Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 266 – Document 267
INNOCENTIUS Epiſcopus ſervus ſervorum Dei, Chariſſimo in Chriſto filio Clauſ. 35 H. 3. m. 9. dorſo.illustri Regi Angliae, ſalutem & Apoſtolicam Benedictionem. Ʋt tuis inſiſtentes obſequiis Praerogativa favoris gratiae proſequamur, tuae ſinceritatis praecamina nos hortantur. Cum igitur Venerabili fratri noſtro Archiepiſcopo Cantuarienſi, omnium *Here p 683, 684, 685.vacaturorum Beneficiorum ſuae Provinciae primi anni proventus, uſque ad certi temporis ſpatium, pro exoneratione debitorum Cantuar. Eccleſiae duximus concedendos: Nos volentes tibi famulantibus tui conſideratione ſpecialem gratiam facere in hac parte, tuis precibus inclinati, Authoritate praeſentium tibi indulgemus, ut familiares Clerici tui ad exhibitionem proventuum hujuſmodi, nequeant coarctari, ſed ab eorum praeſtatione ſint liberi penitus et immunes. Nulli ergo hominum liceat hanc paginam noſtrae conceſſionis infringere, vel ei auſu temerario contraire; ſi quis autem contra haec attemptare praeſumpſerit, indignationem omnipotentis Dei, & beatorum Petri & Pauli Apoſtolorum ejus ſe noverit incurſurum. Dat. Lugduni, 3 Non. Marcii, Pontificatus noſtri anno octavo. Et ad hoc privilegium Regis exequendum, conſtitutus eſt Magiſter Nicholaus de Plumpton, coram Abbate Weſtmonaſterii conſervatore Regii hujus privilegii: Et habet inde Literas Regis Patentes.
The *Clauſ. 35 H. 3. m. 6. Here p. 705.Kings Prohibition iſſued this year to the Sheriffs of Glouceſter, Worceſter, and Biſhop of Worcester, againſt the Biſhops citing Laymen to take an Oath before him, and making Inquiry upon Articles in their Viſitations without the Kings ſpecial Commiſſion and Command, I have already cited, and ſhall referre you thereunto.
How much this Pope Innocents corruptions then infeſted not only the Church, Prelates, and Eccleſiaſtical, but Civil Courts and proceedings of Juſtice in England, Matthew Paris himſelf, and the continuer of his Hiſtory, give us this ſpecial notice, as fit to be recorded to poſterity.
Ipſis quoque diebus, dum placitum moveretur inter Epiſcopum Karleolenſem Sylveſtrum Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 784. Deteſtabiles adjectio no▪ obſtante in Curias Laicorum derivatur.& quendam Baronem, ſuper quodam Manerio, quod idem Baro praedeceſſori dicti Epiſcopi Waltero vendiderat, & iterum illud voluit revocare, ipſe Epiſcopus Sylvester reſpondit per ſe prudenter, adverſarius enim ejus, licet ejus praeſentes eſſent procuratores, tunc in partibus agebat tranſmarinis. Impetravit igitur à Rege Literas protectionis Regiae, dum abſens erat Baro memoratus, & ſic laetus repatriavit. Pars autem adverſa ſub ſilentio commorans, cum elongaretur Epiſcopus, impetravit a Rege Literas, ut non obſtante priore litera, negotium Baronis nullam caperet dilationem. Quod factum fuiſſe non creditur, ſine muneris opitulatione: (the Popes Non obſtantes being ſo obtained.) Sparſimque jam tales Literae, in quibus inſerta eſt haec deteſtabilis adjectio, Non obſtante priore mandato; vel haec, Non obſtante antiqua libertate, procedat negotium, ſuſcitabantur. Praeterea, ſiniſtra interpretatio jam in Chartis facta ſubrepit, ut ſcilicet ſi ſcribatur ſic; Concedimus hanc libertatem domui tali, & domus illa diſtrictè nominetur, & ſequatur ſic, & omnibus Maneriis ejus, ſi Maneria non expreſsè ſigillatim nominentur, nullius eſt vigoris adjectio. Hoc autem rationi conſtat eſſe diſſonum et omni juſtitiae, imo contra Logicae regulam, quae eſt inveſtigatrix veritatis infallibilis. Quod cum comperiſſet, quidam vir diſcretus tunc Juſtitiarius, ſcilicet Rogerus de Thurkeby, ab alto ducens ſuſpiria, de praedictae adjectionis appoſitione, dixit: Heu, heu, hos ut quid dies expectavimus? Ecce jam Civilis Curia exemplo Eccleſiaſticae coinquinatur, et a ſulphureo fonte rivulus intoxicatur. Which I could heartily wiſh all Judges, *See 2 R. 3. 12. 2 H. 7. 6. Brook Patents 109. Hobarts Reports, p. 146, 214, 230. Plowdens Comment. p. 502.who give too much countenance to ſuch Non obstantes, would ſeriouſly conſider, and all who grant them too.
*Hiſt. Angl. p. 757.Matthew Paris informs us, that the year before, the King had granted a Charter to the Abby of Weſtminſter of certain Liberties, to the prejudice of former Charters granted to St. Albans; and another Charter for a liberty of a free Warren in the Land of St. Albans, near the Town, to one Galfridus Rufus, educated in St. Albans, and a tenant thereunto, contra antiquas Eccleſiae illius libertates, & Chartas obtentas à piis priſtinis Regibus & continuè uſitatas, necnon & contra Chartam Regis Henrici tunc praeſentis. Nec erubuit dictus Galfridus Rufus contra Eccleſiam Dominam ſuam quae ipſum educatum exaltaverat, recalcitrare, ut nota macularetur paternae, ſed non maternae proditionis: Et cum frater Matthaeus Pariſienſis, Dominum Regem ſuper his imperterritus redargueret, ait Rex: Nonne Papa facit ſimiliter, ſubjungens in Literis ſuis manifeſte, Non obſtante aliquo privilegio vel indulgentia? Veruntamen modeſtius loquens, ſubjunxit: Nunc, nunc, nos inde cogitabimus. Sed dictorum ac promiſſorum memoria, cum ſonitu pertranſivit. In both which he was the Popes real but unhappy Schollar, introducing Non obſtantes to evade and null his own and Anceſtors Charters, whereby Popes evaded their own and their Predeceſſors Bulls and Indulgences, which this King, the whole Kingdom and Clergy of England particularly *See here, p. 666, 667.complained of to this Pope but three years before, as a great grievance both to the Church and Realm of England, whereby infinite perſons in the Realm were grievouſly oppreſſed and afflicted: Which induced Juſtice Thurkeby thus in open Court with great grief to cry out againſt both Papal and Regal Non obſtantes, which ſubverted publick Juſtice, and then defiled, intoxicated Civil, as they had done Eccleſiaſtical Courts, with their ſulphureous ſource and filth;
*Mat. Paris, p. 727.Parcite pa…corum diffundere crimen in omnes.
This year the Biſhop of Durham moving the Pope to reſume the 3. Mannors ſetled upon his Predeceſſor *Here p. 724.who reſigned his Biſhoprick, for his better maintenance during his life, received a repulſe and check from him, becauſe it was done by the Biſhops own, and his, and the Kings conſent.
Tempore quoque ſub eodem, quidam adulatores peſſimi, cupientes placere EpiſcopoMat. Paris Hiſt. p. 784, 785. Godwins Catalogue of Bps. p. 519, 520. Lis ſuper portione Epiſcopi quondam Dunelmenſem. Dunelmenſi Waltero, Dominum Papam adierunt, dicentes, quod irrationabiliter facta fuit portio Epiſcopatus Dunelmenſis Epiſcopo Nicholao cedenti, & quod ipſe Nicholaus ferè tertiam partem Epiſcopatus habuerat, unde petierunt Epiſcopatum vel redintegrari, vel ſaltem minus damnificari. Quibus Papa: Miramur ſuper his. Nonne facta fuit diſtributio illa & partitio per magnam deliberationem & conſiderationem virorum peritorum, & conſenſum partium? et res jam confirmata eſt per nos, et Regem Angliae, et per Proviſores: & cum eſſet tunc temporis Epiſcopus Bathonienſis in Curia, qui erat unus Proviſorum, advocabatur ut veritati teſtimonium perhiberet, qui cum omnia ritè facta fuiſſe teſtificaretur, repulſi ſunt accuſatores cum probris, & dum crederent partem dicti Epiſcopi Nicholai infirmaſſe, magis roborarunt. Et factum eſt, non ſine dedecore Epiſcopi Dunelmenſis Walteri, & Prioris & Conventus Dunelmerſis, qui videbantur huic machinationi conniventibus oculis conſenſiſſe.
Some Abbots and Covents perceiving that Biſhop Groſthead and other Biſhops intended to vex and oppreſſe them, by their new powers to viſit them derived from the Pope, combined together to make a common purſe to oppoſe and withſtand them by Appeals to the Pope, whom they hoped would back them for money, as the Biſhops combined together to withſtand the Archbiſhops Viſitation in his Province.
Anno quoque ſub eodem, quidam Praelati & Religioſi Eccleſiarum ConventualiumMat. Paris Hiſt. p. 783. Confoederatio▪ aliquorum Religioſorum. liquido comperientes, quod undique quos ſolebant habere defenſores, ſenſerunt jam manifeſtos perſecutores Epiſcopos, et Laicis ac ſaecularibus nociviores, necnon Summum Pontificem, qui quanto potentior eſt, tanto gravior ad opprimendum, ſtuduerunt confoederari, ut alterutrum onera portantes, minus gravarentur. Confoederati ſunt igitur cum Abbate & Conventu de Waltham, Conventus Eccleſiae Epiſcopi Cantuarienſis. Ipſum genus quoque ſubſidii & conſolationis ſibi impendi, tàm ipſi, quàm alii, à Coenobio Sancti Albani, humilitet poſtularunt: of which more hereafter.
Notwithſtanding this combination, Groſthead Biſhop of Lincoln proceeded to viſit both the Monaſteries and Nunneries in his Dioceſſe, with great ſeverity and tyranny, thus related by Matthew Paris in his Hiſtory.
Diebus quoque ſub eiſdem, Epiſcopus Lincolnienſis Viſitationem fecit in domibus Mat. Paris Hiſt. p. 789. Viſitatio Epiſcopi Lincoln.Religioſorum in Dioceſi ſua conſtitutis. In qua, ſi quis omnes tyrannides quas exercuit, recitaret, non ſeverus, ſed potius auſterus et inhumanus cenſeretur. Cum enim inter caetera ad Rameſeiam perveniſſet, ſtipatus ſaecularibus, in dormitorio lectos Monachorum in propria perſona perſcrutando, omnia circuit, univerſa revolvit, & ſi quid communitum inveniret, demoliebatur, & quaſi effractarius ſcrinia diſſipans, ciphos quos invenit circulis vel pedibus redimitos, comminuit conculcatos, quos, ſi circumſpectius feciſſet, poſſet pauperibus integros erogaſſe. Et quod indignum eſt ſcribi, ad domos Religioſarum veniens, fecit exprimi mamillas earundem, ut ſic phyſice ſi eſſet inter eas corruptela, experiretur. Additque horribiles maledictiones, quas ſuper capita tranſgredientium ſtatuta ſua congeſſit, quas Moyſes ſcripſit, et benedictiones Moſaicas ſuper eos qui eadem fuerant obſervaturi. In Quadrageſima vero ſequente, ſuſpenſus eſt ab officio Epiſcopali, pro eo quod noluit admittere quendam Italicum Anglicanae linguae ignarum, ad quoddam opimum beneficium in Epiſcopatu ſuo. Sed haec omnia feciſſe creditur, ut ſubjectos de quorum animabus habet reſpondere à peccatis coerceret.
Diebus etiam ſub eiſdem, Epiſcopus Linconienſis facto ſcrutinio et diligenti Mat. Paris Hiſt. p. 799.inquiſitione et excuſſione per ſuam Dioceſim, beneficiatos cogitEpiſcopus Lincolnienſis punit incontinentes, & multos facit Presbyteros. eſſe continentes, et ſuſpectas etiam mulierculas ab ipſis longius amoveri. Tranſgreſſores autem per beneficiorum ſuorum privationem puniens, Epiſcopatum ſuum à vitiis ſtuduit emundare. Precibus quoque blandis & auſteris perſuaſionibus multos trahens & impellens, ad ordinem & officium ſubvexit ſacerdotale. Frequenter quoque ſermonem fecit populo, quem circum degentes ſub poenis taxatis Sacerdotes convocatos, coëgit audire. Improbos autem Romanos praeceptum habentes Papale, ut eis provideretur, quaſi venenum odivit ſerpentinum. Dicebat enim, quod ſi animarum cuſtodiam ipſis traderet, Nota.Sathanizaret. Unde ſaepe projects Literis Paplibus Bullatis, talibus mandatis praeciſe contradixit.
Theſe fierce illegal proceedings of his in Viſitations, as well againſt Noblemen, Women, and other Laymen, as Monks and Religious perſons, ſummoning them perſonally to make Inquiſitions upon his Viſitation Articles, and give in teſtimony againſt themſelves and others upon Oath this year, notwithſtanding former Prohibitions, occaſioned the *See here p. 705, 706.ſorecited complaints to, and Prohibitions, Attachments of the King againſt him, Clauſ. Anno 34 H. 3. m. 11. dorſo, & Caluſ. 36 H. 3. m. 14. dorſo, on which you may reflect, as his oppoſition againſt the Popes Proviſions to Benefices, exaſperated the Pope to ſuſpend him from his Biſhoprick.
As the Biſhop of Lincoln vexed the Monks, Nuns, Nobility, Gentry, and Commons of his Dioceſſe with his Viſitations, Appeals to Rome, and Excommunications on the one hand; ſo the Archbiſhop of Canterbury moleſted the Dean and Canons of Pauls, and other his Suffragans, with his Excommunications and Suits, by his power, friends, and money in the Court of Rome, on the other hand; Excommunicating them afreſh for one cauſe, as ſoon as they were *See here p. 744, 745.abſolved by the Popes command for another, to the great ſcandal of the Court of Rome and Engliſh Clergy, worrying and vexing one another with perpetual conteſts, thus recorded.
Eodem quoque tempore, Decanus Eccleſiae Sancti Pauli London. & Canonici, deMat. Paris Hiſt. Angl. p. 784. Decanus & Canonici Lonninenſes abſolvuntur. quibus in antecedentibus facta eſt mentio, auctoritate Domini Papae, per Dominum Abbatem Sancti Albani, & per Dominum Abbatem de Waltham, & Archidiaconum Sancti Albani, ſunt abſoluti à ſententia, qua Dominus Archiepiſcopus Cantuarienſis Bonifacius, ipſos innodaverat. Sed poſtea alia ratione ſunt innodati; Thus related.
Tunc verò temporis, procuravit Archiepiſcopus Cantuarienſis, mediante MagiſtroMat. Paris, p. 786. Eustachio de Len, Officiali ſuo, (ſuper quo mirabantur multi) ut Decanus, & memoratiDecanus & Canonici Lonninenſes Excōmunicantur. Canonici Londinenſes, ratione proprioum delictorum denunciarentur excommunicati. Inſuper, ut coram Papa apparerent, ſunt citati. Ortum eſt igitur turpe ſcandalum, dum nunc ab his denunciabantur excommunicati in his, nunc in aliis ab his partibus abſoluti. Canonici vero non mediocriter perturbati, omnes Angliae Epiſcopos ſuper hac oppreſſione in magna mentis amaritudine precabantur, ut tanto impetui reſiſtentes imminenti, cum paries proximus arderet, ſubvenirent. Rex autem, quia ipſum Archiepiſcopum creaverat, & Regina, quia ejus fuit avunculus, erubeſcentes, non poterant ipſum Archiepiſcopum, licet cauſa ejus fuiſſet injuſta, relinquere deſolatum. Who to maintain his ſuits, and feed the Cormorants at Rome to obtain his will, made havock of his Woods and Temporalties in England, reſiding at Rome, but expoſing his flock to the rapine of Wolves, without taking the leaſt care for their ſouls or bodies.
Temporibus quoque ſub eiſdem, Archiepiſcopatus nemora ſucciduntur, hominesMat. Paris, p. 787. depauperantur. Reditus vacantes ad arbitrium alienigenarum alienis diſtribuuntur, de quorum moribus vel ſcientia nihil conſtat diſtriburoribus, & ſic abſente Paſtore,Succiduntur ne nora Archiepiſcopatus Cantuarienſis. oves lupis exponuntur.
On the other hand the Dean of Pauls, though aged, is enforced to travel to Rome to defend the Rights and Liberties of his Church, and purchaſe a new abſolution.
Ipſo quoque tempore, Decanus Londinenſis aetate grandaevus, toties pro libertateMat. Paris, p. 790. Eccleſiae ſuae vexatus, adhuc pro juribus Eccleſiae ſuae contuendis Romanam Curiam adiit, pro ſcandalo multiplici jam per Archiepiſcopum exorto. Quos enim Dominus Decanus Londinenſis Romanam Curiam adiit.Papa praecepit abſolvi, adverſarii eorum ex parte Domini Papae, praeceperunt alia ratione excommunicari. Ita quod Laicis eſſet eorum lis, nec mirum, ridiculoſa. Archiepiſcopus Cantuarienſis Canonicos London. eo quod illos viſitare vellet, cum maximo gravamine potenter conatur confundere, (addes *Flores Hiſt. pars 2. p. 249.Matthew Weſtminſter) tandem viſitavit ſed cum moderamine.
Neither were the Abbots and Covents leſſe ſchiſmatical and litigious then the Biſhops, Deans and Canons, perſecuting, ſuing, yea murdering each other in ſundry places, of which *Hiſtoriae Edit. Lond. p. 752.Matthew Paris renders ſome ſad inſtances, to the great ſcandal of Religion. I ſhall only inſtance one conteſt between the Abbot and Covent of Weſtminſter, wherein the King withſtood the Popes Bulls granted in the Abbots favour, to the prejudice of his Prerogative, diſcovering the inſatiable avarice, rapine of the Pope and Court of Rome.
Diebus autem ſub eiſdem, ortum eſt ſcandalum in nobili Coenobio Weſtmonaſterienſi, Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 790. Diſcordia inter Abbatem & Conventum Weſtmonaſter.eo quod diſcordia partibus nimis damnoſa & indecens eſt exorta. Abbas enim, vir quidam literatus & prudens, conabatur factum anteceſſoris ſui, Authoritate Apoſtolica irritate, qui bona Eccleſiae ſuae in uſus ſuos, & uſus Conventus, ut majori pace gauderent, ſeparaverat. Et ſummo conamine nitebatur, diviſa ſolidare, & omnia nutibus ſuis inclinare. Et idcirco Domino Papae adhaerens, ipſum pedetentim ſequebatur, et moram non minimam in Curia, non ſine multarum expenſarum profuſione, continuabat. Unde propter ſuam prudentiam, facundiam, & elegantiam, inter familiares Papae annumerabatur, & Capellanus Domini Papae meruit eſſe & appellari, & multa de ſuo propoſito ad votum impetrare. Quod audiens Conventus, non mediocriter formidare, ne quod praedeceſſor iſtius Abbatis, ſcilicet Richardus Abbas, piè ordinaverat, infirmaretur, & eorum conditio deterioraretur. Miſſis igitur aliquibus de Conventu praeſtantioribus ad Regem facta lachrymabili querela dixerunt ei: O Domine, Abbas, quem nobis habere feciſtis, domum noſtram imo potius veſtram ſpecialem, nititur perturbare, & quod ad quietem noſtram ordinatum piè extitit, infirmare: veſtrum eſt, domum veſtram Regaleque vestrum domicilium protegere, ne nullo adverſantium impulſu labet vel labatur. Quibus Dominus Rex, addito magno Sacramento, ait: Nunquam certe praevalebit. Et concepta indignatione cum ira et odio palam proteſtatus eſt, dicens: Poenitet me feciſſe hominem.
Circa idem tempus Abbas Weſtmonaſterienſis Domini Papae Capellanus à CuriaMat. Paris Hiſt. Angl. p. 793. Adventus Abbatis Weſtmonaſterii à Curia Romana. Romana rediit, non minimis debitis involutus et obligationibus innodatus: (by bribes to the Pope and Cardinals.) Moram enim diutinam in Curia continuaverat, & multorum Curialium ſibi corda conciliaverat, ita quod certè credebatur, quod cum Domino Papa penitus, quia vir fuit arduis idoneus ſatis conſiliis, moraretur. Venit autem multiplici armatus potentia, ut Conventum ſuum ſuae incurvaret voluntati. Et illico accedens ad Regem apud Windeleſhores, ipſi celebriter nimis & Pontificaliter, Miſſam cantavit. Erat utique tàm voce quàm corporali elegantia, vir deſideriorum. Confidenter igitur Regem aggreſſus eſt, multorum potentum illi Literas oſtendens, ut liceret ei totaliter domum Weſtmonaſterii, quam Dominus Rex illi regendam commiſerat, ſane adminiſtrando gubernare, et diviſa ſolidando poſſeſſiones redintegrare. Dominus Rex cujus cor averſum fuit ab eo, ipſum Abbatem obliquato ac torvo intuitu reſpiciens, elevata voce, multis irrecitabilibus probris laceſſivit. Inter caetera improperans, quod ipſum immerito exaltaverat, addens, quod ad conſilium ſuum arcanum inconſultè advocaverat. Et quomodo de tua fidelitate confidere poſſem, qui fratres tuos ſocios ab antiquo & commenſales, gravare niteris & moleſtare? Et licet multi amicorum ſuorum, videlicet Johannes Manſell, & multi alii, quos longum eſſet nominare, intercederent pro ipſo Abbate, Rex iratus valdè, ipſum tàm à conſilio ſuo quàm dilectione, expulit elongatum. Tandem Abbas moleſtè ferens Regis indignationem, conſenſit in arbitros, ut quod ipſi diſponerent, ſi Domino Regi complaceret, ipſe ratum haberet & acceptum, videlicet Comitem Richardum & Johannem. Quod Conventus, licet ipſi duo Abbati fuiſſent amiciſſimi, benignè acceptavit, & Rex benè comprobavit. Ipſi igitur, poſt multas diſceptationes, penitus Conventus deſiderio & poſtulationi excluſo Abbate, conſenſerunt: Quia ſic Regi ſciebant complacere. Sed haec controverſia hoc anno non terminabatur.
Rex igitur miſertus Conventus Weſtmonaſterienſis, qui tot gravamina & damnaMat. Paris, p. 814, 815. Privilegium Regis Conventui Weſtmonaſterienſi conceſſum. jam per multos annos toleraverat, conceſſit benignè eidem, ut vacante Abbatia Weſtmonaſterienſi, diſponatur liberè de poſſeſſionibus ipſum Conventum contingentibus, quas conſuevit Rex in manu ſua retinere, in magnum damnum domus & gravamen, donec Abbas ibidem ordinaretur. Et ſuper hoc, talem eiſdem Monachis Chartam confecit. Which I find likewiſe entred in the *Pat. 36 H. 3. m. 3. intus.Clauſe Rolls.
HENRICUS Dei gratia, &c. Omnibus ad quos praeſentes Literae peruenerint, Charta Regis Angliae, pro Priore & Conventu Weſtm.ſalutem. Cum bona Abbatis Weſtmonaſterienſis & ejuſdem loci Prioris & Conventus diſcreta ſunt ab invicem, & ſeparata, volentes indemnitati & iranquillitati eorundem Prioris & Conventus providere, concedimus eis pro nobis & Haeredibus noſtris, quod quotieſcunque Abbatiam vaecare contigerit per ceſſionem vel deceſſum Abbatum ſuorum, habeant ipſi Prior & Conventus liberam adminiſtrationem de bonis ſuis ſeparatis: ſalva nobis et Haeredibus noſtris tempore vacationis praedictae domus cuſtodia de bonis ad praedictos Abbates pertinentibus. In cujus rei teſtimonium, &c. Teſte meipſo apud Sanctum Edmundum, Anno Regni mei trigeſimo ſexto. Haec autem acta ſunt apud Sanctum Edmundum, ubi Dominus Rex, ad magnum domus illius incommodum, ferè tribus ſeptimanis morabatur infirmatus.
After this, Dominus autem Rex, timens ne Abbas Weſtmonaſterienſis Curiam Romanam, Mat. Paris Hiſt. p. 814, 815. Regis furor in Abbatem Weſtmonaſterienſē.quam jam benè noverat, ut Domini Papae Capellanus, contra ipſum, maximè quia idem Abbas appellaverat, exaſperaret, & domum Westmonaſterienſem irremediabiliter debitis obligaret, congeſſit in ipſum probra iterum & maledicta in ira magna, quae conſtat fuiſſe nulla ſubnixa veritate, ſed ipſa ſolummodò iracundia ebullire. Fecit inſuper Dominus Rex per totam Londinenſem Civitatem voce praeconia acclamari, ne quis Abbati Westmonaſterienſi quomodolibet pecuniam accommodaret, nec ſcripto vel ſigillo ejuſdem fidem aliquatenus adhiberet. Quod in magnum opprobrium Abbatis videbatur redundare. Hujus autem rei auditores univerſi ſupra modum admirantur, quod de Regi amiciſſimo factus eſt Abbas reprobus & alienus. Prout Poëta introducit amicam de amico conquerente dicere:
Alter in alterius jactantes lumina vultus, Quaerebant taciti, noſter ubi eſſet amor.
This Writ of the King I find extant on Record, running in theſe words.