Works Volume 4, Chapter 3 – Chapter 5
CAP. III.
Ad ſex Argumenta Walonis contra Epiſtolas Ignatii reſponſio. Stylorum varietas, Novae compoſitionum formae à Blondello productae ad confirmandam ſententiam ejus, nihil valent. Ignatius foreign appellatus. Voces Latinae in Graecas verſae, iſti ſaeculo familiares; Plurimae in S. Scripturis, ut & phraſes barbarae. Romana lingua per Judaeam jam ſe diffuderat cum imperio.
§. 1. QUaedam hîc breviter à *Wal. Meſſ. p. 252.Walone recenſentur, quae ſatis, inquit ille, evincunt, non poſſe illud opus Authori, quem ementitur, adſcribi.
1. Stylus, qui nimis, inquit, rhetoricatur. 2. foreign obſervandae traditio. 3. foreign & foreign de Epiſcopis, & Presbyteris appellatio. 4. Altarium mentio pro menſis. 5. Laicorum & Clericorum diſtinctio. 6. Judaeorum odium, (quos, inquit, non adeò tunc averſabatur Eccleſia Chriſtiana.)
§. 2. Haec, quid aut ſingula, aut univerſa, aequo lectori perſuaſura ſint, paucis experiamur, à ſtylo ejus exorſi.
§. 3. Scribendi, & Rhetoricandi formulas, pro cujuſvis genio varias cuique, & inaequales eſſe ſiquis neſcit, Cl. Salmaſii, & D. Blondelli ſcripta ſatis monſtrabunt, haec hyperbatis aſperiùs aſſurgentia, illa uberiùs & aequalius fluentia, quae tamen eodem ſaeculo producta eſſe nobis expertis credendum eſt. At quid ſit nimis rhetoricari, vix mihi expedire poterit vir Doctiſſimus, aut certis terminis, aut limitibus (ultra quos, citráque, rectum conſiſtere nequeat) definire; Laudat in Oratore ſuo Cicero copiam, & ubertatem iſtam, cui aliquid amputari poſſit, At, ſi cui alteri, certè id pientiſſimo Athletae, animóque Martyrii deſiderio ſlagranti, indulgeri potuit, ut ſupra antiquorum ſimplicitatem quandoque, aequè ac foreign noſtram incaleſceret.
§. 4. Quid hîc praecipuè ab Hiero-Martyre noſtro peccatum ſit, tacere quàm eloqui maluit Walo. At non ſic D. Blondellus, qui dictionis genus affectatum, putríque Epithetorum ad pompam compoſitorum ſermento turgens, ei prolixè imputat.
§. 5. Optárim quidem, viro Doctiſſimo tantam aſperitatem non placuiſſe, optârim leniùs, aut ſaltem modeſtiùs pronuntiáſſe (certè fermentum putre in ore Theologi non benè olet) praeſertim cùm praeter 1. Novas compoſitionum quarundam formulas (quales multis bonis viris placuêrunt) & 2. Voces Latinas pauculas in Graecas tranſmigrantes, Scripturis ipſis ſatis cognitas, nihil produxerit, quod tantâ cum ſeveritate vindicandum eſſet. Primi generis Catalogum ſatis prolixum nobis proponit D. Blondellus. foreign, & id genus reliqua, quae licet ad numerum 17. excreſcunt, in idem planè recidere dicenda ſunt, cùm ab eâdem componendi formâ, ex vocibus foreign, & foreign, & foreign, eodem planè modo exurgant; reliqua autem foreign, nihil grande aut horrendum ſonent, ſiquis Epiſc…pis infenſior ea uſurpaſſet. Annon enim Ignatio Syrograeco aequè licuit foreign dixiſſe, ac Lucae foreign, Johanni foreign & foreign, Petro foreign, Paulóque foreign, &c. Taceo foreign, vocem quidem ex ſummâ Apoſtolicae mentis humilitate effictam, at non ex uſu linguae Graecae, aut quovis idoneo Scriptore derivatam.
§. 6. Ego verò me ex putidiſſimis iſtis, & quae maximè D. Blondello turgere videbantur vocibus, adeò non moveri agnoſco, ut ex adverſo, argumentum ſatis validum, & quod mihi Epiſtolas has Ignatii ſaeculo, ipſique foreign adjudicandas eſſe, ſatis perſuadeat, necti poſſe conſidam.
§. 7. Notiſſimum eſt, & ab antiquiſſimis rerum geſtarum Scriptoribus ſatis agnitum, Ignatium diu ante exitum ejus, foreign cognomine inſignitum fuiſſe, Et cùm à Trajano Cacedaemon nuncuparetur, hoc ſtatim Imperatori dediſſe reſponſum; Nemo Theophorum Cacodaemonem vocat. Conſulantur, ſi placet, Acta Igna…iana; Certè ejuſdem monetae ſunt foreign, & id genus reliqua; Nec igitur ea aut à genio ſaeculi iſtius, aut ab auribus abhorruiſſe cenſeri poſſunt, quibus foreign placuit.
§. 8. Pudet immorari iſtis. At nec majoris, aut ponderis, aut momenti aeſtimanda erit, quam à quatuor barbaris (i. e. Latinis) vocibus, foreign, ab Authore harum Epiſtolarum uſurpatis, deſumi placuit criminatio; Nihil certè in iſtis novum putabitur, ni illud forſan, quòd in tot Epiſtolis, plura ejuſdem farinae non reperiantur. Mirari interim ſatis nequeò, quae D. Blondello aut foreign, aut ſiquid pejus, obtigerit, quòd, cùm in aliis iſtius ſaeculi Authoribus Latiniſmos aucuparetur, ex omnibus Evangeliis, Novíque Foederis libris, unicam foreign votulam memorandam duxerit, & ex Hegeſipp… folo addendam alteram foreign, ſimúlque 20. annorum Romae inſumptorum moram in causâ fuiſſe adfirmaverit, quòd tam ſtupendum vocabulum uſurpare auſus ſit.
§. 9. Sat ſcio, diligentiſſimum Scripturarum lectorem, foreign (vel, ut alii Codices, Apoc. 18.13. legunt, foreign, non fugiſſe aut latuiſſe; ut nec phraſes aequè barbaras, & Latinas, foreign, & id genus alia. Nec illi in memoriam revocandus foreign, in antiquiſſimâ Eccleſi Smyrnenſis Epiſtolâ de Polycarpo, & alia ejus cenſûs non pauca, apud illius ſaeculi Scriptores. N…c certè opus erat, ut vel Ignatius, vel Hegeſippus, Roman profecti, prolixiorum unius, multo minus 20. annorum moram facerent, quo quatuor unus, alter unico Latino vocabulo uteretur, cùm lingua (aequè ac Imperium) Romana, hoc Ignatii ſaeculo, anguſtioribus Italia pomoeriis concludi neſcia, per omnes Syriae, ubi Ignatius degebat, aequè ac Judaeae regiones ſe longè latéque diffudiſſet.
CAP. IV.
Dominicae Diei obſervandae traditio. Sabbatum in Primitivâ Eccleſiâ.
§. 1. POſt ſtylum, ad ritus deveniendum, & primò de foreign obſervandae traditione, quid ſibi velit Walo, nihil à me certi ſtatuendum. Certè ſi illi Dominicus dies ab Apoſtolis obſervatus non putetur, ſi ut Epiſcoporum ſupra Presbyteros ▪ ſic & foreign ſupra alios Septimanae dies faſtigium, ſequioris aevi traditio fuiſſe ſtatuatur, habebit forſan quod harum Epiſtolarum Authori objiciendum cenſeat.
§. 2. At ſine dubio, foreign ſen annuae, ſeu hebdomadariae mentio à Johanne facta eſt, Apoc. 1.10. ut & Lucae foreign, quâ, cum panis fractione, Coetus cogebantur, Act. 20.7. quâque collectae ad uſum egenorum ſeponi à Paulo jubebantur, 1 Cor. 16.1. Nec repugnare quicquam cenſendum eſt, quòd Sabbatum unà cum foreign obſervatum aliquandiu in Eccleſiâ fuerit, ideóque à nonnullis foreign, exaequaeri in integrum dicantur, quòd à Gregorio Nyſſeno foreign, ab *L. 7. c. 14.Authore foreign, illa creationis, altera reſurrectionis memoriae dicata, utraque feſtivo more celebranda proponatur. Nihil enim in contrarium foreign noſter. Imò vix ſcio an inter ſeptem illas Polycarpianae Sylloges Epiſtolas, quaevis foreign, vel leviſſima, veſtigia reperiantur. Nulla certè ejus obſervandae traditio, quae maculam aut notam aliquam (quovis Ariſtarcho judice) ſcriptori huic inurere poſſit; Quicquid illud eſt, ex Epiſtolâ ad Magneſios peti debet, Ibi Laurentianus Codex haec tantùm nobis verba largitur, foreign, &c. foreign, &c. Nec hîc quicquam quod non ſaeculo Ignatiano applicari poſſit; Quo ſine dubio, ut Judaicae quietis, Sabbatíque Moſaici obſervatio abrogata ritè credi debuit, Sic & Spiritualis Sabbatizandi ratio, meditatio legis, creationis grata cogitatio, diei Septimo ſatis conſentanea opera viſa ſunt, ut & diei Dominicae (aliis omnibus, imò ipſi Sabbato praeferendae) feſtiva celebratio, reſurrectionis Chriſti commemoratio, nec triſtis, nec ingrata.
CAP. V.
foreign de Chriſto dictus.
§. 1. PErgamus ad foreign, de Epiſcopis & Presbyteris appellationem. Nec diu moremur, Quid enim obſtat, quò minùs Pontifici, & Sacerdotibus Judaeorum, Chriſtianorum Epiſcopi, & Presbyteri, foreign reſpondentes, notiſſimis inter Judaeos ſimul, & Proſelytos, titulis [foreign & foreign] diſtinguerentur, praecipuè cùm in Inſtrumento Novo, Chriſtus Dominus foreign, ſeu Pontifex noſter diſertè dicatur, cúmque Epiſcopis, ut Chriſto (quippe à Chriſto per Apoſtolos miſſis, ejúſque jam in coelo regnantis vicem in Eccleſiâ gerentibus) obedientiam deberi ubique Ignatius pronunciet.
§. 2. Verùm & in Epiſtolis jam purgatis, nec tale quippiam occurrit; foreign quidem ſemel, & foreign mentio eſt, Ep. ad Philadelphenſes. At Chriſtus ipſe, non Epiſcopus, iſto Pontificis nomine intelligendus eſt. foreign, inquit, foreign, & quis eſt ille? ſequitur foreign, &c. foreign, &c. Omnia ſine dubio Chriſto unico accommodanda, nec quicquam Ignatius peccâſſe exiſtimabitur, niſi eâdem inſuper accuſatione ipſe ad Hebraeos author opprimendus ſit.