Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 1 · Document 77 – Document 81
IMperator itaque Fredericus, cum a referentibus ſe excommunicatum cognoviſſet,Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 335. perturbatus eſt valde: & ſicut Papa per Literas ſuas in omnibus Chriſtianorum finibus latam fecerat ſententiam publicari; ita dictus Imperator ſcripſit univerſis Regibus & Principibus Chriſtianis, conquerens ſententiam in eum fuiſſe injurioſe latam. Denunciavit etiam ſingulis & univerſis, ſe non frivolis excuſationibus, ſicut ei Papa mendoſe impoſuit, a peregrinatione reverſum inchoata; ſed maximae infirmitatis cauſa, illius ſuper hoc teſtimonium invocans, qui eſt teſtisin coelo fidelis. Affirmavit inſuper, quia quam citius ſibi Deus proſperitatem praeſtiterit corporalem, votum ſuae peregrinationis (ſicut decet Imperatorem) cum honore congruo perſolvere Domino procurabit. Inter caeteros ſiquidem Catholicos Regis, Literas auro Bullatas Anglorum Regi tranſmiſit; proponens in eisdem Romanam Eccleſiam tanto jam avaritiae ſuccenſam incendio, et concupiſcentia manifeſta; quod bonis Eccleſiaſticis non ſibi pro voto ſufficientibus, Imperatores, Reges, et Principes exhaeredare, et Tributarios conſtituere non veretur. Habeat autem de praemiſſis Rex Anglorum ex ſe ipſo exemplum, cujus *Nota.Patrem, Regem ſcilicet Johannem, tamdiu excommunicatum tenuit, quouſque ipſum et Regna ejus conſtituit ſub Tributo. Habeant etiam generaliter omnes idem exemplum de Comite Tholoſano, ut alios Principes multos; quorum terras et perſonas tamdiu ſub Interdicto concludere molitur, donec illos in conſimilem redigat ſervitutem. Simonias, exactiones diverſas, et a ſaeculis inauditas, quas in Eccleſiaſticas perſonas inceſſanter exercent; uſuras manifeſtas, et palliatas, quibus hactenus incognitis totum mundum inficiunt, praetermitto. Sermones tamen ſuper mel mellitos, et ſuper oleum mollitos, inſatiabiles ſanguiſugae, dicentes Curiam Romanam eſſe Eccleſiam, matrem noſtram, ac nutricem: cum ſit Curia praetaxata omnium malorum Radix et Drigo; non maternos, ſed actus exercens novercales, ex cognitis fructibus ſuis certum faciens argumentum. Revolvant haec inclyti Barones Angliae, quos Papa Innocentius Bullatis Literis communitos animavit, ut in Regem Iohannem quaſi Eccleſiae inimicum inſurgerent obſtinatum. Sed poſtquam enormiter memoratus Rex eſt incurvatus, et ſe ſuumque Regnum Eccleſiae Romanae, velut effoeminatus, mancipavit; praedictus Papa Proceres, quos prius ſuſtinuit et excitaverat, poſtpoſito mundi pudore Dominique timore, conculcavit, morti expoſitos et miſerabiliter exhaeredantos, ut more Romano, protervo hiatu quod pinguius erat, proh dolor, abſorberet! Et factum eſt, quod incitante Romanorum avaritia, Princeps provinciarum facta eſt ſub Cributo. Ecce mores Romanorum, ecce laquei Praelatorum, quibus univerſos ac ſingulos quaerunt illaqueare, nummos emungere, liberos ſubjugare, pacificos inquietare, in veſtibus ovium, cum ſint intrinſecus lupi rapaces; Legatos huc et illuc mittentes, excommunicare, ſuſpendere, punire poteſtatem habentes; non ut ſemen, id eſt, verbum Dei ſeminent fructificandum, ſed ut pecuniam extorqueant, colligant, et metant quae nunquam ſeminaverunt. Sicque fit, ut Eccleſias ſacras, pauperum refugia Sanctorum Manſiones diripiant, quas pii ac ſimplices Patres noſtri in refectionem pauperum ac peregrinorum et religioſorum ſuſtentationem fundarunt. Ex nunc ad Imperia et Regna degeneres et ignobiles (quos ſolae Literae faciunt inſanire) auſu temerario contendunt anhelari. In paupertate quidem & ſimplicitate fundata erat EcclehaNota. Primitiva, cum Sanctos quos Catalogus Sanctorum commemorat, foecunda parturiret. S daliud fundamentum nemo poteſt ponere, praeter illud quod poſitum est a Domino Jeſu, ac ſtabilitum. Porro quia in divitiis navigant, in divitiis volutantur, in divitiis aedificant, timendum ne paries inclinetur Eccleſiae, ne maceria depulſa, ruina ſubſequatur. In nos etiam novit ſcrutator omnium, injuſte debacchantur, dicentes nos nolle terminis transfretaſſe conſtitutis: cum multa me de eo, et Eccleſia, et Imperio inevitabilia ac ardua negotia, praeter infirmitatis incommoda, detinebant. Quorum primum fuit rebellium Siculorum inſolentia. Nec videbatur nobis ſanum fuiſſe conſilium expediens Chriſtianitati, nos in Cerram Sanctam tranſiſſe, Bellum inteſtinum poſt terga relinquentes: ſicut nec medico, ferro infixo vulneri, fomentum adhibere medicinae. In concluſione quoque demum haec adjecit, exhortans orbis Principes univerſos ut contra tantam ſibi proſpiciant avaritiam, et iniquitatem, quia
Tunc tua res agitur, paries cum proximus ardet.
Ex hac itaque Imperator perturbatione commotus, excitavit contra Dominum Papam & Romanae Eccleſiae Patrimonium, ſeditionem graviſſimam: invadens ejus Civitates, & occupans Caſtella. Sicut idem Papa per Literas ſuas Romano Legato Francorum directas, evidenter expreſſit; recorded at lage by Matthew Paris, fraught with nothing but calumnies and lyes, to defame the Emperour.
Theſe Antichriſtian proceedings againſt the Emperour, ſo exaſperated the Citizens of Rome, that they expelled him the City, and chaſed him to Peruſium.
PEr idem tempus, populus Romanus in Papam Gregorium ſeditionem excitavit, & … Mat. Paris, Hiſt. Angl. p. 337.ſollemnitate Paſchali illum ejecerunt ab urbe; inſequentes eum uſque Viterbium Caſtellum ſuum. Ubi fortiter invaleſcentes, fugaverunt eum uſque Peruſium▪ Papa, aliud vindictae genus non habens, perſecutores ſuos excommunicationis ſententia innodavit. Which they dreaded not at all.
King Henry the 3d. upon receipt of the Popes Bulls againſt the Emperour, and the Emperours Letters againſt the Pope, ſent this Letter to this Fire-brand, and another to the Emperour, adviſing an accommodation between them, for the better relief of the Holy-land.
DOmino Papae, Sanctitatis veſtrae Literas devotione qua decuit recepimus continentesClauſ. 12 H. 3. m. 12. dorſo. narratione brevi defectum ſuccurſus Terrae Sanctae, quem in praeſenti ſperabitis per Miniſterium Imperatoris ordinatum fuiſſe: Sane dolorem veſtrum, quem brevem eſſe decet, non audimus ſine dolore, maxime, cum in ſalute veſtra et Eccleſiae ſtatu pacifico, regnantium pax conſiſtat et Regnorum: Recepimus autem poſtmodum Literas Imperatoris qui te multis gravaminibus & injuriis ei ut dicebat, praeter ſuorum exigentiam meritorum, conquerendo, in eiſdem Literis, notum fecit nobis, ſicut & in aliis Regnis publicaſſe ſe dicit, quod in medio inſtantis Maii, proponit nihilominus transfretare. Literas eaſdem oſtendimus Clerico veſtro, Magiſtro Stephano, tunc praeſenti nobiſcum, de cujus conſilio Imperatori reſcripſimus conſulendo, ut a debita vobis et Eccleſia devotione nullius temeritatis auſu recedens, humiliter obediat, et obſequatur vobis; ſiquidem ut Patri et Domino, cui in totius fidelitatis et obſequii plenitudine adeſſe volumus et tenemur, conſulimus in Domino pro negotio Terrae Sanctae, cujus liberationem mundus deſiderare debet ardenter, quatenus eundem ſi cum humilitate debita ad cor reverti voluerit, veſtriſque parere mandatis, miſericorditer recipere velitis ad pacem. Teſte Rege apud Westmonasterium, Viceſimo die Februarii.
The Emperour having recovered his health, to perform his vow, ſatisfie the Chriſtians who had croſſed and tranſported themſelves to the Holy Land, pacific the Pope, and wipe off all ſcandalous reproaches, and the Bulls of Excommunication, took ſhipping again for this expedition; yet the Pope would not abſolve, but kept him ſtill Excommunicated.
FREDERICƲS Imperator mare Mediterraneum ingreſſus, ut Domino votumMat. Paris, Hiſt, Angl. p. 338. peregrinationis perſolveret, in vigilia Nativitatis Beatae Virginis Mariae apud Achon applicuit: venientes ei obviam Clerus terrae & populus cum magno honore, ut tantum dicebat virum, illum receperunt. Veruntamen quoniam noverant eum a Papa excommunicatum, non ei communicaverunt in oſculo, neque in menſa: ſed conſuluerunt, ut Domino Papae ſatiſfaciens, rediret ad Sanctae Eccleſiae unitatem. Templarii vero & Hospitilarii, in adventu ejus flexis genibus adoraverunt eum, genua ejus deoſculantes, & omnis fidelium, qui aderat exercitus, glorificabant Deum in adventu ipſius: ſperantes quod per eum fieret ſalus in Iſrael. Tunc Imperator (as he had juſt reaſon) ad univerſum exercitum gravem depoſuit querimoniam, de Pontifice Romano, quod injuſtam tulerat in eum ſententiam: affirmans ſe graviſſimae infirmitatis cauſa, & aliorum arduorum negotiorum, quae totam tangebant Chriſtianitatem, iter ſuum ad Terrae Sanctae ſubſidium diſtuliſſe.
This perverſe Pope on the contrary, to evidence his implacable malice againſt the Emperour, inſtead of abſolving him from his Excommunication for not going to the Holy Land, now reſolves not only to continue it, but makes actual War upon his Territories, to deprive him of his Temporal Crown, as Contumacious and Rebellious, becauſe he went thither, and ſet up John de Brennes (whom he made his General) Emperour in his Throne: as Matthew Paris thus relates.