ad Regem, non ad Eccleſiam pertinet de rebus haereditariis judicare. The two firſt of theſe Decrees being contrary to the Common Law of England, reſolving all Children born before Marriage to be illegitimate, and not inheritable to their Parents, though afterwards lawfully coupled in Matrimony: Thereupon there aroſe a great queſtion in England between the Biſhops, Nobles, and Kings Judges, concerning this point, (long before the Statute of Merton) under King Henry the 2d. thus expreſſed by bDe Legibus & Conſuetudinibus Angliae, lib. 7. c. 14, 15. See here p. 445.Glanvil, upon a Writ directed to the Archbiſhop of Canterbury from the Kings Temporal Court, in a real action, wherein the Tenant alledged Baſtardy in the Demandant, Quod ipſe Baſtardus ſit natus ante Matrimonium ipſorum. Et quoniam ad Curiam meam non … ectat agnoſcere de Baſtardia, eos ad vos mitto, mandantes, ut in Curia Chriſtianitatis inde facias quod ad vos ſpectat. Et cum loquela illa debitum coram vobis finem ſortita fuerit, mihi Liter is veſiris ſignificetis quid inde coram vobis actum fuerit, &c. Circa hoc autem orta eſt Quaestio; Si quis antequam pater matrem ſuam deſponſaverit, fuerit genitus vel natus, utrum talis filius ſit legitimus haeres, cum poſtea matrem ſuam deſponſaverit? Et qindem, licet ſecundum Canones et Leges Romanas talis filius ſit legitimus haeres, tamen ſecundum jus et conſuetudinem Regni, nullo modo tanquam haeres in haereditate ſuſtinetur, ut haereditatem de jure Regni petere poteſt. Sed orta ſuper hoc tamen contentione, utrum ſcilicet genitus an natus fuerit ante desponſationem, an poſt, diſcutietur id, ut dictum eſt, coram judice Eccleſiaſtico? & quod ab eo judicatum fuerit, id Domino Regi vel ejus Juſticiario ſcire faciet; Ita tamen, quod ſecundum quod judicatum fuerit in Curia Chriſtianitatis de Matrimonio, ſcilicet, utrum fuerit ille qui haereditatem petit, natus vel genitus ante Matrimonium contractum, vel poſt? In Curia Domini Regis ſupplebitur de adjudicanda vel abjudicanda ipſi, haereditate ſuper qua contentio eſt, ita quod per judicium Curiae haereditatem ipſam obtinebit vel clameum ſuum perdet. The Biſhops to advance their own Courts above the Kings, and the Canons made by the Pope and Lateran Council at Rome, above the Common Law and cuſtome of the Realm in this particular, *Here p. 445.refuſed to return any Certificate in ſuch caſes, upon the Kings Writs directed to them, or to act any thing againſt the Churches Canons, and were very importunate with the Nobles in the Parliament held at Merton, Anno 20 H. 3. to alter the Common Law in this point, according to their Canons, which the Nobles peremptorily refuſed to do, as the Statute or Merton cap. 9. and Henry de Bracton (a Learned Judge, who lived in that age) more fully informs us, in his excellent Diſcourſe concerning Baſtardy. cDe Legibus & Conſuetudinibus Angliae, lib. 5. De Exceptionibus, c. 15. f. 416, 417, 418.Qualiter opponi debeat Baſtardia in primis videndum. Proponi quidem ſolet aliquando cum adjectione cauſae, quare Baſtardus ſit, & quandoque ſine cauſa: ſed quoniam ubi cauſa non adjicitur, ſub tali reſponſione poterit eſſe obſcuritas & incertitudo, quia cum ſciri non poterit ad quod forum pertinere debeat cognitio, non refert, Utrum quis omnino non reſpondeat, vel obſcure: ut ſi dicat tenens ſimpliciter, quod petens nihil juris habet, in re petita, quia Baſtardus eſt, & paratus eſt probare Baſtardiam ubi & quando debuerit, ſi prohibitio ex tali probatione & reſponſione ſtatim mittatur ad Curiam Chriſtianitatis, ita poterit quidem probatio quaelibet indifferenter fieri in Curia Chriſtianitatis, quae in quibuſdam eſt contraria Legi & Conſuetudini Angliae, quod eſſe non debet, cum nihil aliud ſit ſub tali obſcuritate tranſmittere inquiſitionem de Baſtardia faciendam ad Curiam Chriſtianitatis, quam venire contra Legem & Conſuetudinem Angliae. Ad talem igitur errorem tollendum, neceſſe eſt cauſam addiſcere, ut ſi dicat tenens, frater nihil juris habes in terra petita quia Baſtardus es, quia Pater tuus nunquam deſponſavit matrem tuam. Talis cognitio Baſtardiae recte pertinet ad judicem Eccleſiaſticum, ex quo praeciſe deductum eſt Matrimonium, quia non pertinet ad judicem ſecularem diſcuſſio, utrum ſit ibi Matrimonium vel non? cum ipſe cui objicitur dicat contrarium. Idem erit ſi dicat, frater nihil juris habes in terra illa licet Matrimonium intervenerit, quia inter Patrem tuum & Matrem tuam contractum fuit Matrimonium illegitimum, ex quo prius contraxit cum quadam quae vixit tempore quando contraxit cum matre tua. Eſt igitur ad Curiam Chriſtianitatis inquiſitio in hoc tranſmittenda, quia ad judicem ſecularem non pertinet diſcuſſio, quis eorum & quae illarum ſit legitima uxor, & quae non. Item, opponi poterit Baſtardia cum adjectione cauſae, ut ſupra, ſed non erit ad Curiam Chriſtianitatis inquiſitio demandanda, quia nihil pertinet ad judicem Eccleſiaſticum cognoſcere de prioritate, vel poſterioritate nativitatis ejus cui opponitur Baſtardia, cum ſponſalia vel Matrimonium hinc inde conceſſa ſint, non magis quam ſi quis ita diceret, frater nihil juris habes in terra illa, & ſi jus haberes, petere non potes, quia petis de tempore Henr. ſenioris vel ulterius quod omnem excludit…actionem: vel ſi dicat tenens ſic, frater nihil juris habes in terra petita quia Baſtardus, quia natus fuiſti per tantum tempus ante ſponſalia vel Matrimonium contractum inter Patrem tuum et Matrem tuam. Et quia hinc inde conceditur Matrimonium, bene poterit Rex in Curia ſua inquirere ſine alicujus praejudicio, utrum talis cui objiciatur, natus ſit ante Matrimonium vel poſt? ſicut inquirere poterit in aliis caſibus, utrum natus in tempore Regis H. vel Regis J. & maxime in defectum Epiſcoporum, quia contrarii ſunt Legibus et Conſuetudinibus Angliae, nec etiam magis injurioſum eſt quam ſi Rex in placito Dotis in Curia ſua fieri faciat inquiſitionem, utrum mulier dotem petens dotata ſit ad oſtium Eccleſiae vel alibi? vel utrum ſponſalia vel Matrimonium publicum ſit, vel clandeſtinum? Et cum in Curia Domini Regis, Anno Regni ſui Viceſimo, in craſtino Sancti Vincentii apud Merton, coram Venerabili Patre tunc Cantuarienſi Archiepiſcopo, & coram Suffraganeis ſuis omnibus, & coram majore parte Comitum & Baronum Angliae, tunc & ibidem exiſtentium pro Coronatione Regis & Reginae, pro quo omnes vocati fuerunt, generaliter tractatum eſſet de communi utilitate totius Regni, ſuper pluribus articulis Regem & Reginam tangentibus, inter alia tractatum eſſet de hujuſmodi objectione Baſtardiae, Utrum (viz.) quis natus ante ſponſalia et Matrimonium haberi poſſit pro legitimo, ſicut ille qui poſt Matrimonium natus fuit? Ad quod omnes Epiſcopi reſponderunt, Quod omnes illi qui nati fuerunt ante ſponſalia vel Matrimonium, ita erunt legitimi ſicut illi qui nati erunt poſt Matrimonium quoad Dominum Deum, & quoad Eccleſiam, * nec voluerunt, nec potuerunt ſine praejudicio EccleſiaſticaeNota. dignitatis reſpondere ad Breve ſuper hujuſmodi inquiſitione facienda de Baſtardia, reſcribere Domino Regi, (viz.) utrum ante vel poſt, quia hoc eſſet in praejudicium Sanctae Eccleſiae, ut dicebant, ſed rogabant Reegm & Magnates, quod ad hoc conſenſum praeberent, quod nati ante Matrimonium quoad omnia legitimi eſſe poſſent ſicut illi qui poſt: et omnes Comites et Barones, quotquot fuerunt, reſponderunt una voce, *See Cookes 2. Juſtit. p. 96. 97.Quod noluerunt Leges Angliae mutare, quae uſque ad tempus illud uſitatae fuerunt et approbatae. Poſtea vero die Jovis proxime poſt feſtum Sancti Dionyſii, Anno eodem, coram ipſo Domino Rege, & ſubſcriptis convocato conſilio, proviſum fuit, & conceſſum ab ipſo Domino Rege coram Venerabili Patre E. Cantuarienſi Archiepiſcopo, R. Ciceſtr. Epiſcopo, Domini Regis Cancellario, R. Dunolm. Epiſcopo, H. Elyenſ. Epiſcopo, Epiſcopo Norwic. Epiſcopo London. Epiſcopo Bathon. Epiſcopo Exon. Epiſcopo Karleol. Epiſcopo Hereford. & Epiſcopo Roffen. Item coram Baronibus ſubſcriptis Richardo Comite Cornubiae, & Petro G. Com. Marr. I. Com. Linc. W. Com. Warham. J. Com. Ceſtr. W. Com. Ferr. F. Com. Warr. H. Com. Kanc. H. de Ver Com. Oxon. H. Com. Hereford. Simon de Monte-forte Com. Leic. Item coram Baronibus ſubſcriptis Radulpho de Tony, Philippo de Albinaco, R. filio Michaelis, H. filio Machute, J. Mareſcall, G. de Lucy, R. de Argento, H. Dispenſatore, W. de Say, W. Bardolph, W. de Cantelupo, ſeniore, & W. juniore, R. Sylkard, W. de Bromich, A. de Sancto Amando, B. Curiall, E. de Syngoy, R. de Muſſengoy, B. de Paucy, G. de Lucy, R. filio Hug. & aliis quampluribus tunc ibidem praeſentibus, quod de caetero cum Baſtardia objecta fuerit alicui de tali cauſa in Curia Domini Regis quod Baſtardus ſit, & ideo Baſtardus, quia natus ante ſponſalia vel Matrimonium contractum inter Patrem ſuum & Matrem ſuam, mittatur loquela ad ordinarium loci, & fiat inquiſitio per hac verba, utrum (viz.) talis natus fuerit ante ſponſalia vel Matrimonium, vel poſt? Et reſcribat ordinarius per eadem verba Domino Regi ſine aliqua cavillatione. Et in inquiſitione illa facienda ceſſet omnis appellatio, ſicut in omni alia inquiſitione de Baſtardia de qua inquiſitio demandanda fuerit alicui ordinario facienda & maxime, quod milla fiat appellatio extra Regnum ſi de neceſſitate contingat appellari: & tunc praeceptum fuit, quod ita teneretur & obſervetur in futuro, tam de illis, quam de quibus judicium ex tunc faciendum eſſet in Curia Domini Regis, tam de placitis inceptis quam incipiendis cum hujuſmodi Baſtardia objiciatur ex tali cauſa. Et quod Aſſiſa mortis anteceſſoris proceſſit in Curia Domini Regis ſuper hujuſmodi Baſtardia infra aetatem petentium, & ubi jurata dixit quod non fuerunt Haeredes propinquiores quia nati fuerunt in adulterio ante Matrimonium, probatur in itinere M. de Pateſhull, in Com. Cant. Anno Regis H. filii J. undecimo Aſſiſa mortis anteceſſoris ſi Henricus Pamſore decen. Norlington. Rationibus igitur ſupra dictis & ex tali communi conſenſu, in electione Domini Regis eſſe poterit, utrum velit inquiſitionem illam faciendam, demandare ordinariis, vel illam facere in Curia ſua, quia ſi illam in Curia ſua fecerit cum exceptio ei data fuerit & aperta & ex certa cauſa non debet reſponſio eſſe obſcura, ſed ſicut opponit exceptio quod ſecundum Legem & Conſuetudinem Angliae Baſtardus eſt, eo quod natus ante ſponſalia vel Matrimonium, et ſic ex tali cauſa replicare debet petens et dicere, quod legitimus eſt ex cauſa contraria, quia natus eſt poſt ſponſalia vel Matrimonium, et ſic contradicere intentioni tenentis, quia non contradicit, ſed dicit ſimpliciter quod legitimus ſit, et paratus probare ſe legitimum ubi debuerit, quia ad cauſam non reſpondet. Debet igitur dicere cauſam, quod legitimus quia natus eſt poſt ſponſalia vel Matrimonium; ſi autem ex tali obſcura reſponſione mittatur ad Curiam Chriſtianitatis, & reſcribatur obſcure, quod legitimus, vel ſi cauſa objecta fuerit & non reſcribatur per eadem verba, ſed quod legitimus ſit, in defectum Curiae Chriſtianitatis fiat inquiſitio in Curia Domini Regis, utrum ante Matrimonium vel poſt? quia videtur per hoc quod ibi poſſit eſſe fallacia, & verum reſcribatur & falſum, ſed diverſis reſpectibus, quia poterit eſſe legitimus ſecundum ſtatuta Eccleſiae quantum ad ordines, & quantum ad dignitates, & quantum ad Leges & Conſuetudines Anglicanas Baſtardus, quantum ad ſucceſſiones, quia ibi licet legitimus ad praedicta ſive ante ſive poſt. Et cum taliter objecta fuerit Baſtardia ex cauſa tali, ſi petens obſcure reſpondeat, denegetur ei actio ac ſi nihil reſpondiſſet, & tenens ſe teneat in pace. Si autem tenenti objecta fuerit, & ſic obſcure reſponderit, quaſi indefenſus rem poſſeſſam amittat, quia non omnino reſpondere vel obſcure, ad paria judicantur, &c.
The Pope & Popiſh Clergy having made aSurius Concil. Tom. 4. p. 496, 729, 971. Richardus de Med. Villa. in 4. Diſtinct. 26. Artic. 4. qu. 2. Summa Angellica & Roſella Tit. Matrimonium & Sacramentum.Marriage one of their ſeven Sacraments of the Church, under the new Teſtament, though very improperly, it being inſtituted for Adam and all his Poſterity at the very Creation, common to all Pagan Nations as well as Chriſtian, (if not to ſome birds and beaſts, who by the inſtinct of nature couple themſelves together two & two, by a kind of conjugal tye, as Doves, &c.) and altogether inconſiſtent with their Sacrament of Orders, which it totally nulls and prophanes by their Doctrine and Romiſh Canons, bSurius Concil. Tom. 4. p. 472. Tom. 1. p, 257. See Claudius Eſpenſaeus de Continentia. Dr. Halls honour of the Married Clergy.inhibiting Prieſts Marriage as inconſiſtent with their Orders, and nulling, defiling their Sacerdotal function more then profeſſed Whoredome or Adultery. Thereupon inferred, that the King and his Temporal Courts, Judges, had no Juriſdiction at all in caſes of Marriage, Divorce, or Baſtardy, but only Popes, cMatrimonialis cauſa hodie ad Epiſcopum pertinet. Gratian Cauſ. 33. qu. 2. Surius Tom. 4. p. 972, 982.Biſhops, and Courts Chriſtian, as if Kings, and their Temporal Judges, Courts, were not Chriſtian. Upon which miſtake dLib. 5. c. 19. f. 417. b.Bracton makes this inference, in the caſe of Baſtardy. Ad Papam et ad Sacerdotium quidem pertinent ea quae ſpiritualia ſunt, (true only in a qualified, miniſterial ſenſe) ad Regem vero et ad Regnum ea quae ſunt temporalia, juxta illud, Coelum Coeli Domino, terram autem dedit filiis hominum. Et unde ad Papam nihil pertinet ut de temporalibus diſponat vel ordinet, non magis quam Reges vel Principes de ſpiritualibus, ne quis eorum falcem immitat in meſſem alienam, (which ſubverts the Popes Temporal Monarchy.) Et ſicut Papa ordinare poteſt in ſpiritualibus quoad ordines et dignitates, ita poteſt Rex in temporalibus de haereditatibus dandis, vel haeredibus conſtituendis fecundum conſuetudinem Regni ſui. Habet enim quodlibet Regnum ſuas conſuetudines & diverſas; poterit enim una eſſe conſuetudo in Regno Angliae, & alia in Regno Franciae quantum ad ſucceſſiones, Which he further proves in this caſe of Baſtardy. Wherein the Law being thus ſetled, declared in England, the King by this memorable Writ ſetled the like Law, and the Statute of M…rron in Ireland, and reſolved ſome other points in Law there controverted, according to the Laws then uſed in England, upon the ſupplication of the Archbiſhop of Dublin, and chief Juſtice of Ireland, to be reſolved therein.