The Perpetuity of a Regenerate Mans Estate, Part · Section 4 – Section 5
Clemens Alexandrius.
Clemens Alexandrinus a man of admirable learning and parts who flourished in the raignes of Seuerus and Antonius: betweene the yeare of our Lord, 200. and 220: is so full and copious in our behalfe throughout his workes, as if wee will but referre our selues to him, this controuersie will be soone determined. Now that you may the easier finde these places which I shall cite out of him, I shall referre you to the page wherein the authorities are: the edition which I shall cite, is that which was printed at Basil, 1556: translated by Gentianus Heruetus. The first authoritie that I shall cite out of him you may finde it: Paedagogi. lib. 1. cap. 5. fol. 19. b. where speaking why the Saints of God are called children in the Scriptures, his words are these. Iunenes ergo populus nouns, vt distinguetur a veteri populo, ij sunt qui noua bona didicorunt: et est nobis vber aetatis ipsa inuentus expers senij, in qua semper vigemus ad intelligentiam, et mentis agitationem, semper inuenes, et semper mansueti, et recentes ac noui. Quod autem fuit aeternitatis particeps; eo quod est ab interitu alienum solet assimilari, vt puerilis aetatis appellatio, sit nobis ver totius vitae, proptereà quod sit senij expers, quae est in nobis veritas, et mores nostri qui sunt veritate perfusi. Sapientia autem semper germinans, quae semper similiter et eodem modo se habet, et nunquam mutatur. Ib. cap. 6. fol. 20. a. b. Tincti, illuminamur: illuminati, in filios adoptamur: adoptati, perficimur: perfecti, immortales reddimur. Ergo, inquit, dixi, dij estis, et filij excelsi omnes. Ib. Perfectum dicimus cui nihil deest. Q…id autem ei desit qui deum nouit? Est enim reuera absurdum dei vocari gratiam, quae non sit perfecta et vndiqua que plena. Qui est autem perfectus, perfecta vtique largietur. Soli ergo qui primum vitae fines attigimus, iam perfecti sumus. Iam autem viuimus qui sumus a morte seperati: Christum ergo sequi salus est. Quod enim factum est, in ipso vita est. Amen, amen dico vobis, inquit,John. 5. qui sermones meos audit, et credit ei qui me misit, habet vitam aeternam, et in iudicium non venit, sed habet vitam aeternam. Ita solum eredisse, et regeneratum esse, est in vita perfectio. Nunquam est enim Deus imbecillus: nouit quos vocauit, quos seruauit: simul autem vocauit et seruauit. Ipsi enim vos, (inquit Apostolus) a deo docti estis. Nefas est ergo imperfectum sentire, quod ab ipso docetur. Quod autem ab eo discitur, est aterni seruatoris, aeterna salus: Ib: Fides est doctrinae perfectio: et ideò dicit: qui credit in filium habet vitam aeternam. Si ergo qui credimus habemus vitam aeternam quid reliqui est vltra vitae aeternae possessionem? Ib. fol. 23. a. Omni ergo ratione nos in omnibus Christo coniungimur et familiares reddimur, et in cognatione, per sanguinem eius quo reddimimur: et in consensione, nutritionem quae ex verbo efficitur: et in incorruptione per eins ipsius institutionem, … vitoe agexdae rationem. Ib. cap, 7. fol. 23. b. Diuina vitae iustitutio, est in aeternum permanens possessio. Paedagogi. lib. 3. cap. 6. fol. 48. b. Quomodo non is multa, imo omnia possidet, qui the saurum aeternum nempe deum habeat? Petenti in quit, dabitur, et pulsanaperietur: Si deus nihil negat, pietate ac religione praediti viri sunt omnia. Ib. cap. 1…. fol. 54. a. b. Sapientiae the sauri non possunt deficere. Tales …, verbi legis, verba consolatoria, non in tabulis lapideis, digitis domini scriptis, sed scriptae in cordibus hominum, in quas solum non cadit interitus. Strom. lib. 2. fol. 80. a. Est reuera immutabiliter, ad id quod est immutabile deductio. Fides ergo, et cognitio veritatis efficiunt, vt quae …as acceperit anima, eodem modo et semper, et similiter se habeat. Cum falso autem cognatione coniuncta sunt transitio, declinatio, et desectio. Strom. lib. 7. fol. 149. b. Ei qui exercitatione ex cognitione parauerit virtutem quaenon potest amitti, efficitur naturalis habitus. Et quomodo lapidi grauitas, ita huius scientia euadit buiusmodi, vt amitti non possit, non inuolentarie, sed voluntariè, vi rationis ac cognitionis ac prouidentiae. Quoniam autem amissum non esse, per cautionem fit eiusmodi vt non possit amitti: cautionem quidem ad hoc vt non peccet, bonam autem considerationem, ad hoc vt virtus non amittatur retinebit: cognitio autem videtur honam praebere considerationē, docens perspicere ea quae possunt adiuuare, ad hoc vt virtus permaneat. Res est ergo maxima Dei cognitio: quo circa ea quoque ita conseruatur virtus vt amitti nequeat. Ib. 152. b. Scientia facit vt si quis casus euenerit, a proprio habitu nunquam excedat is qui est praeditus cognitione, est enim, solida et immutabilis boni quae scientiam constituit possessio, vt quae sit scientia diuinarum rerum et humanarum. Cognitio ergo nunquam fit ignorantia, nec bonum mutatur in malum. fol. 153. a. b. Qui mundanas quidem vicit cupiditates, de ijs quae cognouit futuris, et quae adhuc sub visum non cadunt, tam certam habet persuasionem, vt ea magis adesse putat, quā quae sunt praesentia. Is vero etiam praecatur cum angelis, vt qui iam sit etiam aequalis angelis: neque est vnquam extra sanctam custodiam, et licet oret solus, habet chorum Angelorum vna assistentem. Psal. 19.Dictum quidem est, timor Domini castus, permanens in seculum seculi: qui enim conuertuntur à timore ad fidem et iustitiam, permanent in seculum. Iam verò abstinentiam à malis operatur is qui timet: etiam cum fiducia accedit ad praeces. Genus autem ipsum orationis est gratiaram actio propter praeterita, praesentia et futura, vt quae … per fidem iam praesentia. Strom. lib. 6. fol. 132. b. Sapientiā autem solidam et humanarum cognitionem, firmam quandam et stabilem, et quae non potest excidere, compraehensionem, et quae compraehendit ea quae sunt, et praeterita, et futura: quam nos docuit per suam praesentiam, et per prophetas Dominus, estque huiusmodi vt non possit excidere: vt qua a verbo sit tradita. Ib. fol. 134. b. 135. a. Non est enim vtique decorum vt Dei amicus, quem Deus praedistinauit ante mundi constitutionem, vt referatur in summam filiorum adoptionem, voluptatibus subijciatur vel timoribus, et occupetur in comprimendis animi perturbationibus. Audacter, enim dixerim, quemadmodum est praedestinatus per ea quae agit, et id quod consequetur: ita ipse quoque cùm praedestinauerit, propter eum quem cognouit, habet quem dilexit: nec habet futurum coiectu difficile, sicut multi viuunt coniectantes, sed per fidem cognitione praeditam, accepit id quod est incertum et obscurum alijs: et propter charitatem iam est ei praesens, id quod est futurum. Credidit enim et propter propheciam et propter praesentiam, deo qui non mentitur, et habet id quod credidit, et obtinet promissionem: veritas autem est qui promisit, et finem promissionis, propterea quod fide dignus sit is qni promisit, firmiter ac stabiliter accepit per scientiam. Is autem qui per eum in quibus est statum, nouit firmam ac stabilem futurorum comprehensionem, futuro occurrit per charitatem: Ib. Scientia assidua meditatione peruenit ad habitum: et ita perfecta et consūmata in habitu mystico, propter charitatem manet talis vsus non possit excidere. Nam primam causam, et eam quae ab his est genita compraehendit, et in his est firmus ac stabilis, stabiliter stabiles, et quae excidere et dimoueri nequeunt Ps. 114.rationes possia…ens. Clamauit enim Dauid, in aeternum non cō mouebitur justus. Ne que ergo falli ab oratione, ne que a falsa voluptate: vnde ne que mouebitur a sua haeriditate. Many such like places tending to this purpose are there to be found in this ancient and learned Father, to tedious to recite at lage: as in his Oratio exhortatoria ad Gentes. fol. 21. b. 12. b. 15. a. b. 16. a. Paedagagi. lib. 1. cap. 6. fol. 22. 23. strom. lib. fol. 79, 80, 81. strom. lib. 4. 101. a. 106. 2. 109. b. strom. lib. 5. 122. b. strom. lib. 6. 132. b. 134. 138. a. strom. lib. 7. 145. a. 149. a. b. 154. a. and 157. b. Thus is our conclusion proued by the doctrine and judgement of this ancient & most learned Father throughout his owne workes.
Tertullian.
Tertullian a man of admirable Eloquence and learning, who flourished in the same time that Clemens Alexandrinus did, concurres in opinion with vsus in his booke de Praescript: aduersus Haereticos, c. 2. Editio: Beati Rhenani Parisijs, 1566. tom. 1, pa. 161. 162. Quis hoc dicens non ipse sibi respondet, ne que prudentes, neque sideles, neque vsitatos estimandos, quos haereses potuerint demutare? Ex personis probamus fidem, an ex fide personas? Nemo sapiens est, nisi fidelis, nemo maior, nisi Christianus: nemo autem Christianus nisi qui ad finem vsque perseuerauerit. Tu vt homo extrinsecus vnumquemque nosti: putas quod vides: Vides autem quosque oculos habes. Sed oculi, inquit. Domini alti, homo in faciem, Deus in praecordia contemplatur. Et idiò cognoscit Dominus qui sunt eius: & plantam, quam non plantauit Pater, eradicat: & de primis nouissimos ostendit, & palam in manu portat ad purgandum aream suam. Auolent quantum valent paleae leuis fidei quaecunque afflatu tentationum, eo purior massa frumenti in horrea Domini reponetur. Nonne ab ipso Domino quidam discentium scandalizati deuerterunt? Nee tamen propterea caeteri quoque discedendum a vestigiis eius putauerunt: sed qui scierunt illum vitae esse verbum, & a Deo venisse, per seuerauerunt in comitatu eius vsus que ad finem: cum illis si vellent, & ipsis discedere placide obtulisset. Minus est si & Apostolum eius aliqui Phygelus, & Hermogenes, & Philotus, & Hymenaeus reliquerunt: ipse traditor Christi de Apostolis fuit. Miramur de ecclesiis eius si à quibusdam deseruntur, quum ca nos ostendunt Ghristianos, quae patimur ad exemplum ipsius Christi. Ex nobis, inquit, prodierunt, sed non fuerunt ex nobis: si fuissent ex nobis, permansissent vtique nobiscum. And in his booke de Corona militis, cap. 9. pag. 156. Nusquam Christianus aliud est. Therefore in Tertullians iudgement a true and faithfull Christian, can neither finally nor totally fall from grace.