Works Volume 4, Chapter 13 – Chapter 16
CAP. XIII.
Tertia, ab Epiſcoporum &c. Ordinatione. Ʋt Epiſtolas gratulatorias deferrent, Legationes Eccleſiarum non rarae. Ignatio ſublato, foreign in Syriâ. In rebus geſtis teſtimoniis ſolis Fides debetur. foreign. Gratulatoriae literae, Charitatis Chriſtianae ſpecimina.
§. 1. QUaerit deinde D. Blondellus, Cui veriſimile fiat ſtatim poſt Ignatii in Aſiam adventum, Epiſcopos, Presbyteros, Diaconos, ejuſdem rogatu foreign, qui ad Antiochenos Aſianorum Epiſtolas gratulatorias deferrent? Reſpondeo 1. Talibus legationibus nihil novi, aut incredibilis ineſſe. Pari quidem modo in Ignatii *P. 5.Actis dicitur, Eccleſiam omnem (Smyrnenſem) Ignatium, per ſanctum ſuum Epiſcopum Polycarpum, & per Sanctos Presbyteros, & Diaconos, rogâſſe, ut iret ad propoſitum ſuum: Inſtituta ſcilicet ab Eccleſiâ ad Ignatium legatio, ut eum ad Martyrium fortiter obeundum animarent.
§. 2. Secundò notandum eſt, Hoc ipſo temporis articulo, poſt unum Ignatium Antiochenſibus ereptum, perſecutionis rabiem ſtatim in Syriâ ſedatam eſſe, ideóque legationi huic opportunitatem, & foreign defuturam ſuiſſe, ni ſtatim poſt adventum ejus in Aſiam peracta eſſet.
§. 3. At & tertiò reſpondetur: In rerum geſtarum narrationibus, nihil rationi minùs conſentaneum eſſe, quàm ut earum veriſimilitudo ad calculos noſtros exigatur, aut argumenta à nobis efficta, tandém que effictoribus probabilia viſa, quicquam ad fidem hiſtoriae faciendam, vel derogandam poſſe putentur, cùm ea narrantis authoritati tota debeatur. Certè quamplurima indies fieri videmus, quae non ſunt uſque adeò probabilia, & quae nunquam acta fuiſſe, poſteris noſtris, (ea per 1500. annorum tubum aut foreign à longè adſpicientibus, & quibus ea non credi fortè intererit) argumentum unum, aut alterum, ſatis probabile, necti poſſe nullus dubito. Piget dicere, quid de ipſâ Sacroſanctâ hiſtoriâ, aut paginâ fiet, ſi ſceleratae hujuſmodi queſtiuncularum foreign, diríſque hiſce ingeniorum male feriatorum Eculeis ſubmittatur.
§. 4. Verùm quartò, & illud exploretur, quid in hâc ipſâ narratione minùs veriſimile argui, aut credi poſſit. Poſt perſecutiones multas, cladéſque Chriſtiano nomini aliquandiu intentatas, certiſſimum eſt, ſummo Dei beneficio Eccleſiae Antiochenae, ſeu Syriacae (ſic enim reddendum eſſe foreign, Eccleſiam Syriae quae eſt in Antiochiâ, ſeu, Eccleſiam, cujus Antiochia metropolis erat, Syriacam) halcionios dies redditos eſſe, pacatos coetus, & conſeſſus Eccleſiaſticos, quos per foreign, & foreign iis reſtitutum, optimè expreſſit Ignatius, Ep. ad Smyrn. Hinc pientiſſimo viro aequiſſimum videbatur (& de eo Smyrnenſem Eccleſiam monendam putavit) ut literae ab aliis Dei Eccleſiis in Syriam mitterentur, foreign, ut congauderent, ſeu congratularentur illis hanc foreign, ſerenitatem, aut refrigerium feliciter redditum.
§. 5. Ad hoc neceſſarium erat, Legatum ſacrum, foreign (ſic ſine dubio legendum, non, ut Voſſianus Codex, foreign) ordinari; Non eſt illud, Epiſcopum, aut Presbyterum conſecrari, aut de novo fieri, ſed (ut foreign ſignificat) ex ipſis aliquem, vel foreign, vel foreign, ad hanc legationem eligi, aut deſignari, aliquem ſcilicet eorum, qui priùs ordinibus ſacris initiabantur. Sic & in Ep. ad Polycarpum, foreign, &c. foreign, &c. foreign (non foreign) foreign, &c. foreign, &c.
§. 6. Monet iterum ut piâ hâc legatione defuncturus aliquis eligatur, & deſignetur: In eâdem Epiſtolâ Polycarpum rogat, ut, cùm ipſe ſingulis Eccleſiis ſcribere non poſſet, ille hanc iis mentem indat, ut ſingulae, aut nuntios, aut literas, per Polycarpi nuntium mittant. Ea ſcilicet erant eorum temporum charitatis, & comitatis, & foreign Chriſtianae ſpecimina, ad teporem noſtrum neutiquam exigenda. Denique in Ep. ad Philad. idem repetit, foreign, &c. His ſic poſitis, ea tandem Ignatii verba ponenda ſunt, ad quae, ut ad rem minùs veriſimilem, digitum intendiſſe videtur D. Blondellus; Ea ſtatim ſequuntur in Ep. ad Philad. ubi, aliarum propinquarum Eccleſiarum exemplo, hoc illis faciendum proponit, foreign, inquit, foreign. Quod certè nihil aliud eſt, quàm ab aliis Eccleſiis Epiſcopos, ab aliis Presbyteros, & Diaconos, hâc legatione gratulatoriâ functos fuiſſe.
§. 7. Quod quàm nihil in ſe peregrinum, aut à veritate alienum habeat, cuivis palam erit, qui id unum recognoverit, quamprimum Ignatius vinctus Romam duceretur, hanc Syriae & Antiochenſibus foreign, (ſerenum) redditam eſſe. Mihi potiùs admirandum videtur, quid ſit in hâc integrâ rei geſtae narratione, quod D. Blondello minùs probabile videbatur.
CAP. XIV.
Quarta, à nimio intervallo inter Epiſ…opos & Presbyteros poſito. foreign quid.
§. 1. PErgit interrogare D. Blondellus, An tanto Epiſcopus à Presbyteris diſtet intervallo, ut Epiſcopum eo modo, quo Chriſtus Apoſtolorum Dominus Patrem, Presbyterium ſicut Apoſtolos Chriſti miniſtros, ſequi, eúmque, qui clam Epiſcopo quicquam aggreſſus fuerit, foreign cenſere oporteat? An Epiſcopos ullos, Presbyterorum comparatione, Dominos, imò Deos, à Chriſti Martyre habitos, credere par ſit?
§. 2. Verùm quid eſt, ſi hoc non ſit, pientiſſimum Martyrem placidè quieſcentem, ad novos jam denuò eculeos & tormenta, foreign, ſat ſcio, iniquiſſimè vocare.
§. 3. Locus eſt in Ep. ad Smyrn. foreign, &c. foreign.
§. 4. De ipſo loco, ut & de aliis omnibus, in quibus de Epiſcopis ſermo eſt, poſtea uberior dicendi locus erit. Id tantùm hîc ſciſcitari lubet: Num, qui Epiſcopum ſequi eos jubet, ut Chriſtus Patrem ſecutus eſt (i. e. ejus veſtigiis diligenter, & acriter inhaerere) is, Epiſcopos ſtatim pro Dominis, imo pro Diis, habuiſſe cenſendus ſit? Certè eâdem ratione concludendum erit, populum omnem, qui ſic ſequi jubetur, ab hoc ſcriptore pro Jeſu Chriſto habitum eſſe, aut uxores à Paulo Eccleſiam cenſendas eſſe, maritóſque Chriſtum, cùm Mariti diligere uxores jubeantur, ut Chriſtus Eccleſiam.
§. 5. Certè cùm Polycarpus Presbyteris & Diaconis ſubjici jubeat, foreign, nihil temerè feciſſe videbatur, ſed quod in Hieronymianae ſententiae defenſionem produci meruit, Ap. p. 15. Cum tamen illa multò aliùs aſſurgat, quàm quae hîc (non inter perſonas, ſed tantùm obedientiae & obſequii modos) ſacta eſt comparatio.
§. 6. Quod verò hîc additur, eum, qui clam Epiſcopo quicquam aggreſſus eſt, foreign, nihil aliud eſt, quàm aut eum Gnoſticorum ſermento imbutum, ſic quidem à Chriſti ad Satanae caſtra defeciſſe, aut, eum quidem graviter peccare, quod qui ſacit, non Chriſto, ſed Diabolo gratum feciſſe, officium praeſtitiſſe, & ſic demum foreign dicendus eſt. Infinita ſunt id genus dicta, quae apud Authores occurrunt.
CAP. XV.
Quinta. De Laurentiano codice quid ſentiendum. Locus in Epiſtolâ ad Epheſios reſtitutus.
§. 1. INterrogat porrò D. Bloudellus. An verè de Epheſiis ſcriptum, foreign; Certè nec ego putarim ſic ſcriptum eſſe, (ideóque an verè ſcriptum non inquiro) nec enim, ut illud ſemel dicam, Laurentianum exemplar adeò prae aliis omnibus emendatum putamus, ut caetera hujus comparatione prorſus vileſcant.
§. 2. Certè ad ſuppoſititia quaedam, & heterogenea diſgreganda, ad adulterina rejicienda, utilem nobis operam praeſtitiſſe magnos viros, qui illud, & vetus Latinum ediderunt, agnoſcimus, & gratulamur, nec in hâc Epiſcopalis ordinis defenſione, quicquam proferre ſtatuimus, quod non hujus defaecatiſſimi & interpolationibus maximè exonerati exemplaris authoritate fulciatur; Non tamen ſtatim contemnendae ſunt editiones reliquae, ſed ab iis auxilium lubenter, & alacriter poſcendum, cùm inſanabile malum eo quandoque indigeat, quod quidem hîc fieri nullus dubito.
§. 3. Legendum igitur locum integrum ſic putârim. foreign (non ut Laurentianus, foreign) foreign, vel fortaſſis foreign (non ut Laurentianus, foreign) ſic ut ad Chriſti pro fidelibus ſuis omnibus, & particulariter ſeu pro Ignatio Sanctiſſimo Athletâ, ſeu pro Epheſiis ipſis, interceſſionem pertineat; Quâ in re, nihil, ſpero, foreign, nihil alienum reperietur.
CAP. XVI.
Sexta. Gnoſticorum corruptiones, foreign, quibus foreign oppoſita. foreign. Corpus Chriſti Eccleſia. Mors Chriſti ut purgaret nos, Tit. 2.14.
§. 1. PErgo ad dictum illud de Chriſto Domino, quod foreign. Agnoſco dictum in Ep. ad Epheſ. nec quid in eo, aut falsò, aut minus commodè dictum lateat, adeò ſum Linceus, ut perſpiciam.
§. 2. Epheſiis ſuis contra Gnoſticorum peſtem ſuſiùs caveri voluit pientiſſimus Martyr, ut qui fidem Dei, quam Chriſtus morte ſuá conſignaſſet, foreign, multis ſanè pernicioſis doctrinis corruperant, quibus igitur inextinguibilem ignem, ſimiliter ac iis omnibus, qui eos a…diunt, interminatur.
§. 3. Haec Gnoſticorum corruptio quaenam fuerit, non eſt quod hîc multis indicetur, foeda proculdubio libidinum colluvies, quam eleganter foreign, tetrum doctrinae hujus ſaeculi principis odorem nuncupat. Cui opponit optimè foreign, incorruptionem, quam ut Eccleſiae ſuae inſpiraret, unguentum, inquit, in capite Dominus Chriſtus accepit, unguenti ſcilicet urceum iſtum, aut alabaſtrum Mar. 14. à muliere foreign, ſupra caput ejus effuſi, quo quidem ſe deunctum foreign, ad funerationem, ad pollincturam, ipſe Chriſtus edixit.
§. 4. Qui ſit iſtius foreign uſus, ſatis omnibus notum eſt, nempe ut mortuorum corpora (quorum in numero crucifixi Chriſti corpus myſticum, Eccleſia figuratè hîc ponitur) à putrefactione, & foetore (hîc foreign, & foreign dictis) vindicentur. De hâc itidem inunctione affirmat Johannes, c. 12. domum univerſam (eam etiam univerſae Eccleſiae imaginem) foreign, odore unguenti ſic profuſi, impletam eſſe.
§. 5. Quidni igitur unguentum illud in ſe recepiſſe Chriſtus dicatur, quo (inquit) mors ejus notaretur? Quidni mortem ipſam ſubiiſſe foreign, ad hoc ipſum, ut hanc Eccleſiae foreign, & foreign, ut demortui capitis corpori, jam indies à putidiſſimis Gnoſticorum doctrinis, foreign, & foreign periclitanti, inſpiraret? Eodem planè modo, quo Tit. 2.14. de Chriſto dicitur, dediſſe ſe eum pro nobis, foreign, &c. Omnia certè eleganter enuntiata, & in quibus nec veritatem, nec acumen, nec venuſtatem, imò nec modum deſideres. Quae tamen quâ infelicitate tibi, Vir doctiſſime, ſic diſplicuerint, ego, qui palato tuo non utor, non poſſum ariolari.