Chronological History of Popes Intolerable Usurpations, History · Book 1 · Chapter 5 (12 of 15)

Chronological History of Popes Intolerable Usurpations · History · Book 1 · Chapter 5 (12 of 15)

p. 321This Pope after Conrades death, perceiving he could not work his deſign to depoſe the Emperor (who upon Conrades long unnatural rebellion againſt him, had declared his Son Henry Copartner with him in and Succeſſor to the Empire; by Decree of the German Princes) but by engaging Henry to revolt and take up arms againſt his Father, as Conrade had done; by his Legate and Agents; perſwaded Henry (againſt his filial duty and expreſs Oath, never to bear arms against his Father) ſuddenly to deſert and raiſe Forces both to impriſon and dethrone him. To prevent which deſign, Henry the Father, Anno 1103. publiſhed his intention to leave the Government of the Empire wholly to his Son, and to take a voyage to relieve the Holy land; whereby many were encouraged to accompany him thither, and the malice of his enemies abated for the preſent, but he deferring his expedition, thereupon An. 1105. his Son Henry by the advice of the Pope & of ſome German Princes, & Prelates, rebellionem adverſus Patrem in Boiaria parat: moſt unnaturally departing privily from his Fathers ſide, as an Heretick excomunicated by the Pope; ſoon after to engage all the Hildebrandian Papal faction to ſide with him againſt his Father,**Otto Friſurg. Chron. l. 7. c. … Abbas Uſperg. Chron. Anno 1005. p. 243. Krantzii Sax. l. 5. c. 17, &c. Metrop. l. 5. c. 31. Barns, Balaeus Platina, Stella. in Paſc. 2. Aventinus Annal. Boiorum l. 6. Erfordenſi… c. 86. Hermold. C…hron. Slav. l. 1. c. 32. Primo hareſin (Inveſtiturarum) anathematizans, Apoſtolicae ſedis Pontifici debitam profit…tur obedientiam; indeque foederatis ſibi Noricis principibus, atque ab Alemannia, necnon ab Orientali Francia nonnullis Nobilibus, ad Saxones con…enitur, (the old ſeditious Rebels) A quibus honorifice ſuſceptus, in brevi univerſis Saxoniae civitasibus potitus, & ab optimatibus eſt dignitate Regia ſatis honoratus. Conſilio tamen atque miniſterio Ruothardi Moguntini atque Gebehardi Conſtantienſis Epiſcopi (reſponſalium ſcilicet Domini Paſcalis Papae, being the Popes Legates and Commiſſioners) totam Saxoniam Romanae Eccleſiae reconciliavit. After which this Uſurper of his Fathers Throne by his new Imperial authority, Epiſcopis atque Clericis Conventum generalem in villam regiam, quae Northuſam dicitur, quarto Calendas Junii indixit, ubi ſuper Eccleſiaſticae institutionis jam depravata diſciplina tractaretur. Convenit igitur magnus Epiſcoporum Abbatum & Monachorum turba. In quo Concilio ſuper ſententiis inſtantibus Patrum decretis primo relictis, quaecunque poterunt ad praeſens laudabiliter corrigebantur; quaedam vero quae & graviora videbantur, ad Apoſtolicam audientiam differebantur: Simoniaca quippe haereſis Patrum conſuetudine condemnata ibid. ab omnibus condemnata. Deinde (as the Century Writers obſerve) Inveſtiturae jus totum Romano idolo conſecrabant, et involabant pleniſsimis p. 322oribus. Nam Henricus hactenus majorum authoritatem et privilegia contra furorem Romanorum Praeſulum tutatus fuerat. Et hac quidem in parte Henrici filius Papam omnium maxime fricare ſtudebat, ſed poſtea in ſimiles poenas juſto Dei judicio incidit. Hoc igitur Inveſturae jes, quod ſibi politici arrogabant, per invidiam nonnulli Scriptores, & Papae, Simoniam appellabant. His vero qui a Pſeudo-Epiſcopis (as they deemed all who received Inveſtitures from the Emperor) fuerant conſecrati, per Catholicam manus impoſitionem reconciliatis, proximo …ejunio danda fore promittitur, to corroborate their …action. This young Emperor Henry the 5th. counterfeited very much humility and ingenuity in this Council, to indear himſelf to the Pope, Prelates and Church. Nam cum ſervorum Dei conventui non ni…i vocatus intereſſe vellet, tandem in abjecto productus habitu, locoque ſtans editiori, omnibus juxta Principum decreta, ſuas leges atque jura rationabiliter renova… it; ſi qua vero irrationabilia rogabantur, mira & ultra ſuos annos prudenti reſpoſione, & avita magnanimitate confutavit. Chriſti Sacerdotibus dignam exhibens reverentiam. Inter haec obortis lacrymis, ipſum regem coeli, cunctamque militiam coeli teſtabatur, Se nulla regnandi cupiditate paternum ſibi Regnum uſurpare, ne que Dominum et Patrem ſuum a Romano deponi Imperio exoptare; imo debitam pertinaciae & inobedientiae ejus ſemper compaſſionem exhibere. Sique Sancto Petro ſuiſque Succeſsoribus lege Chriſtiana ſublici velit, ſive regno cedere, ſive ſerviliter ipſi ſe ſubeſse promiſit. Quod auditum omnis multitudo collandans, lachrymae ſimul & preces, tam pro Patris converſione, quam proſilii preſperitate funderecaepit, voce magna Kyrieel: declamans. Eadem hora Uto Hildiniſheimen…is & Henricus Paderburnenſis, & Fredericus Halberſtatenſis praeſules veſtigiis Metropolitani proſtrati, ipſius atque Regis ſtantis, totiuſque praeſentis Eccleſiae teſtimonio, Apoſtolicae ſe dederunt obedientiae. Quorum etiam commiſſa Apoſtolico nihilominus judicio reſervantur, ſub Officii ſui tantum ſuſpenſione. After this, Henry the Son raiſing an army againſt his Father, forcibly ejected the Biſhops made by his Father, who on the contrary oppoſed, deſpiſed the Biſhops ordained by the Son. After ſeveral bloody battles (one of them continued for three dayes) againſt each other, to the great effuſion of Chriſtian blood, both parties referred themſelves to a Treaty of Peace in an Aſſembly of the German Princes and Prelates to be held at Mentz: wherein the Emperor was to purge himſelf from the Hereſie objected againſt him by the Pope, and ſafe conducts were mutually granted to each party to reſort to that Synod without any peril either of life or body: Eo jam Henricus 4. Imperator cum iret, a filio in itinere per inſidias contra ſidem publicam datam, capitur, captus in communitiſſimum caſtrum obducitur, non permittitur illi ut Comitia adeat. Henricus filius praeſentibus Pontificiis Legatis, Albano. Epiſcopo & Gebehardo Conſtantinenſi Epiſcopo, Comitia celebrat, patre captivo & excluſo. Legati anathema a tot Pontificibus in Henricum promulgatum, renovant, & iterum confirmant, & Imperium impoſitione manuum conferunt ſilio. Henricum 4. ea lege libertati reſtituendum eſſe ſtatuunt, ut coram Legatis Pontificiis culpam ſuam confiteatur, ſatisfactionemque promittat, & cedat filio regnum, cum omnibus Imperialibus inſigniis, corona, lancea, …ceptro, globo, atque corona. The Emperor thereupon writ one memorable Letter to his Son, another to Pope Paſchal, complaining of this his Treachery, Injuſtice, and againſt theſe inhuman proceedings, which you may peruſe in his Epiſtles; and this to the Biſhops and Nobles of the Empire.

**Hiſt. & Epiſt. Hen. 4. p. 33. Henrici. 4. de injuriis ſibi illatis quaerela.Henricus Dei gratia Rom. Imp. Aug. Archiepiſcopis, & caeteris Saxoniae Principibus, ac etiam reliquo populo, gratiam & dilectionem dignantibus eaem recipere. Conquerimur Deo omnipotenti, & Dominae meae ſanctae Mariae, & beato Petro, principi Apoſtolorum, patrono noſtro, & vobis Principibus omnibus, quia injuſte & inhumane & crudeliter in illa confiſi fide, qua dubitare non debuimus, tractati rumus, et tam honore regni, quam praediis omnibus quae habebamus, contra divinum et humanum jus, ad infamiam et vituperium regni, ita expoliati ſumus, ut nihil paenitus praeter vitam nobis relictum ſit. Ubi cum ferme omnes eſſetis, magna pars veſtrum viſa eſt dolore contriſtari: ſed proh…dolor, nihil nobis contulit veſtra triſtitia, quin in nobis ſibi ſatisfaceret voluntas inimicorum odioſa. Et quia conſilio & rogatu filii noſtri, fide & ſecuritate vitae & honoris primum ab eo accepta, fiducialiter & deſideranter Moguntiam in praeſentiam Legati Romani & principum tenderamus, ut eorum diſpoſitione ageremus tam de ſtatu Eccleſiae & honore regni, quam de ſalute animae noſtrae, ipſe non eſt veritus p. 323in hac voluntate et obedientia nos contra datam fidem capere, et uſque ad articulum mortis ferme ducere: non auſi ſumus ita illi credere, ut injuria, & contumeliis nos pro voluntate ſua, ſicut prius, valeat tractare. Quapropter multum vos rogamus,Petitio ad ordines Saxon. & obnixe precamur, ut pro timore Dei & honore Regni, & honeſtate veſtra, dignemini ſtudere, quomodo injuria, in manibus veſtris nobis illata, per vos poſſimus recuperare juſtitiam. Nos autem pro conſilio veſtro & aliorum, qui nos odio non habent, religioſorum virorum parati ſumus, tam filio noſtro, ſi in aliquo eum offendimus, quam alicui in regno libenter rationem dare. Praeterea ſicut Domino Papae in praeſentia Legati ſui & veſtra obedire parati fuimus, ita nunc parati ſumus ei omnem debitam reverentiam & obedientiam ſyncero corde & devotione praeſentialiter exhibere, ac tam conſilio veſtro quam ſpiritualis patris noſtri,Henr. Cluniae. Henrici Cluniacenſis Abbatis, aliorumque religioſorum de ſtatu Eccleſiae & honore regni quantum in nobis eſt diſponere. Cum ergo ad haec omnia parati ſumus, rogamus & obnixe precamur, quatenus pro Deo & honore regni & veſtro inſtanter moneatis filium noſtrum, cum nulla ei ſecundum praefatam ſentiam adverſum nos reſidua ſit occaſio, a modo deſiſtat nos et fideles noſtros perſequi, et pacifice et quiete vivere permittat, ut ſupra dicta integre & cum tranquillitate perficiantur. Quod ſi noluerit, rogamus vos per autoritatem Rom. Eccleſiae, cui nos committimus, & honorem regni, ne ſuper nos & fideles noſtros veniatis, quia manifeſtum eſt non eum divinae legis zelo, Appellatio.vel Rom. Eccleſiae dilectione, ſed concupiſcentia regni, Patre injuſte eo privato, hoc incepiſſe. Apud quem ſi interpellatio veſtra nullaque alia interventio ad praeſens prodeſſe poterit, appellamus Romanum Pontificem, & ſanctam univerſalem Rom. ſedem & Eccleſiam.

He likewiſe ſent another Epiſtle to Pope Paſchal; & Regi Celtarum, thus complaining againſt the tyranny, treachery, injuſtice of the Pope & his own Son, by his inſtigation.

Princeps clariſsime,Epiſt. Henr. 4. p. 33, 34, 35, 36, 37. & omnium in quibus poſt Deum ſperamus fideliſſime: primum & praecipuum inter omnes vos excepi, cui conqueri & deplorare omnes calamitates meas & miſerias neceſſarium duxi, & etiam genibus veſtris advolvi, ſi licet ſalva Majestate Imperii. Sedes Romana lerna malorum.Primum quidem eſt, quod non ſolum vobis, ſed totius Chriſtianae profeſſionis hominibus graviſſimum ac intolerabile arbitramur, quod de Apoſtolica ſede, unde uſque ad memoriam noſtri temporis ſalutifer fructus conſolationis, Caefaris aequiſs. poſtulatio.dulcedinis & ſalvationis animarum oriebatur, modo perſecutionis, excommunicationis et omne perditionis flagellum emittitur: nec ponunt ullum modum ſententiae, tantum ut ſatisfiat voluntati indiſcretae. Hujus voluntatis ſuae intemperantia adeo uſque nunc abuſi ſunt, ut nec Deum, nec quid aut quantum mali inde proveniat penſantes, per ſe & per ſuos omnibus modis in nos invehantur, cum obedientiam & omnem ſubject onem debitam ſaepe obtulerim Apoſtolicae ſedi: ſi tamen honor devitus et reverentia, ſicut anteceſsoribus meis, exhiberetur et mihi. Quod autem intendant, opportunius ſignificabo vobis, ſi quando optati colloquii copiam Deus dederit nobis.Henr. V. alter Abſolon. In hac igitur perſecutionis, et odii ſui inflammatione, cum parum viderent ſe proficere, contra ipſum jus naturae laborantes, quod ſine maximo cordis dolore, ſine multis lacrymis dicere non valeo, et quia dicitur, vehementer contremiſco, Filium meum, Abſolon inquam dilectiſsimum, non ſolum contra me armaverunt, ſed etiam tanto furore armaverunt, ut inprimis contra fidem et ſacramentum, quod ut miles Domino juraverat, regnum meum invaderet, Epiſcopos et Abbates meos deponeret, inimicos et perſecutores meos ſuſtineret: ad ultimum, quod maxime vellem taceri, aut ſi taceri non poteſt, vellem non credi, omnem affectum naturae abjiciens, in ſalutem et animam meam intenderet, nec quicquam penſi haberet, quomodo vi et fraude ad hanc periculi et ignominiae ſuae ſummam aſpiraret. In hac tanta mali ſui machinatione, cum eſſem in pace & in aliqua ſalutis meae ſecuritate,Confluentia. in locum, qui Confluentia dicitur, in ipſis Dominici adventus ſanctiſsimis diebus ad colloquium evocavit me, quaſi de communi ſalute & honore filius tractaturus eum patre.foreign. Paterna. Quem cum vidi, illico ex paterno affectu tactus, intrinſecus dolore cordis mei ad pedes ſuos procidi, admonens & obteſtans per p. 324ſalutem animae, ſi pro peccatis meis flagellandus eram a Deo, de me ipſe nullam conquireret maculam honori, et nomini ſuo, quia culpae patris vindicem filium eſſe nulla divinae legis conſtituit ſanctio. At ille tam pulchre, Subdolum inſtitutum.imo miſerrime inſtitutus ad malitiam, quaſi abominabile & execrabile ſcelus coepit deteſtari. Et procidens ipſos ad pedes meos, de praeteritis coepit veniam deprecari. In reliquum ut miles Domino, ut patri filius, cum fide & veritate per omnia ſe mihi obauditurum promiſit cum lacrymis, ſi modo ſedi Apoſtolicae vellem reconciliari. Quod cum promitiſſime annuiſſem, & deliberationi ſuae & conſilio principum hoc tatum mancipandum promiſiſſem, in praeſenti nativitate ſe producturum Moguntiam, & ibi de honore & reconciliatione mea, quam fidelius poſſet acturum, & inde in pacem & ſecuritatem me reducendum, promiſit in ca veritate et fide, qua patrem a filio honorari, et filium a patre praecepit Deus diligi. Hac promiſſione, quae & gentili obſervanda eſt, ſecurus ibam, & filius meus aliquantulum me praeceſſerat. Et ecce quidam fideles veriſſime me deceptum affirmabant et proditum ſub falſa pacis & fidei ſponſione. Revocatus autem ſilius meus, & iterum a me inſtantiſſime admonitus, ſub ejuſdem fidei & ſacramenti obteſtatione, animam ſuam pro anima mea fore promiſit ſecunda vice. Cum ergo ad locum, qui Binga vocatur,Binga. perveniſſem, jam exiſtente die Veneris ante nativitatem, numerus armotorum ſuorum jam ſatis augebatur, jam fraus ipſa de ſe detegebatur, & filius ad me,Oſceleratam in ſilio perfidi…m. Pater, inquit, nobis ſecedendum eſt in vicinum caſtellum: quia Moguntinus Epiſcopus in ſuam civitatem non admittet vos, quam diu in banno eritis. Nec vos inpacatum et irreconciliatum audio ingerere immicis veſtris. Illic nativitatem cum honore & pace agatis, quoſcunque placuerit vobis, vobiſcum habeatis: ego interim quanto inſtantius, quanto ſidelius potero, pro nobis utriſque laborabo, quia cauſam veſtram meam exiſtimo eſſe. At ego, mi inquam fili, judex et teſtis ſermonum et ſidei ſit inter nos hodie Deus, quomodo te in virum & haeredem meum produxerim, quantis tribulationibus meis honori tuo inſervierim, quot & quantias inimicitias pro te habuerim & habeam, ſolus conſcius es. Ille autem tertio ſub ejuſdem fidei & ſacramenti atteſtatione, ſi ingrueret occaſio periculi, caput ſuum pro meo capite force mihi promiſit. Sic poſtquam clauſit me in eodem caſtello, quo omnia animo et corde fuerit locutus, Henrici 4. captivitas.manifeſte rei oſtendit eventus. Ex omnibus meis quartus ego ſum incluſus, nec quilibet alius admitti potuit, cuſtodes deputati, qui vitae meae erant atroces inimici. Benedictus per omnia Deus exaltandi & humiliandi, quae voluerit rex potentiſſimus. Cum ergo ipſo ſacratiſsimo die nativitatis ſuae omnibus redemptis ſuis ille ſanctus ſanctorum puer fuiſſet natus, mihi ſoli filius ille non eſt datus.Contameliae & & injuria illata Nam ut taceam opprobria, injurias, minas, gladios in cervicem meam exertos, niſi omnia imperata facerem, praeterea famem & ſitim, quam perferebam ab illis, quos injuria erat videre & audire, ut etiam taceam, quod eſt gravius, me olim ſatis foelicem fuiſſe, illud nunquam obliviſcar, illud nunquam deſinam omnibus Chriſtianis conqueri, quod illis ſanctiſsimis diebus, ſine omni Chriſtiana communione in carcere illo fui. In illis poen itentiae & tribulationis meae diebus a filio meo miſſus venit ad me quidam Princeps Wigbertus, Vipertus Grolcenſis.dicens: nullum vitae meae eſſe conſilium, niſi ſine ulla contradictione omnia regni inſignia redderem ex voluntate et imperio principum. At ego etſi omnis terra, quantum inhabitatur, mei regni terminus eſſet, nollem regnd vitam commutare: quia vellem nollem ſic agendum, et ſicut definitum intelligebam, coronam, ſceptrum, crucem, lanceam, gladium miſi Moguntiam. Tunc communicato conſilio cum inimicis meis meus filius egrediens, relictis ibidem fidelibus & amicis meis, quaſi me eo adducturus, ſub multa frequentia armatorum ſuorum me abductum ad villam, quae dicitur Englizaim, Ingelheim.fecit me ad ſe adduci, ubi maximam inimicorum meorum multitudinem collectam inveni, nec ipſum filium caeteris mihi meliorem reperi: Et quia firmius et ſtabilius videbatur eis eſſe, Henric. 4. cogitur ſe abdicare imperio.ſi propria manu cogerent me regnum et omnia regalia exfeſtucare, ſimili modo & ipſo omnes minabantur mihi, niſi omnia imperata facerem, nullum vitae meae conſilium fieri poſse. Tunc ego inquam, quia de ſola vita mea agitur, qua nihil precioſius habeo, ut ſaltem vivens poenitentiam exhibeam Deo, quicquid imperatis faciam. Cumque inquirerem, p. 325ſi ſaltem ſic de vita mea certus eſsem, Exagitatur a legato Papa.Apoſtolicae ſedis Legatus, qui ibidem aderat (non dico qui omnia haec audiverat) reſpondit, me nullo modo eripi poſse, niſi publice confiterer, me injuſte Hildebrand, perſecutum eſſe, Wigbertum ei injuſte ſuppoſuiſſe, et injuſtam perſecutionem in Apoſtol. ſedem et omnem Eccleſiam hactenus exercuiſſe. Tunc cum magna contritione animi proſtratus coepi per Deum, per ipſam conſcientiam orare, ut locus et tempus mihi daretur, ubi in praeſentia omnium Principum, cum innocens eſſem, vellem ex judicio omnium me expurgare, & in quo culpabilem me recognoſcerent, ex conſilio omnium ſanioris ſententiae poenitentiam & ſatisfactionem, quo ordine juberent, quaerere, & in principibus regni de fidelibus noſtris, quoſcunq, obſides vellent, dare. At idem legatus locum et diem mihi abnegavit, dicens; aut tibi totum debere determinari, aut nulla ſpes mihi eſset evadendi. In tanto tribulationis articulo, cum interrogarem, ſi confiterer omnia, quae imperabantur, an confeſſio mea, ut juſtum eſt, veniam & abſolutionem conſequeretur? Ibi legatus dixit, non eſse juris ſui me abſolvere: Si vellem, inquit, abſolvi, Romam irem ſatisfacere Apoſtolicae Sedi. Sic deſolatum & ſpoliatum (nam & caſtella & patrimonia, & quicquid in regno conquiſieram, eadem vi et arte ſua extorrſerant a me) in eadem villa reliquerunt me. In qua cum aliquo tempore commoratus eſſem, & filius meus ex eodem fraudis ſuae conſilio demandaſſet, ut ibidem eum expectarem, ſuperveniens quorundam fidelium meorum legatio praemonuit, ut ſiquidem admonitum ibidem remanerem, fore aut in perpetuam raperer captivitatem, aut in eodem decollarer. Quo nuncio ſatis tunc vitae meae diffiſus, illico aufugiens, fugiendo Coloniam veni, & ibi aliquot diebus commoratus, poſtea**See here, p. 311, 312, 313, &c. Leodium veni, in quibus locis fideles viros & in fide regni conſtantes ſemper inveni. Horum caeterorumque regni fidelium conſilio uſus, vobis fiducialius & honeſtius habeo deplorare has omnes meas miſerias. Fiducialius quidem propter mutua conſanguinitatis & antiquae amicitiae debitum: honeſtius autem propter tanti regni nomen glorioſum. Vos igitur per fidem, per amicitiam rogo, in tantis tribulationibus meis ac injuriis propinquo & amico conſulatis. Quae fidei & amicitiae vincula etſi inter nos non eſſent, Veſtra tamen et omnium regum terrae intereſſet, injuriam et contemptum meum vindicare, et tam nefariae proditionis et malitiae exemplum de ſuperficie terrae extirpare.

Theſe Letters prevailed nothing at all with theſe obſtinate reſolved Traytors, who preſumed all to be juſt, righteous which their holy Father the Pope approved, and inſtigated them to by his Bulls and Legates, who affirmed,**Aventinus Annal. Boiorum, l. 6. p. 485. In ſcrinio ſacro Pontificis Romani Epiſcopi omnia jura contineri, juſta omnium condita eſse; Pope Paſchal determining, neceſſe eſſe cuique Chriſtiano in Romani Pontificis leges jurare; Quiſquis poſt hac ejus decret is non ſteterit, ex albo Chriſtianorum eradit: How barbarouſly, yea antichriſtianly this Pope and German Biſhops his Confederates dealt with this good Emperor,**Chron Slavorum, Lib. 1. cap. 32, 33. p. 27, 28, 29. Alberti Krantzii, Saxoniae, l. 5. c. 17, 18 19, 20, 21, &c. Annales Arnoldi Abbatis Lubecenſis. Paſchalis Papa renovat Anathemata in Caeſarem. Caeſar exauctoratur. Poſtulantur inſignia Imperii, Crimina Objecta. Hermoldus and Krantzius thus further relate.

Igitur ubi firmatus eſt Paſchalis in ſede, praecepit excommunicari Imperatorem ab univerſis Epiſcopis et Catholicae Eccleſiae cultoribus, et eo uſque ſententia hic invaluit, ut collecta Generali Curia, Principes Henrico Diadema tollendum, et ad filium ejus aequivocum tranſferendum decernerent. Erat autem idem jamdudum ex pertitione Patris deſignatus in Principem. Miſſi ergo a Principibus venerunt ad Regem, qui tunc forte conſiſtebat in corte regia Hilgelſheim, Moguntinus, Colonienſis, Wormatierſis, & pertulerunt ad eum mandatum ex ore Principum, dicentes; Fac nobis reddi coronam, annulum et purpuram, caeteraque ad inveſtituram Imperialem pertinentia, filio ejus deferenda. Illo percunctante dejectionis ſuae culpam, reſponderunt dicentes; Quid quaeris ea, quae optime noſti? Meminiſti qualiter univerſa Eccleſia tui cauſa maximo ſchiſmatis errore multis jam annis laboraverit, qualiter Epiſcopatus, Abbarias, praeterea omnia Eccleſiae regimina feciſti venalia, nec fuit in conſtituendis Epiſcopis ulla legitimae Electionis facultas, ſed ſola pecuniae ratio. Pro his & aliis cauſis ſanxit authoritas Apoſtolica, favitque Principum p. 326unanimitas, Te non ſolum regno, verum etiam Eccleſiaſtica communione privandum.Purgatio, cum juſtiſſima petitione. Quo contra Rex ait, Dicitis quia Spirituales dignitates precio vendiderimus; Veſtra quidem poteſtas eſt, tale nobis crimen impingere. Die ergo, O Moguntine, dic adjuratus per nomen aeterni Dei, quid exegimus, aut recegimus, quando te Moguntiae praefecimus? Tu quoque Colonienſis, per ſidem te conteſtamur, quid nobis dediſti pro ſede, cui noſtra munificentia praeſides? Illis fatentibus nihil pecuniae hujus rei gratia aut oblatum aut erceptum, Rex ait, Gloria Deo in excelſis, quia vel in hac parte fideles inventi ſumus. Certe dignitates eae duae praeſtantiſſimae ſunt, & magnum quaelium Camerae noſtrae referre poterant. Porro Dominus Wormatienſis, qualis a nobis ſuſceptus, ad quid promotus, **Piſi.ſcilicet pietate, vel quaeſtu erga ipſum uſi fuerimus, nec vos nec ipſum latet. Condignam ergo beneficiis noſtris rependitis gratiam? Nolite quaeſo, effici participes corum, qui levaverunt manus adverſus Dominum et Regem ſuum, et temeraverunt fidem, et juramentorum Sacramenta. Ecce jam defecimus, parumque nobis **vitaeviae reſtat, ſenio & labore confectis: ſuſtinete modicum, & nolite gloriam noſtram confuſione terminare. Si autem nobis cedendum omnino eſſe dicitis, & manet ſixa ſententia, praeſigantur induciae, ſtatuatur dies placiti, ſi Curia adjudicaverit, filio noſtro Coronam manibus propriis reſignabimus. Generalem itaque Cur…ae audientiam expetimus.Indigna Epiſcoporum pervicacia. Illis e contrario **Pathetica Caeſaris Orationitentibus, & dicentibus, Se negotium pro quo miſſi fuerant, fortiter expleturos, Rex parumper avulſus ab eis, fidelium ſuorum participavit conſilio. Videnſque quia Legati veniſſent ſtipati malitia, & non eſſet locus reſiſtendi, fecit ſibi regiam exhiberi praeparaturam, qua indutus, & in ſedem receptus, legatos alloquitur dicens; Haec quidem Imperialis honoris inſignia mihi preſtitit aeterni Regis pietas, et Principum regni electio concors. Potens autem eſt Deus, qui me ad hoc culmen ſua dignatione provexit, mihi conſervare quod conceſſerit, manuſ que veſtras a coepto opere cohibere. Divino enim praeſidio nos enixius inniti oportet, omni ſcilicet militia & armis deſtitutos. Hactenus quidem externis bellis impliciti, ſemper in cuſtodiae noſtrae diligentia conſtitumus, omnes impugnationum jacturas, propitia divinitate, partim conſilio, partim virtute praelii evincentes. Hoc autem inteſtinum malum ſicut nec ſuſpectum habuimus, ita nec praecavimus. Quis enim in Orbe Chriſtiano tantum nefas conſurgere crederet, ut jurata Principi Sacramenta fidelitatis irritentur, ſuſcitetur filius adverſus patrem, poſtremo nulla beneficiis gratia, honeſtati reverentia exhibeatur? Certe majeſtas Imperatoria eam etiam erga hoſtes honeſtatis diſciplinam ſervare conſuevit, ut proſcribendis ſive damnandis, vocationum ſive judiciarium remedia non negaverit, ante praemuniens quam feriens, prius invitans per gratiam,Nota: quam damnans per ſententiam. At nobis contra fas, vocationes et audientia negantur. Ideoque praefocamur, ne audiamur. Quis tantam mentis alienationem a fidiſſimis amicis, maxime vero a Pontificibus crederet? Dominum ergo factorem Orbis vobis proponimus, ut ipſius terror vos coherceat, quos pietas non revocat. Quod ſi nec Deum nec honeſtatem veſtram reveremini, ecce praeſentes ſumus, violentiam explodere non poſſumus, neceſſarium eſt vim ſuſtinere, cui refragari locus non eſt. Coeperunt ergo Pontifices haeſitare quid agerent: Magnarum enim rerum ingreſſus ſemper ſunt difficiles. Tandem Moguntinus allocutus eſt ſocios, dicens; Quouſque trepidamus,Tragicus, conatus. O Socii? Nonne Officii noſtri eſt Regem conſecrare, coſecratum inveſtire? Quod ergo Principum decreto impendere licet, eorundem authoritate tollere non licet? Quem meritum inveſtivimus, immeritum quare non diveſtiamus? (Brave Pontifical doctrine!) Statimque accepto conamine, Regem aggreſsi ſunt, p. 327eique coronam de capite abripuerunt. Deinde ſubſatum de ſede, purpura, caeteriſ que quae ad ſacram**The Emperor muſt not grant Inveſtitures of B…ſhopricks; yet theſe Biſhops mt…ſ diveſt him of his Imp…rial Inveſt…tures, and Robes. inveſtituram pertinent, funditas eruerunt. Tunc Rex con…uſione circundatus, … judicet, quia inique agitis contra …. I go quidem … peccata adoleſcentiae meae, recipiens a Domino ſtateram aequi ponder…s, … & conſuſionem, quantam nemo regum, qui ante me fuerunt, ſuſtinuiſſe dinoſcitur. Non vos tamen ideo immunes a peccatis, qui levaſtis manus adverſus Dominum veſtrum, et praevaricati eſtis jusjurandum quod juraſtis. Videat Dominus, Caeſaris exauctorati in adverſarios dira.et ulciſcatur in vos, Deus, inquam, ultionum Dominus. Non conſurgatis, neque creſcatis, neque proſperetur honor veſter, ſitque protio veſtra cum co qui tradidit Chriſtum Dominum. At illi obturantes, aures ſuas, perrexerunt ad filium, deſerentes ei Imperialia, firmanteſque eum in regnum. Surrexit ergo Filius adverſus Patrem, et expulit eum a regno: ille fugiens a facie ſilii ſui, pervented Ducatum, qui d…citur Linthburg, pergens & accelerans, ut evaderet manus qua rentium animam ipſius. Erat autem in regione illa Princeps nobilis, quem Caeſar, adhuc ſui Compos, ducatu de Linthburg deſtituerat, & alii dederat. Accidit ergo, utidem Princeps ſorte venationi deditus, eſſet prope viam cum Caeſar tranſiret, comitatus viris novem, animadvertitque quia fugerat a facie filii ſui. Jam enim aliquid auditum fuerat. Sedenſque in equo, aſſumptis militibus inſecutus eſt regem velocius. Quem videns Caeſar, & reputans hoſtem, Benevolentia in hoſte.coepit metuere de vita, & exclamans voce magna coepit poſtulare veniam. At ille: Male, inquit, Domine, erga me meruiſtis, qui ſupplicanu quondam omnem negaſtis gratiam, & abſtuliſtis nulu ducatum meum. Hoc eſt, ait Caeſar, quod nunc luo, quia filius meus ſurrexit contra me, & depulſus ſum ab omni honore meo: Videns ergo Princeps ille regem deſolatum miſeratione commotus, ait ad eum. Licet quidem poteſtate veſtra in me abuſus fueritis, Deus …, quia magna ſuper vos poenitudine movear. Impietas enim maxima adverſum vos commiſſa eſt, ab eis maxime apud quos pius et beneficus ſemper extitiſtis, Quid ergo vobis videtur, eſ…ne vobis inter Principes aliquis relicuts?

Cumque Caeſar diceret ſe ignorare, eo quod nec dum eſſet tentatum, ille ait, Potens eſt Deus adhuc reſarcire honorem veſtrum, eo quod inique actum ſit adverſus vos. Facite ergo, quod ſuadeo, aſcendite urbem hanc, & habete corporis feſſi curam, mittamuſque ad regiones & Civitates, tentare ſi poſſimus alicubi invenire auxilium, forſitan enim non ex toto defecit Juſtitia a filiis hominum: Nec mora, miſit circumquaque pro militibus, collegitque quaſi octingentos loricatos, aſſumptumque Caeſarem, perduxit in Civitatem magnam Coloniam; Colonienſes vero receperunt eum. Quod cum audiſſet filius, venit cum exercitu grandi et obſedit Coloniam. Cumque obſidio vehementer increſceret, Caeſar timens Civitati, noctu elapſus fugit Leodium: Et convenerunt illic ad eum omnes viri conſtantes, & quorum corda miſeratio tetigerat. Perſpectoque auxiliatorum numero, dimicare ſtatuit. Quem cum ſilius perſequeretur in manu gravi, Ille egreſſus eſt in occurſum ejus ad aquas Moſanas, Rogavitque Principes, & omne robur exercitus ſui, dicens, Si fortiſſimus Deus nos hodie adjuverit in Praelio, factique fuerimus in conflictu ſuperiores, ſervate mihi filium meum, & nolite interficere eum. Commiſſum eſt ergo Praelium, & praevalens Pater fugavit filium trans Pontem, multique illic occiſi gladio, plures aquis praefocati ſunt. Rurſus inſtauratum eſt praelium, & Caeſar ſenior victus, concluſus, comprehenſus eſt. Quantas autem contumelias, quanta opprobria vir iſte magnificus in illis diebus pertulerit, ſicut relatu difficile, ita auditu lamentabile eſt. Inſultabant ei amici, illudebant illi nihilominus inimici. Denique, ut aiunt, pauperculus quidam, ſed literatus, coram omnibus adorſus eſt eum, dicens; Inveterate dierum malorum, nunc venerunt peccata tua quae prius operaberis; judicans judicia injuſta, opprimens juſtum, & dimittens noxium.**In imitation of King David, 2 Sam. 16, 5. to 14.2 Sam 16:5–14 Cui cum aſtantes iraſcerentur viri ſcilicet ſenſati; Caeſar compeſcuit eos dicens, Nolite quaeſo, iraſci in eum. Ecce filius meus, qui egreſſus eſt de utero meo quaerat animam meam, quanto magis alienus: ſinite eum ut maledicat quia voluntas Dei eſt. Erat autem illic Epiſcopus Spirenſis Caeſari quondam dilectiſſimus, nam & templum ingens Dei genetrici apud Spiram conſtruxerat. Praeterea Civitatem & Epiſcopum decenter promoverat. Dixit ergo Caeſar ad amicum ſuum Epiſcopum de Spira; Ecce deſtitutus regno, decidi a ſpe, nihilque mihi melius eſt quam renunciare militiae! Da ergo mihi Praebendam apud p. 328Spiram, ut ſim famulus Dominae meae Dei genitricis, cui devotus ſemper exſtiti; Novi enim literas, & poſſum adhuc ſubſervire choro. Ad quem ille; Per matrem, inquit Domini, non faciam tibi quod petis. Tunc Caeſar ſuſpirans & illachrymans ad circumſtantes ait,**In Job 19. 21, 22.Job 19:21Job 19:22 Miſeremini mei, miſeremini mei vos ſaltem amici mei, quia manus Domini titegit me. Mortuus eſt autem eo tempore Leodii, ſtetitque corpus ejus inhumatum in Capella quadam deſerta quinque annis. Tanta enim ſevertitate Dominus Papa, et caeteri adverſarii ejus in ipſum ulti ſunt, ut mortuum vel humari non ſinerent. **Saxoniae, l. 5. c. 24.Krantzius, and others adde, Ca…aber ejus jam Chriſtianae ſepulturae traditum in monaſterio, jubetur extrahi, et in locum poni non conſecratum; ubi poſt quinque annos reconciliatum, Spiram perducitur. Mirum et incomparabile rerum humanarum ſpectaculum et exemplum non vulgar, in quo contemplari poſſint ima at que ſumma. O Magna Dei judicia quae completa ſunt in tam praepotenti viro! ſperandum autem quod caminus ille tribulationis decoxerit in eo ſcoriam, tulerit rubiginem:**1 Cor. 11. 32.1 Cor 11:32 quoties enim in praeſenti judicamur, a Domino corripimur, ut non cum hoc mundo damnemur. Fuit autem Eccleſiis admodum bonus, his videlicet quas ſibi fideles perſenſit. Porro Romanum Antiſtitem Gregorium & caeteros inſidiatores honoris ſui ſicut infeſtos habuit, ita etiam infeſtare ſtuduit. Impulit eum ad hoc, ut multi dicunt, gravis neceſsitas, Quis enim vel minimam honoris ſui jacturam aequanimiter ferat? Legimus autem quia multi peccaverunt, quibus tamen ſubventum eſt poenitentiae remedio. Certe David peccans & poenitens Rex & Propheta permanſit. Rex autem Henricus ad veſtigia Apoſtolorum jacens, orans ac poenitens gratis, peſſundatus eſt, nec invenit tempore gratiae quod ille obtinuit duro legis tempore. Sed diſputaverint de his qui ſcierint vel auſi ſuerint; Vnum hoc ſcire licet, Nota.quia Romana ſedes adhuc hodie luit factum illud; a tempore enim illo quotquot regnant de ſtirpe illa omnibus modis nituntur humiliare Eccleſias, ne reſumant vires conſurgendi adverſus Reges, nec inferre quae intulerunt patribus eorum. Regnavit autem Henricus junior pro Patre ſuo, fuit que Concordia inter Regnum et Sacerdotium, ſed non multo tempore, nam nec ipſe proſperatus eſt in omni vita ſua, irretitus ſimiliter ut Pater ejus a ſede Apoſtolica. De quibus ſuo loco dicendum eſt. A Juſt puniſhment of God for his Wars and Rebellions againſt his Father to gratifie the Pope.

The tranſcendent Tyranny of this Pope towards this pious Emperor, both in his life and after his death, (which was **Anonymus Hiſtoria de vita Hen. 4. Caeſaris: where his Virtues are at large ſet forth and vindicated againſt all his Enemies calumnies.much lamented by all good men,) made Rodolphus Gualther and**Anonymus Hiſtoria de vita Hen. 4. Caeſaris: where his Virtues are at large ſet forth and vindicated againſt all his Enemies calumnies. Balaeus paſſe this further cenſure thereon. Et haec quidem non alicujus barbari tyranni juſſu, non Phalaridis alicujus inſtinctu, ſed ſanctiſſimi Patris conſilio ſi…nt. Gaudete nunc Caligulae, exultate Nerones, & quotquot unquam crudelitatis nomine fuiſtis celebres. Habetis enim qui dum vos longo poſt ſe reliquit spatio, infamia & diri nominis memoria liberat; Romanum videlicet Pontificem, qui in Patris viſcera Filii gladium ſtringi praecepit. Sic Regem honorabat, 1 Petri 2. Sic Dei inſtitutis obedivit Romanorum 13. ſuperbiſſimus Antichriſtus. But now obſerve the ſignal Judgement of God upon this Treacherous Pope, who inſtigated this new Emperor moſt undutifully to impriſon and depoſe his own Father, whom he kept 5. years from Chriſtian burial. This Pope, Anno 1106. by another Synod at Guardaſtal, making Decrees againſt Biſhops homages to the Emperor and other Princes for their Temporalties, againſt receiving Inveſtitures from them, and refuſing to conſecrate thoſe Biſhops who received Inveſtitures from this Emperor; (the chief ground of the quarrel againſt Henry the 4th. his Father) He therewith exaſperated, upon this affront,**Platina, St…lla, Balaeus. Barnes in Paſchale 2. impriſons his ghoſtly Father in Rome it ſelf. Ab eodem Imp. poſt pedum oſcula capitur, et in Carcerem traditur; nec inde educitur, donec omnes confirmaret, inveſtiendi jus Carolo magno datum, diplomate reſtitueret, atque ipſum Imperatorem confirmaret. Dum in Cathedra (inquit Maſſaeus) poſt Miſſam ſe contineret Pontifex, ecce Milites clamantes, Reddite quae ſunt Caeſaris Caeſari: tam ipſum quam totum Clerum invaſerunt, et abduxerunt, exuerunt que veſtibus adeo nudos, ut ne femoralia reliquerint eis, at que ita ſpoliatos apud montem Soractim p. 329cuſtodiae manciparunt. Videres ergo Cardinales funibus in colla miſsis nudos trahi, vinctis poſt terga manibus. So little did this New Emperor or his Souldiers value his Papal or his Cardinals authority, holineſſe, when put in competition with the antient Rights of the Imperial Crown, even in this caſe of Investitures, for defence where of his Father was ſo frequently excommunicated, deprived. I ſhall recite the ſtory more at large out ofaaHermoldus Chron. Slavorum. l. 1. c 60. Hermoldus, bbKrantzii Saxoniae, l. 5. c. 30, 31, 32, 33.Krantzi…s, ccAbbas Uſpergenſ. Chron. 1011, 1119.Abbas Uſpergenſis &**Cent. Magd. 12. c. 9. De Synodis, Ba…ns in Paſchali 2. Morney Hiſt. Pap…s p. …. &c. others. King Henry the 4. being dead and thus trampled upon by the Pope, and his Son intangled in Wars in Germany, this Pope thinking he had now obtained a full conqueſt in caſe of Inveſtitures, Synodalibus comitiis non minus dat operam Pontificiam authoritatem augere, quam Henricus Imperium armis; apud Trecas enim congregato Concilio contentionem de dandis Epiſcopatibus reſuſcitat, propter quam Hildebrando cum Henrico inimicitiae interceſſerunt, quae fuerunt maximae cladis occaſio in Germania. Epiſcopos namque non ineuntes ſecum gratiam & obedientiam pollicentes in eo Concilio dejecit, ſubſtituitque alios: Statuitque neminem ex Laicis debere dare Eccleſiaſticas dignitates. Henricus audiens fale Decretum in Synodo promulgatum, Moguntiae Concilium habuit, unde miſit ſuos Legatos ad Pontificem, poſtulaturos ne ſe ex jure ſpoliaret quod olim Carorolo datum eſſet, et ſuis omnibus in imperio ſucceſſoribus. Pontifex inducias petiit ſuper ea quaeſtione, donec Henricus Romam veniret, dicens, Sibi non eſſe integrum in alieno regno de tantis rebus aliquid definire. Henricus 5. rebus in Germania pacatis, Anno Dom. 1111. in Italiam ire decrevit, ingredituriter. In Italiam cum veniſſet, intellexit Paſchali Pontifici ſuum adventum eſſe ingratum, eumque in ſe gerere hoſtilem animum quod pro ſuo arbitrio Eccleſias & Epiſcopatus demandaſſet iis qui ſibi placuiſſent. Rex ergo Henricus Sutrium ſubſiſtit, nec putavit propius accedere ad Pontificem ſibi tutum eſſe, & miſſis legatis, tuta fide, ut liceat Romam adire poſtulat. Pontifex dat Regi poteſtatem tuto veniendi Romam, & teſtatur ſe promptum, cum ad conſecrationem, tum ad omnem honorem Regium augendum, ea tamen lege ut Rex Eccleſiae ſuam libertatem relinquat, in qua tum fuit; & pollicetur, ſe pacato agmine ingreſſurum urbem. His omnibus utrinque per Legatos compoſitis, populo Rom. annuente, Henricus Roman movet, advenienti populus & Clerus fit obviam, Sacerdotalibus infulis, et Sanctorum reliquiis ornati. Leoninam urbem ingreditur, deduciturque in baſilicam Petri, in cujus gradu Paſchali Pontifici pedes deoſculatur. Henricus poſitis in ſtatione ſuis militibus ad dextram Pontificis, Baſilicum ingreditur cum Pontifice; Oratione autem facta, rogavit, ut Paſchalis Epiſcopos confirmaret a ſe inſtitutos; Paſchali recuſante id facere, totus Dies diſceptatione firme abſumptus eſt. Rex videns, ſe pace et jure non poſſe tueri ſuam poteſtatem in inſtituendis Epiſcopis, quam quaſi per manus omnes Imperatores a Carolo Magno, pluſquam per Trecentos Annos acceperant, Milites a ſtatione (dato ſigno) vocat, capitque Pontificem cum Cardinalibus, jubet eos in ſua Caſtra perduci, et cuſtodiri, in munitiſsimo monte S. Sylveſtri, donec concederent Imperatori ſuo proprio jure de inſtituendis Epiſcopis libere uti The Romans thereupon fly to their arms, aſſault the Emperors Army early in the morning, and after an whole dayes fight are vanquiſhed. At laſt the Pope made Peace, and this agreement with the Emperor; which was to be ratified by theſe mutual Oathes, & hoc eſt Juramentum Regis.ddSimeon Dunelmenſis de Geſtis Regum Anglorum, p. 232, 233, 234, 235, 236. Radulphus de Diceto, Abbrev. Chronicor. col. 502. Henricus de Knyghton de Eventibus Angliae, l. 2. c. 7. col. 2372. Abbas Vſpergenſis, Chron. Anno 1111, 1112. Otto Friſingenſis Chron. l. 7. c. 14. Sigonius de Regno Italiae, l. 10. Petrus Diaconus Chron. Caſſinenſe, l. 4. 37, to 45. Aventinus Annal. Boiorum, l. 6. Will. Malmesbur. Hiſt. Angl. lib. 3. c. 40. Sigeberti Chron. Anno 1110, 1111. Chronicon Magnum Belgicum. Dr. Barnes in Paſchale 2. Centur. Magd. 12. c. 9. Ego Henricus Rex liberos dimittam quarta vel quinta feria proxima Dominum Papam & Epiſcopos & Cardinales, & omnes captivos & obſides, qui pro eo, vel cum to captiſunt, ſecuros perduci faciam intra Portas Tranſtiberinae civitatis, nec ulterius capiam aut capi permittam eos qui in fidelitate Dom. Papae Paſchalis permanent, & populo Romano, & Tranſtiberinae, & Inſulae Civitatis pacem & ſecuritatem ſervabo, tam per me quam per meos, in perſonis & in rebus, qui pacem ſervaverunt. Dom. Papam Paſchalem fideliter adjuvabo, ut Papatum quietè & ecurè teneat, Patrimonia & poſſeſſiones Romanae Eccleſiae quae abſtuli, reſtituam, cuncta quae habere debee more anteceſſorum meorum recuperare, & tenere adjuvabo bonafide, & Dom. Papae Paſchali obediam, ſalvo honore Regni, et Imper…i, ſicut Catholici Imperatores, Catholicis Pontificibus Romanis. Haec omnia ſervabo bona fide, ſine fraude & p. 330malo ingenio. Et iſti ſunt Juratores ex parte ipſius Regis, Fridericus Colonienſis Archiep. Gebehardus Epiſcopus Tridentinus, Burchardus Monaſterienſis Epiſcopus, Bruno Spirenſis Epiſcopus, Albertus Cancellarius, Comes Herimannus, Fredericus Comes Palatinus, Berengarius Comes, Fredericus Comes, Bonifacius Marcio, Albertus Comes de Bandriaco, Godefridus Comes, Warnerius Marchio. This Oath the Emperor refuſed to take at his Coronation, as new and unreaſonable, dicens, **Hermoldus Chron. Sclavorum, l. 1. c. 40.Imperatorem nemini jurare debet, cum juramentorum Sacramenta ab omnibus ſunt ſibi exhibenda: requiring the Pope to ratifie all the antient Rights belonging to the Emperor; whereupon they came to this ſecond Agreement ratified by the Popes Charter, and his and the Cardinals Oaths and Subſcriptions.

Dominus Papa Paſchalis ſecundus concedet Domino Regi Henrico et Regno ejus, et privilegio ſuo ſub anathemate confirmabit et corroborabit, Epiſcopo vel Abbate libere electo ſine Symonia aſſenſu Regis, quod Dom. Rex eum cum anulo et virga inveſtiat. Epiſcopus autem vel Abbas a Rege inveſtitus libere accipiat conſecrationem ab Epiſcopo ad quem pertinuerit. Si quis vero a Clero et populo eligatur, niſi a Rege inveſtiatur, a nemine conſecretur; et Archiepiſcopi et Epiſcopi libertatem habeant conſecrandi a Rege inveſtitos. Super his etiam Dominus Papa Paſchalis non inquietabit Regem Henricum, nec ejus Regnum et Imperium. (A neceſſary Clauſe, ſince he and his Predeceſſors had ſo much diſturbed them during his Fathers reign, and armed him againſt him.) Hoc Sacramentum eſt ex parte Papae.

Dominus Papa Paſchalis non inquietabit Dominum Regem Henricum,Nota. nec ejus Imperium vel regnum de inveſtitura Epiſcopatuum, vel Abbatiarum, neque de injuria ſibi illata et ſuis, neque aliquod malum reddet ſibi vel alicui perſonae pro hac cauſa, et penitus in perſonam Regis Henrici nunquam Anathema ponet, nec remanebit in Domino Papa, quin coronet eum ſicut in ordine continetur, et regnum et imperium officii ſui auxilio eum tenere adjuvabit pro poſſe ſuo, et hoc adimplebit Dominus Papa ſine fraude et malo ingenio. Haec ſunt nomina illorum Epiſcoporum et Cardinalium qui praecepto Domini Papae Paſchalis ſecundi Privilegium et Amicitiam Sacramento confirmaverunt Domino Imperatori Henrico. Petrus Portuenſis Epiſcopus, Centius Sabinenſis Epiſcopus, Rodbertus Cardinalis Sancti Euſebii, Bonifacius Cardinalis Sancti Marci, Anaſtatius Cardinalis Sancti Clementis, Gregorius Cardinalis Sancti Chriſogoni, Johannes Cardinalis Sanctae Potentianae, Riſus Cardinalis Sanctorum Apoſtolorum Petri & Pauli. Item Gregorius Sancti Laurentii, Reinerus Cardinalis Sanctorum Marcellini & Petri, Vitalis Cardinalis Sanctae Balbinae, Duizo Cardinalis Sancti Martini, Teobaldus Cardinalis Sancti Johannis & Pauli, Johannes Diaconus Sanctae Mariae in Schola Graeca.

Iſtud eſt Privilegium Domini Papae quod fecit Imperatori de Inveſtituris Epiſcopatuum.

Paſchalis Epiſcopus Servus ſervorum Dei, Chariſſimo in Chriſto filio Henrico Glorioſo Teutonicorum Regi, & per Dei operis gratiam Romanorum Imperatori Auguſto, ſalutem & Apoſtolicam benedictionem; Regnum veſtrum Sanctae Romanae Eccleſiae ſingulariter cohaerere diſpoſitio divina conſtituit. Praedeceſſores veſtri probitatis cum prudentiae amplioris gratia Romanae Urbis Coronam & imperium conſecuti ſunt. Ad cujus videlicet Coronae & Imperii dignitatem, tuam quoque perſonam fili Chariſſime Henrice per Sacerdoti noſtri miniſterium Divina Majeſtas provexit. Illam igitur dignitatis Praerogativam quam Praedeceſſores noſtri veſtris Praedeceſſoribus Catholicis Imperatoribus conceſſerunt, et privilegiorum paginis confirmaverunt, nos quoque dilectioni tuae concedimus, et praeſentis privilegii pagina confirmamus, Vt regni tut Epiſcopis vel Abbatibus libere, praeter violentiam et ſymoniam, electis, inveſtituram virgae et anuli conferas; poſt inveſtitutionem vero canonice conſecrationem accipiat ab Epiſcopo ad quem p. 331pertinuerit. Siquis autem a Clero et populo praeter tuum aſſenſum, electus fuerit, niſi a te inveſtiatur, a nemine conſecretur. Sane Epiſcopi vel Archiepiſcopi libertatem habeant a te inveſtitos Epiſcopos vel Abbates Canonice conſecrandi. Praedeceſſores enim veſtri Eccleſias regni ſui tantis regalium ſuorum beneficiis ampliarunt ut regnum ipſorum Epiſcoporum maxime vel Abbatum praeſidiis oporteat communiri, et populares diſſenſiones quae in electionibus ſaepe contingant, regali oporteat Majeſtate compeſci. Quamobrem prudentiae et poteſtativae curae debes ſollicitius imminere ut Romanae Eccleſiae celſitudo, et caeterarum ſalus praeſtante Domino beneficiis et ſervitiis conſervetur. Si qua igitur Eccleſiaſtica vel Secularis perſona hanc noſtrae conceſsionis paginam temerario auſu pervertere temptaverit, anathematis vinculo, niſi reſipuerit innodetur, honoris quoque ac dignitatis ſuae periculum patiatur. Obſervantes autem miſericordia divina cuſtodiat, et perſonam poteſtatemque tuam ad honorem ſuum, et gloriam foeliciter, imperare concedat.

His conventionibus & juramentis inter Dominum Papam & Imperatorem in Paſchali feſtivitate facta eſt Concordia; Deinde Romam Idus Aprilis Imperator venit: quem Papa in Eccleſia Sancti Petri miſſam celebrans, Imperatorem conſecravit, & ei omnibuſque ſuis abſolutionem fecit, & omnem injuriam ſibi factam condonavit.

The Emperor being thus ſolemnly Crowned, and receiving this Charter concerning Inveſtitures, and Oath from the Pope and Cardinals, not long after departed out of Italy with his forces, being conducted by the Pope, Cardinals, Prelates, with all poſſible profeſſions & expreſſions of future loyalty and affection to him. No ſooner were the Emperor and his forces departed out of Italy, but this moſt perfidious ambitious Pope upon this occaſion, ſummoned a Council at Rome on purpoſe to null and abrogate all theſe his Conceſſions and Oath to the Emperor, as made by mere dureſſe, and conſtraint, thus related by the**Simeon Dunelmenſis. Ab-Uſpergenſis, & others, here cited, p. 321. forecited Hiſtorians. Anno Domini 1112: Anno Pontificatus Domini Papae Paſchalis ſecundi 13. Indictione quinta, menſe Martio 15. Calend. Aprilis, Celebratum eſt Romae Concilium Lateranis in baſilica Conſtantiniana, In qua cum Dominus Papa reſediſſet cum Archiepiſcopis, Epiſcopis, & Cardinalibus, & varia multitudine Clericorum & Laicorum, ultima die Concilii facta coram omnibus profeſſione Catholicae fidei, ne quis de fide ipſius dubitaret, dixit, Amplector omnem divinam Scripturam, ſcilicet Veteris ac Novi Teſtamenti, Legem a Moyſe ſcriptam & a Sanctis Prophetis. Amplector 4. Evangelia, 7. Canonicas Epiſtolas, Epiſtolas glorioſi Doctoris beati Pauli Apoſtoli, ſanctos Canones Apoſtolorum 4. Concilia Univerſalia ſicut 4. Evangelia, Nicenum, Epheſinum, Conſtantinopolitanum, Chalcedonenſe, Antiochenum Concilium, & Decreta Sanctorum Patrum**The former part of this Confeſſion was but to colour and uſher in this later, repugnant to it. Romanorum Pontificum, & praecipue Decreta Domini mei Gregorii 7. et beatae memoriae Papae Vrbani: quae ipſi laudaverunt laudo; quae ipſi tenuerunt teneo; quae confirmaverunt confirmo; quae damnaverunt damno; quae repulerunt repello; quae interdixerunt interdico; quae prohibuerunt prohibeo, in omnibus et per omnia, et in his ſemper perſeverabo. Quibus expletis, Surrexit pro omnibus Gerardus Engoliſmenſis Epiſcopus, Legatus in Aquitania, & communi aſſenſu Domini Papae Paſch. & totius Concilii coram omnibus legi… hanc Scripturam. Privilegium illud, quod non eſt privilegium, ſed vere debet pravilegium dici, pro liberatione Captivorum, et Eccleſiae, a Domino Paſchali Papa per violentiam Regis Henrici extortum, nos omnes in hoc Sancto Concilio cum Domino Papa congregati, Canonica cenſura et Eccleſiaſtica authoritate judicio **I much doubt it.Sancti Spiritus damnamus, et irritum eſſe judicamus, atque omnino quaſſamus, et ne quid authoritatis et efficacitatis habeat pentius excommunicamus. Et hoc ideo damnatum eſt, quia in eo privilegio continetur, quod Electus a Clero et populo, a nemine conſecretur, niſi prius a Rege inveſtiatur, quod eſt contra Sanctum Spiritum et Canonicam inſtitutionem. (though tatifyed by this and other forecited Popes.)

p. 332Perlecta vero hac Charta, acclamatum eſt ab univerſo Concilio Amen, Amen, Fiat, Fiat. (O the Punick faith, perjury, treachery of this Pope, his Cardinals, and Prelates, thus to repeal what they ſo ſolemnly ratified by their Oathes, Charters, in Gods own preſence but few Moneths before to the Emperor, as his undoubted right!) Archiepiſcopi qui cum ſuis Suffraganeis interfuerunt, hii ſunt, Johannes Patriarcha Veneticus, Senes Capuanus, Laudulfus Beneventanus, Almaphitanus, Regitanus, Hidrontinus, Brundulfinus, Capſanus, Girontinus & Graeci, Roſanus, & Archiepiſcopus Sanctae Severinae; Epiſcopi quoque, Petrus Portuenſis, Leo Hoſtien…s, Cono Praeneſtinus, Gerardus Engoliſinus, Galo Leonenſis, Legatus pro B…turicenſi & Viennenſi Archiepiſcopis, Rogerus Wulturenſis, Gaufridus Senenſis, Rollandus Populienſis, Gregorius Terracinenſis, VVillielmus Trojanus, Gibinus Siracuſanus, Legatus pro omnibus Siculis, & alii fere C. Epiſcopi, & Siguinus & Johannes Tuſculani Epiſcopi cum eſſent Romae illi die Concilio non interfuerunt, quin postea lecta damnatione pravilegii, conſenſerunt, & laudaverunt.

Upon this occaſion there aroſe new Quarrels and conteſts between the Emperor and Pope about Inveſtitures; the Biſhops, and Churches adhering to the Emperor aſſerting, maintaining this his antient Right againſt Pope Paſchal and his perjured Confederates Amongſt others, Waltramus Biſhop of Naumberg writ a particular Treatiſe, De Epiſcoporum Inveſtitura per Imperatores facienda; Which being very rare and pertinent to my Theam, in reſpect of the great controverſies about Inveſtitures then ariſing not only in Germany, but alſo in England between Anſelm and our Kings, I ſhall here inſert.

**Flacii Illyrici Catalog. Teſtium Veritatis, Appendix. p. 54, 55, 56, 57, 58.Leo Conſtantini filius, imperavit annis quinque in regno Graecorum & Romanorum. Poſt quem uxor ejus Hyrene, filia Caiani Avarum, id eſt, Hunnorum Regis, cum filio ſuo Conſtantino imperavit annis decem: verum Conſtantinus matrem ſuam Hyrenen imperio privavit, ſoluſque annis ſex imperavit. Hyrene autem ſuper erepto ſibi imperio, foemineo dolore abuſa, Conſtatinum filium ſuum oculis & imperio privavit, & ſola annis ſex imperavit. **Not Pope Leo.Romani autem, qui ab Imperatore Conſtantinopolitano jam animo deſciverant, propter tardum & infructuoſum illius auxilium contra Tyrannos, accepta occaſionis opportunitate, quia mulier, excaecato Imperatore Conſtantino filio ſuo, imperabat, uno omnium conſenſu Carolo Magno Imperatoris laudes acclamaverunt, eumque per manus Leonis Papae coronaverunt, Caeſarem & Auguſtum appellantes. Igitur ex quo Byzantium Thraciae Civitas, a primo Conſtantino in novam amplificata, & in regiam urbem eſt exaltata, evolutis annis circiter CCCCLXVIII, diviſo a Conſtantinopoli Romano imperio, Carolus Magnus Rex Francorum primus imperavit Romanis annos XIII. Ex tunc a Graecis in Reges …rancorum tranſlata eſt Imperatoria dignitas: & Adrianus Papa, collaudantibus Romanis & plena Synodo Primatum, Archiepiſcoporum, Epiſcoporum, Abbatum, Ducum & Principum acclamatione; Carolo Magno, ejuſque ſucceſſoribus futuris Imp. ſub anathemate conceſſit Patriciatum Romanum: & per ſe vel per nuncios confirmationem in electione, et in conſecratione Romani Pontif conceſsit, et inveſtituras Epiſcoporum eis determinavit, ut non conſecretur Epiſcopus qui per Regem et Imp non introiret pure et integre: exceptis quos Papa Romanus inveſtire et conſecrare debet ex antiquo dono Regum et Imperat. cum aliis quae vocantur Regalia, id eſt a Regibus et Imperatoribus Pontif. Romanis data, in fundis; et redditibus. In hac conceſſione continentur regales Abbatiae, Praepoſiturae. Ex hoc conſtituto, Carolus Magnus, Aiſtulfum, Deſiderium, alioſque Reges & tyrannos, bello, caede & exilio delevit, qui fundos & bona Eccleſiae Romanae, aliarumque Eccleſiarum invaſerant, omnia reddens libertari. Alii Reges et Imperatores, ſucceſſores Caroli Magni, defenſionem Romanae Eccleſiae, et aliarum Eccleſiarum timore Dei et charitate devote proſequuti ſunt, inveſtituras Epiſcoporum facientes, eorum conſecrationibus per ſe & nuncios ſuos aſ…iſtentes, juxta quod Paulus Apoſtolus ait ad **1 Cor. 15, …6.1 Cor 15:6Corinthios: Non quod primum ſpirituale, ſed quod animale, diende spirituale. Magnus etiam Gregorius, Theodorico & Theodeberto, & Brummihildi ſcribit, ut abſque Symonia inveſtituras Epiſcoporum faciant. Hic etiam primus Gregorius non eſt conſecratus, donec Mauritii Imperatoris interfuit aſſenſus. Ioannes Papa inveſtituram Leodicenſis Epiſcopatus, quam Carolus Rex fecerat, Richario Prumienſi Abbati plane confirmat, et invaſionem Hilduvini p. 333per Giſilbertum Comitem de Capremonte ſub anathemate damnat. Papa Leo primo Otthoni, aliique plures Pontifices Romani idem confirmaverunt ſub anathemate Regibus et Imperatoribus. Vnde mirum eſt, imo periculoſum in ſalutem animarum, quod ea quae ſancti anteceſſores ex magna neceſsitate, et patenti ratione ſub anathemate confirmaverunt, atempore Gregorii, qui et Hilteprandus, ſub abſolutione immutantur. Qui a primo Conſtantino, quem Silveſter baptizavit, geſta et decreta revolverit, patenter inveniet, quod per Reges et Imperatores, et devotos Laicos, Romana Eccleſia, aliaeque in orbe terrarum Eccleſiae, in fundis et mobilibus ditatae et exaltatae ſunt, ſibique tutelas et defenſiones contra tyrannos et raptores retinuerunt, ut gladius Regalis et ſtola Petri ſibi invicem ſubveniant, quaſi duo Cherubin converſis vultibus, reſpicientia in Propitiatorium. Romani Pontifices, alii que praſules, de ſundis & rebus per devotos Laicos et Laicas adquiſitis, & a ſeculari poteſtate confirmatis, ſtruxerunt & ornaverunt Eccleſias: et a quibus acceperunt gratiam, non debent inferre contumeliam, et ſi de inveſtituris peccaverunt, exemplo primi**Gregoria. Georgu exhibeantur. Quod Paulus dicit: **2 Tim. 4. ….2 Tim 4Argue, ob…ecra, increpa, in omni patientia & doctrina. Hieronymas in Epiſtolis ſuis dicit, Quadringentos Epi copo… Imperiales literae ad Synodum contraxerunt. In hoc virtus Imperialis egit, quod excommunicatio Pontificis agere non potuit, ut ſine captione, ſine damnatione, ſine contumelia, tot Epiſcopi ierunt & redierunt. Nota.Excommunicatio enim quanto inteligetur & timetur, tanto cavendo vitatur: & punitio corporalis in vita, vel in membris, & rebus vel in ſundis, plures reſipiſcere facit ex juſticia regali. Domino autem Pontifici ſummopere cavendum eſt ex medulla Scripturarum, ne quando liget in terris, quae Deus ſolvent in coelis: & quando ſolvit in terris, Deus liget in coelis. Hoc evenit ex illa gloria praelationis, nimiiſ que motibus animorum, quando ſuccedentes Pontifices praecedentium Pontificum decreta & excommunicationes immutant & ſolvunt. Unde cum Dominus Jeſus, ipſa veritas, dicat: **John 28. 29.Si male loquutus ſu…n, teſtimonium perhibe de malo: mirum eſt, & periculoſum in Chriſti puſillos, quod antiqua constituta ſub anathemate confirmata, novis immutationibus ſolvunt, & inde nolunt reprehendi, objicientes, Romana judicia non ſunt retractanda. Si Romana judicia non ſunt retractanda, non videtur puſillis Chriſti canonicum & ſalubre, ut a tempore Gregorii (qui & Hildeprandus) ea ſolvantur, quae ſub anathemate conſirmaverunt …, Leo, Adrianus, primus Gregorius, Leo, Benedictus, erga Reges et Imperatores, de inveſtiendis Epiſcopis per illos: a quibus, et etiam a devotis Laicis & foeminis, fundi & alia mobilia, Eccleſiis omni in orbe terrarum provenerunt, ſibique tutelas et defenſiones rerum Eccleſiaſticarum retinuerunt contra tyrannos et raptores. Si in ſucceſſione quiſque ſolvit, quod praedeceſſio ſub anathemate confirmavit: ecce oritur confuſio puſillis Chriſti, cui parti potius aſſentiendum ſit, antiquae an novae. Pars antiqua in paupertate mediocri & honeſta arguit, obſecravit in patientia & doctrina, & parcendo juſtitiae majores & inferiores perſonas ad correctionem adduxit. Nova autem pars ex votis fidelium inſoleſcens, ſub ſpecie religionis omnia trahit ad ſe manibus expanſis, cum Dominus dicat, **Mat. 22. 2….Matt 22:2Reddite Caeſari, quae ſunt Caeſaris, & Deo quae ſunt Dei; Gregorius, Auguſtinus, Ambroſius teſtantur, ea quae ſunt data Eccleſiis a Seculari poteſtate, et confirmata, potius a ſeculari poteſtate retinenda. Legitur etiam de Epiſcopis Hiſpaniae,Nota Scotiae, Angliae, Vngariae, quomodo ex antiqua inſtitutione, uſque ad modernam novitatem, per Reges introirent cum pace temporalium pure et integre. Qui pacifice ſollicitus eſt, revolvat vitas patrum, & hiſtorias legat, & intelligat. Sed Epiſcopatus qui ſub Romano degunt imperio, majoribus fundis, & amplioribus vigent juſticiis; & ideo propter majus ſcandalum, à stola Petri diſcretius tractandi ſunt, quia non omnes ſunt Petrus, qui tenent ſedem Petri. Sic **Mat. 23. 2.Matt 23:2Scribae & Phariſaei, qui ſederunt ſuper cathedram Moyſi, non omnes fuerunt Moyſes. Elatio enim ex praelatione, et indiſcretio ex correctione, pariunt ſcandalum in confuſionem: & fit manifeſte illud, quod Dominus in Evangelio dicit: **Mat. 23. 15.Matt 23:15Vos Scribae & Phariſaei circuitis mare & aridam, ut faciatis unum proſelytum; & cum inveniretis, facitis filium Gehennae, duplo quam vos. p. 334Longe etiam ante decretum Adriani Papae, ejuſque ſucceſſorum, Reges qui non erant uncti, et Majores domus, inveſtituras Epiſcoporum fecerunt: ſcilicet Dagobertus, Sigibertus, Theodoricus, Hilaricus, Pipinus filius Beggae Major Domus, Theodebertus. Ab his inthronizati ſunt Remaclus. Amandus, Audomarus, Autpertus, Eligius, Lampertus, aliſque ſanctiſsim praeſules; cum Reges iſti in moribus ſuis ſatis fuerint notabiles, et ſolo nomine Regum per majores domus vivebant. Poſtquam autem Romani, ingruentibus vicinis & gravibus bellis, deſciverunt a Graecis Imperatoribus, ex cauſis ſupradictis, Papa Stephanus ob infeſtinationem Longobardorum venit Pariſios, & aſſenſu Romanorum & Francorum in Regem & Imperatorem unxit Pipinum, filium Caroli Martelli, nati ex Alpaide: proter quam ex pellicatu increpatam, Pontifex Lampertus martyr factus eſt. Unxit etiam idem Pontifex Stephanus filios ejuſdem Pipini, Carolum qui agnominatus eſt Magnus, & Carolomannum frarrem ejus, confirmans ſtirpem illorum in Regia & in Imperatoria dignitate. Ibi de Inveſtiendis Epiſcopis per Reges, antiquam conſuetudinem confirmavit: Ex horum collectione pure et integre ſervanda eſt antiqua conſtitutio, ne puſilli Chriſti ſcandalizentur. Nil enim refert, ſive verbo, ſive praecepto, ſiue baculo, ſive alia re quam in manu tenuerit, inveſtiat aut inthronizet Rex et Imperator Epiſcopum: qui die conſecrationis veniens, annulum et baculum ponit ſuper altare, et in curam paſtoralem **Signa.ſingula ſuſcipit a ſtola et ab aucthoritate ſancti Petri. Sed congruum magis eſt, per baculum, qui eſt duplex, id eſt temporalis et ſpiritualis. Operatius enim in ſeminandis ſpiritualibus dignus eſt mercede ſua, **In 1 Cor. 9. 11.1 Cor 9:11non accipiendis temporalibus, juxta quod Paulus ait: **In 1 Cor. 9. 11.1 Cor 9:11Si spiritualia vobis ſeminamus, non eſt magnum ſi carnalia, id eſt temporalia a vobis metamus. Praecedens inveſtitura per Regem in fundis et rebus Eccleſiae contra tyrannos et raptores, quieta et pacifica reddit omnia. Sequitur autem Conſecratio, ut bannus Epiſcopalis banno Regali conveniens, in communem ſalutem operetur: et ſi Epiſcopis faciendum eſt regibus hominium, et ſacramentum de regalibus, apertius eſt ante conſecrationem, cum Paulus Apoſtolus dicat:**Rom. 14. 5.Rom 14:5 Vnuſquiſque in ſuo ſenſu abundet. Omnia divina & Eccleſiaſtica per magiſtros Eccleſiarum ad pacem & quietem puſillorum Chriſti tendere debent. Legitur etiam in libris Regum et Machabaeorum, quod a regibus Iudaeis et gentilibus ſacerdotes inveſtituras acceperunt, etiam in Iudaiſmo. A Petro uſque ad Silveſtrum, qui Conſtantinum baptizavit, Imperatores Romani erant Gentiles, & Chriſtianorum perſecutores: & in fundis & rebus Eccleſiaſticis pauperes erant Eccleſiae: & a timoratis Christianis, qui tunc pauci erant, Romae & alibi conſtituebantur Epiſcopi. Postquam autem a Silveſtro per Chriſtianos Reges & Imperatores dotatae, ditatae & exaltatae ſunt Eccleſiae in fundis, & aliismobilibus: & Imperatores tatum …nteloneis, monetis, villicis & ſcabinis, comitatibus, advocatiis, Synodalibus bannis per Reges delegata ſunt Epiſcopis: congruum fuit et conſequens, ut Rex qui eſt unus in populo, et caput populi, inveſtiat, et inthronizet epiſcopum, et contra irruptionem hoſtium ſciat cui civitatem ſuam credat, cum jus ſuum in donum illorum tranſtulerit. Primus Gregorius conqueritur dolendo, de quodam Epiſcopo, qui adeo pauper erat, ut de Epiſcopatu ſuo contra frigus hyemalem veſtem habere non poſſet. A taali Epiſcopo, forſitan ſancto, non erat Regi neceſſarium exigere hominium, ſacramentum, obſides. Ex hoc, prout ſunt conſuetudines in regnis per orbem terrarum, de Epiſcopis inveſtiendis ſervanda ſunt antiqua jura. Sicut enim primus Gregorius dicit: Si voluiſſem, inquit, hodie Gens Longobardorum nec Regem nec Duces haberet: & quia Dominum timui, in alicujus ſanguinem me miſcere nolui. Ita ſucceſſores ipſius Gregorii cavere debent ſcandalum, ne contriſtent noviter Reges in ſuis antiquis juribus, per quorum anteceſſores caput et membra exaltata p. 335et confirmata ſunt: ſed juxta Paulum a Pontifice Romano et Regibus omnia fiant in charitate et humilitate, remotis ſuperbia et contentione. Quapropter apud Pontifices & Reges fiant Eccleſiaſtica pure et integre, quia Dominus JESUS dicit: aaMat. 6. 22, 2….Matt 6:22Matt 6:2Si oculus tuus fuerit ſimplex, totum corpus tuum lucerna erit: id eſt, ſi intentio bona eſt, et opus bonum eſt. Si Romani Pontifices intendunt Regibus auferre antiqua jura de inveſtiendis Epiſcopis, timent, dubitant, dolent puſilli Chriſti. Reges ſi in Epiſcoporum inveſtituris exceſſerint, poſſunt a timoratis viris et Pontifice Romano argui, et ad rectam correctionis lineam reduci. Si autem in promotione et conſecratione Epiſcoporum Pontifex Romanus exorbitaverit, et ſub verbo ſummae praelationis ad voluntatem ſuam egerit, non vult ut reprehendatur, cum Dominus Ieſus ſe reprehendi conceſſerit, dicens,bbJohan. 18. 23. Si male locutus ſum, teſtimonimonium perhibe de malo. Iſti autem, Summus (in quiunt) Pontifex anemine judicetur. Et ſi ab illa ſua aucthoritate ſub ſpecie religionis introducuntur perſonae contra oculos Dei, ecce periculum et in capite et in membris: id eſt, qui ſcienter operantur, et ſcienter cooperantur. Unde Dominus JESUS hypocriſin, et avaritiam, & cupiditatem ſacerdotum in Evangeliis ſuper omnia arguit, vocans illos ſepulchra dealbata: et peccatum mulieris adulterae miſericorditer ſuſcipit: & tria genera eunuchorum humanè definit, ccMat. 13. 27. Mat. 17. 24, 25. 26. c. 22. 17, 18Matt 13:27Matt 17:24Matt 17:25Matt 17:26pro ſe & pro Petro tributum ſolvit, Regibus jubet debita reddi. ddRom. 13. 1 Pet. 2. 13. 14.Rom 131 Pet 2:131 Pet 2:14Petrus, Paulus, aliique in orbe terrarum viri ſanctiſſimi concedunt in ſententiam Domini JESU, qui omnibus dixit, eeMat. 5. 9.Matt 5:9Beati pacifici, quoniam regnum Dei poſsidebunt. Sunt autem Pacifici, qui ex contentione, arrogantia, cupiditate, ex nimiis motibus animorum, non moventur, non inveniunt commutationes contra antiqua jura propter pacem conſtituta, maxime propter poteſtates ſuperiores, in quorum paceff1 Tim. 2. 2, 3.1 Tim 2:21 Tim 2:3 juxta Paulum) tranquillam vitam agere debemus. Notandum eſt autem, Pontificibus Romanis et corum civibus, quando orta fuerat diviſio in electione Pontificum, et in communione civium, non eſt par reſtituta niſi per Graecos Imperatores, quandiu Imperium ibi fuit: et per Francos Imp. ex quo Imperium Romanorum datum eſt eis. Et quidam Graeci Imperatores Chriſtiani, quoſdam Romanos Pontifices viros ſanctiſſimos, uſ que ad exilium & mortem immiſericorditer tractaverunt: ſicut legitur de Agapeto, & de Joanne: Imperatores autem ex Francis, honeſtè & piè deduxerunt, ſicut legitur de Stephano, et de Leone excaecato. De diviſione cleri et populi in electione Romani Pontificis, comprehenſa per Honorium Auguſtum, ex Graecis ita legitur: Bonifacius xl. Romanae praeſedit Eccleſiae. Contra hunc Bonifacium ordinato Eulalio, et per hoc diſſidente Eccleſia, ambo juſſu Honorii Auguſti, urbe egrediuntur, et ſic reprobato Eulalio, juſſu Auguſti, Bonifacius, quia prior ordinatus fuerat, ſedi Apoſtolicae reſtituitur. De diviſione Romanorum civium in electione Pontificum per Imperatores ex Francis adnihilata, ita legitur: Otto primus Ioannem, quem Adalbertus Papam conſtituerat, iudicio Canonico deponi fecit, et Leonem ordinari fecit; et iſte Ioannes ſe cum uxore cujuſdam oblectans, a diabolo percuſſus eſt, ac ſine viatico mortuus. Poſt reditum Ottonis, Romani ex ambitione quendam Benedictum ſuperpoſuerunt. Imperator rediens, obſeſſa Roma, Romanos caede et fame adeo afflixit, ut Leonem Papam ſe recepturos promitterent, et jurarent: Benedictus rejectus non ſolum Papatu, ſed etiam ſacerdotio, a Leone exordinatur. Idem Benedictus Simoniace Papatu Romano invaſo, cum eſſet rudis p. 336literarum, alterum ad vices Eccleſiaſtici officii exequendas, ſecum Papam conſecrari fecit. Quod cum multis non placeret, tertius ſuperducitur, qui vices duorum expleret Romae. Ʋno itaque contra duos, & duobus contra unum de Papatu altercantibus, Rex Henricus filius Chonradi, contra eos Romam vadit: et eis Canonica et Imperiali cenſura depoſitis, Swyggerus Babenbergenſis Epiſcopus, qui et Clemens, Romanae Eccleſiae Cxlvi praeſedit: et ab eo Rex Henricus ad Imperatorem benedictus eſt, jurantibus Romanis, ſe ſine ejus conſenſu, ejuſque ſucceſſorum, nunquam Papam electuros. Igitur haec ſcandala gravia paſtores animarum cavere debent, coram Deo, in vera ſimplicitate, propter puſillos. Ex quo Imperium Romanorum Carolo Magno acclamatum eſt, ſunt anni trecenti et unum, eſt autem annus praeſens, Milleſimus centeſimus nonus, quando ultimum Paſcha fuit ab incarnatione Domini, ſecundum Cyclum Dionyſii.

I ſhall hereunto adde**Catalog. Teſtium Veritatis, Appendix p. 53. Flacius Illyricus his Argumentum Libelli praefixed to this Treatiſe of Waltramus.

Hildebrandus ille, di quo ex hiſtoria Bennonis ſuperius plura ſcribuntur, Cluniacenſis ſectae monachus, demum artibus ſuis poſt annum Chriſti MLXXIV. Pontificatum Romanum obtinuerat ſub Gregorii ſeptimi nomine: nullo tamen Romani Imperatoris, qui tunc Henrichus quartus erat, conſeju accedente. Quod quidem ut contra ritus ſacroſanctae Catholicae Eccleſiae eſſet, atque juribus authoritatique Imperii multum derogare videretur, ſic Reip. maximam calamitatem peperit. Statim enim quibuſdam Symoniacae haereſis quaeſitis calumniis, Principibus Romanis poteſtatem conferendi Eccleſiaſtica officia eripere tentabat: quam Imperatores ab eo tempore quo in Germania Chriſtus praedicari coeperat, habuerant integram. Papa autem cauſae caput ab ipſo Imperatore inchoans, omnia miſcebat: cum bellis occupatus Auguſtus, initiis obſtare non poſſet: at que Conciliis, quae Papa hinc indicebat, conſulto intereſſe nollet. Hinc in ipſum inſidiae ſiruebantur, adeò ut & de vita periclitaretur. Quibus non ſuccedentibus, aperta vi graſſabatur in Imperatorem ambitioſus Pontifex, ac ſummiſſis inauguratiſque demum tyrannis ſupplicem ſibi reddit. Tandem devictis tyrannis, & Hildeprandum ipſum ſolio dejicit Auguſtus, cujus tamen victoria tanta non fuit, quo minus Victor & Urbanus, inſequentes duo Pontifices eo etiam invito Romanam ſedem aſcenderent: Clemente, quem ipſe ad eandem dignitatem intuliſſet, excluſo. A Paſchali deinde exagitatus Imperator, at que ab Henrico V. filio, quem Pontifex instigaverat, & imperio et vita spoliatus, dum Pontifex odio adhuc flagrans, inveſtiendi Epiſcoporum jus imperatoribus nititur extorquere: quapropter variae de hac re hinc inde habentur conſultationes, diverſis in locis congregantur Concilia, doctorumque virorum ingenia ſeriis diſputationibus exercentur; inter quos Waltramus hic, Namburgenſis Epiſcopus, hunc quem damus Libellum exaravit. Pontifex autem ambitioſiſſimus, qui authoritatem ſuam omnibus modis amplificare ſtudebat, nullius acquieſcens conſiliis, captus tandem, & vix liberatus, Henricho privilegia Francorum Imperatorum confirmavit: cujus confirmationis exempla apud Marianum Scotum, Nauclerum, atque aliis permultis in hiſtoriis extant. Statim verò poſt diſceſſum Imperatoris, Pontifex retractavit quod conceſſerat, Pravilegium nominans, quod ſcripto ediderat: quanquam morte praeventus, quod moliretur excqui, atque ipſius ſucceſſor Gelaſius dignitatem, quam inconſulto Imperatore invaſerat, retinere non poſſet. Atqui Calixtus, qui ex Burgundiaca familia Papa effectus, minis, diriſ que abſtentionibus, inviſum omnibus Imperatorem reddidit: & ita terruit, ac neſcio quo conſanguinitatis vinculo enervavit, ut maximo, ac adhuc nunquam deleto Germaniae Imperii totius dedecore, jus inveſtiendi Pontificis condonaret; i…que apud Wormaciam ad Rhenum in campo quodam ſpaciociſiſſimo proclamare juberet. Literis inſuper conſcriptis & obſignatis, quas Pontificii poſtea Romae in victoriae ſignum, et triumphatae Germaniae teſtimonium publicè in aede Apoſtoli Petri ſuſpenderunt. Of which more in its due place.

Pope Paſchal the 2d. (as I formerly touched) having in the reſpectiveaaCent. Magd. 12. c. 9. de Synodis, col. 1235 1237, 1240, 1245, 1246, 1250, &c. 1255 1256. Krantzii Metropol. l. 5. c. 33, &c. Saxoniae, l. 5. c. 30. Chronicon Caſſinenſe, l. 4. c. 35. 47. Otto Friſingenſis, l. 7. c. 14. Abbas Vſpergenſ. Chronicon, Dr Barns & Balaeus in Paſchali …. Councils of Rome, Mentz, Treca, Beneventum, Lateran, paſſed ſeveral Decrees againſt Clergymens receiving any Investitures to Biſhopricks, or other Eccleſiaſtical preferments from the hands of the Emperor, or any other ſecular Prince or Layman, and revoked the Priviledge he had granted to Henry the 5th. though ratified both by his Charter and Oath: yea and the Sacred Hoſtias reception in theſe words, p. 337then uttered by this Pope himſelf to the Emperor;**Sigeberti Chronicon An. 1112. f. 133, 134. Aventinus, l. 6. p. 487. Sigonius De Regno Italiae, l. 10. p. 248. Morney Hiſt. Papatus, p. 281. Domine, hi… eſt Dominus Deuſ que noſter, ex Maria Virgire natus, pro nobis in crucem actus, ficut ſacro ſanctus Chriſtianorum coetus credit; accipe pignus verae amicitiae, quo reconciliati ſumus: ſicut haec pars vivifici corporis diviſa eſt, ita diviſus ſit a regno Chriſti Domini noſtri qui pactum hoc violare tentaverit. Soon after he endeavoured (ſuch was his atheiſtical, tranſcendent, execrable Papal perjury) by all poſſible means to dethrone this Emperor as he had done his father, upon the ſelf-ſame quarrel of Inveſtitures, and to ſtir up a rebellion againſt him. To which end Adelbertus Archbp. of Mentz, with the other**Here p. 331, 332. forementioned Biſhops preſent in the Council of Lateran (moſt perfidiouſly betraying the rights of the Emperor & thoſe Chriſtian Kings who had both endowed and advanced them freely to their dignities, to this ambitious perjured Pope) Soluto Concilio Pontificii Legati emiſsi ſunt in omnes Nationes ut Excommunicationem in Heinricum Imperatorem publicarent, denunciarentque, Privilegum Heinrico datum de Inveſtitura Epiſcoporum, in Concilio revocatum atque damnatum eſſe: Praeſul Romanus ſuis artibus coelum, terram que quaſi concitans non quieſcens adverſus Imperatorem. Anno Dom. 1115. this Pope ſent Dieterichus a Cardinal, his Legat into Germany, there to proclaim the Excommunication thundred againſt the Emperor in this Council; with whom the Biſhops of Magdeburgh, Mentz, and other Biſhops, Nobles, Creatures of this Pope, confederating, ſtirred up the Saxons with other Nations againſt the Emperor: who being reduced to great ſtraights by theſe fedifragous Conſpirators, ſummoned a Diet of the Princes, Biſhops, & States of Germany to meet at Mentz, promiſing a moſt free audience of all parties, a liberal ſatisfaction if he had injured any, and a reformation if he had youthfully offended in any thing, by the advice and Decree of this Council. bbCent. Magd. 12. c. 9. col. 1255, 1256. Abbas Uſpergenſis Chron. Anno 1115, 1116. Hermoldus Chron. Slavorum, l. 1. c. 41.Sed Romanus Papa Caeſar, atque ejus Socii Epiſcopi, factis clamoribus Principum aures obtruderunt, miniſque Excommunicationis a Synodo promulgatae, quaſi catenis quibuſdam conſtrinxerant, ut ad eum Conventum non veniret. Pauci igitur Epiſcopi Imperatori adſunt, treventes ad Pontificis fulmina. Ipſi quoque Moguntini Cives ab Eccleſiaſticis inflammati, (praeſertim cum ob perfidiam Archiepiſcopus ſuus ab Imperatore captivus d…t…neretur) correptis armis, in ipſam Magiſtratiis ſummi Curiam irrunt, caedem omnibus perquam horrendis clamoribus intentantes. Caeſar Henricus tanta urgente calamitate, pollicetur ſe factis…um quod cunque poſtulaſſent. Petunt autem liberationem ſui Archiepiſcopi: quo impetrato, indomitum vulgus tanquam tempeſtas illico ſubſidit ac ſedatur. Sic Magiſtratus ille ſummus. Romanis artibus turbata Eccleſia et politia, contumelioſe tractatus, Moguntia diſcedit. The Archbiſhop being releaſed and reſtored to his See, mor ſeſe totum Praeſult Romano mancipar, incendium que publicum quantis poteſt viribus fovet et auget; To which purpoſe he invited the Popes Legat by his own and other Biſhops Letters to publiſh the Popes commands and Excommunication againſt the Emperor in a Council at Mentz, and to perfect his conſecration to that See, without requiring the Emperors conſent thereto, placing all his confidence in the moſt potent Imperial Pope, quem videbat coelum terrae impunè miſcere poſſe, longeque plus valere Papae fulmen, quam Caeſaris gladium; qui Spirae cum paucis Principibus & Epiſcopis ſeſe continet, acerbe ferens & obſervans quae Coloniae agebantur. The Popes Legat ſuddenly deceaſing before the Excommunication publiſhed, the Emperor thereupon ſent the Biſhop of Wirteburg to Colen to treat with theſe inſolent Prelates, who would not admit nor hear him, till he had reconciled himſelf to them, and promiſed to approve the ſentence of the Synod; who thereupon retiring to the Emperor without effecting any thing, was compelled to ſay Maſſe before him; ea peracta mox ad hostes Henrici omnino iterum defecit; Such was the treachery of thoſe Popiſh German Prelats to this Emperor who advanced them: Tam ſuperbe itaque repulſus ccUſpergenſis Chronicon, An. 1116. Tritenhemius in Chr. Hirſaugienſi. Cent. Magd. 12 c. 9. col. 1256, 1257. Blondus Decad. …. l. 4. Krantzii Saxonia l. 6. c. 37, 38: Dr. Barnes in Paſchali 2. Sigonius De Regno Italiae, l. 10. p. 250, 251, 252.Imperator et excommunicatus in Italiam, furoribus Eccleſiaſticorum et Principum ceſſurus cum regina totaque familia ſeſe confert, cum Papa Caeſare, ſi qua ratione poſſet, reconciliationem tractaturus: Where ſtaying an whole year, he imployed the Abbot of Clungy to mediate a reconciliation between him and the Pope; Sed ſuperbus & durus Paſchalis difficillimum ſeſe praebet, tandemque Synodum Romae inſtituit. Wherein the Pope declaring the principal cauſe of calling this Synod, confeſſed he had done ill in granting the priviledge of Inveſtitures to the Emperor, deſiring their prayers to God to pardon this his tranſgreſſion: p. 338ſuperadding, Illud malum ſcriptum, quod in tentoriis factum eſt, quod pro pravitate ſua Pravilegium dicitur, condemno ſub perpetuo anathemate, ut nullius ſit unquam bonae memoriae, et rogo vos omnes ut idem faciatis. Tunc ab univerſis acclamatum eſt (as in the former Synod) Fiat, Fiat. Bruno autem Siguinus Epiſcopus, altius exorſus eſt, gratias agens Omnipotenti Deo, quod Dominum Paſchalem Papam, qui praeſenti Concilio praeſidet, audivimus proprio ore condemnantem illud privilegium, quod pravitatem et haereſin continebat. Ad haec quidam ex ast antibus Epiſcopis ſubjunxit; Si privilegium illud haereſin continebat, Ergo qui illud ſcripſit hae reticus fuit. Johannes autem Cajetanus ad haec commotus, Siguino reſpondit: Tu ne hic, & in Concilio, nobis audientibus Romanum Pontificem appelles haereticum? Scriptum quod fecit Dominus Papa, malum quidem fuit, ſed haereſis non fuit. Et alter quidam adjecit, Imo nec malum dici debet, quia ſi liberare populum Dei bonum eſt, quod Dominus Papa fecit, bonum fuit: Sed liberare populum Dei bonum eſt, authoritate Evangelii, quia praecipimus,**1 Joh. 3. 16.1 John 3:16 animas quo que pro fratribus ponere. The Popes patience being awakened, and moved with this charge of Hereſie, commanding ſilence with his hand, ſaid; Fratres & Domini mei audite; Eccleſia haec nunquam habet haereſin, imo hic omnes haereſes conquaſſatae ſunt, &c. On the 6. day of the Council, when as Cuno Praeneſtinus Epiſcopus frequently attempted to Excommunicate the Emperor therein, Johannes Cajetanus, and Petrus Leo, with ſome other of the Emperors friends reſiſted him to his face, and reſtrained him with theſe words: Eccleſia primitiva martyrum tempore floruit apud Deum, & non apud homines; Deinde ad fidem converſi ſunt Reges, Imperatores, Romani Principes, qui matrem ſuam Eccleſiam ſicut boni filii honeſt averunt, conferendo Eccleſiae Dei praedia, & allodia, ſeculares honores & dignitates, regalia quoque jura & inſignia, quemadmodum Conſtantinus caeterique fideles; & cepit Eccleſia florere tàm apud homines, quàm apud Deum. Habeat ergo mater & Domina noſtra Eccleſia ſibi à Regibus ſive Principibus collata, dispenſet & tribuat ea filiis ſuis, & ſicut ſcit, & ſicut vult. Notwithſtanding which oppoſition, Paſchalis privilegium Inveſtiturae, quod in tentoriis conceſſiſſe videbatur, obliterare volens, iterans ſententiam Papae Gregorii Septimi, inveſtituram Eccleſiaſticarum rerum a Laica manu rurſus excommunicavit ſub anathemate dantis & accipientis; Hereupon Cardinalis vero Dominus Cuno Praeneſtinus, talem Papae fecit inductionem Legationis ſuae, & contra disturbatores praeſentis negotii competentem; Domine Pater, ſi tuae placet Majeſtati, ſi vere tuus fui Legatus, & quae feci tibi placent eſſe rata, in auribus Sancti hujus praeſentis Concilii ore tuo edicito, & Legationem meam tua Authoritate corrobora, ut ſciant omnes, quia tu me miſiſti. Ad haec Apoſtolicus reſpondens, ait; Vere Legatus ex latere noſtro miſſusfuiſti, & quicquid tu caeterique fratres noſtri, Cardinales, Epiſcopi, Legati Dei & Apoſtolorum Petri & Pauli hujus ſedis, & noſtra Authoritate fecerunt, confirmaverunt, probaverunt, ego quoque probo & confirmo, quicquid damnaverunt damno. Et Dominus Praeneſtinus conſequenter ſubjunxit, qualiter pro ſedis illius Legatione Hieroſolymis audierit, Regem Heinricum post Sacramenta, obſides & oſcula, in ipſa beati Petri Eccleſia Dominum Papam tenuiſſe captum, indigne tractatum, potiora Eccleſiae membra, Cardinales videlicet, exutos, tractos, et male tractatos, Nobiles quoque Romanos occiſos et captivos, et populorum ſtragem factam, audiens, ingemuerit, et pro hujuſmodi facinoribus Eccleſiae Hieroſolymitanae conſilio et zelo Dei animatus, excommunicationis ſententiam in Regem dictarit, et eandem in Graecia, Vngaria, Saxonia, Lotharingia, Francia, in quinque Conciliis, conſilio praedictarum Eccleſiarum, renovando confirmarit. Orare ſe demum, ut ſicut Dominus Papa Legationem ſuam confirmaſſet, ita praeſentes Concilii Patres & Epiſcopi concorditer annuerent. Ad eundem modum Legati, & literae Domini Ʋiennenſis poſtulabant. Dum tali ratione et ordine, tam variae & diſſonae multitudinis aſſenſus exquiritur, à ſaniori parte veritati & apertae rationi nihil contradictum, a paucis ſubmurmuratum, ab Epiſcopis vel Abbatibus nullo modo reclamatum.

The Emperors Excommunications being thus ratified by the Pope & Council, the ſad conſequences thereof are thus recorded by aaChronicon. Anno 1116, 1117, Chronicon Bambergenſe, Centur. Magd. 12. col. 1260. Dr. Barnes in Paſchali 2.Abbas Uspergenſis and others. Hinc factiones extitêre, altera alterius agros vaſtare coepit, maximè vero Herbipolenſis Dioeceſis per Conradum Ducem (qui Imperatoris frater erat,) affligebatur; ac denique cuncta p. 339fere loca armis infeſta erant. Igni oleum Moguntinus, qui ſerpente pejus Imperatorem odera…, addidit, Imperatoris fidelibus quacunque ratione poterat, malum creans. Seditiones crebrae, ejectiones Praeſulum, Caſtellorum demolitiones, conflictus, caedes mutuae, oppreſsiones pauperum in frequenti uſu fuere, et neque pax Dei, caeteraque Sacramentis firmata pacta cuſtodiuntur: ſed uniuſcujuſque conditionis & aetatis, praeter ſolos Eccleſiaſticae profeſſionis homines, quibus jam penè nihil praeter miſeram reſtabat vitam, caeteri hoc tempore belluino furore bacchantur.

The Emperor thus ſtill vexed, excommunicated by this Luciferian Pope & his Prelates, without any hopes of reconciliation by all his amicable Treaties, being tyred out with Papal delayes, & exaſperated by new affronts, reſolved to recover his right, & work out his peace by force of armes.**Aventinus, Balaeus, and others forecited. In purſute whereof, Heinricus tantam inclementiam Papae aegerrime ferens, exercitu conſcripto, ipſemet Romam contendit, armis diſcreturus quod ſumma ſubjectione, & quotidianis precibus obtinere non poterat. Sed Papa id animadvertens, ſeſe in pedes conjecit, atque in Apuliam fugiens, ibi Rogerium contra Imperatorem impellit. Dum itaque Romae Imperator eſt, in Apulia denuò ſuos convocat, quieti non aſſuefactus Paſchalis; & primum quidem fulminibus ſuis Acheronta movet, deinde Rogerium haſtis atque gladiis cruentis in Heinricum armat; who thought to ſurpriſe the Emperor at unawares; but being prevented by the Emperors ſodain collecting of his forces, reſolving to give him battel, he retreated with the Pope into Apulia. The Emperor often petitioned the Pope to abſolve him from his Excommunications, but he ſtill affirmed he could not do it without the conſent of the Biſhops who concurred with him in the ſentence, and that in a Synod, where both parties might be heard, the Biſhops by their Letters urging him to continue it. During theſe delayes, the Emperor retyring with his forces from Rome into Germany, to ſuppreſs the Inſurrections there raiſed againſt him by the Archbiſhop of Mentz and other Prelates and Confederates of the Pope; Paſchal thereupon returned to Rome, and repoſſeſſed himſelf of St. Peters Church; whither the Emperor marching with a great Army to chaſtiſe him, Paſchal ſoon after breathed forth his ſeditious Antichriſtian ſpirit.

During theſe conteſts between the Emperor and Paſchal concerning Inveſtitures, aaYvo Carnotenſis Epiſtola 196, 238, 239. Morney Hiſtoria Papatus, p. 286, 287. Richardus de Vaſſemburg in Chronico.there fell out this Quarrel between the King of France and him. About the year 1108. Pope Paſchal preſiding in the Synod of Treca in France, therein publiſhed ſome Decrees againſt the Kings antient rights of Investitures, and Biſhops Oaths, Homages, Fealty to him. In purſuance whereof, he preſumed to make Richard Archdeacon of Virodune, Archbiſhop of Rhemes, to withdraw him from the Emperors party, and confirm his uſurped Papal authority in France: which preferment Richard refuſing, being made Biſhop of Verdune by the Emperor, Paſchal thereupon conſtitured Rudolphus Archbiſhop of Rhemes, by his own Papal authority, without the conſent of King Lewis the Groſſe, then newly come to the Crown, and involved in wars with his Barons: who thereupon taking poſſeſſion of the Archbiſhoprick, King Lewes on the contrary, created Gervaſius Archbiſhop, Et Archiepiſcopatu Rhemenſi pro ſuo jure inveſtit: The City hereupon receiving Gervaſius for their Archbiſhop, was interdicted and excommunicated by Paſchal, who imployed Yvo Carnotenſis, to mediate with King Lewes, to remove Gervaſius as an intruder, receive Rudolphus into his royal favour, and grant him leave to enjoy the Archbiſhoprick. The King at laſt, upon Yvo his ſolicitation, conceſſit ut eum ad Curiam ſuam, quae Aurelianis in Natali Domini congreganda erat, Rudolphum ſecurè adduceremus, & ibi cum eo & Principibus regni de hoc negotio, quantum fieri poſſet, ſalva Regni integritate, tractaremus. But what the iſſue of this Treaty was, Yvo himſelf thus relates in his Epiſtle to Pope Paſchal. Sed reclamante Curia, plenariam pacem impetrare nequivimus, niſi praedictus Metropolitanus per manus et Sacramentum eam fidelitatem Regi faceret, quam praedeceſſoribus ſuis Regibus Francorum antea fecerant omnes Rhemorum Archiepiſcopi, et caeteri Regni Francorum, quamlibet Religioſi et ſancti Epiſcopi: Whereupon Yvo made this requeſt to Paſchal; Petimus ergo flexis genubus, ut hoc eodem intuitu charitatis & pacis veniale habeat paterna moderatio, quod illicitum facit non aeterna lex (Dei) ſed intentione acquirendae libertatis praeſidentium (Pontificum) ſola Prohibitio. So that this great Biſhop and Canoniſt Yvo, deemed Kings inveſting of Biſhops, and Biſhops Oaths, Fealty made to Princes, conſtantly practiſed p. 340ever before & at that time by all the holy & religious Archbiſhops & Biſhops of France, no wayes unlawfull by Gods Law, but by Popes meer prohibitions: Which he likewiſe**Yvo Carnotenſis Epiſt. 238, 239 aſſerted againſt John Biſhop of Lions, and Hugo the Popes Legate in France, who expoſtulating, that this King had inveſted the Archbp. of Sienna againſt the Popes Decretals; Ivo declared it to be no Hereſie nor crime (as Popes deemed it) cum hoc nullam vim Sacramenti in conſtituendo Epiſcopo, vel admiſſum, vel omiſſum, quod fidei & religioni officiat, habeat, cum Reges nihil spirituale ſe dare intendant, ſed tantum votis petentium annuere, & bona exteriora, quae de munificentia Regum obtinent Eccl…ſiae, ipſis electis conceder, &c. Whereupon he made this ſupplication and gave this good adviſe to Pope Paſchal, (who attempted, Hermanenſem Epiſcopatum à Noviodunenſi diſtrahere, without the Kings royal aſſent:)**Epiſtola 238. Nos ſicut filii & fideles, rogamus & conſul…s, ut statum Eccleſiarum Galliae, quae quadringentis fermè annis duravit, inconcu…um manere concedatis; ne hac occaſione Schiſma, quod eſt in Germa…eo Regiis adverſus ſedem Apoſtolicam, in Galliarum regno ſuſciter…s. … enim Paternitas veſtra, quod cum Regnum & Sacerdotium inter … conveniunt, bene regitur mundus, floret & fructificat Eccleſia: Cum vero inter ſe diſcordant, non tantum parvae res non creſcunt, ſed etiam maximae res miſerabiliter dilabuntur; whereupon this Pope made no further progreſſe in theſe Uſurpations.