Works Volume 4, Chapter 2
CAP. II.
Quid de his Epiſtolis Walo. Bis ab eo ſub Ignatii nomine laudantur, A Blondello ſemel. Stephanus miniſter à Walone dictus. Negativum argumentum à teſtimonio. Clemens diaconus primò, poſtea Epiſcopus. Quid de integro volumine ſtatuerit Walo & Blondellus. Interpolatio & ſuppoſitio differunt. De ſuppoſitione omnis lis. Poſt Vedelianam Voſſiana Ignatii Editio. Ejus cum teſtimoniis ab antiquiſſimis patribus ex Ignatio laudatis concordia à Blondello agnita, Ʋt & cum Archiepiſcopi Armachani Latino Exemplari. Ex hoc purgandum Epiſtolarum volumen.
§. 1. PRimò igitur videndum eſt, quid ad univerſum illud Epiſtolarum volumen Ignatio abjudicandum aut à Walone, aut à D. Blondello excogitatum ſit, & inprimis quid è Walone.
§. 2. Ille quidem, Authorem Epiſtolarum ad Trallenſes & ad Philadelphenſes, nonnihil,Wal. Meſſ. p. 222. quod propoſito ſuo faviſſe videbatur, dicentem, ſine omni metu aut haeſitantiâ, Ignatium appellat; Anacletum, inquit, & Clementem Petri miniſtros facit Ignatius, ut Timotheum & Linum Pauli, in Epiſtolâ ad Trallenſes, foreign, Idem in Epiſtolâ ad Philadelphenſes, in eodem loco & ordine numerat Evodium & Clementem, hunc Romae, illum Antiochiae primos Epiſcopos habitos, quo Titum & Timotheum, foreign, Frui mihi contingat veſtrâ ſanctitate ut Eliae, &c. Utroque loco Ignatii verba ſatis fuſè laudata, ut hoc tantùm ejus teſtimonio confirmatum putaretur, Clementem & Evodium, &c. ab eo urbium Epiſcopos non vocari.
§. 3. Hîc certè, ut id obiter dicam, mihi ratio non conſtat, quare foreign (inter quos hic Sanctus Stephanus numeratur) Walo [miniſtros] reddere maluerit, qui ab omni aevo Diaconorum nomine ſolenniter noti ſunt; Nec magis quidem augurari poſſum, quâ ratione, ex negativo, quod dicitur, à teſtimonio ducto argumento (quia, inquit, hi non vocantur ab eo Epiſcopi urbium) quicquam rectè concludi poſſe arbitraretur, ſtatímque fidenter adjiceret, Nec ſanè fuêre; Ego pari arguendi ratione, nec Eliam, nec Elizeum prophetas fuiſſe pronuntiare poſſum, eâdem Ignatii authoritate fretus, qui ſingulorum nomina eodem loco recenſet, nullâ prophetici, quo fungebantur, muneris additâ mentione. Verùm ſciat Walo, Clementem, & qui in poſteriori teſtimonio ſanctitatis & puritatis exempla proponebantur, in priori Diaconorum titulis inſigniti, verè quidem & Sanctos & Diaconos fuiſſe, at & poſtmodum, quod amplius eſt, Epiſcopos creatos; Ignatium verò, qui in his Epiſtolis annales non ſcripſit, promotionis iſtius hiſtoriam non adjeciſſe, nec quidem, cùm Diaconos alloqueretur, Epiſcoporum mentione commodè uti potuiſſe, ſed Diacanorum exemplum Diaconis propoſuiſſe; Ita tamen ut Jacobi etiam hoc loco Hieroſolymitani Epiſcopi, cujus Sephanus Diaconus fuit, diſertè meminerit. At iſtis criminationibus jam non vacat. Habendae ſunt potiùs gratiae doctiſſimo viro, quòd, cùm ſine incommodo ejus fieri potuit, Ignatius ipſi non diſplicuerit, ipſaeque, quas nos Sanctiſſimo Martyri imputamus, Epiſtolae, ab eo ſub Ignatii nomine (ſine omni ſuſpicionis aut abjudicationis notâ) recitatae fuerint; (quod & à D. Blondello factum, Ap. p. 108. & 219.) verùm cùm mens illi tam ſubitò mutata fuerit, & poſt non longum (26. paginarum) intervallum, ex arbitrio ejus *Authorem earum Epiſtolarum ad Trallenſ. Smyrn. Magneſ. Philad. Epheſ. Roman. non eſſe Ignatium conſtat. Wal. Meſſ. p. 248.univerſae exciderint, querelis potius quàm gratulationibus opus eſt.
§. 4. Pergit igitur, †Wal. Meſſ. p. 252.tandémque poſt paginas quatuor cùm pertinaciter recuſaret Ignatius eorum numero accenſeri, qui Eccleſiam ſui temporis, per Presbyteros, eoſdémque Epiſcopos foreign adminiſtratam adſererent, ſéque palam profiteretur Epiſcopatum unius agnoſcere, opportunum Waloni viſum eſt, ſententiam de univerſis Epiſtolis decretoriam planè, & cruentam pronuntiare, omnémque hanc contrà militantium teſtimoniorum aciem, unico ſtyli ictu transfodere.
§. 5. At nec adhuc ex ipſius verbis certò dignoſci poteſt, in qu… demum claſſe diſponendas has Epiſtolas cenſuerit, an ſuppoſititias planè omnes, an tantummodo interpolatas pronuntiaverit; Sic enim Ille, Permirum mihi videretur, niſi apud me conſtaret omnes illas Ignatii Epiſtolas ſuppoſititias eſſe, vel certè multis locis interpolatas, Sic & *Apol. §. 3. p. 256.D. Blondellus (neſcio an oblitus quid in praefatione affirmanter dixerat, an adhuc incertus, qualiter de Epiſtolis his ſtatuendum eſſet) aſcriptarum Ignatio Epiſtolarum ſive ſuppoſitorem ſive interpolatorem laudat. Certè inter iſtas criminationes differentiam ſatis amplam poſitam eſſe nemo non videt, nec enim illi conſtare potuit, eas omnes ſuppoſititias eſſe, qui eodem momento multis eas locis interpolatus eſſe affirmaverat.
§. 6. Nulla quidem nobis neceſſitas incumbit, ut in tantâ exemplarium & editionum varietate & inconſtantiâ, nihi uſpiam Ignatio interpolatum aut aſſutum adfirmemus? Si id unicum nobis largiatur Walo, non omnes ſuppoſititias eſſe, ſi aliquas ſaltem genuinos Ignatii foetus fuiſſe agnoſcat, nulla, uti ſpero, de caetero nobiſcum lis erit.
§. 7. Supponamus enim eas interpolatas quandoque fuiſſe, & cum Walo in lucem prodierit, (quamvis ex Vedelianâ ſeu Genevenſi fornace, Hierarchicis ſine dubio non adeò favente, jamdudum exierint) non tamen ex omni parte depurgatas eſſe▪ Non eſt tamen cur animos deſpondeamus, aut cur qui devulnere querimur, deſperemus de remedio; Excutiantur Archiva, conſulantur venerandiſſimae antiquitatis Exemplaeria, tandémque poſt exquiſitiſſiam explorationem fiat delectus, non abnuimus ipſius quidem Walonis judicio, ſi his indicibus uti ſuſtinuerit, rem totam deferre; Aut, ſi illud ſine moleſtiâ ejus fieri nequeat, ſit penes Iſaacum Voſſium, virum integerrimum, neminíque, quod inaudiverim, Reformatorum, aut partium ſtudio aut injuriâ notum, qui ex Mediceae Bibliothecae Archivis (poſt excuſum Walonem Meſſ.) volumen jampridem edidit, interpolationibus, & Epiſtolis ſuſpectis ſatis liberatum, & de quo Cl. Salmaſius magnifica quaeque in Apparat. ad L. de Primat. ſibi ſpondebat, nec minora D. Blondellus, quamdiu cauſae ſuae quicquam exinde accreſcere potuiſſe videbatur.
§. 8. Videatur D. Blondellus pref. p. 40. qui Mediceo hoc exemplari, avidè hauſto, manu propria exſcripto, & cum citatis à veteribus locis collato, (& quinam ſunt iſti veteres? Certè Polycarpus Ignatii foreign, Polycarpi diſcipulus Irenaeus, Irenaeum excipiens Origines, poſt illos, illorum veſtigiis inhaerens Euſebius, Athanaſius, Hieronymus, Chryſoſtomus, aliáque non pauca, aut contemnenda nomina) ingenuè fatetur ſe gratulatum ſaeculo noſtro, quòd illud ipſum exemplar, quo ante 1300 annos uſus erat Euſebius, novam ipſi propediem affulſuram lucem, ſponderet.
§. 9. Taceo lubens, quid in hâc re Reverendiſſimus Primas Armachanus praeſtiterit, & quàm foeliciter ille (nec ſine peculiari Dei providentiâ ſic diſponente) Latinam, licet barbaram, verſionem, Voſſtano Graec… exemplari per omnia reſpondentem, eodem ferè tempore (ipſóque ſanguinarii ſeculi, Epiſcopis adeò infenſi, articulo) ex vetuſtiſſimis Angliae codicibus erutam, Oxoniae lucem videre juſſerit.
§. 10. Certè ſi Ignatius unquam Epiſtolas ſcripſerit, (nec enim poſt tot ſaeculorum intervalla, ſine quâdam vecordiae mixturâ, Falſi poſtulabitur Antiquitas omnis, quae ſcripſiſſe adfirmat) ſi Epiſtolarum ejus à Polycarpo ipſo facta Sylloge, non ſit inter impias & *Bonae Patrum fidei impudenter illuſum dolui. Blon. praef. p. 40.impudentes Patrum illuſiones ponenda, ſi exemplaria antiquiſſima Medicea, & Anglicana, locorum quidem intervallis ſatis diſſita, omnem tamen inter ſe mutuò, ſimul & cum iis, quibus majores noſtri uſi ſunt, concordiam foventia, aliquam apud nos auctoritatem nacta fuerint, ſi, cùm nihil ex omni retrò ſcriptorum theſauro contrà nitatur, Ignatius tot & talibus indiciis vindicatus, ab Interpolatorum mixturis ſatis purgatus credi poſſit, non eſt quod ulteriùs litigemus.
§. 11. Iſtum Iſaaci Voſſii codicem, aſſumentis quàm plurimis liberatum, Epiſtolis etiam integris non paucis multatum, & ad Polycarpianae Sylloges (ab Euſebio agnitae) Septenarium numerum redactum, nos quidem pronis ulnis amplectimur; Et licet alias omnes, iſtam praeſertim ad Heronem Diaconum (cui benè ſe velle proſitetur *Wal. Meſſ. p. 258.Walo) Sanctiſſimo Martyri abjudicandas eſſe, neutiquam contendamus, ſtatuimus tamen has tantummodo ſeptem, ut ex Mediceo, & Anglicano codice prodiêrunt, à nobis in hâc causâ defendendas proponere,) ut Codicem, ſi leviuſcula quaedam demas, ſatis purgatum, & cui nihil objici poſſit, quod non eâdem facilitate rejiciatur. Et, ſi ſibi conſtare voluerit vir doctiſſimus, nec omnes ceu pro certo ſuppoſititias, unâ clade aequare, ſed tantùm ut interpolatas multis locis, ad Lapidem Lydium vocare, non verebor dicere, commodiorem purgandi, aut explorandi Ignatii rationem, à nemine excogitatam eſſe, (nec à D. Blondello, aut Walone excogitari poſſe) quàm quae illi jamdudum, duorum praecipuorum virorum, Archiepiſcopi Armachani, & Iſaaci Voſſii diligentiâ, & operâ, contigerit.