Works Volume 4, Chapter 2
CAP. II.
Alia quaedam praeliminaria de Blondello, & Dallaeo.
SECT. 1.
Presbyteralis Ordinationis Exemplum in Colutho & Iſchyrâ, Blondelli hypotheſi oppoſitum. Alexandrina ſynodus foreign, Sardi honori faventior Hammondus, quàm Blondellus. De Sardi Commentariis paucula.
§. 1. DE Commate integro, prout in Diſſertationibus propoſitum eſt, haec paucula dicta ſunto. Caeterùm quia hac in re foreign duobus viris ſummis Blondello, & Salmaſio exprobrari (ſi notaſſe tantum, idque leniter, ſit exprobraſſe) adeo mirandum optimo Dallaeo videtur, ſimulque ex his Ambroſiaſtri verbis ab ipſo novum petitur argumentum, quo ſub Conſignationis titulo Confirmationem (ut & Ordinationem Blondellus & Salmaſius) Presbyteris, non Epiſcopis ſolis competere, lectoribus perſuadeat; Duo haec in gratiam Eruditiſſimi Viri, ex abundanti adjicere haud gravabor, alterum quod Blondellum & Salmaſium Clientes, alterum quod ipſum tam nobilis paris Advocatum foreign reſpiciat.
§. 2. Et primò, cum Blondellus & Salmaſius, qui ut Epiſcoporum foreign labefactarent, ex hoc Ambroſiaſtri loco cauſae ſuae ſuffulciendae tibicinem aptarunt, in hoc planè conſenſerint, eodem rem recidere, *Blondel. Apol. p. 57. Salm. Appar. ad lib. de Prim.ſive Conſignatione baptizatorum Confirmationem, ſive poenitentium benedictionem, ſive Ordinandorum Conſecrationem denotari velis, eam tamen, qualiſcunque ſit, ſeu Ordinatio, ſeu Confirmatio, ſeu benedictio, ad Presbyteros jure divino pertinere: Annon eo ipſo ſatis teſtantur ſe Notiſſimae illius, apud †Tom. 1.732.Athanaſium alioſque, Coluthi & Iſchyrae Hiſtoriae, quam uterque ſatis clarè vidit, Blondellus *Apol. pro Hieron. p. 168.alibi ſatis latè deſcripſit, eâque Patrum ſaltem Canoni derogatum eſſe agnoſcit, aut parum memores, aut de illa nequaquam ſollicitos fuiſſe: Cum in hac ipſa Aegypti primaria metropoli Alexandriâ, Coluthus (non ut in altero Athanaſii loco Pariſienſis editio bis, & Latinus Interpres P. Nannius ſemel legit, foreign Catholicus quidam) Presbyter Presbyteros ordinans, & ſic (ſi Blondello credamus) conſignans, graves quidem, at non immeritas temeritatis hujus paenas dederit, foreign, Omnis ejus actus reſciſſus eſt, omnes ab eo ordinati in ſchiſmate, ad Laicorum Claſſem redacti, & ut Laici ad ſynaxim admiſſi? Quâ in re non fidentius Hammondus ipſe pronuntiaſſet, eam ſatis conſtare] foreign enim inquit Athanaſius, foreign, Manifeſtum, & nemo de eâ re dubitandum putavit.
§. 3. Sic & de Iſchyrâ *Pag. 764. D.alibi, foreign, ſe Presbyterum jactat, cùm Presbyter non ſit, foreign (faede iterum ut dixi, foreign, Pariſienſis Editio legit) foreign (foreign iterum) foreign. A Celutho enim Presbytero ordinatus eſt ſe Epiſcoprum fiugente, & poſt in communi Synodo Hoſii & Epiſcoporum cum eo, ad Presbyteratum redire juſſo, & ex conſequenti omnes à Colutho ordinati ad locum, in quo prius fuerant recurrebant, & ita Iſchyras Laicit annumerabatur.
§. 4. Quid clarius? In hac ipſa Alexandrina Synodo (quam foreign, non generalem ut Nannius reddidit, ſed totius Aegypti communem, dixit Athanaſius) An. Ch. 319. paucis (triginta circiter) ante Hilarium Sardum Ambroſiaſtrum noſtrum annis celebrata, ſolenniter ſtatutum eſt, Presbytero Presbyterum, Colutho Iſchyram ordinare non licere, (adeoue non conſignare, ſumptâ conſignandi voce, eo quo vult Blondellus ſignificatu) ipſo etiam Colutho, ob hoc ipſum, quod ſibi jus iſtud aſſumſerit, foreign, imaginarium, non verum Epiſcopatum aſſumſiſſe pronuntiato. Adeò ſollicitè Aegyptiorum, de quibus Sardus loquitur, Eccleſia Epiſcoporum foreign, & exortem dignitatem ſaeculo iſto tutabatur; incredibilem planè & plus quàm mythicam foreign, aut foreign paſſa, ſi nullo lethaeo aut venenato poculo abſorpto, intra XXX annorum ſpotium ſic univerſam immutatam credamus, ut id jam impune (ſi non cum mercede) ſub Sardo liceat, quod ſic foreign ſub Hoſio mulctabatur. Vidit haec, inquam, & ad commoda ſua quàm potuit ſuaviter inflectenda alibi curavit Blondellus, facto Coluthi Patrum Canones violatos lubenter agnoſcens, at nullo poenitentiae aculeo, aut ſtimulo tangitur, quòd hanc per Ʋniverſam Aegyptum Presbyteris omnibus licentiam ipſe indulſerit, cujus à Colutho, & Iſchyrâ paenas ſatis inclementes exigi non gravatur. Haec ſi aut non perſpexit, aut inter ſe, ratione tempoporum & locorum habitâ, componere, & conciliare neſcivit Blondellus, quomodò foreign vitabit? Si quod ipſe probè noverat, maluerit nos non videre, malo patrocinio cauſa non bona pejor fiet.
§. 5. Quicquid contrà afferatur, palam eſt Blondellianum Ambrofi…ſtri interpretamentum Alexandrinae (adde etiam Ʋniverſalis Eccleſia) praxi, & decretis adverſari, ideoque melius Hilario huic conſuluiſſe Hammondum, qui ſi fortè minus commodè, nec planè ex mente ipſius, voculam [Conſignant] interpretatus eſt; id certè curavit, ut qui eâ uſus eſt, cum Ʋniversâ Chriſti Eccleſiâ ſenſiſſe putaretur. Nec enim opus fuit, ut qui Pelagianae haereſeos ab Aurelio, Luciferiani ſchiſmatis etiam ab ipſo Blondello, Dallao, adque adeò ab omnibus inſimulatur, idem Aeriani quoque dogmatis reus, i. e. Presbyterianae foreign aſſertor putaretur, preſertim cùm *In Eph. 4.eodem loci, Epiſcopum Sacerdotum Principem, & Apoſtolos Epiſcopos eſſe nobis ſatis liberaliter largitus ſit. Et ſi quaedam nec nobis nec reformatis Gallis grata futura miſcuerit, ſcil. in populo inter initia (naſcente Eccleſiâ) omnibus conceſſum eſſe, & Evangelizare & Baptizare, & Scripturas in Eccleſiâ explanare, nunc (ipſius aevo) neque Diaconos Praedicare, &c. Aequum tamen erit, & Charitati optimae quaeque ſperanti congruum, ut nec de malis pejora, nec de pejoribus peſſima quaeque ſuſpicemur.
§. 6. Relegat interim Vir Doctiſſimus (ſi non nimis diſpliceat) quae per ſeſqui-alteram paginam ex hoc Ambroſiaſtro laudavit & deſcripſit (ſimulque prolixo ornavit Commentario) Blondellus, & ex animo reſpondeat, an hic demum Hilarius Sardus, Eccleſiae Romanae Diaconus, Orbis Deucaleon (naſutè & Ironice) ab Hieronymo nuncupatus, Luciferiani Schiſmatis ſtrenuus advocatus, qui Graecorum (ut videtur) rituum aequè ac linguae ignarus, de Alexandrina Eccleſiae praxi pronuntiavit, qui Centones & Stromata, ſic ſibi, ſic aliis omnibus difformia, nullis antiquorum aut foreign teſtimoniis fretus, undique conquiſierit, ſtatuminandae Univerſae Politiae Eccleſiaſticae ſatis idoneum firmamentum cenſeri debeat, ad cujus ideam, Normamque ipſi Alexandrinae Eccleſiae, de quâ pronuntiat, Canones (ex quibus ipſis Presbyteralem Ordinationem foreign, & planè nullam, omnéſque qui ſic ordinati, ad Laicorum Communionem denuò redactos, ſupra docuimus) reformandi ſunt.
§. 7. De Blondello hactenus, cujus cauſae interfuit, ut Conſignatio Ordinandorum Conſecrationem ſignificaret, eaque ex hujus tam antiqui, ſub medium quarti ſaeculi ſcriptoris Authoritate, Presbyteris competeret.
SECT. II.
Dallaei Sententia proponitur, & per partes examinatur. Vox Sacramenti latè ſumpta de quolibet ſacro ritu. De Confirmatione quid ſenſerit Eccleſia Anglicana ſub Henrico VIII. Ʋnctio fine Confirmatione, Chriſmatis uſus in Baptiſmo apud Graecos, *Authorem Eccleſiaſticae Hierarchiae.Damaſcenum, Occumenium, Simeonem, Harmenopulum, Baſilium. Apud Latinos, Hieronymum, Gregorium, Tertullianum, Honorium Auguſtodunenſem: Ritus Eccleſiaſticus & mutabilis. Ejuſdem Symboli multiplex uſus. Impoſitio manuum in Confirmatione, à Chriſmate in Baptiſmo diſtinguitur. Confirmatio per ſolam foreign, fine Ʋactione. Rituum foreign. Pacis cura.
§. 1. AD Dallaeum quod attinet, Ille quidem his paucis lineolis rem ſuam omnem concluſiſſe,Pag. 220. & ex voto confeciſſe ſibi videtur, 1. Conſecrandi vocem generalem, & maximi ambitus eſſe ſtatuit, quae tam de perſonis, quàm de rebus dicitur; quo poſito, deinde aſſumit Conſecrari ſatis idoneè dici poſſe Neophytos, cùm vel Chriſmate vel manuum impoſitione perficiebantur. 2.Pag. 221. Cùm eadem ſit utriuſque Sardiani loci ratio, & unius conſecratio alterius ſit conſignatio, conſignationem etiam de eâdem Chriſmatione intelligendam eſſe, adeoque Chriſmationis, & Manuum impoſitionis poteſtatem, ex ſuffragio Sardi, Pag. 224. & ſequent.& aliorum Complurium, paenes Presbyteros fuiſſe autumat. 3. Chriſmationem hanc, & manuum impoſitionem meram baptiſmatis Caeremoniam ſemper habitam fuiſſe docet, & proinde ſequi, Confirmationis, quem dicimus, ritum, licet hodiernae eccleſiae notiſſimum, prioribus tamen & purioribus ſaeculis planè inauditum, ſequiorum Latinorum *Veſtrum illud Epiſcopalis Confirmationis figmentum, de Conſ. p. 200.figmentum eſſe, qui Sacramentorum numero à binario ad ſeptenatium aucto, non-niſi ſomnia pro Sacramentis nobis venditarunt.
§. 2. De hac universâ Doctiſſimi viri ſententiâ, praecipuè quidem contra Bellarminum, & Aurelium, caeteroſque Papalis Hierarchiae propugnatores inſtitutâ, in multis tamen Praelaticae ſeu Epiſcopalis dignitatis aſſertores ex aequo premente, adeoque contra Reformatam (necdum deformatam) Angliam noſtram, reliquoſque Primaevae Antiquitatis, & puritatis, & ſimplicitatis indefeſſos aſſeclas, aut vindices, qui Epiſcopalem foreign, contra Presbyteranam foreign, tutandam duximus, & inter ritus Apoſtolicos, aut Eccleſiaſticos, licèt non inter Sacramenta à Chriſto inſtituta, Confirmationem Epiſcopalem numerare conſuevimus, militante, quid nobis viſum ſit, paucis docebimus. Id autem rectius facturi videmur, ſi omiſſis iis, quae modo attigimus, de Sardo, de Conſecrandi, & Conſignandi vocibus, &c.) rem ipſam aggrediamur, & in limine nonnulla diſtinguamus ambigua, alia explicemus obſcura, ita enim fiet, ut res omnis verborum involucris doliſque, quibus imponi incautis ſolet nudata; clariùs tum conſpiciatur, tum dijudicetur.
§. 3. Et primò, quod ad vocem Sacramenti attinet, eam aliquando Latè, aliquandò ſtrictè apud Latinos uſurpari notum eſt; Latiori ſignificatu, quilibet ſacer, praeſertim Symbolicus Ritus. Sacramentum non incommodè dici poteſt. Sic *Ep. 72. p. 103.Cypriano dicuntur utroque Sacramento naſci, qui praeter manus impoſitionem ad accipiendum Spiritum, Eccleſiae etiam Baptiſmum acceperunt. Sic in †Inter opera Cypriani, Pamel. edit. p. 230.Synodo Carthaginenſi, neque Spiritus ſine Aqua operari poteſt, neque aqua ſine Spiritu, (ait Nemeſianus à Threbunis Epiſcopus) Malè ergo, inquit, ſibi quidam interpretantur, aut dicant quod per manus impoſitionem Spiritum ſanctum accipiant, & ſic recipiantur; Cum manifeſtum ſit utroque Sacramento debere eos renaſci in Eccleſiâ Catholicâ. Utrobique palam eſt Sacramenti vocem latè ſumptam, aequè manus impoſitioni, ac Baptiſmo accommodari. Nec deſunt ejuſdem Locutionis Exempla apud antiquos.
§. 4. Nos verò qui Sacramenti voce ſtrictè ſumptâ, non quoſlibet Novi foederis ritus, ſed paucos & primarios, eoſque à Chriſto ipſo exertè inſtitutos, & omnibus univerſim ad ſalutem, ex neceſſitate praecepti, ſi non & medii, propoſitos, intelligi volumus, nullam hic cum Dall… litem nectimus, ſed binario Sacramentorum numero contenti, ſeptenarium aut foreign jubemus; aut Eccleſia Romanae, Novorum ut dogmatum, ita Sacramentorum feraciſſimae matri lubentes relinquimus: Sit modo in Eccleſiae albo cenſuque, & Apoſtolorum ſeu praecepto, ſeu ſaltem praxi Originem ſuam imputet Confirmatio; de aliis moleſti, aut ſolliciti non erimus.
§. 5. Libet hic commemorare quae in Eccleſiâ noſtrâ ſub Henrico 8. ante factam doctrinarum, quàm dicimus, reformationem, in libro. An. Chri. 1543. Ex juſſu Regiae Majeſtatis edito, cujus titulus eſt Neceſſaria Doctrina & Eruditio, &c. Hâc in re definita ſunt. A Scripturis ordiuntur, ubi Apoſtoli, naſcente Eccleſiâ, quamvis indubitanter crederent baptizatos omnes eo Sacramento perfectè regeneratos eſſe, perfectè Corpori ejus inſitos, plenariam peccatorum remiſſionem accepiſſe, doniſque & gratiis Sancti Spiritus imbutos eſſe, Baptizatos tamen poſt acceptum lavacrum reviſiſſe reperiuntur quorum precibus & manuum impoſitione, Spiritus Sanctus donari, & conferri legitur. Linguis enim loquebautur, & prophetabant, Quibus omnibus non ſolum ipſi, qui tam miris donis ſplendebant, in fide Chriſti magis ſtabiliebantur, & ad majorem Confeſſionis Conſtantiam proficiebant, ſed & ipſi infideles, à Chriſto adhuc procul poſiti, facilius ad fidem, & Evangelium amplectendum trahebantur.
§. 6. Ab his initiis Confirmationis Ritus ad Eccleſiam pervenit, cujus, Primaevi Patres, ſumpta hinc occaſione, & in hâc Apoſtolorum praxi jacto fundamento, reputantes inſuper quam ſit illud pronum & facile, in Baptiſmo regeneratos, Spirituque donatos, tentationibus, infirmitatibus, imo peccatis & malitiâ ſua proditos, ab eo excidere; hunc ſemper morem obſervandum duxerunt, (ſicut per omnes Seculorum ſucceſſiones celebratum videmus) ut Chriſtiani omnes poſt acceptum lavacrum ad Epiſcopos adducerentur, nempe ut Oratione, & manuum impoſitione, & Sancti Chriſmatis conſignatione Confirmarentur, i. e. eas à Spiritu Sancto Gratias impetrarent, quibus freti, in donis & beneficiis Baptiſmo collatis, firmiores & conſtantiores perſiſterent, ne ab iis leviter refilirent, aut exciderent, ſed ad majorem, & magis athleticam foreign provecti, non ſolum fidem Chriſto deſponſatam contra omnes Perſecutionum minas inconcuſſi profiterentur, ſed & contra hoſtes Spirituales, Mundum, Satanam, Carnemque acrius militarent, ſublatâ alacriter Chriſti Cruce, tribulationes, & afflictiones huius vitae fortiter tolerarent, & denique largiores, & locupletiores Spiritus Sancti virtutes & gratias à Chriſto reciperent.
§. 7. Nec igitur Sacramentum hoc Confirmationis (nomine, ut diximus, latè accepto) à quovis contemni debere, ſed in infantiâ Baptizatos liberos (ſive à Paſtoribus, ſive à Parentibus) ad Epiſcopum adducendos, & offerendos eſſe, ut manus ejus impoſitione, hoc Confirmationis Sacramentum reciperent. Nec tamen eam de neceſſitate Infantes Confirmandi opinionem ita fovendam eſſe, quaſi Baptizati, & in infantiâ, & innocentiâ, ante acceptam Confirmationem denati, aut à ſalutis, aut vitae Aeternae per receptum Baptiſmum, certitudine exciderent.
§. 8. Haec certe ſic à majoribus noſtris accepta, & ab Henrico VIII. adverſus Lutherum defenſa, & vindicata, Reformatio noſtra (ſolâ Sacramenti voce omiſsâ, quam nos ſtrictiori acceptione, ad ea ſola quae à Chriſto, ut omnibus neceſſaria inſtituta ſunt, accommodandam cenſuimus; & Chriſmatis Uſu, inter Caeremonias liberè inductas, liberè itidem omittendas, habito) integra, & nullâ ex parte mutilata, ad nos deduxit; nec quicquam aut de Origine, aut fundamento, illâ Eccleſiaſticâ, hoc Apoſtolico, nedum de uſu, & beneficiis hujus Ritus immutandum exiſtimavimus.
§. 9. Secundò & illud praemonendum eſt, nexum inter Chriſmationem, & Confirmationem (fuerit licet inter eas alicubi nonnullus) non ita tamen perpetuum, & indiſſolubilem fuiſſe, ut rectè aut Confirmari dicendi ſint, quicunque liniuntur; aut liniri, quicunque Confirmantur. Fuit certe ſuus in Baptiſmo (ut & in aliis nonnullis Eccleſiae ritibus) Ʋnguenti, & Chriſmatis Uſus, fuit & ſine Chriſmate Confirmatio, ſolâ manus impoſitione peracta.
§. 10. De Priori loquatur, inter Graecos, praecipuè Eccleſiaſticae Hierarchiae Author, foreign, &c. Poſt trinam Catechumeni Profeſſionem fidei factam, antequam ad aquam ducutur, veſtibus, inquit, eum ſpoliant miniſtri, Sacerdotes dein Ʋnctionis oleum Sanctum afferunt, Epiſcopus verò, aut Hierarcha, cui Baptizandi officium incumbit, incipit eum inungere, ter eum ſignans ſigno crucis & tunc eum Sacerdotibus toto corpore inungendum tradit. Poſtea ad foreign, matrem adoptionis, i. e. fontem pergunt. Sic & aforeign. p. 107.Damaſcenus, foreign, Ʋnguentum in Baptiſmate accipitur; ut & bto 11. p. 374.Oecumenius, foreign, Sacrum Chriſma per Baptiſmum accepiſtis. Et Simeon Theſſalonicenſis inter recentiores, foreign, Ʋnguento liniri debent in Baptiſmo; ſed nemo clarius, inquit, cPag. 213.Dallaeus, quà Harmenopulus, apud quem legitur de Chriſmate, foreign, quamvis Baptiſmi pars eſſe videntur. Nec recuſarim certè dDe ſpir. S. C. 27. to 1. P. 211. A…Baſilii locum, licet minus dilucidum, huc trahi poſſe, cùm inter foreign, & traditiones, ſimul enumeret benedictionem aquae Baptiſmatis, & foreign olei Ʋnctionis, & etiam ipſius Baptizati, ut & (ſtatim) foreign, ipſam olei Ʋnctionem, trinam immerſionem, foreign, & reliqua quae fiunt in Baptiſmo. Quibus equidem ſatis probabile fit, Ʋnctionem, de quâ ille eo loco agit, eam eſſe quae in Baptiſmate adhibetur.
§. 11. Apud Latinos audiatur, (noc enim recufamus) foeculi iſtius teſtis, Hieronymus in eTo. 2. p. 166. G.Dialogo inter Orthodoxum & Luciferianum, Cap. 4. Inde, (inquit) venit, ut ſine Chriſmate & Epiſcopi juſſione nec Presbyter, nec Diaconus jus habeant Baptizandi.] Ad haec verba fSchol. in Dial. contra Lucif. 20. p. 44.Marianus Victorius ſine morâ pronuutiat, Vetuſtiſſimam eſſe conſuetudinem, ut in Baptiſmo Chriſma etiam addatur: Idem confirmante Dallaeo ex alio ejuſdem Patris genuino opere, Cap. 3. in Habakuk, ubi Baptiſmi Chriſma diſerte legitur. Sed & huc referendum judico, quod in gOrthod. & Lucif. cap. 2. p. 166.Dialogo praedicto, Baptiſma ſacerdotium Laici nuncupari videmus, Scriptum eſt (inquit) Regas quippe vos & Sacerdotes, &c. Sacerdotes nempe & Reges oleo ſolenniter inungi, Moſaici moris erat; nec mirum igitur, ſi qui à Chriſto Rege & Pontifice noſtro per Baptiſmum in ſplendidiſſimae ſortis haereditatem aſſumi dicuntur (fecit, inquit, nos Reges & Sacerdotes Deo, &c.) hâc Ʋnctionis Caeremoniâ inaugurandi cenſerentur. Sic & hEp. ex Regis, L. 3. Ep. 9.Gregorius: Presbyteri, inquit, Baptizatos ungant in pectore, ut Epiſcopi poſtmodùm ungere debeant in fronte. Binae (palam eſt,) Ʋnctiones, prior Presbyterorum in Baptiſmo, ut & poſterior Epiſcoporum in Confirmatione.
§. 12. Imò ſub Tertulliani aevo idem fuadent, quae lib. de Baptiſmo, Cap. 7. legimus, ubi benedictae Ʋnctionis, quâ Egreſſi de lavacro perunguntur, mentio eſt. Ut & l. de reſurr. Car. Cap. 8. Ubi ut in Baptiſmo ablui Caro, ita & uugi & ſignari dicitur. Certè fi iGemma animae, L. 3. cap. 106.Honorio Auguſtodunenſi credamus, Apoſtolis ipſis imputandus eſt hic ritus. Sciendum, inquit, eſt, quod Apoſtoli & eorum Diſcipuli in fluviis vel in ſtagnis, vel in fontibus Baptizabant. Sed Clemens, docente Petro, Chriſma vel oleum addebat. At quo minus ei credamus, aut ab Apoſtolis morem hunc, ſeu ſcripto, ſeu ſine ſcripto traditum fuiſſe putemus, ſicut quam multa alia intercedunt, ita ejuſdem potiſſimum Tertulliani locus obſtare videtur, de Coron. Mil. Cap. 3. Ubi de Traditionibus loquens, iis praeſertim quae Baptiſmum diſertè attingebant, & abrenuntiationem trinam, mergitationem, l…ctis & mellis praeguſtationem, à lavacro quetidiano per totam inſequentem hebdomadam abſtinentiam, inter Traditiones foreign recenſens, de Ʋnctione aut Chriſmatione profundum ſilet. Verùm illud pronum & praeceps in Eccleſiâ ſemper fuit, Caeremoniarum Numerum, pro locorum & temporum ratione mutabilem, & inconſtantem, nunc augeri magnificentiùs, nunc prudentiùs minui, nec igitur quicquam prohibere, quo minus Apoſtolorum aevo incognitum Baptiſmi Chriſma, ſub Tertulliani & Hieronymi ſoeculo, in quibuſdam Eccleſiis obtinuerit, in aliis itidem, aut neutiquam invaleſcente more, aut in deſuetudinem paulatim abeunde.
§. 13. Nec igitur in hoc fortunae Anglorum, aut quaeſtionis Noſtrae fundus poſitus eſt, fitne idem Alipta qui Baptiſta; nec unquam ad Lavacrum ſine myrothecio deſcendendum ſit, necne; Baptiſmum Aquae Legiſlatori noſtro acceptum ferimus, ideoque infantes ſingulos ſolenniter inundamus, tingentes ſaltem quos non judicamus mergitandos; de Oleo quidem aut unguento parum ſolliciti, nec enim minus perfectè Baptizatos cenſemus, qui Lavacro Chriſma non adjecerint, nec Superſtitionis aut piacularis foreign veneni, aut noxae incuſamus, qui quos lavant, ſimul etiam liniunt. Hos & alios innumeros ritus inter adiaphora numeramus, quae ut laudabiliter adhiberi, ita & liberè omitti poſſe nulli dubitamus.
§. 14. Illud interim Clariſſimum eſt, ab hoc Chriſmatis in Baptiſmate uſu nullam Argumenti ſpeciem trahi poſſe, quo aut Confirmationi Chriſma abjudicetur, aut inter Caeremonias Baptiſmatis Confirmatorium Chriſma reponendum credatur; Quid vetat eodem olei aut Unguenti Symbolo plures Eccleſiaſticos ritus celebrari? Id certè nobis ſatis liberè largitur Spalatenſis, Dallejanae ſententiae anteſignanus; Chriſmate, kDe Rep. Eccleſ. l. 5. c. 5. n. 28.inquit, Baptizamus, Chriſmate Confirmamus, imo Chriſmate Presbyterum, Chriſmate Epiſcopum ordinamus. Quod & de ſigno Crucis obſervavit Ibid. vir doctiſſimus, plura quidem eo conſecrari, Eccleſias, Altaria, Calices, aequè ac homines. Quod & de impoſitione Manus manifeſtum eſt.
§. 15. Certè ex Leonis Epiſtolâ 88. Ubi de Chorepiſcopis ſermo eſt, diſerte diſtingui videas impoſitionem manuum, quâ fidelibus Baptizatis, vel converſis haereticis, Paracletus Spiritus Sanctus traditur, (quam ad Confirmationem pertinere nullus dubitabit) & Chriſma, quo Baptizatorum frontos ſignantur; vel ſi, ut Blondellus & Dallaeus ſtatuunt, ea Leonis non ſit Epiſtola, idem planè lCan. 1.Arauſicanus Canon, Leoni genuino foreign, Confirmabit, qui de eo qui in Baptiſmate Chriſmatus non fuerit, Sacerdotem in Confirmatione commoneri jubet, ut mox fullus declarabimus.
§. 16. De priori parte hactenùs. Ad poſteriorem jam progrediatur Oratio, Nullum ſcilicet dubitandi locum eſſe, quin nuda & ſolitaria foreign ad Confirmationis ritum peragendum abunde ſufficiat, illud quippe ab Apoſtolurum praxi (ea praecipuè quae Act. 8. traditur) originem ſuam traxiſſe, adeoque impoſitione manus Apoſtolica (aut quod in idem recidit, Epiſcopalis) cujus v. 17. exerta mentio occurrit, Univerſum compleri; & unguento aut Chriſmate, cujus nulla ibi aut alibi in ſacro codice, aut vola aut veſtigium extat, neutiquam indigere.
§. 17. Nec tamen quod neceſſarium non eſt, ſtatim inter Sacrilegia numeramus, nec ab omnis ſupervacaneae Caeremoniae ſarcina ſic horremus, ut aut in fronte, aut in vertice inungi contumeliae loco ducamus; Conſignent liberè, per nos licet, Latini Graecique, inungant liniantque, quibus id moris eſt, nihil certè culpamus, qui interim antiquae ſimplicitati, & ſalubrium Caeremoniarum paucitati inhaerentes, ſolâ manus Epiſcopalis impoſitione, & benedictione Neophytos noſtros ſtabilimus. Nobis ad graviora Certamina ab Agonotheta, & brabeutâ noſtro vocatis, non vacat, non licet, aut de Umbra, aut de Cortice, de Caeremonia, vel de vocula, cuivis Mortalium, nedum Chriſtianorum caetui litem intendere; ad pacem ſuaviter, & efficaciter, amiciſſimè, & fortiſſimè compellante nos Deo, ſolamque foreign ingenerante: dum clientes ſuos Princeps hujus ſoeculi ad aeterna diſſidia, truceſque & nunquam finiendas Tragaedias, tanquam ad Metalla damnandos curaverit.
SECT. III.
Confectio chriſmatis, Conſecratio, ſed quae ad perſonas non pertineat, & Epiſcopo peculiaris ſic confecti uſus & Presbyteris competebat; Arauſicanus Canon primus. Quinque concluſiones ex eo. Innocentii Decretalis. Ex eâ, & Epaunenſi Canone, & Beda, argumentatio Blondelli examinatur. Epiſcoporum Primitiva poteſtas. Multa Presbyteris ab Epiſcopo liberè communicata, Reſervata quaedam, inter ea Confirmatio. Bedae verba de Arrogantiâ non Epiſcopali ſed Presbyterali intelligenda ſunt.
§. 1. TErtiò, ut à theſi ad hypotheſim tandem deſcendamus, ſimulque litem omnem, ſeu de Chriſmate, ſeu de Chriſmatis Miniſtro, Dallaeo praeripiamus, diſtinguenda ſunt in Chriſmate Confectio, & Confecti uſus, illa foreign, hic foreign dicatur; Prior quidem, (quemadmodum Sardo placet,) Conſecratio foreign nuncupari poteſt, ſed quae ad res tantum, neutiquam (quod Dallaeo viſum eſt) ad perſonas pertingat. Nec enim perſonas conſecrat, qui unguento, quo perſonae demum imbuendae ſunt, ſolenniter & pro officio benedicit, ut nec qui pani foreign populum conſecrare dicendus eſt. Alia quippe eſt benedictio, & Conſecratio ſeu Confectio Elementorum, quâ ad ſacros uſus invocato ſpiritu ſancto, deſtinantur; alia eſt Confectorum diſtributio; prior inter ſacerdotalia opera & peculia ſemper numerata, poſterior Diaconis cum ſacerdote communis habita eſt; Nec mi…um igitur, ſi Confectione Chriſmatis inter foreign Epiſcopis reſervata, Confecti uſus aut miniſtratio, ubi Epiſcopus preſertim non fuerit, ſacerdoti, aut etiam Diacono indultus aliquando fuerit.
§. 2. Ad Chriſma quod attinet nihil certè nobis officiet, ſi hac in re omnia planè ita, ut contendit Dallaeus, factitata credantur. Neque enim hypotheſi noſtrae quicquam decedet, ſi quod de Aegypto edixiſſe Hilarius putatur, etiam de totâ Graeciâ, & univerſo demum Oriente pronunciatum agnoſcatur, ad Presbyteros ſcil. pertinuiſſe & foreign, & foreign (ungere & ſignare) Et ita demum (ſi ant Sardo, aut Dallaeo placeat) cum preſens non fuerit Epiſcopus, conſignare.
§. 3. Imò ne nimis parcus videar, qui Orientem dixi, de Occidente itidem, ejus ſaltem particulis, nec paucis, nec contemnendis, eadem dici non gravabor; Interim quid antiqui canones hâc in re teſtentur, operae precium ſit vidiſſe; Et primò quia Dallaeo volupe eſt, Concilii Arauſicani Canon Primus (ſub Leone, non multò poſt Damaſum, Sardo foreign, conſtitutus) de Galliâ loquens liberè audiatur: Nullus, inquit, miniſtrorum qui baptizandi recepit officium, ſine Chriſmate unquam debet progredi, quia inter nos placuit ſemel (Sirmondino Codici addit Binianus, in baptiſmate) chriſmari. De eo autem qui in baptiſmate quacun que neceſſitate faciente, non chriſmatus fuerit, in confirmatione ſacerdos commonebitur.] Iſtis quidem finiri canonem, eaque quae ſequuntur, (& Sirmondum, Aureliumque inter, tam prolixum contentionis funem nectunt) recentioris manus aſſumenta eſſe, & mera utique ludibria Dallaeo libenter concedimus; Et ex iis quae nulli ſuſpicioni obnoxia ſunt, palam concluſum putamus, 1. (quod ex Tertulliano, Hieronymo, & aliis ſupra attulimus) Chriſmate Gallos, quos baptizabant, eoſdemque & baptiſmatis & Chriſmatis Miniſtros fuiſſe, quicunque demum illi fuerant, qui ab Epiſcopo Confectum Chriſma, cum baptizandi officio receperant. 2. Conficiendi Chriſmatis ut dignitatem, ſic Curam ad Epiſcopos peculiariter pertinuiſſe, ejuſque confecti copiam Baptiſtis ſingulis (ſeu ſint illi Presbyteri, ſeu Diaconi) ab Epiſcopis ſolenniter ſuppeditatam fuiſſe ut ad baptiſmales ſemper uſus ad Manum & praeſto eſſet; cui cum ſatis proviſum ſit, nullam dein 3. Neceſſitatem eſſe, ut qui in baptiſmate ſemel unctus fuerit, in confirmatione rechriſmetur, ſatis enim eſſe, ſi quilibet ſemel inungatur, in baptiſmo, ſi fieri commodè poſſet; ſin minus, in confirmatione. Nec enim 4. (quod itidem prius diximus) ſic confirmationi neceſſariò adjectam Chriſmationem, ut qui in baptiſmo ſemel unctus ſit, in confirmatione denuo inungendus eſſet, tunc enim ſola benedictione, & Epiſcopalis manus impoſitione, auctiorem ſpiritus ſancti irrigationem in Confirmatione obtinuiſſe, qui loti ſimul ac Chriſmati fuerant. Quibus utrobique libenter conceſſis, id demum 5. ex vi Canonis hujus, & Arauſicanorum Patrum celeberrimo ſuffragio fixum ratumque ſupereſt, à baptiſmate confirmationem procul disjungi: illud à miniſtro ſeu forte Diacono, qui baptizandi recepit officium; hanc ab Epiſcopo, qui Sacerdos frequenter dicitur, celebratam; quaeque in baptiſmate, faciente quacunque neceſſitate, omiſſa ſunt, ea in Confirmatione ſupplenda & reparanda eſſe.
§. 4. Haec omnia, celeberrima Innocentii Decretalis (à Dallaeo non ſemel laudata, triginta circiter annis Arauſicano Canone antiquior,) extra dubium poſuit; ſic enim ille Decentio, de nonnullis Eccleſiaſticis ritibus conſulenti reſpondit: *Epiſt. 1. c. 3. concil. to 1. pag. 751.De conſignandis infantibus manifeſtum eſt, non ab alio, quam ab Epiſcopo fieri licere. Nam Presbyteri licet ſint ſacerdotes, Pontificatus tamen apicem non habent: Haec autem Pontificibus ſolis deberi ut vel conſignent, vel Paracletum ſpiritum tradant non ſolum Conſuetudo Eccleſiaſtica demonſtrat, verum & illa Lectio Actuum Apoſtolorum, quae aſſerit Petrum & Johannem eſſe directos, qui jam baptizatis traderent Spiritum ſanctum; Nam Presbyteris, ſeu extra Epiſcopum, ſeu praeſente Epiſcopo baptizant, Chriſmate baptizatos ungere licet; ſed quod ab Epiſcopo fuerit Conſecratum, non tamen frontem ex eodem oleo ſignare, quod ſolis debetur Epiſcopis cum tradunt Spiritum Paracletum.] Ecce Conſignationem, qua Spiritus Paracletus traditur, à baptiſmo procul disjunctam, illam, quâ frontes oleo Conſecrato inunctiae ſignantur, hunc, quo ex lavacro Criſmantur, Illam ex vi Conſuetudinis Eccleſiaſticae, & Lectionis Apoſtolicae, nec Sacerdotum cuivis gregario, ſed Pontifici reſervatam, hanc quidem, quatenus eâ Baptizatorum Ʋnctio intelligitur, Presbyteris liberè permiſſam; Confectionem verò, ſeu Conſecrationem Chriſmatis ſoli Epiſcopo peculiarem: Clariſſima omnia, nec de faeculi hujus ſententiâ dubitandi anſa ſupereſt, Innocentio Arauſicanis Patribus facem adeo lucidam praeferente, illis Innocentio lampadem viciſſim referentibus.
§. 5. Verùm ſi haec ita ſint, planè de Hierarchicis actum eſſe acclamat *Apol. pro Hier. ſent. p. 148.Blondellus, quis enim adeo Supinos Patres noſtros (Gallos Arauſicanos) fuiſſe credat, ut quod ſpiritui ſancto, ſummo Divini Juris conditori, à Presbyteris fieri non placuit, ab iiſdem exerceri placere ſibi decernerent, quodque Epiſcoporum ſingulare foreign fuiſſe putatur, ab Epiſcopis collate caelitùs foreign prodigis, ſubditis tantae Gratiae imparibus ullo caſu communicandum videretur? Haec & alia ex hoc primo Arauſicano Canone, contra Hierarchicorum jactantiam & faſtum, Non minori aut jactantia aut ſupercilio effudit vir magnus, cum ex hoc de Confirmatione per manus impoſitionem fonte argumentum pro ſententiâ ſuâ Hieronymianâ procuderet.
§. 6. Nec iſthoc Contentus, dogma illud ex *Cap. 16.Epaunenſis Synodi A. D. 517. Canone, deſperatis & decumbentibus haereticis (ſi converſionem ſubitam petant) Presbyteris ſubvenire chriſmate permittente, firmius ſtabilivit, tandemque univerſam Praelaticorum Machinam, uno venerabilis Bedae, ſed eo truci, flatu concuſſit, & ſolo aequavit: Ne-quis, inquit, ulteriùs ſcrupulus haereat, reclamante hactenus nullo, aperto ore, poſt An. 700. profitetur *In Pſal. 26.Beda, unctionem illam quae per manuum impoſitionem ab Epiſcopis quaſi alia à duabus praedictis, & vulgo confirmatio dicitur, eandem cum ſecunda eſſe, (Chriſmate ſcil. poſt Baptiſmum) propter arrogantiam tamen non conceſſam eſſe ſingulis Sacerdotibus, ſicut & multa alia.
§. 7. Haec certè Beda (exceptis quae parentheſi incluſit) & his tanquam totius Latii ſpoliis, & exuviis, ſupra modum locupletatus Blondellus, gratulari Hieronymo ſuo permittendus eſt, qui tam irrefragabilis Doctoris clypeo armatus ſupra omnem Hierarchici Livoris ictum ſecurus triumphaverit: ſi enim, inquit eadem revera eſt cum Presbyterali Epiſcopalis Conſignatio, ſi tantundem Neophytis Presbyter Ʋngens, ac Epiſcopus manus imponens praeſtat, ſi par in ſe utriuſque poteſtas, in ſpeciem tantùm diſpar, propter arrogantiam effecta eſt; ſi arrogantiam Divino Juri, charitatiſque nunquam tumentis, ſua nunquam quaerentis, ſed ubique ac ſemper beneficae legibus inimicam nemo neſciat, tunc certè deſperata, & Conclamata & in omne aevum triumphata Epiſcoporum causâ vacuâ luſurus in Aulâ eſt Presbyter, nec eſt quod quiſquam ogganniat, & obmurmuret.
§. 8. At quid ſi ad calculos tandem noſtros (licet foreign) hoc totum viri magni ratiocinium revocetur? Certè eâdem operâ Dallaeo, qui iiſdem fulcris utitur, & prae aliis potiſſimum confidit, ſimul ac Blondello, vicem rependemus. Nec multis indigebimus, ſtatim experturi, quam nihil planè ſit, quod in hac univerſa fabricâ (ipſis ex animo ſuccedente, & ad votum ferruminata) Presbyteranae foreign advocati lucraturi ſunt.
§. 9. Et primò, quid ſi liberè concedamus, Epiſcopos Apoſtolorum ſucceſſores, poteſtatiſque omnis ordinariae quam ipſi à Chriſto, Chriſtus à Patre, acceperant, ex aſſe haeredes factos, hanc aliis ſicut ipſis viſum fuit vel in integrum, vel ex parte communicaſſe, adeoque augeſcente, & in infinitum fere creſcente fidelium numero, multa tandem Presbyteris ſecundariis aut partiariis ab Epiſcopo ubique concredita eſſe, ad quae ipſi in perſonis ſuis non ſuffecerant, paucis tantum ſibi ipſis foreign reſervatis, quibus originalis foreign dignitas, & exortis poteſtatis Apex incolumis, & integer conſervaretur?
§. 10. Sic certè rem verè, & non per ſomnum geſtam, eſſe, foreign nos ce…tos faciunt omnem quippe ſub foreign, fideique in Cunis vagientis infantia, & baptizandi, & conficiendi coenam, & ſponſalia celebrandi, & Eleemoſynas recipiendi, diſpenſandique, & quidlibet demum Eccleſiaſticum procurandi poteſtatem penes Epiſcopos fuiſſe affirmant, quae poſtmodum ſuis modulis finibuſque Presbyteris, imò Diaconis & Subdiaconis concredita ſunt; nec enim unquam à ſpiritu ſancto, Summo Divini juris Conditore, hujuſcemodi latam legem, aut tale quicquam Hierarchicis noſtris per ſomnia viſum fuiſſe, quâ Presbyteris ex ſententia Epiſcopi ea facere non liceret, quae conſultò decreverant Epiſcopi Presbyteris committenda eſſe.
§. 11. Multa certè ſunt, quae Epiſcopi communi per totum orbem conſenſu Presbyteris relinquenda, paucula quae ſibi reſervanda decreverant. Fruantur igitur liberè iſtis quae conceſſa ſunt, modo quae non conceſſa non attingant Presbyteri; Chriſment in baptiſmo, imminente praeſertim mortis periculo, quandoquidem Chriſmate ab Epiſcopo confecto ad baptiſmales uſus inſtructis ex eorundem Epiſcoporum ſententiâ hoc jus Presbyteris permiſſum eſt. A Confirmatione verò, manus impoſitioni, & benedictioni Epiſcopali, ex conſenſu Univerſae Eccleſiae, reſervatâ, prudenter ſibi abſtinendum cenſeant, nec aſſumant ſacrilegè, quod ipſis nullatenus indultum eſt.
§. 12. Nec quicquam igitur ſupereſt, quod in Arauſicanis aut Epaunenſibus, Blondelli, aut Dallaei Patribus, aut proavis, culpari poſſe ſomniemus Hierarchici, Omnia rite, & ordinatè, & ex mente Spiritus decreta agnoſcentes; nihil quod divino, aut Eccleſiaſtico Juri quovis modo deroget, ſi Presbyteri deſperatis & decumbentibus, hoc Confecti ab Epiſcopis chriſmatis ſubſidio, idque ex Epiſcoporum, ipſiuſque concilii ſententiâ, ſubveniant.
§. 13. Ad Bedam quod attinet, quamvis verè foreign crudum, & ſingulare recentis Doctoris, aliud planè agentis, ex octavo ſaeculo petitum Teſtimonium, nihil grande, aut praeter Nominis foreign venerabile ſonet, aut quod univerſae puriorum ſaeculorum Eccleſiae legem figat, aut de nativis Epiſcoporum foreign pronunciet; Nulla tamen aut Novitatis aut prodigii ſpecies huic ejus qualicunque effato ineſt, à quâ adeo horreamus Praelatici.
§. 14. Eſto, eadem ſit Ʋnctio ea quae fit per manuum impoſitionem ab Epiſcopis, & Confirmatio dicitur cum ſecundâ unctione Chriſmatis dicta in qua, ut ibidem ait Beda, magis firmamur, quia & nomen Chriſti in eâ profitemur, & ab eo nomen accipimus, ſcilicet ut Chriſtiani dicamur, Quid ex hinc contra Hierarchicorum placita concludere potuit? Quibus demum malleis extundere Chriſmationem, aut Confirmationem (quam Blondellus ipſe poſt Baptiſmum fuiſſe aſſerit) Baptiſmi ex ſententia Bedae, partem eſſe? Quibus denique fidiculis extorquere, ſacrum Chriſma à Presbyteris adminiſtratum, aut (quod adhuc majus) confectum eſſe? Nunc (inquit Beda) in Sacramento olei & Chriſmatis ungimur, per quod ſacramentum quiddam mirum & ineffabile, quod in fine futuri ſumus, ſignificatur.] An de mero baptiſmo haec Beda philoſophatus eſt, & cum Beda eadem pronutiaturus erat Blondellus?
§. 15. Audiatur, ſi placet idem Beda, lib. 6. in Lucam, nec minus uti ſpero, venerabilis, cum in Evangelium quam cum in Pſalmos commentarios ſcriberet.C. 22.39. In montem, inquit, Olivarum diſcipulos educit, ut omnes in morte ſua baptizatos altiſſimo ſancti ſpiritus Chriſmate Confirmandos eſſe deſignet, Baptiſmus (videtis) in morte Chriſti, Chriſma ad impetrandum ſpiritum S. Praecedit Baptiſmus, chriſma ſequitur, qui jam jam baptizati ſunt, dein Chriſmate altiſſimo donandi, & ſic demum confirmandi. Alius itaque à baptiſmo confirmatorii chriſmatis Ritus.
§. 16. Verùm & ſi illud omittatur, nihil tamen adhuc pronuntiavit Beda de Chriſmate à Presbytero adhibito, nedum confecto. Relegat Dallaeus integrum Bedae Commentarium in Pſalmi Epigraphen, & verba ea [ante quam liniretur] ut & in illa [Dominus illuminatio mea] nihil inveniet, quod Chriſmationem Presbyteris adjudicet. Hoc tantum dixit, unctionem illam, quae per manuum impoſitionem ab Epiſcopis facta vulgò confirmatio dicitur, eandem eſſe cum Ʋnctione chriſmatis in qua magis firmamur &c. (nec quiſquam certè negaverit) dein eam ſingulis ſacerdotibus conceſſam non eſſe. Quod verò exertè additur, propter arrogantiam eſſe, quod ſingulis ſacerdotibus conceſſa non ſit, Id planè contra Bedae ſenſum, ad ſuum detorſit Blondellus; nec enim Epiſcopali arrogantiae foetum hunc adjudicavit Beda, ſed adverſus arrogantiae Presbyteralis periculum, ex paritate, & foreign, niſi quaedam Epiſcopis foreign niſi ſingularis aliqua & exors dignitas reſervaretur, oriturum, hoc prudenter paratum antidotum pronunciavit, (videatur Toletanae Synodi Canon 20. mox producendus.) Nec hoc tantum, ſed & multa alia Aërianae aequalitati conſultiſſimè oppoſuit Eccleſia, quae ſi quis Praelatorum faſtui imputanda ſuggeſſerit, nae ille in venena Panacaeam, & in morbos remedia tranſmutaturus eſt, & ex ferro, galeae aut loricae (ſalutaribus iſtis armis) deſtinato, infenſiſſima tela contra Politiam Eccleſiaſticam fabricaturus. Quod an inter perſpicacitatis nimiae indicia reponendum ſit, penes Lectorem arbitrium eſto.
§. 17. Valeant tandem, & per me licet, placidè recumbant Blondelli manes, ad tales congreſſus non temerè dehinc, niſi Dallaeus evocaverit, ſollicitandi.
SECT. IV.
Arauſicanus Canon Secundus de haereticis à Presbyteris in mortis periculo conſignandis. Canon Silveſtri in Pontificali. Toletanus Canon. Photii Teſtimonium. Confectio ad ſolum Epiſcopum pertinebat. De eo Canon Silveſtri. Quid ex eo concludi cupiat Dallaeus. Canones Africani. Toletanus. Quid ex eo Dallaeus. Author Hierarchiae Eccleſiaſticae. Paraphraſtes ejus Pachymeres.
§. 1. SEd & *Can. 2.alius ejudem Arauſicani Concilii Canon hic apponendus eſt, Haereticos, inquiunt, in mortis diſcrimine poſitos, ſi Catholici eſſe deſiderent, ſi deſit Epiſcopus, a Presbyt. cum Chriſmate & bonedictione conſignari placet.] Hic certè Canon, poſt alia nonnulla, mihi omnino perſuaſit, praedictum Sardi, locum (ſi tandem detur mendâ vacare) planè de Chriſmate intelligi debere, Et ita nobis non abnuentibus imò (ut ex praedictis patet) ſuffragantibus liberè concludatur, Chriſmatis, cujus conficiendi jus ſoli Epiſcopo, ex Sacerdotalis Apicis praerogativa, competit, Confecti uſum, & poteſtatem penes Presbyteros fuiſſe, ubi Epiſcopus deeſſet, praeſertim ſi illud ambientibus, periculum Mortis immineret.
§. 2. Et quod de Galliâ Patres hi, idem etiam de Româ teſtetur (me neutiquam renitente) quod ex *In Silveſt.Pontificali adduxit †P. 239.Dallaeus (licet ex concilio ſub Silveſtro, aut Epilogo, cujus verba ille ut gemina *Ibid.adjecit, nihil tale adſtrui aut ſtabiliri poſſit) Hic (de Silveſtro refert Pontificale) & hoc conſtituit, ut liniat Presbyter Chriſmate levatum de Aquâ propter occaſionem tranſitus mortis.] 1. Eſto, Unuſquiſque fidelis, in Chriſti familiam, aut Cognationem admiſſus, Materiali Chriſmate ad Spiritualem uncti Domini foreign, ſolenniter inſtauretur, idque vel in Baptiſmo, vel in Confirmatione, ſi periculum maturari jubeat, ſi occaſio tranſitus mortis poſtulet, providè & paternè Silveſter monet, ut è Lavacro Levatus ſine morâ ungatur, Presbyteris ad id Chriſmatis ab Epiſcopo confecti copia, ſimul ac inungendi Baptizatos poteſtate inſtructis: Si verò nulla neceſſitas feſtinandum ſuadeat, ad Confirmationem opportunius differatur, & à Praeſule ipſo; in Sacerdotii apice locato, cum ſolenni manus impoſitione, & benedictione, viſibile Chriſma Inviſibilis Gratiae Symbolum adhibeatur, & ſic demum in Athletam ungatur, & ad foreign perfectè Chriſtiani (i. e. Spiritu Chriſti inuncti) firmam, & planè pancraticam inſtituatur. Quid clarius? à Lavacro exertè diſtinguitur Confirmatio, Ungit in lavacro Presbyter, ſed ex ſententia Epiſcopi, & Chriſmate ad id ab Epiſcopo confecto, ſeu conſecrato, idque non alias, quam propter occaſionem tranſitus mortis, quo periculo non ſuadente, ad Epiſcopum ſolum in Confirmatione Univerſa Chriſmatis Caeremonia reſervatur.
§. 3. His concinunt Toletani Patres, An. Dom. 400. Statutum eſt, inquiunt, Diaconum non Chriſmare, ſed Presbyterum, abſente Epiſcopo; praeſente verò, ſi ab ipſo fuerit praeceptum.] In eundem planè ſenſum, nobis non renitentibus, ut ſcil. Presbyteris, non Diaconis, cum Baptiſmi poteſtate, Chriſmandi etiam jus competat, quotieſcunque Sacramentum urgente ex cauſa accelerandum ſit, nec Chriſmatio ad Confirmationem differenda.
§. 4. Ad Graecos quod attinet, illud ante omnia, Epiſtola *P. 50.51.Photii, apud nos nuper edita, & à Doctiſſimo Dallaeo ad partes ipſius vocata, extra dubium poſuit; aequè enim Presbyterum (foreign Sacerdotem dictum) foreign, Ʋnguento fignare, ſanctificare, ungere conſummatos, expiatorium donum Baptizato Conſummare, (quae omnia ad Chriſmationem pertinent) ac foreign, Baptizare omnino aut ſacrificare. Illud igitur Dallaeo lubenter concedimus, (nec litem quovis modo intentamus) non ſolum Baptizaſſe Presbyterum, ſed & hoc ſenſu Chriſmaſſe, & conſignaſſe.
§. 5. Hoc interim inter antiquos, ſaltem inter Damaſi foreign, non ignotum eſt, Conſecrandi Chriſmatis facultatem Epiſcopo propriam fuiſſe; etiam iis temporibus cùm adminiſtrandi, poſt conſecrationem, poteſtas Presbyteris commiſſa fuit; Id de Sylveſtro Romae ſedente An. Ch. 314. Et in Concilio decernente, An. 325. Fatetur aP. 239.Dallaeus, adductis & ex bIn Sylveſter.Pontificali, & ex cConcil. t. 1. p. 314.Epilogo Concilii verbis, Conſtituit, inquit, & Chriſma ab Epiſcopo confici, & Conſtituit etiam voce clara Sylveſter Epiſcopus Ʋrbis Romae, ut nemo Presbyter Chriſma conficeret. Decreta autem haec, ſi reverâ ſic ſe habuerint; (ea autem ſic ſe habuiſſe Dallaeus contendit) 62. annis ante Damaſi Papatum, 30. ad minimum ante Sardi Commentarios facta ſunt.
§. 6. Quod verò concludi exinde vult dP. 240.Dallaeus, hanc Conficiendi Chriſmatis poteſtatem, peculiariter hic ad Epiſcopos reſtrictam, Presbyteris quoque cum iiſdem hactenus fuiſſe Communem, id nemini perſuaſurus eſt, cum (ut alia omittam) ipſo eIbid.fatente, aequè concludi poſſit ipſius Chriſmatis Uſum in Eccleſiâ Romanâ antea incognitum, in hoc Sylveſtri Concilio primò inſtitutum fuiſſe, & quidem ita ut ejus Conficiendi penes Epiſcopum jus futurum eſſet. Quod ſi in Gratiam Doctiſſimi Diſputatoris concedatur, videat neceſſe eſt, quam ſit prorſus impoſſibile, ut quod Romae nondum caeptum ſupponebatur, id hactenus Presbyteris pariter ac Epiſcopis commune ſtatuatur.
§. 7. At omiſſo Sylveſtro (nec enim aut Pontificali aut Epilogo multum confidimus) Conſulatur prae caeteris Africani Codicis Canon Sextus, cujus titulus eſt, foreign, Chriſma à Presbyteris ne conficitor. Prodiit hic Canon, ſi Dallaeo credimus, An. Ch. 390. Nec proinde aut Damaſo, aut Sardo, aut Ambroſiaſtro noſtro multo recentior. Verùm & eandem porro ſententiam à prioribus Conciliis repetit: Conciliis dico, multitudinis numero, non enim à ſolo illo Carthaginenſe hoc proximè praecedenti (ut ex Latino Exemplari colligit Dallaeus, minus quidem rectè, cum nulla ibi hujus rei extet mentio) Fortunatus (inquit) Epiſcopus dixit, foreign, &c. foreign. In praecedentibus Synodis definita meminimus, Chriſma à Presbyteris conficiendum non eſſe. Et ſic ex omnium ſuffragio foreign— Confectio Chriſmatis à Presbyteris ne fiat, foreign, hoc omnibus placet— videmus Chriſmatis voce foreign, Confectionem Chriſmatis, foreign, inquit Balſamon, Conſecrationem ſacri Ʋnguenti notari, eamque Presbyteris, qui tamen confecto foreign ungebant Baptizatos, abjudicatam, & aequè ac foreign Poenitentium reconciliationem, & foreign (ſcil. foreign) foreign, puellarum virginitatem profitentium, interdictam, ac proinde nec conſecrationem Hilarianam, ſi ea conſecrationi Chriſmatis aequi polleat, Presbyteris competiiſſe.
§. 8. Sic & praedicta Toletana Synodus, fCan. 20.Quamvis poene ubique cuſtodiatur, ut abſque Epiſcopo Chriſma nemo conficiat, tamen quia in aliquibus locis vel provinciis Presbyteri dicuntur Chriſma conficere, placuit ex hoc die nullum alium niſi Epiſcopum Chriſma facere—Et mox, Epiſcopo ſanè certum eſt omni tempore licere Chriſma conficere, ſine conſcientiâ autem Epiſcopi nihil penitus, faciendum. Statutum verò eſt, Diaconum non Chriſmare, ſed Presbyterum abſente Epiſcopo; praeſentè vero, ſi ab ipſo fuerit praeceptum.] Hic ſi abſit Epiſcopus, permittitur quidem Presbyteris Chriſmatis Uſus, non autem ex qualibet demum foreign ipſa Chriſmatis confectio. Si praeſens ſit, hoc ab Epiſcopo ipſis praecipitur, non ipſi ex ſuo jure aſſumunt; aut aliis praecipiunt. Altera poteſtas Presbyteris ab Epiſcopo conceditur, Diacono interim interdicta, altera Presbyteris interdicitur, Epiſcopo ſoli reſervata.
§. 9. Quomodo autem ex hoc Canone Certiſſimum, ut ſtatim pollicetur Dallaeus, argumentum necti poſſit, quo probetur gDe Confirm. pag. 270.Chriſmatis etiam conficiendi jus Presbyteris ab antiquo fuiſſe, alii penitius perſcrutentur, mihi certè caligant oculi, nec quicquam tale perſpiciunt. Nec enim adeo certum apud omnes, & indubitatum eſt, ipſum Chriſmatis Uſum Hiſpanis ab antiquo cognitum fuiſſe, nec ſi fuerit, à Presbyteris illud ab antiquo confectum eſſe; Leges quippe & Canones haud rarò moribus novis & malis corrigendis, aequè ac immutandis antiquis & bonis fuiſſe comparatos nemo neſcit.
§. 10. Nec certè contemnendus eſt Eccleſiaſticae Hierarchiae Author, ex aliorum Doctorum ſententiâ, (licet Dallaeo ea non placeat) Damaſo ſaltem ſuppar, qui Chriſmatis Conſecrationem adeo diligenter (dabit veniam, ſpero, Dallaeus, ſi ſtylo uſus ſit plus aequo turgeſcente) ſoli Epiſcopo vindicandam curavit. foreign (inquit) foreign. Eccleſiaſtici (quos de more divinos appellat) Canones Hierarchicorum ordinum ſanctificationem, & ſacrum Altaris Conſummationem in poteſtate Epiſcoporum peculiariter eſſe ſtatuerunt. Ad quae verba Paraphraſtes Pachymeres foreign (foreign) foreign, &c. Ʋnguenti, &c. Conſecratio peculiaritèr Epiſcopo tribuitur, ut ipſius manibus, non ex aliorum miniſterio fuit. Et iterum, foreign. Epiſcopo opus eſt, ad baptizatum unguento liniendum, ea enim antiqua Conſuetudo fuit; rectè igitur diximus, Myſteria haec tria Conſummativas potentias eſſe, & quodammodò peculiariter ad Epiſcopum pertinere, i. e. unicè & in univerſum, non ſecundum quid & partialiter.
§. 11. Quare ex his omnibus & ſingulis ſive poſtulatis, ſive conceſſis, nihil-dum Dallaei cauſae acceſſit roboris, fruſtra enim pertendit memoratam apud Sardum Chriſmationem ad Presbyteros pertinuiſſe, niſi illam etiam probaverit Chriſmatis Confectionem, quae & ſola eſt, & dici debet Conſecratio, ex Coaevorum Calculo, ad Presbyteros unà cum Epiſcopis pertinuiſſe.