Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 59
FREDERICUS Dei gratia Romanorum Imperator, ſemper Auguſtus, Hieruſalem Literae Imperatoris ad Regem Angliae.& Siciliae Rex, illuſtri Regi Anglorum, dilecto ſororio ſuo, ſalutem & ſyncerae dilectionis affectum. Triplex doloris aculeus, qui cor noſtrum quotidie pungit & ſtimulat, jam nos ultra flere non patitur, quin dolor intrinſecus prorumpat in gemitus, & gemitus exeant in clamores, dum per diſſenſionis novae materiam, ad quam univerſalis Eccleſiae rector & Pontifex, violenta nos quadam compulſione coegit, Catholicae fidei detrimenta cognoſcimus, Eclipſim juſtitiae manifeſte perſpicimus, & Terrae Sanctae diſpendium miſerabiliter deploramus. Sed illa non minus anguſtia perurgemur, quod Hely Sacerdotis oculi …alligantes, nullum horum periculorum aſpiciunt: ſed tanta circa nos iracundia commovetur, tanta circa Mediolanenſes & eorum fautores rebelles Imperii dilectione perſtringitur: ut orbe toto dubii ſucceſſus eventibus, vel fortunae periculis potius prorſus expoſito, ad conculcandam Imperii ſacri juſtitiam, & Mediolanenſium rebellium noſtrorum auxilium totus aſſurgat. Nec nos ſuper hoc laeſae conſcientiae ſtimulo pungimur, nec laedentis famae judicium expectamus: quin a multis retro temporibus, periculorum iſtorum omnium divina quadam inſpiratione praeſagi; praeſens ſemper evitaverimus ſcandalum, iſtius Summi Pontificis gratiam omnia quocunque potuimus ingenio, licet fruſtra, laboravimus obtinere: perſonae noſtrae non parcendo laboribus, rerum noſtrarum non cavendo diſpendiis, & perſaepe fidelium noſtrorum vitam pro ſuis & Eccleſiae Romanae ſubſidus liberaliter exponendo. Sed, quod dolentes referimus, nihil penitus cepimus toto tempore laborantes, nullam ab ipſo pro noſtris obſequiis affectionem retulimus: ſemper ſe contrarium nobis poſuit, ſemper Imperii ſacri profectibus obviavit. Imo quod crudelius ab omnibus debet reputari, exiſtentibus nobis in Eccleſiae Sanctae ſubſidiis apud eum, Civitatem Caſtellae ſubtraxit Imperio: prout per Literas ſuas, quas Caſtellani nobis noviter aſſignarunt, manifeſte probatur. Nihil tunc temporis etiam potuimus ab ipſo de cunctis petitionibus noſtris, nobis & Imperio favorabile reportare. Legato, quem tunc ipſo tempore pro nobis ſe miſiſſe dixit in Syriam, ut Aconenſium & quorundam Regni Hieroſolymitani nobilium, nobis & filio illatas injurias emendaret, authoritatem omnem per contrarias latentes Literas, ſubſequenter ademit. Eodem ipſo tempore Mediolanenſibus ne contra fideles Imperii Cremonenſes inſurgerent, nec Florentinis Veſenenſes fideles noſtros offenderent, potuimus aliquas Literas obtinere: cum nobis in auxilium ipſorum, ne indefenſam dimitteremus Eccleſiam, procedendi licentiam denegaret. In Germaniam deinde procedentibus nobis, ad primogeniti filii noſtri malitiam reprimendam, favorem omnem promiſit ore tenus, ſed per Nuncium ſuum Literas de credentia deferentem, Principibus noſtris nobiſcum praeſentibus in Curia Maguntina, ſub omni qua potuit atteſtatione latenter injunxit, ne electioni filii noſtri minoris vel cujuſhbet de domo & ſanguine noſtro modo quolibet conſentirent. Proceſſum noſtrum deinde in Italiam ad reformandum Imperium, in eadem per Literas & Nuncios ſuos, praeſertim Epiſcopum Praeneſtenſem, qui Placentiam & Mantuam omni qua potuit calliditatis fraude ſubjunxit, prout ſcivit & potuit, praepedivit. Tandem, cum poſt obtentam faciente Domino de Mediolanenſium ſtrage victoriam, prodeſſe ſibi furtivas hujuſmodi legationes & Literas non videret, enſe noſtrae juſtitiae, ſuae nequitiae fraudibus pravalente, proceſſibus noſtris coepit apertioribus obſtaculis obviare: manifeſtius inhibendo Civitatibus & Nobilibus Marchiae, Anchonitenſis, & vallis Spoleti, de quibus auxiliari tenebatur Imperium, non noceri, ne in Lombardiam venire vel mittere milites attentarent. Anchonitanis etiam & aliis locis maritimis, ſub excommunicationis poenitentia, & banno Decem Millium Marcarum, injunxit: ut Venet is excellentiae noſtrae rebellibus, contra mandatum & Interdictum noſtrum, quaeque neceſſaria miniſtrarent, prout haec omnia per Literas ſuas evidentiſſime comprobantur. Aliquibus etiam nobilibus Marchiae Terviſiae, quos Imperii fide debiles & vacillantes effecerat, Literas deſtinavit, ut a nobis manifeſte recederent: pro certo ſcituris, quod niſi ordinationi, & mandato ſuo negotium Lombardiae vellemus praeciſe committere, contra nos excommunicationis ſententiam fulminaret. Super quibus omnibus, dilectorum Principum & aliorum fidelium noſtrorum communicato conſilio, qui nobis in obſidione Brixiae tunc temporis aſſiſtebant: volentes, ut duximus, inter nos & Eccleſiam ſcandalum praecavere, ſolemnes Legatos noſtros ad ſedem Apoſtolicam duximus tranſmittendos; per quos, & de quibuſdam aliis frivolis, quae in Regno noſtro Siciliae contra jus & libertatem Eccleſiae attemptata dicebat, ſatisſactionem obtulimus; & deſideratam inter nos & Eccleſiam unionem, Nunciis & mutuis cautionibus roborandam, multoties dudum a nobis per innumerabiles Nuncios expetitam, denuo repetivimus per eoſdem. Quam cum libenter affectare ſe diceret, modum cautionis & formam judicio noſtro committens; Nunciis noſtris & ſuis cum unionis & pacis conceſſae fiducia redeuntibus ad nos alacriter, omnino celatis, Gregorio de Monte longo (quem pridem in Lombardiam ſuſpectum nobis & noſtris ſimplicem Nuncium habebamus, & quem de regione ipſa promiſerat revocare) contra nos & noſtros, in eadem provincia Legationis officium plene commiſit. Ad majoris quoque coaggerationem nequitiae, dum nos propter unionis promiſſae fiduciam reportaret incautos, per quoſdam Principes & fideles noſtros admoneri mandavit ſuper quibuſdam gravaminibus, quae in Regno noſtro Siciliae & Urbe Romana contra ſe & Eccleſiam per noſtros officiales & Nuncios illata dicebat. Ad quae omnia cum Domino ipſorum admonitorum, ut minus aliorum quamplurium religioſorum judicio, ſerenitas noſtra pleniſſime reſpondiſſet, reſponſionibus ſingulis ad ſingula capitula non contenti, verbum generale ſubjunximus: quod voluntatem & reſponſionem noſtram in ſingulis ſuo judicio committebamus, & totum prout haec quamplurium Praelatorum omni fide dignorum Literis & teſtimonio manifeſte comprobantur. Et cum ſuper his omnibus, Nuncios noſtros ſuper reſponſionibus ipſis & ſatisfactione plenaria facienda, plena noſtri culminis authoritate munitos ad ejus proceſſus ſul faciente aſtutia praecidendam: contra nos die Palmarum, qui proceſſibus talibus eſt prorſus inſolitus, contra morem Eccleſiae, perperam & injurioſe proceſſit. Nos autem, qui proceſſum hujuſmodi temeritate plenum, et juſtitia vacuum habebamus, ad fratres ſuos Literas & Legatos tranſmiſimus, generale petentes Concilium convocari: in quo Judicis corrupti nequitiam, ac Imperii noſtri juſtitiam & innocentiam noſtram, argumentis arguere luce clarioribus ſpondebamus. Super quo nedum quod juſtitiae noſtrae delataratio fuerit, imo contra jus gentium, quod violari Legatos & Nuncios non permittit: praedictos Nuncios noſtros Epiſcopos, iſte qui ſcribitur Servus Servorum Dei, turpiſſimo carceri mandavit intrudi. Attendite igitur & videte, ſi ſunt iſta facta Papalia, ſi ſunt haec opera ſanctitatis: et ſi compoſitae praedicationi conveniat in interitum mundi deducere, conculcare juſtitiam: et diſſimulatis fidelium oculorum noſtrorum judiciis, ſecundum infidelium Mediolanenſium faciem judicare. Sed nec in his omnibus, cum contra nos ſpiritu oris ſui licet perperam procedebat, ad juſtum Imperialis vindictae judicium movebantur; quouſque ad extremam interemptionem noſtram & manifeſtam exhaeredationem Imperii ſe oſtendit temporaliter proſilire; dum nobis in Marchia Terviſina morantibus, ad pacificandam candem (quam ob diſſenſiones continuas & antiquas paſſim ſtragibus occiſorum invenimus rubricatam) Marchionem Eſtenſem, Comitem Sancti Bonifacii, & alios Nobiles Regionis, qui ad ſuggeſtionem Summi Pontificis ſimul in necem noſtram conjuraverant; cum Civitate Terviſii, non modica data pecuniae quantitate, fecit nobis et Imperio rebellare. Civitatem noſtram Ravenna, per Paulum Tranſurarum antea fideliſſimum nobis, & factum poſtmodum per corruptionem Papalis pecuniae proditorem, tractante Magiſtro Legato Cardinali, tunc Marchiae & Imperio ſubtrahens, & ab eis ſibi & Eccleſiae, tanquam Princeps & Pontifex, ſacramenta fuſcepit; & plateas publicas per Marchiam & Ducatum, quem ab Imperio detinebat, Nunciis ad nos venientibus & neceſſaria nobis & exercitui noſtro deferentibus, praecludi mandavit; adeo quod nonnullos ex eis, more praedonio, bonis omnibus ſpoliatos, carceri mancipare praeſumpſit. Haec omnia faciens, ut nos & Milites noſtros tam Italos quam Germanos, vel famae perimeret▪ vel ab obſidione Mediolanenſium & noſtrorum depopulatione rebellium, neceſſario revocaret. Quibus omnibus non contentus, contra nos & Imperium ſe belli Ducem & Principem manifeſte conſtituit; Mediolanenſium & aliorum infidelium proditorum cauſam, ſuam propriam faciens, & ipſorum negotium ad ſe manifeſte convertens, praefectos Mediolanenſis, imo verius Papalis exercitus, ſtatuens, loco ſui Gregorium de Monte longo, praedictum, & fratrem Leonem Miniſtrum ordinis fratrum Minorum, qui non ſolum accincti gladiis & loricis induti, falſas militum imagines oſtendebant, verum etiam praedicationi inſiſtentes, Mediolanenſes & alios, quicunque noſtram & noſtrorum perſonam offenderant, a peccatis omnibus abſolvebant. Hodie quidem praedicti Legatus & Frater, contra nos & Imperium ſe ſcribunt rectores & Dominos: per quod evidenter datur intelligi, quod Papa non ſolum ſit infidelium fautor, quos omnes pro majori parte publica mundi lingua teſtatur haereticos: ſed in praejudicium et exhaeredationem Imperii, ſibi Mediolani Regimen et Dominium temporaliter uſurpavit. Iam igitur ultra juſto judicio tot provocati diſpendiis, tot injuriis laceſſiti, manus noſtras continere nequivimus: quin apprehenderemus arma & ſcutum, noſtram & totius Imperii cauſam contra publicum hoſtem publice contra temporalem temporaliter proſequentes, filialem illi nequivimus amplius dilectionem oſtendere: quia nedum quod affectionis paternae dulcedinem nobis non redderet, nec dum injuriis exhaeredationis afficeret, ſed vitam noſtram et ſanguinem crudeliter ſitiebat. Sed Liguriae partibus, quae in deditionem noſtram venerant, Militum & Baliſtariorum praeſidio, non ſine multis aerarii noſtri diſpendiis, prout expedit comminutis, ac in peregrinatione Tuſciae multis Imperii juribus reformatis, praemiſſo nihilominus H. benigno filio noſtro, illuſtri Regi Turrium & Galluris, ſacri Imperii in Italia Legato, ad Anchonitanam Marchiam revocandam, nos perſonaliter verſus Ducatum Spoleti, ac partes Urbi vicinas, erectis Aquilarum noſtrarum victricibus ſignis, convertimus; totam terram noſtris proceſſibus occurrentem, uſque Viterbium, Civitatibus admodum paucis exceptis; propter tam graves et infeſtos, ingratitudinem et offenſam, ad jus et proprietatem Imperii revocantes. A Viterbienſibus autem & locis ac Civitatibus circumvicinis, cum ſumma devotione recepti, dum, jam hoſti & adverſario noſtram oſtenderemus potentiam, è vicino timore terribili licet juſte perterritus, tamen per ſeram poenitentiam ſibi non crederet poſſe conſulere, in profundum deſperationis immerſus, ac viribus propriis omnino diffiſus, Romano populo clamante noſtrum ad Urbem gratanter acceſſum; garſones quoſdam & vetulas, necnon & paucos admodum conductivos Milites, veris praeter ſolitum profuſis lachrymis exoravit, ut contra nos crucem aſſumerent; in ſua praedicatione mentitus, quod nos ad everſionem Romanae Eccleſiae ac violationem ſacrarum reliquiarum beatiſiimorum Apoſtolorum Petri & Pauli, procedere nitebamur. Excuſet igitur recto judicio magnificentia Regia motum noſtrum, ad quem nos adverſarii noſtri malignitas impulit; et quem, ad conſervandum non magis Imperii quam omnium Regum et Principum terrae decus, juſtitia perſuaſit. Uoſque prae caeteris orbis Regibus cauſam noſtram tanto ferventiori favore debetis aſſumere: tantoque ſecurius confovere: quanto velut totius oneris et honoris noſtri participes, ac per nos ad iſtarum omnium moderamen, ſi bene recolitis, confidenter aſſumpti, et ab adverſa parte contempti, innocentiam noſtram et Imperii noſtri juſtitiam puriori zelo ac ſinceriori poteſtatis conſcientia confovere. Datum Viterbii.
His igitur per orbem auditis & cognitis, fama Domini Papae et auctoritas Terror mundi univerſi.magnam ſubiit ruinam et detrimentum: et ſubortum eſt ſcandalum, et coeperunt viri prudentes et ſancti timere vehementer de Eccleſiae, et Domini Papae, et totius Cleri honore; et formidare ne Dominus in furore maximo populum ſuum inſanabili vulnere ſauciaret.
In octavis vero Epiphaniae, congregati ſunt Londini Archiepiſcopi & Epiſcopi cumQueremoniae Epiſcoporum de oppreſſionibus Eccleſiae. multis aliis magnatibus, praeſente etiam Legato, reponentes querimoniam graviſſimam coram Rege in curia ſua ſuper variis injuriis, & oppreſſionibus & quotidianis deſolationibus illatis Eccleſiae per iniquum Regis conſilium (Especially by this Legate) contra ſuas chartas & juramanta temere veniendo, nec patitur ſuis paſtoribus viduatas Eccleſias, reſtitutas reſpirare: ſed ut ab eiſdem Eccleſiaſtica bona variis argumentis extorquent, annis plurimis eas in manu ſua detinet, nec patitur electiones canonicas celebrari: Super quibus injuriis illatis, & diatim multiplicatis, omnes ſe aſſerunt vehementer admirari, cum ipſe Rex toties juraverit, ſe jura Eccleſiaſtica illibata conſervare, ipſomet audiente, & candelam tenente, quod omnes Epiſcopi in violatores libertatum Eccleſiaſticarum, ſimul ſententiam ſulminabant, in cujus ſententiae conſummatione, Rex ut alii, ſuam candelam extinxit inclinando. Et erant contra Regem in querimoniis Epiſcoporum capitula circiter 30. Et eatenus proceſſum eſt, quod la…a ſit iterum ſententia terribiliter nimis in omnes Regis conſiliarios, qui ejus animum ad praedicta enormia conabantur inclinare.
Et nondum negotiis in Concilio praedicto perfecte expeditis, venerunt ab Imperatore duo Nuncii ad Regem, per quos ei literatorie ſignificavit Dominus Imperator,Imperator Regem reprohendit, quod permittit pecuniā aſpertari de terra ſua in damnum utriuſque. ſe non immerito nimis admirari, quod ipſum ſinebat ſine aliqua contradictione in ſua Chriſtianiſſima terra tam horribiliter et irrationabiliter excommunicari. Et quod ob…tus foederis maritalis & amicitiae inter eos initiatae per matrimonium Iſabellae jam Imperatricis, ipſius ſupremi Principis ſtatum & famam permittebat denigrari. Quamobrem hujus rei coadjutorem, ſcilicet Legatum, quem Rex inconſulte in Regnum ſuum vocaverat, expoſcit a finibus Angliae propulſari, quia ipſum inimicum ſuum & Regni Angliae eſſe veraciter affirmavit: abraſit enim undecunque impudenter omnem quam potuit pecuniam, ut Papae ſatiſfaceret avaritiae et Imperialem confunderet dignitatem. Quibus nunciis Rex inito conſilio, reſpondit; quod oportuit ipſum Papalibus et Eccleſiaſticis mandatis obedire pronius caeteris principibus mundi, praeſertim cum Tributarius vel feudarius Papae eſſe de jure comprobetur: et ſic ſe excuſando, turpiter accuſavit; Rex vero, ſperans in hoc placere Imperatori, ſcripſit Papae ſupplicans attentius, ut ipſe gratia affinitatis mitius ageret cum Imperatore. Quod cum Papa audiſſet, in iram vehementem reſolutus, contumelioſa in haec verba prorupit: Vere non invenitur in Anglia quis fidelis. Et ab ejus ore verbum rapuit quidam ibidem exiſtens ex parte Regis, dicens: Pater ſancte, idcirco non miremini, ſi Rex Angliae ſuis Anglicis fidem non perhibeat, ſed alienigenis: quia vix eſt aliquis hodie Anglicus, cui fides debeat perhiberi. Et qui verbum protulit, erat, ut dicitur, Magiſter Simon Normannus, Pro quibus verbis utrobique prolatis, Magiſter Robertus de Sum…rcote Cardinalis in iram magnam commotus, & ipſam, ne in jurg…a prorumperet, more ſapientis compreſſit. Erat nempe natione Anglicus: & Domino Papae, qui eum creaverat, in omnibus adverſitatibus fideliter adhaeſit.
Rex autem cum ad ſe reverſus timuiſſet, ne ſ…bi aliquid ſiniſtri contingeret, eo quodMat. Paris, p. 506. Legatus ſaepe admonitus noluit repatriare. tam familiarem occultum inimicum Regni, ſcilicet Legatum, habuiſſet: ei conſuluit in bona fide, ne per moram ſuam in Anglia Imperialem magnitudinem amplius in iracundiam provocaret, ſed feſtinanter tranſalpinans, Papae & ſibi conſuleret. Cui Legatus ait: Me vocaſti a Curia, conductum ſalvum a te requiro, ut ſalvus redeam. Imperiales vero Nuncii, de quibus mentionem ante fecimus, cum haec omnia cognoviſſent, ad Dominum ſuum redierunt: omnia quae viderant & audierant, ut ſagaces exploratores, nunciaturi.
Legatus interea, ſui non oblitus, nummos & redditus non ſegniter ſibi rapuit:Legatus indefeſſus nummorum collector. procurationeſque ſibi dari compellens, mittebat Epiſcopis & Archidiaconis diſtricta mandata, circa feſtum Annuntiationis Beatae Mariae, in haec verba.