Works Volume 4, Chapter 5
CAP. V.
Poteſtas in Eccleſiâ ſolis Epiſcopis ab Apoſtolis communicata. Tres objectionum ſpecies, quae Presbyteranis favere putantur. Septuaginta, Diſcipuli, non Apoſtoli. Prophetarum diſcipuli, foreign Miniſtri, praecurſores, Mat. 3.11. Johannes Baptiſta diſcipulus Chriſti, ideóque Apoſtolis minor, Luc. 10.1. Mat. 11.10. Septuaginta in diſcipulorum numero ſubſtiterunt, donec vel ad Apoſtolatum, vel ad Diaconatum, vel ad munus Evangeliſtarum admoverentur. Tria Blondelli Argumenta in contrarium expenduntur. De rebus geſtis ſoli Hiſtoriae fides debetur. Petitio principii. Septuaginta diſcipulorum, quà talium, nulla in Eccleſiâ Apoſtolicâ authoritas. Duplex miſſio foreign & foreign. Reſponſio ad primum, ad ſecundum, ad tertium, ad quartum à Nicolao proſelyto petitum argumentum. Proſelytorum duo genera, foreign, foederis, portae. Proſelyti foederis, iidem cum Judaeis. (foreign, Eph. 2.14.) Sichimitae, Achior, Nabuzaradan, Ʋrias, Herodes, Regnum Proſelytorum, Nicolaus. Talibus Evangelium Chriſtus annuntiabat. Via Gentium, foreign, Mat. 4.15. foreign. Foederis filii, Act. 3.5. Nicolaus Diaconus, Act. 6.
§. 1. EX iſtis ſic poſitis illud ſtatim certiſſimum, & lucidiſſimum exurgit, His duodecim, in terris, Chriſti vicariis, ejus mandato aut diplomate munitis, eâdemque ratione à Chriſto miſſis, quâ ille à Patre mittebatur, adeò omnem in Eccleſiâ authoritatem in ſolidum, & in integrum commiſſam eſſe, ut non ea cuivis mortalium (demptis pauculis, quos Deus ipſe per ſortilegium, ut *Act. 1.26.Matthiam, vel voce de coelo, & mandato Spiritus Sancti, ut †Act. 13.2.Saulem & Barnabam, Apoſtolicae dignitatis participes fecerit) rectè tribui poſſit, niſi quem Apoſtolorum aliquis in profectionibus, aut provinciis ipſorum, aut immediatè, aut mediatè, in poteſtatis & authoritatis ſuae participationem, aut ſucceſſionem admiſerit. Hos verò ſic admiſſos, ſic ipſis ſuccedentes, Epiſcopos, aut ſingulares Eccleſiarum Praefectos fuiſſe, Antiquiſſimi Eccleſiae ſcriptores … nobis producti, ſatis liberaliter teſtati ſunt, mox, cùm occaſio tulerit, cumulatiùs facturi.
§. 2. Libet hîc aliquantiſper pedem figere, & paucula per modum Appendicis annec…enda curare, quae quavis ratione contra theſim hanc objici aut obtendi poſſe videantur.
§. 3. Ea autem ad tria potiſſimùm capita reducenda erunt, Primò quae à Septuaginta Chriſti, dum in terris eſſet, diſcipulis; Secundò, quae ſub Apoſtolorum aevo, ab Evangeliſtarum officio; Tertiò, quae ex antiquae Eccleſiae monumentis de Presbyterorum & Chorepiſcoporum authoritate, concludi poſſe putantur.
§. 4. Haec omnia paucis hîc proponenda (quamvis loco ſortaſſis non ſuo) & adverſus ea the…in noſtram muniendam & propugnandam putavimus.
§. 5. Ad Septuaginta quod attinet, Palam eſt, eos foreign, non foreign, Diſcipulorum, non Apoſtolorum Chriſti Claſſi accenſendos eſſe; imò, cùm diſcipuli eſſent, non tamen foreign, qui propiùs ad Chriſtum acceſſerunt, & ad domeſtica quaſi miniſteria & quotidiana officia aſſumpti ſunt, exaequandus.
§. 6. Ad diſcipulos Prophetarum inter Judaeos pertinebat, ut Prophetis miniſtrarent, & inſervirent, ſic Joſua Moſi, Exod. 24.13. Eliae Elizaeus, 1 Reg. 19.2. idóque foreign, Prophetarum filii dicti, eodem Hebraiſmo, quo foreign & foreign, filii & miniſtri, aut ſervi, pro Synonymis uſurpantur.
§. 7. Hos itidem ad negotia ipſorum à Prophetis miſſos conſtat, at foreign, praecurſorum, aut faecialium more, ipſis in profectionibus praeiviſſe. Sic cum Johannes Chriſti prodromus, ſe indignum eſſe affirmet, ut ejus, qui poſt eum veniebat, calceos geſtaret, Mat. 3.11. patet ad diſcipulorum morem reſpici, qui ut calceos geſtare, & ad ſervilia opera adhiberi, ſic & praeire Prophetis ſolebant.
§. 8. Sic de Septuaginta Lucas, qui ſolus inter Evangeliſtas eorum meminit, c. 10.1. diſertè affirmat, Chriſtum illos foreign, ante faciem ſuam miſiſſe (ſic ut de Baptiſtâ dicebatur, Chriſti foreign nuntium fuiſſe, ante faciem ejus miſſum, qui praepararet viam ejus ante eum, Mat. 11.10.) foreign, ad omnem civitatem & locum, quò Chriſtus iturus erat.
§. 9. Hanc cert… Chriſti miſſionem, ab eâ, quae poſtea duodecim Apoſtolis contigit, longè differre, ex praedictis liquet. Nec illud fortaſſis indignum erit, quod hîc reponatur, Baptiſtam ipſum, licèt clariſſimè ante alios omnes, Chriſtum annuntiaret, digitóque quaſi demonſtraret, & ob id, natorum inter mulieres maximus diceretur, & prophetâ major, foreign, aut foreign, Mat. 11.9. ampliùs quicquam ſibi commiſſum habens, quàm quod prophetis contigerat, adeò tamen Apoſtolis Chriſti inferiorem cenſeri, ut de eo pronuntiet Chriſtus foreign, eum qui minimus in regno coelorum futurus eſſet, i. e. Apoſtolorum Chriſti ultimum, foreign, illo majorem eſſe, v. 11.
§. 10. Cum iſtis optimè omnia, quae aut in Evangelio aut Actis, aut apud antiquos de Septuaginta leguntur, concordant.
§. 11. Ex illorum numero Matthiam poſt exceſſum Judae Chriſtíque aſcenſionem, ad Apoſtolatum evec…um eſſe non ambigimus, Act. 1. (exemplo quidem Presbyteranorum foreign peſſimè ominante) ideóque ut Barſabam, ſic & alios omnes, quibus ad faſtigium illud aſcendere non contigit, in numero diſcipulorum, non Apoſtolorum ſubſtitiſſe.
§. 12. Alios ſtatim ſeptem, ad Diaconatus in Eccleſiâ Hieroſolymitanâ gradum aſſumptos eſſe, Alios dein non paucos ad Evangelii praedicationem, ſeu, quod dicitur, Evangeliſtarum munus obeundum, ab Apoſtolis ſibi adjunctos, Antiquorum non pauci affirmârunt.
§. 13. De Diaconis teſtatur Epiphanius, aliíque, Nec illud ſanè cuivis à partium ſtudio alieno improbabile videbitur, cùm ſeptem iſti ante hanc ſurrogationem, foreign, & foreign dicantur, v. 3. & prae aliis Stephanus, foreign, v. 5. ſtatímque foreign fidei & potentiae, i. e. miraculorum dono praeditus, v. 8. (quod de Septuaginta illis dicebatur, Luc. 10.17.) ex quo ſequitur eum foreign, & foreign feciſſe. Sic & Philippus praedicaſſe ſtatim Evangelium, & miracula feciſſe, adeóque omnem Samariam ad fidem convertiſſe legitur, c. 8.6.
§. 14. Verum illud D. Blondello diſplicuiſſe, non eſt quod diſſimulem. Ille tribus argumentis omnem Epiphanio authoritatem derogari, ſimúlque rem omnem confici credidit, Apol. p. 113. Primum eſt, Quòd, cùm ſacrilegii à Romanae Eccleſiae Legatis, approbante etiam toto Concilio Chalcedonenſi, incuſaretur, qui Epiſcopum ad Presbyterorum gradum detrudere moliretur, majoris ſacrilegii genus cenſendum ſit, Apoſtolatu functos ad Diaconatum detrudere. Secundum, Quòd abſurdum ſit, & pietati contumelioſum, Primitivorum Eccleſiae ipſam haereticorum deſcriptionem aptare, diſciplinae proſtrationem pertendere, ordinationéſque Apoſtolicas, adeò inconſtantes fingere, ut inſtituti à Chriſto verbi praecones, gradu ſuo ſtatim deturbari putentur, ſic ut dici poſſet, Hodie Apoſtolus, cras Laicus erit, mox ex Laico Diaconus futurus. Tertium, Quòd inſaniae fuiſſet non mediocris, ſi ex eodem collegio alios (ut Barnabam Apoſtolum dictum) vel praecipuo cultu dignati eſſent, vel intaminatis honoribus ſaltem fulgere ſiviſſent, immerentes alios, indictâ causâ praecipites dediſſent, quos poſtea profano faſtidio-conculcarent.
§. 15. Cert… novae ſunt hae argumentandi formulae, [Sacrilegium eſt, abſurdum, pietati contumelioſum, tandémque inſaniae (Quantae?) genus.] Sic certe Rhetores, non Logici loqui amant, qui Satyras, non qui ſyllogiſmos nectunt. Aſt alii è contra non pauci, nec ſacrilegi, nec veſani, Epiphanii ſententiam, per omnia & rationi, & pietati conſentaneam aſſerunt, nec igitur quicquam fidentiori negatione D. Blondellus lucratus eſt, niſi ut nobis teſtatum faceret, quaedam impia & foreign D. Blondello cenſeri, quae aliis cordatis viris multò ſecus videntur.
§. 16. At ſecundò vir doctiſſimus denuò monendus eſt, nihil rationi magis diſſentaneum eſſe, quàm ut rei geſtae hiſtoria, ad quamvis trutinam aut examen praeter eam, quae teſtibus fide dignis peragitur, exigatur, aut ut quod teſtimoniis comprobatum eſt, ſub quavis impietatis, aut inſaniae ſpecie refelli, aut redargui poſſe putetur.
§. 17. Illud hâc in lite, ut & in aliis omnibus inter nos & D. Blondellum pro conceſſo ponetur, Apoſtolos nihil impium & inſanum admiſiſſe; Dubitamus tantum de facto, an illi ita vel ſecus fecerint▪ ex eo, Chriſti, qui Apoſtolorum corda regebat, ſententiam, adeóque pietatem & ſanitatem dogmatis aeſtimaturi; Hoc autem de facto, vel non facto foreign, non rationibus ſed teſtibus diſceptandum eſt.
§. 18. Nos, Stephanum & Philippum, è 70. Chriſti diſcipulis fuiſſe, Epiphanio teſte, Patre, inquit D. Blondellus, Optimo, probamus; D. Blondellus nullius mortalium teſtimonio, praeterquam ſuo uſus, ſacrilegium & abſurdum inclamans, foreign Epiphanium, licet Optimum Patrem, nos inſanire affirmat.
§. 19. Abſit ut nos contumeliae iſti talionem reddamus, illud tantùm addituri, veriſſimè ab Ariſtotelis interpretibus dictum eſſe, foreign, nec igitur incongruum eſſe, ſi qui ſententiam ſuam non alio quàm affirmationis ſuae argumento, aut teſtimonio confirmandam putaverit, principium poſtulaſſe, non demonſtraſſe, cenſeatur.
§. 20. Tertiò autem ad argumenta, vel potiùs Paralogiſmos D. Blondelli ſingulos reſpondemus, hoc uno praelibato, Septuaginta Chriſti diſcipulos, licet ad tempus à Chriſto emiſſi fuerint, non tamen (quod ait D. Blondellus) ad Apoſtolicam functionem vocatos eſſe, nec certè Apoſtolos fuiſſe quales duodecim, aut quatenus eo titulo authoritas aut foreign, poteſtas aut principatus in Eccleſiâ notatur; Duplicem enim miſſionem fuiſſe praediximus, nuntiorum, & foreign, & foreign, vulgarem & ſolennem, priorem Mat. 10.1. poſteriorem Jo. 20. deſcriptam & collatam; priorem, ut Chriſto per civitates proficiſcenti, tot faeciales & prodromi praecurrerent; poſteriorem, ut Chriſto terras relinquenti in gubernandâ Eccleſiâ ſuccederent. Illam, foreign, & quamprimum ad Chriſtum reverterentur, Luc. 10.17. ſponte ſuâ, jubente nemine, finiendam, Hanc, in Apoſtolis & ſucceſſoribus eorum, ad mundi conſummationem duraturam, Hanc igitur, cluvium donatione ſignatam fuiſſe, ſpirationis aut foreign ritu quodammodo traditam, verbis ſolennibus [Sicut Pater miſit me, Ego mitto vos, & Recipite Spiritum ſanctum, & Quorum remiſeritis, &c. & Ite & foreign omnes gentes] comprehenſam, & clariſſimè (quae fuerit poteſtas ea, & ut ab omni, ſeu ipſis, ſeu aliis quibuſcunque communicatâ poteſtate, diviſa) explicatam, tandémque potentiae & ſollicitudinis divinae, ipſis nunquam defuturae pollicitatione, firmatam & ſuffultam.
§. 21. Hinc factum eſt, ut cùm hi ab ipſo Chriſto Apoſtoli dicantur, Luc. 6.13. eóque dignitatis & eminentiae nomine ab Evangeliſtis dignoſcantur, Mat. 10.2. Luc. 17.5.22.14.24.10. & in Actis ubique, Illi nullo niſi foreign, Luc. 10.1. & foreign, v. 17. titulo, & fortaſſis ſub iſtā foreign periphraſi, Act. 1.21. noſcantur, nec alibi in Scriptura memorentur; ideóque ab Eccleſiaſticis ſcriptoribus, Clemente, Euſebio, aliíſque, foreign ſemper (quorum & foreign ubique memoratur) nullibi, quod ſciamus, Apoſtoli nuncupentur.
§. 22. Hinc & illud factum eſt, quòd cùm Apoſtolorum nomina enumerentur, Act. 1. cùm duodenarius numerus totidem thronis à Chriſto donandus, tantâ cum curá integer ſervetur, ut avulſo, vel occidente uno non deſiciat alter reſurrectionis Chriſti foreign, Act. 1.22. priorum tamen nomina ipſa ingens caligo obtexerit, affirmante inter Antiquos Euſebio, foreign,Eccl. hiſt. l. 1. foreign. Septuaginta diſcipulorum Catalogum nuſpiam recenſeri.
§. 23. His ſic praelibatis, ad primum argumentum facilis reſponſio eſt, Eos, qui ex 70. diſcipulis Diaconos ſeptem allectos affirmant, Emiſſarios, ſeu miniſtros Chriſti, (ſed non Apoſtolatu functus) ad Diaconorum gradum (in Eccleſiâ non contemnendum) allectos aſſerere; Id verò non eſt [Detrudere ad Diaconatum] Ideóque quamvis foreign, detruſionem Epiſcopi ad Presbyteri gradum, foreign ſacrilegii genus eſſe D. Blondello lubentiſſimè largiamur (& omnem tanti ſceleris invidiam ab eo procul averti cupiamus) nullam tamen ſacrilegii ſpeciem Apoſtolis, qui ex Diſcipulis ad Diaconatum aliquos aſcendere juſſerunt, ſine ipſo ſacrilegio, imputari poſſe exiſtimamus.
§. 24. Ad ſecundum pariter, Huic Diaconorum, ex Septuaginta diſcipulorum numero, ſurrogationi, nullam haereticae converſationis deſcriptionem aptari poſſe, nullam diſciplinae proſtrationem ſequi, nullam levitatis, temeritatis, inconſtantiae labem iſti Apoſtolicae ordinationi aſſingi; nec enim priùs Apoſtolos, aut Epiſcopos fuiſſe, ſed diſcipulos & miniſtros Chriſti, qui tunc ad Diaconorum gradum ſufficiebantur.
§. 25. Ad tertium itidem, Nullius inſaniae eſſe, ſiquis unum ex Septuaginta, Matthiam ſcilicet (& ut rem gratam D. Blondello faciamus, Barnabam) ad Apoſtolatum, gradum in Eccleſiâ ſupremum, Dei foreign, electum eſſe, alios verò ſeptem, ad inferiora munera, ab Apoſtolis ordinatos, aut conſtitutos affirmet; neminem quippe hoc facto, (aut dictâ, aut) indictâ causâ praecipitem dari, neminem profano faſtidio conculcari.
§. 26. Haec verò omnia à D. Blondello ſatis faſtidiosè, & intemperanter dicta eſſe, non eſt quod jam queramur, cùm contra conſultiſſimum Epiphanii teſtimonium, ſententiam ſuam (nullâ authoritate munitam, nullis rationum momentis à foreign cenſurâ redimendam) alio quàm verborum clypeo tueri non potuerit; Huic certè cauſae ipſius non aliter propagandae neceſſitati imputandum eſt, quòd foreign in foreign leviter mutatis, ſine omni probatione, aut exemplo, Apoſtolicam illis functionem tribuerit, cui unico foreign reliqua omnia ſuperſtruenda erant.
§. 27. At & inter alia ad hanc materiam conſarcinata, quartum apud *Apol. Hieron. p. 106.D. Blondellum contra hanc noſtram ſententiam argumentum occurrit, Nicolaum ſcilicet è Diaconis unum, Proſelytum fuiſſe, Quem, inquit, ad Apoſtolicam functionem ab initio vocaſſe Chriſtum, abſurdum cenſebitur, cùm Apoſtolos ad Gentilem ullum, aut Samaritanum divertere, exerto mandato prohiberet Chriſtus, Mat. 10.5.
§. 28. Facilis itidem reſponſio, 1. Functionem Apoſtolicam, quatenus ea Authoritatem in Eccleſiâ ſignificat, Nicolao nunquam, nec alteri cuivis, ſub illâ ſaeculi parte, praeter 12. Apoſtolos, competiiſſe.
§. 29. Secundò, Proſelytorum (Hebraei foreign, & inde Graeci foreign, *Eccl. hiſt. l. 1. foreign.Euſebius foreign, Peregrinos Iſraëlitis permixtos nuncupat) duo genera fuiſſe, 1. foreign, ſeu foreign, Proſelytos Foederis, ſeu Juſtitiae, 2. foreign Proſelytos Portae appellatos. Proſelyti Foederis, Circumciſionem, Lotiones, Sabbata, & Moſaicos ritus omnes, adeóque integram Judaeorum religionem (ſic ut apud Mahumedanos Mamluchi) ſuſcipiebant, (cùm aliis ſola filiorum Noae praecepta obſervanda proponerentur) ideóque cooptari in Eccleſiam Iſraël à Rabbinis, in morem Judaeorum tranſgredi à Tacito dicebantur, Hiſt. l. 5. Et ut infantes recèns nati, conſanguinitatibus omnibus prioribus exuti, & foreign, Judaeorum praerogativae participes fiebant, idem Templi atrium ingrediebantur (cùm Proſelyti Portae, atrio Gentilium, ab atrio Judaeorum foreign, inquit Apoſtolus Eph. 2.14. foreign, inquit Joſephus, ſeparato, & diviſo continerentur) adeóque per omnia (niſi quòd Parentibus Ethnicis naſcebantur) cum Judaeis exaequabantur.
§. 30. Sic Juſtinus. foreign, Proſelytus circumciſus, ſi populo acceſſerit, eſt tanquam inquilinus. Quod & à *Orat. 1. p. 9.Juliano de omnibus alienigenis, cujuſlibet civitatis mores aſſumentibus, affirmatum videmus, foreign, inquit, foreign, Et ſi aliunde orti ſint, tamen omnes, eo quòd ejuſdem vitae rationis participes ſint, moribúſque iſtic receptis & legibus utantur, pro civibus habendi ſunt.
§. 31. Tales Proſelyti Sichimitae ſuerunt, talis Achior, Judit. 14.10. ideò apponi ad domum Iſraël dictus; Talis Nebuzaradan, ait *Sa…hedrin. c. 11. §. 24.Gemara, talis Ʋrias Hethaeus, talis Herodes Idumaeus, cujus ad poſteros deductum regnum dicitur foreign regnum Proſelytorum; Talis denique Nicolaus, de quo nunc loquimur.
§. 32. Talibus autem Juſtitiae, & Foederis Proſelytis, aequè ac natis Judaeis, Chriſtum miracula & verbum ſuum impertiiſſe, tandémque poſt fidem receptam, miniſterio ipſorum uti potuiſſe, nemini incredibile erit, qui Matthaeum publicanum, adeóque Gentilibus exaequatum, ad Apoſtolatum ipſum admiſſum adverterit.
§. 33. Quod autem ex Mandato Chriſti, Mat. 10.5. concludi optavit D. Blondellus, longè abeſt, ut concludatur. Ibi enim à Chriſto praecipitur, non, ut ait D. Blondellus, ne ad quemlibet Gentilem, aut Samaritanum divertant, ſed tantùm ne ad viam Gentium, conſinium puta Gentium, Tyri, & Sidonis, circum ambientium Galilaeam (dictam exinde foreign, Mat. 4.15. ex Iſ. 9.1. ubi foreign Gentilium, à Chaldaeo foreign, confinia, à Graeco foreign redditur) ut nec ad Samaritanorum civitatem abeant, ſed Judaeam ſolummodò peragrent, (cui primò ex decreto Dei, Fides Chriſti annuncianda erat, & in quâ tot civitates & vici erant, ut non priùs omnes peragraturi ſint quàm Filius hominis venturus eſſet, v. 23.) Quod qui faciunt, nihil impedit, quo minus Proſelytos in omnibus Judaeae civitatibus foreign, ſacrorum omnium, ipſiúſque Foederis participes, (ſortaſſis & foederis filios, ut ii filiis Abrahami carnalibus contradiſtinguuntur, Act. 3.5. appellatos) ad fidem vocarent.
§. 34. Certè Nicolaum ad Diaconatum inter primos aſſumptum eſſe ſatis patet, Act. 6. Quod cùm tam exiguo ſpatio poſt praedicatum primò Evangelium factum ſit, diúque ante fidem à Petro Antiochiae (unde Nicolaus oriundus erat) annuntiatum, non mirum videbitur, eos qui jam tum foreign, & pleni Spiritu ſancto, & fide dicebantur, tales & tantos viros ipſius Chriſti tempore fuiſſe, ut miniſterio, & famulitio eorum, ſatis commodè uti potuerit.