Works Volume 4, To the reader 4 – Chapter 1
PRAEMONITIO AD LECTOREM.
§. 1. NEquis has à nobis operas aut minùs neceſſarias, aut fruſtra ſuſceptas putet, & modò Eccleſiaſticus Ordo quoviſmodo conſervetur, Cenſurae exerceantur, Sacerdotes perpetuò futuri in Eccleſiâ ordinentur, ſeu per unum, ſeu per plures id fiat, parùm rei Chriſtianae intereſſe exiſtimet, unum eſt, quod hîc praefari viſum eſt, illud eorum poſtulatum multum ab omni ratione, addam & pietate, abhorrere.
§. 2. Neminem enim foreign hanc (ut nec honorem in familiâ Chriſti quemlibet) foreign, ſumere, arripere, ſibi arrogare, niſi qui foreign divinitus emiſſus, ut Theophylacti voce utar, aut, ut Paulinis, qui foreign, à Deo aut mediatè aut immediatè vocatus ſit; reliquos enim foreign, aſſilire ad honorem iſtum, foreign, aiunt veteres, foreign, legem corrumpere.
§. 3. Illud à Baptiſtâ, cùm de miſſione ipſius ſermo incidiſſet, liberè pronunciatum, Joh. 3.27. foreign, Nemo quippiam aſſumere aut arripere rectè poteſt, niſi ſit datum ei à coelo; ut & ipſius Chriſti dicto ſtabilitum & firmatum, Luc. 12.14. foreign, &c. Quis, inquit ipſe Chriſtus, me judicem conſtituit? Omnem exindè juris dicendi facultatem à ſe procul avertens, quòd reſpectu foreign, nondum foreign aut foreign conſtitutus fuerit.
§. 4. Sepoſitâ igitur pauliſper controverſiâ hac, an poteſtas vocandi miniſtros in uno aut pluribus primùm fundata ſit, nos illud in hac diſceptatione pro conceſſo poſitum cenſebimus, Neminem rectè dare quod non habet; eúmque, aut eos, qui hâc poteſtate induti nunquam fuerint, ſine violatione, aut Sacrilegio quodam, ſibi arrogare aut aſſumere, aut aliis aequè à Deo non vocatis, aut miſſis communicare neutiquam poſſe.
§. 5. Patet illud ex vulgatâ hypotheſi, quâ nec unus nec plures Diaconi fidelem quemvis in Diaconum, multò magis in Presbyterum ordinare, aut conſtituere poſſe cenſentur; cujus tamen haec unica ratio reddi poterit; quòd, licèt fideles in Eccleſiam per Baptiſmum recipiendi poteſtas Diaconis, per foreign, data ſit, nulla tamen Diaconos aut Presbyteros ordinandi, mittendi, vocandi facultas illis indulta ſit.
§. 6. Quod ſi de Presbyteris aequè verum ſit, idem etiam exindè de Presbyteris aequè concludendum eſſe, nemo tam iniquus erit, ut refragetur; Quod enim ex aequo accipitur, ex aequo dari poteſt, ait *De Bapt. c. 17.Tertullianus.
§. 7. Hic igitur primò Hieronymi illud ſatis tritum, & decantatum memoraſſe liceat, A Presbyteris Epiſcopum (ſi non aliis ſaltem) Ordinatione differre. Cui concinit illud Chryſoſtomi, foreign.
§. 8. Huic & illud ſecundò adjiciendum eſt, in Anglicanâ noſtrâ Eccleſiâ illud ſemper, & ante, & poſt Reformationis noſtrae tempora, fixum, & indubitatum eſſe, Presbyteros, quos ſecundarios dicimus, ſeu ſingulos, ſeu univerſos, nullâ Diaconos aut Presbyteros ordinandi poteſtate indutos aut praeditos eſſe, nec enim, cùm quiſquam, per manuum Epiſcopi impoſitionem, ad Presbyteralem gradum provehitur, indeterminatam illi, aut indefinitam authoritatem (aut quidem omnem eam quam ad foreign attinere poſſe opinatorum quiſpiam affirmaverit) groſſo, ut dicitur, modo ab Eccleſiae patribus commiſſam, aut concreditam eſſe, ſed ſuis eam finibus liquidò diſpunctam, ſuis cancellis & limitibus diſtinctam, & dilucidâ actuum ſpecialium ad quos admittitur, enumeratione (inter quos creandi Presbyteros, aut Diaconos, facultatem, neutiquam comparere ſatis conſtat) definitam & concluſam.
§. 9. Illud etiam ipſe Presbyteranorum querelae, & accuſationes contra Praelaticos ſparſae ſatis dilucidè profitentur; in eo quippe Myſterium Iniquitatis, ipſo Apoſtolorum ſaeculo foreign, ſe prodidiſſe affirmantes, quòd foreign & foreign Epiſcopi, plenam poteſtatem in ſacris, Presbyteris quibuſque non conceſſerint, eam verò Epiſcopalis tyrannidis labem ſe ſtatim ad omnes Eccleſias transfudiſſe, Ordinatione ſcilicet, & Cenſuris Eccleſiaſticis ſibi ſolis reſervatis, inferiores tantùm actus Presbyteris indulſiſſe Epiſcopos. Rectè quidem illud, &, ſi Eccleſiae Univerſae annales conſpiciantur, veriſſimè pronunciatum; cui conſentaneum eſt, ut ab omni eos excuſatione procul eſſe concludamus, qui, quas ſibi neutiquam conceſſas conquerantur, poteſtates, ſibi ſic ſacrilegè arripiant, & quas tantâ cum injuriâ negatas vociferantur, eo ipſo negatas agnoſcunt.
§. 10. Tertiò igitur, unum illud lubens interrogarem, an Hieronymus, dum hîc eſſet, & Presbyteratu ſecundario fungeretur, partiariâ tantum indutus poteſtate, praeſente, ſed ſpreto, & inſuper habito Epiſcopo, Diaconum aut Presbyterum ordinare (aut Presbytero uni aut alteri adjunctus) rectè potuerit?
§. 11. Si affirmetur, dicatur ſodès, quâ demum ratione ab eo dictum ſit, Epiſcopum ſolâ ordinatione (& ergo ordinatione) à Presbytero diſterminatum eſſe?
§. 12. Sin negetur, quomodo igitur Presbytero Anglicano, cui nullam, quae non Hieronymo, poteſtatem ab Epiſcopis noſtris datam ſcimus, uni, aut pluribus facultas ritè competat, quae Hieronymo, ipſi Presbytero, & Presbyteranorum foreign, nunquam competebat?
§. 13. Quid huic dilemmati reponi, aut opponi poſſit, fateor equidem me non adeo lynceum eſſe, ut perſpiciam; nec igitur opus eſſe, ut (nec pauca ea, nec contemnenda) Eccleſiaſtici hujus per Epiſcopos Regiminis commoda & utilitates hic fuſiùs recenſeantur, (quatenus ad unitatem Eccleſiae conſervandam, ab Apoſtolis inſtitutum, nunquam ſine ſchiſmate, rarò ſine omnigenarum ſectarum inſequente colluvie, ex quâcunque particulari Eccleſiâ repudiatum & rejectum ſit: Illud hic nobis unicum meminiſſe ſufficiet, Ʋnumquemque in Anglicanâ Eccleſiâ ab Epiſcopis ordinatum Presbyterum, nullâ ordinandi alios facultate (aut per ſe, aut quà quolibet comparium coetu munitum) praeditum eſſe, nec igitur eam ſibi rectiùs arrogare poſſe, quàm ſi Diaconorum, imò *Alioquin enim etiam Laicis jus erit. Tertull. de Bapt. c. 17.Laicorum unus, aut plures, tali poteſtate nullatenus induti foreign, ait Iſid. Peluſiot. l. 3. Ep. 119. idem auſuri ſint.
§. 14. Ex his admiſſis, quae (& quàm infeliciter Eccleſiae Chriſti, ipſiſque Presbyteris ceſſura) mala oriunda ſint, optarim aliâ quâvis, quàm experientiâ, Magiſtrâ, nos edoctos eſſe.
§. 15. Siquis interim Fratrum meorum foreign, vel his demum inſimi & pullati vatis monitis ſic parere voluerit, ut ad luctuoſiſſimae matris amplexus, à quibus ſe abripuit, redire non recuſet, me quidem operae hujus ſatis prolixae nunquam poenitebit: nec eam ſuſpicabor viris bonis inutilem viſam eſſe, donec deſtinato omni fructu deſtitutam eſſe eventus monſtraverit.
DISSERTATIO Prima, DE ANTICHRISTO; De Myſterio Iniquitatis; De Diotrephe▪ Sub Apoſtolorum aevo ſe prodentibus.
CAP. I.
Myſterium Iniquitatis à Presbyteranis arreptum. Quid hâc in re Al. Henderſonus. Quid D. Blondellus. Innovationum omnium foreign. Myſterium Trinitatis, Cenſurae Eccleſiaſticae, ſub iſto titulo rejectae.
§. 1. SOlenne illud inter pleroſque Presbyteranae paritatis aſſertores ſemper fuit, à Myſterio Iniquitatis, ipſo Apoſtolorum aevo, lacertos movente, exordium ſumere; hoc Antidoto ſeu foreign ſaluti ſuae ſe quadantenus providiſſe, & contra primorum ſeculorum ex adverſo propoſitam praxin, quam ſibi ſatis infeſtam eſſe agnoſcunt, hoc jam ſcuto obtectos, abundè ſe cauſae ſuae conſuluiſſe, cenſentes.
§. 2. Sic, ut alios taceam, Al. Henderſonus Scotorum foedera…orum anteſignanus, Optimo Regi Carolo foreign Epiſcoporum foreign & ſuperioritatem (ut & alia omnia, quae in Reformatione Anglicanâ, ut eſſentialia, retinebantur) ab Apoſtolis ipſis, & univerſali Primitivae Eccleſiae praxi ad nos deductam affirmanti, hoc ſtatim reponendum exiſtimavit, Diotrephen ipſis Apoſtolorum temporibus praeeminentiam affectaſſe, myſteriúmque iniquitatis jam tum operari coepiſſe.
§. 3. D. Blondello tritum illud Myſterii Iniquitatis effugium, ut videtur, non placuit. At, quod eodem recidit, prolixiore foreign, quinque notiſſima, ſub Apoſtolorum aevo, Chriſtiani nominis foreign & foreign complectente, ſic demum hypotheſi ſuae praeludere voluit.
§. 4. Nos, ut in poſterum iſti praejudicio reditum omnem intercludamus, ſimúlque ne ad hujus unici foreign mentionem perculſi, ſtatim ab omni Primitivae Eccleſiae (cui, Deo providente, ipſum Scripturarum Canonem acceptum debemus) fide, praxíque, tanquam à Syrtibus & ſcopulis, tanquam ab ipſiſſimo Antichriſti prodromo, & faeciale, ad Novatorum caſtra transfugiendum putemus, Ne hoc unico ſtratagemate, univerſum Chriſti depoſitum prodi patiamur, Ne denique, quicquid foreign ex fidei aut diſciplinae Chriſtianae matriculâ expunctum aliquando optaturus ſit (ſeu ſit illud aHoc â me non ſine causâ praedictura fuiſſe, infoelix eventus nimis, …eu, deicticè confirmavit, cum liber Anglica… (eo ipſo, quo haec a me ſcripta ſunt, tempore) in praelo ſuadaverit, & ſine longâ morâ poſtmodum prodierit, quo myſterium Trinitatis diſertis verbis myſterium iniquitatis nuncupatur: Deus ab afflictiſſimâ gente hoc omen avertat.ſacroſanctae Trinitatis doctrina verè myſtica, ſeu bSic excommunie…tionem à Presbyteris Genevenſibus in Eccleſiâ ſuâ retentam, Papatui, i. e. Antichriſti in terris poteſtati ancillari Eraſtus querebatur, & poſt eum non pauci. Sic Eccleſiam & diſciplinam Scotorum Faederatorum per Presbyteros adminiſtratam, Independentiae nuper aſſertores Antichriſtianam appellarum.Eccleſiaſticae cenſurae, ſeu ipſorum Eccleſiae Chriſti foreign, i. e. ſacramentorum adminiſtratio) id ſub odioſo myſterii iniquitatis titulo deturpatum (quoties cuiquam malè feriato alaſtori libuerit) foreign, ſtatim rejiciatur, ſtatuimus foreign rem integram ab exordio petitam ad examen vocare, & quàm nihil aut noſtrae cauſae officiat, aut ad Presbyteranam foreign aſtruendam conducat, quod ab Antichriſtis, 1 Joh. 2.18. (aut, quod ejuſdem monetae eſt, à myſterio iniquitatis) quod à ſchiſmate Corinthiaco, quod à Diotrephis foreign, aut ſingulis, aut univerſis, concludi poſſit, pauciſſimis, quibus res tanta comprehendi poteſt, verbis monſtrare. Illud interim pro confeſſo ſumentes, effoſſa umbratica Synagogae elementa, Act. 15.1. & abjuratam â Nicolaitis ſanctitatem, aliáque, magnificè, & ut cumulum augeant, à cEp. p. 3.D. Blondello memorata, non magis ad Epiſcoporum foreign, quàm Presbyteranorum paritatem impugnandam, quâvis ratione accommodari poſſe. Nec igitur opus eſſe, ut de iis lectori moleſtiam creemus.