Works Volume 4, List – To the reader 5
S. Scripturae Loci propoſiti & expoſiti. Numeri priores CAPUT & COMMA ſignant, poſteriores Diſſertationem & Caput.
Gen.
4.7. 4.19.
15.2. 4.19.
24.2. 4.19.
50.7. 4.19.
Exod.
3.16.18. 4.19.
7.1. 4.13.
Num.
3.24.32. 4.5.
11.17. 3.4.
22.7.8. 4.19.
Deut.
16.18. 4.5. & 26.
Judicum.
6.15. 4.19.
1 Sam.
8.11. 3.2.
Eſth.
1.10. 4.24.
Iſai.
9.6. 3.1. & 2.
22.20. 3.3.
60.17. 4.7.
61.1. 3.1.
Ezech.
28.24. 1.3.
41.22. 2.6.
Mal.
1.7. 2.6.
Suſan.
5.50. 4.20.
S. Mat.
2.6. 4.19.
3.11. 3.5.
4.15. 3.5.
5.23. 2.6.
9.6. 3.3.
10.17. 1.3.
11.10. 3.5.
16.19. 3.3.
16.25. 1.3.
16.27.28. 1.2.
19.28. 3.1.
20.21. 3.2.
20.28. 4.23.
23.6. 1.13.
23.50. 1.3.
24.6. 1.2.
24.3.27.37.39. 1.2.
24.10. 1.2.
24.20. 1.2.
26.18.20. 3.5.
28.18. 3.3.
28.19. 3.4.
S. Marc.
3.14. 3.4.
13.9. 1.3.
S. Luc.
1.2. 4.16.
10.1. 3.5.
10.11. 1.8.
12.17. 4.23.
22.19. 3.4.
22.26. 4.13.
22.26. 5.12.
24.21. 1.2.
S. Joan.
2.9. 4.24.
13.13. 4.7.
20.21. 3.1.
20.23. 3.3. & 3.4.
21.23. 1.2.
Act.
1.21. 5.5.
1.25. 3.4. & 4.7.
2.3. 3.3.
3.5. 3.5.
4.1. 3.5.
4.3.6. 5.5.
6.1. 4.26.
6.4. 4.25.
8.23. 1.9.
9.1. 4.5.
10.22. 4.8.
10.35. 4.8.
10.38. 4.8.
11.23. 4.3.
11.30. 4.20.
12.17. 4.3.
13.2. 4.19.
14.23. 4.5. & 20.
15.6. & 22. 4.3.
15.2.4.6.22.2…. 4.20.
15.22. 4.13.
16.4. 4.5. & 20.
16.12. 4.10.
15.35. 3.6.
18.12. 5.2.
18.27. 5.2.
19.9. 1.9.
19.10. 4.8.
20.1.2.3. 4.9.
20.28. 4.8. & 5.4.
20.17. 4.20.
20.29. 4.9.
21.18. 4.3.
21.21. 1.9.
24.17. 2.6.
Rom.
13.4. 4.23.
13.11. 1.8.
15.8. 4.25.
15.26. 5.2.
16.1. & 5. 5.2.
16.16. 5.2.
1 Corinth.
1.1.2. 5.2.
2.12. 2.29.
3.4. 1.14.
3.6. 4.2. & 5.2.
4.15.16.21. 4.2.
5.3.4. 4.2.
8.1. 1.3.
9.9. 4.23.
11.18. 1.14.
12.28. 4.13. & 4.15.
13.7. 1.6.
15.7. 4.3.
16.1. 2.6.
16.9. 4.8.
16.15. 5.2.
16.22. 1.6.
2 Corinth.
1.1. 4.10.
3.6. 4.25.
6.4. 4.23.
8.18.19.23. 4.3.
9.2. 5.2.
11.8. 5.2.
11.9. 4.10.
11.13. 1.5.
11.28. 4.3.
12.7. 1.3.
Gal.
1.19. 4.3.
2.9. 4.3.
2.17. 4.25.
4.13. 1.3.
4.29. 1.3.
5.15. 1.4.
5.20. 1.4.
6.13. 1.3.
Epheſ.
2.14. 3.5.
3.5. 4.13.
4.11. 4.13.14.15.
4.12. 4.24.
3.1. 4.25.
5.2. 1.6.
6.24. 1.6.
Philip.
1.1. 4.10. & 26.
2.25. 4.20.
3.2. 1.4.
3.18. 1.3.
4.15. 4.10.
4.18. 2.6.
4.18. 4.20.
Coloſſ.
4.16. 4.10.
2 Theſſ.
2.1.2.3. &c. 1.9.
1 Timoth.
1.3. 4.9.
1.18. 5.4.
3. 1.2. 4.27.
3.2. 4.11.
3.8. 4.26.
3. 12.13. 4.26.
3.14. 4.9.
3.15. 4.25.
3.15. 4.26.
3.23. 4.26.
4.2. 1.5.
4.14. 4.20.
4.14. 5.4.
5.1.17.19. 4.19.
5.17. 3.….
6.3. 1.5.
6.20. 1.3. & 5.
2 Timoth.
1.16. 4.10.
2.22. 2.8.
3.3. 1.4.
3.4. 1.6.
3.5. 3.6.
4.9.13. 4.9.
Tit.
1.5. 4.20.
1.6.7.8.9. 4.27.
1.7. 4.2.
1.10. 1.12.
2.14. 2.16.
Heb.
10.33. 1.7.
11.2. 4.19.
12.15. 1.3. & 9.
13.7. 4.13.
13.10. & 11. 2.6.
13.16. 2.6.
S. Jacobi.
5.14. 4.21.
1 S. Petri.
2.11.16.19.21. 1.6.
4.17. 1.4.
5. 1.5. 4.20.
5.13. 4.3.
2 S. Petri.
2.1. 1.5.
2.10. 1.12.
1 S. Joannis.
2.1. 1.4.
2.27. 3.1.
5.8. 1.4.
2 S. Joannis.
1.5. 4.20.
3 S. Joannis.
1.5. 4.20.
S. Judae.
1.5. 1.3.
11.5. 1.4.
Apocal.
1.10. 4.4.
2.1. 4.4.
2.4. 1.6.
2.14. 1.4.
2.24. 4.4.
3.7. 3.3.
3.16. 1.6.
4.2. 1.13.
4.4. 4.20.
9.20. 1.4.
17.5. 1.9.
19.10. 3.1.
21.8. 1.3.
21.14.17. 3.5.
22.3. 3.3.
DE CONFIRMATIONE, SIVE BENEDICTIONE, POST Baptiſmum Solenni, Per Impoſitionem Manuum Epiſcopi celebrata, COMMENTARIUS EX SENTENTIA ECCLESIAE ANGLICANAE.
AUTHORE H. Hammond, S. Theol. Prof. Oxonienſi.
Cui Acceſſit Diatriba Praeliminaris.
LONDINI: Typis Tho. Newcomb, Impenſis R. Royſton Bibliopolae Sacrae Regiae Majeſtati, ad Inſigne Angeli in Amen-Corner, & R. Davis Bibliopolae Oxon. MDCLXXXIII.
Erudito & Pio Lectori S.
QUUM primùm ad ſanctiſſimum, aequè ac doctiſſimum, foreign, Hammondum noſtrum, Clariſſimi Dallaei de Confirmatione Exemplar perlatum eſſet, offendiſſétque nonnulla ab ipſo ſcripta redargui à Dallaeo;De jure Epiſcop. Diſſert. 3. p. 162. amiciſſimis Literis (pro ſumma ejus erga Senem eruditiſſimum benevolentia, quem non ſolùm in privatis alloquiis debitis auxit ſemper encomiis, ſed inſuper à Thoma White malè habitum eum ſcripto in publicum emiſſo palàm defendit) cauſam ſuam privatim cum doctiſſimo Viro diſceptare voluit; atque adeò Literas confecit, eaſdem propediem miſſurus. Poſtea verò, re acriùs penſitatâ, animadvertit doctiſſimum Virum in hoc maximè incumbere, omnéſque adhibere machinas, ut probaret Confirmationem meram eſſe Baptiſmi laciniam, & appendicem; adeóque jam non ſuam agi cauſam, ſed Eccleſiae Anglicanae, imò veteris purioriſque Eccleſiae diſciplinam iri labefactatum: optimo igitur uſus conſilio, rem novam aggreſſus, minutatim omnia argumenta, teſtimonia omnia (quorum locuples Dallaeus) pertractat noſter, verſátque ſtudiosè; ingenuam ubique Verborum vim aperit, ad verae Antiquitatis normam, & pulcherrimum Eccleſiae conſenſum revocat omnia, & explanat: ſtatim quale nunc vides, juſtum exſurgit opus. Idem deinde ad me deſtinat: ante ſeptimum Calend. Feb. Anno 1659. ad me pervenit: quâ erat animi demiſſione, quo in me ſtudio, voluit foreign meum ſubire examen; addere, detrahere juſſit, prout mihi viſum foret. Ego inter legendum mirâ delibutus voluptate ſaepius repeto, tanquam exhauſturus; ſed & moroſulus examinavi penitus, non dicam foreign, ſed conceſsâ foreign uſus: nihil mutandum cenſui: attamen, nè officium & fidem negligere viderer, unum & alterum paulò latiùs ab ipſo explicandum monui; & ſic demum ad illum remeant Schedae. 4. Idus April. ſe recepiſſe mihi renuntiat, ſed non inſpexiſſe, tertium enim tunc diem renum calculo laborantem à ſtudiis abſtinuiſſe; verùm ſi quando convaleſceret, curis & monitis meis fruiturum. Sed ecce poſt paucos dies triſtiſſima advolat Epiſtola, narrátque pertinacem morbi vim omnibus remediis reſtitiſſe, Lotium refundi, tantùm non conclamatum eſſe de ſalute. Inſomnem ago noctem, proximo manè do me in viam, magnis contendo itineribus, ut ſaltem ultima diviniſſimi Viri verba exciperem, & cujus Vita Virtutis, & Pietatis erat exemplum, Illius mortis ſpectaculum in me excitaret diſſolutionis meae deſiderium: ſed ante vel inceptum it…r, jam ad coeleſte bravium evolârat ſanctiſſima Anima; quúmque primùm aedes afflictiſſimas acceſſi, haeſi defixus & lacrymabundus; háncque animi mei aegritudinem auxit communis totius Eccleſiae Anglicanae jactura, in ipſis quaſi temporum inſidiis. Sed haſce querelas reprimebat Dei Opt. Max. reverentia, qui nobis omnia in melius proſpicit, & diſponit ſuaviter. Tandem igitur ad opus me meum accingo, me enim Teſtamenti executorem in extremâ ſcripſerat cerâ. Dum omnia pro officii mei ratione ordino, Schedarum faſciculum de cauſa cum Dallaeo diſceptata, prout à Me obſignatus fuerat, unà cum Literis meis inveni. Decrevi protinus typis mandari haſce optimi Viri lucubrationes, meras, nullâ meâ interpolatas curioſitate; atque ità Typographo tradidi: ſed op…ras aliquandiu diſtinebant publica gaudia: tandem etiam ante ſenos menſes opus ſuum abſolverat Typographus; ſed rationibus ductus idoneis hucuſque premebam.
Nunc demum paucula illa quae ab optimo Hammondo adjicienda vellem, iſtiuſmodi ſunt: Inter clariſſimos Viros Eraſmum, Caſſandrum, Chemnitium, qui conquiſitâ & propoſitâ Confirmationis utilitate Cauſae ſuae Suffragatores numerantur, Calvinum inſuper Eccleſiae Gallicanae Reformatae Ducem ac Coryphaeum, nec non Theodorum Bezam eidem ſuccenturiatum, juſtiſſimè laudare potuiſſet. Calvim verba admodùm commoda deſcribam foreign.
Hic mos olim fuit, ut Chriſtianorum liberi, poſtquam adoleverint, Calvinus l. 4. Inſtitut. c. 19. §. 4.coram Epiſcopo ſiſterentur: ut officium illud implerent quod ab iis exigebatur qui ſe ad Baptiſmum adulti offerebant. Hi enim inter Catechumenos ſedebant, donec ritè Fidei myſteriis inſtituti poterant fidei confeſſionem coram Epiſcopo ac Populo edere.— Ab Epiſcopo examinabantur ſecundum formam Catechiſmi quam tunc habebant certam & communem. Quò autem haec actio, quae alioqui gravis ſanctáque meritò eſſe debebat, plus reverentiae haberet ac dignitatis, Ceremonia quoque adhibebatur manuum impoſitionis. Ità puer ille, fide ſuâ approbatâ, cum ſolenni benedictione dimittebatur. Hujus moris ſaepe mentionem faciunt Veteres— Talem ergò manuum impoſitionem, quae ſimpliciter loco benedictionis fiat, laudo, & reſtitutam hodie in purum uſum velim.— Et poſtquam in ſequentibus Pontificiorum in hac materia errores & corruptelas prolixè ſugillârit,Ibid. §. 13. haec habet; Ʋtinam verò morem retineremus quem apud veteres fuiſſe admonui, priuſquam abortiva haec ſacramenti larva naſceretur— Haec diſciplina ſi hodie valeret, profectò Parentum quorundam ignavia acueretur, qui Liberorum inſtitutionem quaſi rem nihil ad ſe pertinentem ſecurè negligunt, quam tum ſine publico dedecore omittere non poſſent. Major eſſet in populo Christiano fidei conſenſus, nec tanta multorum inſcitia & ruditas. Non adeò temere quidam novis & peregrinis dogmatibus abriperentur. Omnibus denique eſſet quaedam velut Methodus doctrinae Chriſtianae.
Lubet ulteriùs eundem magni nominis virum alibi ſacras Literas explicantem audire. Baptiſmos nominat (de Apoſtolo loquitur) ſolennes ritus, Ca…vinus in Ep. ad Hebrae. cap. 6. v. 2.vel ſtatos baptizandi dies. Manuum impoſitionem cum Baptiſmo conjung it: quia ut duo erant Catechumenorum ordines, ità duplex erat Ceremonia. Nam qui erant extranei, non antè perveniebant ad Baptiſmum quàm editâ fidei profeſſione: in illis igitur Catechiſmus praecedere ſolebat. At liberi fidelium, quoniam ab utero adoptati erant, & jure promiſſionis pertinebant ad corpus Eccleſiae, infantes baptizabantur: tranſactâ verò infantiâ, poſtquam inſtituti erant in fide, ſe quoque ad Catecheſin offerebant, quae in illis Baptiſmo erat poſterior; ſed aliud Symbolum abhibebatur, nempe manuum impoſitio. Hic unus locus abunde teſtatur hujus Ceremoniae originem fluxiſſe ab Apoſtolis—Sciamus ergò a primis authoribus inſtitutum fuiſſe ut eſſet ſolennis precandi ritus, quemadmodum etiam Auguſtinus nuncupat. Fidei quidem profeſſionem, quam adoleſcentes pueritiam egreſſi edebant, voluerunt approbare hoc ſymbolo. Sed nihil minùs cogitârunt quàm vim Baptiſmi diſcerpere: quamobrem hodie retinenda pura inſtitutio eſt, Superſtitio autem corrigenda. Atque hic locus ad Paedobaptiſmi approbationem facit.
Advocatus planè Eccleſiae Anglicanae prodit Calvinus, ejúſque cauſam agit ſtrenuè, & dum veterem depingit Eccleſiam, qualémque reſtitui optat, noſtram ipſam imaginat & refert, quae ceremoniis, verbiſque gravibus, aptis, caſtis, magnificiſque, Confirmationem (quam vocamus) alumnis ſuis deſcripſit.
Beza in Hebr. cap. 6.Theod. etiam Beza Annotator, breviter quidem, at non ſegniter, Apoſtolicam eſſe noſtram Confirmationem comprobat. Quinque capita (inquit) Catechiſmi numerat (intellige Apoſtolus) nempe profeſſionem Emendationis vitae; Fidei ſummam de Deo; Doctrinae explicationem compendiariam, quae in Baptiſmis & impoſitione manuum tradi rudibus praeſertim ſolebat (id est, cùm ad baptizandos infantes vel adultos, item cùm ad imponendas aliquibus manus conveniebatur) caput Reſurrectionis mortuorum, & futuri Judicii. Quod ſi neque Helvetica, neque Bernenſis, neque Tigurina, nedum ipſa Genevenſis Eccleſia hanc ſolennem profeſſionem, ejuſdémque per manuum impoſitionem Confirmationem, quâ nulla poteſt eſſe ſanctior, quámque non è lacunis nuperis, ſed fontibus petitam Apoſtolicis, duo ſummi è Gallis viri conſtanter aſſerunt, vel praxi à ſuis uſurpandam, vel ſaltem bono nomine & euphemiâ ornandam cenſuerant; ipſi viderint quorum intereſt: nos certè Calvinum & Bezam in noſtras partes transfugii manifeſtos tenemus.
Praefat. §. 12.Rectè praefatur noſter, non minimam eſſe Confirmationis utilitatem ut Antipaedobaptiſtis obstruantur ora: dicebam, addi inſuper potuiſſe, ut deſinerent tandem novitatum, ac jurgiorum noſtrates opinatores, dum hi ex ſententia Parochi, aſſidentibus ei uno & altero Laicis, protervis aequè ac ignariſſimis; iſti verò ex plebiſcitis & vulgi rerum ſacrarum rudis opinione, aut admittunt ad ſacram Euchariſtiam, aut abſtinent, aut demum arcent gregales ſuos: vaneſcere nimirum importunas haſce ipſorum rixas & velitationes, ſi Confirmationis ritus curatè, auguſtè, ſeverè celebretur, talémque ſe indè uſum & beneficia ſperare nonnullos, qui inter ipſos ſunt doctiores, agnoviſſe & profeſſos eſſe. Haec atque talia tunc temporis bonos iſtos viros dicebam prolixè pollicitos eſſe. Sed in caſſum omnia. Quorſum igitur haec ab iſtis dicta? nimirum foreign ſub obtenu veteris diſciplinae rerum novitatem, & inſolentiam in Scenam producere ſatagebant; ſcilicet ut iſti ipſi Epiſcoporum partes in ſe reciperent: nam niſi manus in Confirmatione imponendi jus & poteſtas Presbyteris (aut ſaltem iis Presbyteris qui inter eos eminentiores ſibi videntur) & Paſtoribus (quos vocant coitiones foreign) concedatur, nihil ex eorum promiſſis profecimus; in hoc enim otium, in hoc negotium, in hoc totus illis labor eſt, ut Epiſcopis foreign ſurriperent. Sed & aliud praeſentiſſimum Eccleſiae malum commenti ſunt; ut iis ſolummodo manus impon…rentur, qui ſcita quaedam ſua & novatam indies tum loquendi, tum ſentiendi formam amplecterentur, palàm profeſſi, neque ſecundum formulam Catechiſmi certam ac communem gregales ſuos examinandos (quod venerandae antiquitati, & Apoſtolicis viris placuit,Calvinus ut ſupra. quódque Calvinus ſummopere laudavit) voluere: ſed ſi qui placita ſua non bene edocti eſſent, eadémque imbiberent, protinus rejiculi: Catecheſes enim ſuas ſibi concinnârunt, & deinde pupam ſuam amant perdité. Nihil eos movet à primaeva Chriſtianitate ſancita ratáque fidei myſteriorum tabula, nihil movent prudentiſſimi Calvini monita: Major eſſet in populo Chriſtiano fidei conſenſus— Non adeò temerè quidam novis & peregrinis dogmatibus abriperentur; Omnibus eſſet velut quaedam Methodus doctrinae Chriſtianae: Nihil (inquam) haec movent, ſed convenire ſe poſſe ſomniant abeundo in adverſas vias, flammam oleo citiùs reſtincturi, quàm iſtiuſmodi inſtitutis domeſtica ſua conciliaturi diſſidia, quorum nova indies exorietur progenies, & immortalis.
Neque ſolùm laudare potuiſſet Noſter praecepta & ſancita ſive Helveticae Eccleſiae ſive Bituricenſis de Matrimonio non contrahendo niſi priùs ſponſi & ſponſae Catecheſi probè inſtructi fuerint; rectiſſimè enim accenſeri meruit Eccleſiae Anglicanae decretum.Cap. 12. Sect. 6. p. 76.
Rectores, Vicarii & Parochi— admonebunt adoleſcentes & juvenes, Lib. Canon. 1571.non tantùm Mares, ſed etiam Foeminas, cautum eſſe Legibus, ne quis illorum accedat ad ſacram Communionem, vel contrahat nuptias, vel infantem è ſacro fonte ſuſcipiat, niſi antea didicerit Rudimenta Religionis Chriſtianae, & poſſit ad omnes partes Catechiſmi convenienter & dextrè reſpondere. Inſuper ſeveré cautum eſt in Liturgia Anglicana, neminem ad ſacram Euchariſtiam admittendum, donec & Catecheſi inſtructus, necnon Epiſcopali Benedictione confirmatus fuerit.
Porrò etiam Gregorii verba à Dallaeo diligentiſſimè obſervata nollem à noſtro pretermiſſa: nam etiamſi ad praeſentem ſuam controverſiam haud ità propriè pertinent; quia tamen iſta Gregorii reſcripta à Scholaſticis non bene intellecta, miros inter ipſos excitârunt tumultus, qui nova quaedam de Sacramento, de Miniſtro Confirmationis Ordinario & Extraordinario; de plenitudine poteſtatis Pontificis Romani philoſophati ſunt; eadém que poſtmodum Novatores in ſuum trahebant uſum: genuinum Gregorii ſenſum explicuiſſe fuiſſet opportunum. Poſtquam enim Septimus Gregorius poteſtatis Papalis antiquos limites indignatus, & niſi quos ipſe ſibi facit, agnoſcens nullos, omnium Epiſcoporum jura ubique devolvit, & praeter unum Pontificem Romanum caeteros falſi nominis, & aequivocè Epiſcopos haberi ſatagit; huic immani Romanae ſedis tyrannidi mancipia ſeſe praebuere maxima pars Scholae, (& in hac cauſa praeſertim Dominicani) qui veteris Eccleſiae, praeſertim Graecanicae, rituum inſcii, factum Gregorii Magni ex ſua opinione ſunt interpretati: deinde argumentoſi iſti Senes Strophas & Sophiſmata nectendi Artifices, ſpiſſis densiſque ſeſe Lectoréſque ſuos implicuêre difficultatibus, divinationes ſuas, non ſenſum Gregorianum, perſequentes. Rectiſſimè enim cenſuit eruditiſſimus Dallaeus, Dallaeus de Confir. l. 3. c. 6. p. 333.Gregorium Virum prudentiſſimum nihil extra ordinem, nihil praeter Divina vel Eccleſiaſtica jura geſſiſſe, dum Sardorum Presbyteris conceſſit, ut Neophytos in fronte chriſmarent. Ipſe enim Gregorius ſui optimus interpres hunc ſcrupulum eximit,Greg. lib. 9. Epiſ. 61. dum diſtribuit varium Orientis & Occidentis uſum. Ʋnde (inquit ille) Arrianos per impoſitionem manûs Occidens, per unctionem verò ſancti Chriſmatis, ad ingreſſum Sanctae Eccleſiae Catholicae, Oriens reformat. Uſum enim Chriſmatis Presbyteris non vetuit Oriens, ſed confectionem. Caralitana igitur in Sardinia Eccleſia Graecanicis ritibus aſſuefacta, aegrè ſibi iſtos prohiberi tulit; omnes enim inſulani Graeciae finitimi, atque inter eos Siculi Sardíque, ritibus, caeremoniis, liturgicis, aequè atque linguâ Graecorum, in omni officio (quod vocant) Eccleſiaſtico, uti ſolebant. Hiſce igitur innutritos Sardos peregrinum (Romanum ſcilicet) morem averſatos nil mirum. Prudentiſſimus verò Papa Graegorius, & Graecanicae Eccleſiae Rituum callentiſſimus, (ut qui aliquandiu Conſtantinopoli Romanae Sedis Apocriſiarius commoratus fuiſſet) noluit praefervidum & concitatum populum irritare, ſed ipſorum murmura & pertinaciam placidè devoravit, avitiſque Eccleſiae ſuae moribus uti frui permiſit. Poſt ducentos verò annos Nicolaus primus, Pontifex imperioſior, ſive poteſtatis ſuae limites proterminandi libidine abreptus, ſive veteris apud Graecos perpetuaeque diſciplinae inſcitiâ, temerè ad Bulgaros nuperrimè Chriſtianiſmo imbutos, & à Sacerdotibus Graecis Chriſmate inunctos, legavit Epiſcopos, iiſque in mandatis dedit, ut eos denuò in fronte Chriſmate linerent. Quod quidem (inter alia) Nicolai facinus adeò commovit Eruditiſſimum P. Conſtantinopolitanum, Photium, ut accerſeret omnes Orientis Epiſcopos, & colligeret in Synodum, ut vindicarent jura ſua, nec paterentur Eccleſias ſuas in leges Romanas adigi. foreign conſensêre omnes, & Chriſma ab Epiſcopo confectum, poſſe à Presbytero mero foreign Neophytorum uſurpari. Ex adverſo Nicolaus eraſſâ fidentiâ calumniam eſſe Graecorum aſſertionem pronunciat:Bin. Con. Tom. 6. p. 634▪ Edit. Par. Quod alicubi (inquit) conceſſum Presbyteris ut Baptizatorum frontes linant Chriſmate, ex magna cauſa ſi diſpenſatum; in contrarium planè eſſe uſum oſtenditur. Ac pervicax auſis excidere noluit; grandi Epiſtolâ huc atque illuc in Occidente ſparsâ, Graecorum morem contumeliis oneravit: tandémque longo pòſt tempore apud Latinos percrebuit opinio, nullam apud Graecos fuiſſe Confirmationem. Et licèt Nicolaus Cabaſilas aliique docti Graeci hanc commentitiam & futilem calumniam refutârunt; recentiores tamen Latini, an ignorantiâ, an invidiâ ducti, haud facilè dixeris, Confirmationis neglectum iis objicere non deſinunt.
Non adeò confuſae & turbatae fuiſſent hac in parte res Eccleſiaſticae, ſi probè Gregorii verba interpretati fuiſſent Scholaſtici:Greg. l. 3. Epiſt. 9. & 26. ſed poſtquam in Scholis jactari coeperat, Pontificem poſſe Romanum poteſtatem confirmandi Presbyteris dare, hinc indè de Confirmationis Miniſtro acriter dimicatum. Novatoribus itaque noſtris argumentorum ſupellectilem ſuppeditârunt nonnulli Scholaſtici, qui gradu, non ordine, Epiſcopum à Presbytero diſtingui contendunt: ſcilicet, lubet iſtis Scholae, non dicam opiniones, ſed errores potiùs amplecti, quàm Epiſcoporum foreign non imminuant. Prudentiſſimè hoſce homines monuit inſignis pietatis & ſummi judicii Praeſul, Reverendiſſ. Joannes Sarisburienſis: Jo. Epiſc. Sarisbur. Qu. Theo. Deter. 42.Neque hîc, inquit, opus erit ſubtiliter diſquirere, utrùm Epiſcopatus ſit diverſus ordo à Presbyteratu, an alius & altior tantùm gradus in eodem ordine— Nobis utique ſufficit (hâc verborum velitatione ſepoſitâ) ſi oſtendamus, eos qui appropriatè vocantur Epiſcopi, habere dignitatem altiorem, poteſtatem majorem, & eminentiora officia (certò Confirmationis) ſibi annexa, quàm habent alii Presbyteri, ídque Verbo Dei minimè repugnante.
Magis igitur conſultò perpetuae Eccleſiae Catholicae diſciplinae & praxi acquieſcerent noſtrates Sectarii, nec argutiis hiſce, ac contortis aculeatiſque Scholaſticorum ſcitamentis ſeſe immiſcerent & implicarent. Veterum Patrum ſanctitatem & ſapientiam ſuſpicerent & colerent, qui non ſolùm longo rerum uſu periti, ſed Sancti Spiritûs ductu gubernati decrevêre,Cypr. l. r. Epiſt. 3. Non aliunde haereſes obortas, aut nata eſſe ſchiſmata, quàm indè quòd Sacerdoti Dei non obtemperatur, nec unus in Eccleſia ad tempus Sacerdos cogitatur. Et hac ipſa in Cauſa de Confirmatione diſſerens Hieronymus,Hier. adv. Lucif. c. 4. haec habet: Eccleſiae ſalus in ſummi Sacerdotis dignitate pendet; cui ſi non exors quaedam & ab omnibus eminens d…tur poteſtas, tot in Eccleſiis efficientur Schiſmata quot Sacerdotes. Hiſce (inquam) Eccleſiae Magnatibus auſcultarent, & tandem exiles & evanidas ſuas conjecturas (vigilantium planè ſomnia) venditare erubeſcerent. Sed ubi ſtatio opinandi? ubi expunctio inveniendi? Novator ſemper moleſtus, & foreign.
Faxit Deus, ut gens iſta hominum vel Marcomannis, Quadis, & Sarmatis irrequietior, foreign, & malignè diligens, pacatè & citra pugnam, modeſtè & compoſitè, venerandae antiquitatis regulas, actus, rer…mque ſacrarum adminiſtrationes inveſtigent; hiſce enim inſtrumentis rerum Eccleſiaſticarum directiones exiguntur. Si interpretem & Monitorem adhibeant hunc libellum, ſi ſtudio & attentione perlegant, non inanem ſpem foveo, tum de utilitate Confirmationis, tum de conſuetis & legitimis Epiſcoporum juribus in eadem adminiſtranda, conſenſuros.
Reverendiſſimos Eccleſiarum Praeſules qui lapſam & diſſolutam Politiam conſtituere dant operam, foreign ardori & votis reſpondebunt, nil dubito; reliquique Symmiſtae omnes, Presbyteri, Diaconi, ſolennia Eccleſiae noſtrae de Catechizandis rudibus praecepta complebunt ſeduló. Sin haec animis noſtris non inſideant, ubi tot per annos meditata & (dum incumberet & ſaeviret tyrannis) promiſſa diſciplina, modò unquam ſerena affulgeret dies? Ecce candidos Britanniarum ſoles, rerúmque civilium tranquillum, redire juſſit, votique Nos omnes damnavit, clementiſſimus & miſericors Deus: ipſi ſanctam hanc & ſinceram immolemus latriam, dum quiſque noſtrûm ſua in hac parte munia prompti obeamus.
Quum ſcelere & furiis Alaſtorum turbatae eſſent res Anglicanae, pollutis ſacris, vaſtitate Sanctuarii ubique cum ſummo oculorum convitio adſpectui objectâ, veritate obrutâ & compreſsâ, imò intermortuâ, prono curſu ſeſe proripiunt Romanenſes, Sectarii, & in Eccleſiam Anglicanam irruunt; devictam, triumphatam eſſe, uſque ad delicias oſtentabundi, clamitant: ſed utrumque hoſtem noſter Hammondus ſuſtinuit certiſſimus vindex, ſempérque pedem referre juſſit. Nec hiſce gyris coërceri ſeſe paſſus eſt inquies & magnificus animus; mutavit ſaepe induſtriam. Nonnunquam ſuccreſcentes haereſes, & errores qui mores Rémque publicam corrumperent, Zelotes refregit: Divina eloquia minutatim examinare, loca difficiliora explicare, hoc illi ſtudium, haec voluptas; ab hiſce oblectamentis ſe avelli aegre paſſus eſt. Quandocunque in ſpinoſas & ingratas quaeſtiones divertere coactus, etiam in hoc ſcribendi genere pietatis & ſanctimoniae incrementa totus cogitabat; nec alia ei inſtituti ratio, quum in hanc arenam deſcendit. Operae tuae erit pretium, Erudite Lector, utriuſque doctiſſimi diſputatoris praeſtantiam, virtutíſque ſpecimen inſpectare. Clariſſimus Dallaeus, quâ pollet dicendi copiâ, cauſam ſuam latiſſimè explicavit: Noſter acerrimè diſputat; evolvit, perſcrutatur omnia; acumen, diligentiam, eruditionem, probitatem, pietatem miraberis. Verùm hîc tuâ lectione, non meâ commendatione opus eſt. Vale.
H. Sarisburienſis.