A Parallel of New-Old Pelgiarminian Error, Parallel 5 – Parallel 4
5 Of the VVils freedome in conuersion.
Demipelag.
OVt of Hilar. to Aug. They affirme the Will to be so free, that it can of it owne accord admit or refuse cure or medicine.
Out of Prosper. As for the Wills fredome, (they say) that life is layd hold on by those, who beleeue of their owne accord, and entertaine the ayde of grace, by the merit, or act, of their credulitie.
Faustus. It is of the mercy of God, that men are called: but the following that call, is referred to their owne Will.
Petrus Diaconus contra Faustum. They babble vainely, who say. To Will to beleeue is mine, or from me; but to helpe is of Gods grace. Whereas contrariwise, the Apostle testifieth, that the very beleeuing it selfe is giuen of God.
Cassianus. The whole is not so to be ascribed to grace, but that free Will is to hauehave some share of commendation of the forwardnesse thereof.
Item. Two things there are which worke mans saluation, Gods grace, and and mans obedience.
Faustus lib. 1. Expounding Christs words, No man commeth to me, vnlesse my Father draw him; sayth, that to drawe is nothing else, but to preach, to stir vp with comforts of the Scripture, to deterre by reproofes, to propound things desirable, to represent things dreadfull, to threaten iudgement, to promise reward.
Armin.
ARnoldus. pag. 337. Grace doth not so furnish a man with new strength, but that it alwayes remayneth in a mans pewer to make vse of that strength, or not.
Hage Confer. pag. 282. A man may hinder his own Regeneration, euen then, when God will regenerate him; or doth will to regenerate him.
Arnold. against Bogerman, pag. 263. All the operations, which God vseth to the conuersion of man, being already performed, yet this conuersion still remaineth in mans power: so that hee can conuert, or not conuert himselfe, beleeue, or not beleeue.
Arminius against Perkins, pag. 223. The whole or entire cause, why this man beleeueth, and that man beleeueth not, is the will of God, and mans freewill.
Arnold. against Tilen. pag. 136. It is not absurde, that a man by his owne will should discerne himselfe from an vnbeleeuer.
Hage Conference, pag. 315. The discerning a man selfe from another man, may bee attributed vntounto man.
Grevinchove against Am. pag. 297. Nothing hinders, but that onelyonly morall grace may make naturall men spirituall.
Arminius against Perk. pag. 2…3. Faith is so from the meere will of God, that Gods will doth not vse an omnipotent & vnresistable motion to beget faith, in men, but a gentle swasion, and accommodated for the mouing of mans will according to the nature of its freedome.
Item, pag. 220. The Author of grace intendeth by grace to moue mans wil, to assent by a gentle and sweete swasion; which motion doth not onelyonly not take away the free consent of freewill, but also establisheth it.
Hage Confer. pag. 291. Is not that the most noble maner of working vponupon man, which is performed by inducements and monition? Would not the working bee strong enough, if it were such as Satan vseth?
6 Of Perseuerance.
Demipelag.
PRopos. 3. For Perseuerance in Faith and Grace, three needeth no new and speciall grace. What we either hauehave by nature, or hauehave formerly goten by the spirit of grace, sufficeth for such Perseuerance.
The Proposition should rather hauehave beene thus formed.
Out of Saint Austin in his Treatise of Perseuerance. That Perseuerance to the ende is in our power, and is not the gift of God.
Out of Hilar. to Aust. Neither will they yeeld, that such perseuerance is giuen to any man, from which hee is not suffered to reuolt, but such, as from which hee may by his Freewill fall away.
This Proposition cannot be be fairely prescribed for the true state of the question, much lesse for the whole question of Perseuerance. For the Demipelagians did not deny the ayde of new Grace for perseuering, as is euident by Prospers words forecicited, God foresaw, who would beleeue, and perseuere in that Faith, which in processe should be helped by Grace.
Armin.
HAge Confer. pag. 62. of the latter part. Perseuerance is ill called a gift. It is an act of the Will, which may admit, or despise the motion of the spirit.
The Remonstrants Theses exhibited. All things being forelayd, which are necessary and sufficient for perseuerance, it remaines still in the power of man to perseuere, or not perseuere.
7 The common clamorous Obiection.
Demipelag.
PRrosper of the calling of the Gentiles. They obiect, that it is in vaine to labour to obtaine the worth and duplicate page duplicate page excellency of good works, in vaine to bee instant in Prayers, whereby God is intreated to grant our requests, if so bee that the election vntounto Christian grace depend vponupon the vnchangeable purpose of of God.
Prosper in his Epistle to Austin. They vpbraid, that all care of rising out of sinne is taken away from those that are lapsed: that to holy men is ministred an occasion of lukewarmenesse; inasmuch as the Elect cannot fall away by any negligence, howsoeuer they behaue themselues. That all industry is layed aside, that vertues are taken away, if Gods determination preuent mans will.
Anstin of Perseuerance Chap. 12. The Pelagians obiect, That we tye Gods grace to Destiny. See also ad Bonifac. lib. 1. cap. 5.
Prosper. Ibidem. They say, that vnderunder the name of Praedestination, fatall nececessity is brought in.
Armin.
HAge Conference, pag. 12 &c. the latter part. This Doctrine in it selfe, and of it selfe, is an hinderance to godlinesse, and also to good manners, both to the teachers and hearers. It leadeth to carnall security, it takes away true sorrowe for sinnes committed, as also the watchfull care of rising vp from sinne, and the feare of being hardned in sinne in processe of time.
It takes away Prayers, Obsecrations, Obtestations, Admonitions, Threatnings, Promises, Commands, Counsells, Commendations, and Rewards.
This Doctrine bringeth into the Church Manichisme, Stoicisme, Libertinisme, Epicurisme.
To the Arminians booke (of their Acta Synodalia) this Embleme is prefixed, An armed Lyon (the Armes of Holland) with a Capp (the badge of Liberty) ouer which is written this triumphant Motto,
DESTINY DESTROYED, OR The ouerthrow of Fate.
When Demipelagianisme was obiected against Arminius, Armin art…culo 10.he ingeniously answered, that it might be a good Q…aere, why Demipelagianisme should not be accompted true Christianisme.
But Prosper demonstrating vponupon substantial g…oūds, that the Pelagians, and Demipelagians sticke together in the same myre, doth cage them both in the same Parallell,Prosp cont. Coll torem Cap. 41. in these words. The budds are of the same kinde, which come from the same seede, and that which is couched low in the roote, appeares in the fruit. We are not therefore to skirmish against these men with new leuied forces, nor to enter into a speciall list, as against vnknown enemies. These meane Engins were then shattered in pieces, then they fell to the ground in their Companions, and ringleaders of their pride, when Innocentius, of blessed memory, smote the heads of this abominable error with the dint of the Apostolicke Sword, when the Synod of the Bishops of Palestina compelled Pelagius to pronounce sentence against himselfe, and his followers.
If we tye this mishapen monster with the bands of a Syllogisme, Proteus being fast manacled will vtter his concealed Oracle thus,
Demipelagianisme is true Christianisme (Arminius sticks not at it)
But Demipelagianisme is Pelagianisme (Prosper avowes it)
Therefore Pelagianisme is true Christianisme (though Catholike doctrine cry it downe.)
With which close we summe vp this our Parallell.
Parallelismus nov-antiqui erroris Pelagiarminiani.
foreign ; Math. 7, 16.
LONDINI, Impensis ROBERTI MYLBOVRNE. 1626.
Salutem in ipso, qui fons Gratiae.
AMice noster, veritatis magis. Quem per Epistolam repetitò flagitabas, Parallelum, unà cum ejusdē conscribendi caussâ necessariâ, ad te per notum Hermetem, licèt aliquantò seriùs, jam transmitto. Tu quaeso inter legendum amict sepone personam, indue judicis: &, si quid titubatum sit, pro tuo candore, ac libertate, mone; eò redibit gratior, quò obeliscis tuis compunctior. Absit ut Arminianis ideo stupescant dentes, quia labruscas comederat Pelagius, aut delicatiores Pelagii nepotes, nisi constiterit Arminianos itidem acidum inde expressum plenâ hausisse amphorâ, & aliis avidè etiamnum propinare. In hac foreign ad geometricam normam compositâ, sanctè profiteor, imprimis cautum, ne quid distortum, inversum, aut depravatum affingeretur, quò faciliùs, aut speciosiùs antiquis erroribus novi quadrare viderentur. Verùm ut in picturis nimis exiguis, aut speculis minutioribus vultus integros vix datur distinctè intueri; in tabella isthac adeo contracta singulos gemini istius Monstri artus & articulos conspici posse hand quidem sperandum. Haec tantummodo ad synopsin, & specimen properata potiùs, quàm maturata.
Opportunum forte, hîc tertiam adstrui columnam, quae sententiam orthodoxam singulis erroribus recto ordine oppositam representaret. Quorsum verò tibi, vir doctissime, hanc praeire facem; utpote in Augustini, Patrúmque reliquorum eandem doctrinam luculenter asserentium, solidè ex Scripturis confirmantium scriptis versatissimo? Neque certè mihi hîc quicquam de navo aggredi visum; sed hoc tantùm, quod in usum unius privatum olim postulatum est, ac conscriptum, denuo recognoscere, tibíque in peculium transcribere. Quod tui juris esto, prout etiam ipse, à quopriùs hoc promissum, jam missum.
Londino. Ian. 20, 1624. Vale. Tuus A. B.
CVm abhinc quasi triennio Honoratìssimus Dominus Acacius Baro de Dona recuperandi Palatinatus negotium promoturus aliquot menses in Anglia versaretur, à quodam extero philologo Roerghesto solicitatur in partes, quae vocantur, Arminianas. Quem licèt ab orthodoxa integritate deflectere non potuerat ille Belga, nebulis tamen quibusdam offusis ita veritatem ei obscuravit, ut ad glaucomam hanc dispellendam collyrium aliquoties expeteret à Theologis quibusdam Anglis. Quos simul duos opportunè salutatos & colloquio privato adhibitos interrogat, Quid tandem caussae quod ad Anglorum stomachū non faciant Arminii fercula. Ab illis responsum, ea dogmata, ut ut corruptae rationi allubescant, & patronorū subtilitate excolantur, ac splendescant, si tamen ad Scripturae sacrae normam redigantur, facile internosci, ac sordescere: ipsa esse, quae a Patribus orthodoxis in Ecclesia nominatissimis à primo ortu statim profligata sunt: adeóque hodiernos eorundem instauratores in lumbis parentum olim damnatos. Itáne verò, inquit? Haeccine, pro qua tam fervidè à nonnullis dimicatur, doctrina nil aliud est, quàm haeresis antiqua de novo limata, ac polita? Certè si Pelagium refodiat Arminius, meritò vos Angli Arminium defoditis. Paulo post eidē Roerghesto iterum se obtrudenti, & antiquum occinenti, responsum Theologorum impertit Donanus. Quo nonnibil perstrictus Belga, antiquas illas haereses anquirit, catalogum consarcinat: eóque in D•i Donani manum tradito, binos hosce Theologos in arenam provocans, Quid Arminio, inquit, cum Pelagio, aut Semipelagianis? Acceptum hunc Catalogum iidem Theologinimis arctum judicarunt, qui quaestioni illi justos limites describeret; ideóque ulteriùs pergendum in Patrum hosce impugnantium campos latiores. Inde ipsum horum errorum nidum depromunt; dogmata autem Arminiana è Batavorum quorundam libellis eruunt: ac utrosque inter se foreign componunt. Descriptum exemplar statim Donano tradunt deferendum in manus Roerghesto provocatori. Qui, accepto hoc rescripto, se ad singula punctìm confestímque responsurum pollicetur. Sed pelago deportatur Pelagii pugil.
Hunc querimur ventis & vela, & verba dedisse.
Vela liquet reditu, verba carere fide.
Eo quippe in Hollandiam reverso, adbuc toto triennio promissum illud non exoluitur, confestim illud ampliatur.
Sequitur Indiculus Roerghesti, cum adversario Parallelo.
DOGMATVM PELAGIANORVM à priscis Patribus & Conciliis damnatorum INDICVLVS.
1 PEccatum Adami posteris ejus non imputatur.
2 Sibi soli Adamus peccans nocuit propriè; posteris non nisi exemplo, quatenus imitantur.
3 Originale peccatum, sive naturae humanae corruptio nulla est.
4 Quilibet homo eâdem perfectione nascitur, quâ fuit Adam ante lapsum, demptâ perfectione aetatis, quae in posteris recens natis usu rationis caret.
5 Mors temporalis est à necessitate naturae; minime que propter primi parentis primum peccatum redundavit in posteros.
6 Ipsemet Adam lege & necessitate naturae moriturus erat, etiamsi non peccasset.
7 Multo minus aeternae mortis reatum induxit posteris Adam peccato suo.
8 Parvuli in Baptismo non accipiunt remissionem peccati originalis.
9 Qui tuentur dogma de peccato originali, damnant nuptias.
10 Gratia significat naturam ratione & voluntate praeditam.
11 Supernaturalis gratia spectatur in doctrina Legis, & condonatione peccatorum.
12 Haec posterior, puta condon: pecc: non omnibus est necessaria. Quia non omnes peccant, saltem possunt carere peccato.
13 Qui peccarunt, possunt ex naturae viribus resipiscere abs que interna gratia Spiritus sancti.
14 Gratia Christi non alibi quaerenda, quàm in doctrina, & vita, seu exemplo Christi.
15 Si quod hîc obtingit auxilium internum Spiritus sancti, illud in sola intellectus illuminatione est positum. Nullâ autem voluntati opus est gratiâ internâ.
16 Homo viribus ex creatione sibi insitis legem penitus implere potest.
17 Gratia ad ligis impletionē utilis quidem est, non itē necessaria.
18 Homo etiam gravissimis tentationibus per se potest resistere, licèt faciliùs id praestet, si adjuvetur à gratia.
19 Per opera naturae homo promeretur auxilium gratiae.
20 Quod ab oblivione, vel ignorantia proficiscitur, non habet rationem peccati.
21 In novo Testamento omne juramentum est vetitum.
22 Divites, nisi bona sua vendant, & pauperibus dent, non possunt servari.
23 Bonus usus liberi arbitrij, & virium naturalium est causa praedestinationis.
24 Christus non est mortuus pro omnibus; saltem pro infantibus: quia carent peccato.
Semipelagianorum, seu Massiliensium errores.
1 INitium fidei, & conversionis desiderium est ex nobis, incrementum à gratia.
2 Homo, si non semper, saltem aliquando praevenit Deum praeparatione propriae voluntatis; quo naturae conatu movetur Deus, ut voluntatem ita praeparatam auxilio Spiritus sancti ad regenerationis gratiam perducat.
3 Ad perseverantiam in fide & gratia non opus est novâ & speciali gratiâ: sufficit ad hoc, vel quod naturâ habemus, vel quod semel per spiritum gratiae adepti sumus.
April. 1. 1621. foreign . AD PRAEMISSVM INDICVLVM DOGMATVM PELAGIANORVM, ET SEMIPELAGIANORVM, adjectamque Interrogationem; Quid Arminianis cum illis, hísve? Responsio breuis per Parallelismum.
ASsertionum Pelagianarū Indiculus Propositiones 24 continens, eget Indice Expurgatorio. Vltima planè non est Pelagij dogma, sed tantummodo foreign quoddam, quo urgebatur à quibusdam Pelagii sententia, ab ipso tamen constanter negatum. Quod ex ipso*Histor. Pel…g. lib. 2 Part. 2. Thes. 4: Gerardo Vossio, unde hunc Indiculum hauserat, doceripoterat hic consarcinator. Deinde verò quorsum colluvies illa tot haeresum, quarum (saltem majoris partis) puduit aliquando ipsum parentem; ut videre est apud Augustinum, Tom. 7. cont. Pelagianos passim. Denique illa quàm foreign de Divitibus bona vendentibus, de Iuramento, de Adami integri mortalitate? Quis haec unquam Arminianis vel per somnium cogitavit imputanda?
Adeóque ex Pelagii placitis 24 hîc recensitis sex tantùm huc videntur spectare, nempe 3. 7. 10. 15. 19. 23. Reliqua valere jubemus.
1 De peccato originali.
PELAGIANI.
Propos. 3. Originale peccatum nullum est.
Ex Aug. de nupt. Homo non nascitur cum originali peccato. Peccatum originis non est peccatum: Quia non est voluntarium.
Propos. 7. Multo minus aeternae mortis reatum induxit Adam posteris suo peccato.
Ex Epist. Gelasii. Iustum non videtur, quòd factura Dei sine ullis propriis actionibus cuiquam peccato nascatur obstricta.
Itē ex Ep. Gelasii. Parvulos sine Baptismo decedentes non posse pro solo originali peccato damnari.
ARMINIANI.
Arnoldus Corvinus cont. D. Tilenum pag. 388. Arminius docet peccatum originis nullam culpae propriè dictae rationem habere.
Arminius respons. ad quaest. 9. pag. 174. Perversè dicitur, peccatū originale reum mortis facere.
Arn. Corv. ib. pag. 391. Equidem Arminius statuit neminem propter solum peccatum originis damnari.
Hanc sententiam argumentis propugnant uterque concludentibus, non tantùm actu non damnari, sed nec justè posse damnari.
Si enim, tum Deus longè rigidiùs cum talibus ageret, quàm cum Diabolis.
Item. Quod est poena peccati, non meretur aeternam poenam: Quia tune esset processus in infinitum, si poena poenam mereretur.
2 De significatu Gratiae.
PELAG.
Propos. 10. Gratia significat naturam ratione & voluntate praeditam.
Ex Aug. Epistola 105. Gratiam illam, quam volebat Pelagius sine ullis praecedentibus meritis dari, esse humanam naturam, in qua conditi sumus. Ne que enim antequam essemus, mereri aliquid poteramus, ut essemus.
ARMIN.
Arnold, Ib. pag. 158. Gentes natura faciunt, quae sunt legis. Quantulum verò sit, quod homo corruptus potest, hoc vult Deus ut faciat: &, hoc dum facit, Gratiâ rectè utitur.
Item. Pag. 157. Quaesito, an homo corruptus rectè possit uti lumine naturae, statim explicat, requiri, ut homo corruptus, gratiâ, quam habet, rectè utatur, & faciat quodcunque per gratiam sibi collatam potest facere.
Nec verò mirum, Arminianis Naturamesse Gratiam, qui Gratiam generalem omnibus ubique terrarùm hominibus insitam tuentur. Quae quid quaeso distat ab ipsa Naturà, ejúsque dotibus? Quod si quis obstrepat, hanc levis esse momenti foreign , cogitet pestilentissimi veneni Pelagiani fontem hunc esse occultum. Hinc enim facilè eludent atque eluent omnia, quae à Gratiae assertoribus afferuntur, Quidni regerant scilicèt, Gratiâ salvi facti estis. Certè: nempe naturâ, quae gratia prima, & universalis. Dei gratiâ sum quod sum. Hoc est naturâ, cujus gratis author Deus. Fides donum Dei. Planè. Nam ipsa, qua credimus, libera voluntas est donum creatoris Dei. Deni que si instet Augustinus, Sola Gratia discernit fidelem ab infideli. Quidni respondeant? Certè. Nempe sola voluntas libera, quae gratis & … à Deo data est.
3 De progressus Gratiae causa.
PELAG.
Propos. 19. Per opera naturae homo promeretur auxilium gratiae.
Ex Concilio Diospolitano, Gratiam Dei secundùm hominum merita dari.
Ex Aug. de bono persever. cap. 2. Tria sunt, quae maximè adversus Pelagianos Catholica defendit Ecclesia. Quorum est unum, Gratiam Dei non secundùm merita nostra dari.
Ex eodem Aug. Licet non secundùm merita bonorū operum, tamen secundùm merita bonae voluntatis datur gratia. Ratìo Pelagii est. Alioquì Deus esset acceptor personarū, si sine ullis praecedentibus meritis, cujus vult, miseretur.
ARMIN.
Armin. exam. pag. 218. Vide mihi, annòn isto dicto Christi, Habenti dabitur, promissio ista contineatur, qua Deus spondet se gratia supernaturali illuminaturum, qui lumine naturae rectè utetur, aut saltem utetur, quantum poterit, minus malè.
Arnold. contra Til. pag. 165. Caussa, cur parvulis reveletur Evangelium, est quòd Deus eos illuminet, qui dociles se praebent. Generalis est sententia, quae docet in genere, Deum habenti, hoc est, bene utenti additurum gratiam.
4 De auxilio gratiae in Conversione.
PELAG.
Propos. 15. Si quod hîc obtingat auxiliū Spiritus Sancti internum, illud in sola intellectus illuminatione est positum. Nullâ autem voluntati opus est gratiâ internâ.
Ex Aug. ad Bonif. 4. cap. 5. A Domino adjutorium cognitionis habemus, quo ea quae facienda sunt, novimus, non susspirationem dilectionis, ut cognita sancto amore faciamus; quae propriè gratia est.
ARMIN.
Collat. Hag. Bert. pag. 279. In voluntate locum non habet sanctitatis infusio, ut quae naturâ suâ libera est ad volendum bonum aut malum. Itē, In morte spirituali non separantur propriè dona spiritualia ab humana voluntate, cum ea nunquam in illa fuerint; sed libertas duntaxat bene, aut malè agendi.
Ibidem pag. 272. Dabit Deus cor novum. Nos arbitramur, hîc per Cor significari posse animam humanam: eamque novam vocari, tum ob novi luminis & novae notitiae infusionem, tum ob nova conversionis opera, quae ipsa profert.
5 De caussa Praedestinationis.
PELAG.
Propos. 23. Bonus usus liberi arbitrii, & virium naturalium est caussa Praedestinationis.
Non diffitentur Arminiani Divinae Electionis decretum pendêre ex praeviso libero voluntatis humanae assensu, etiam tune cum possit omnibus gratiae salvificae auxiliis positis, dissentire pro innata & naturali suae libertate: prout infra patebit. Quidni ergo altiùs ad ipsum hunc Pelagianismum aspirent, De bono usu liberi arbitrii Praedestinationis aequilibrium hanc in partem inclinante, ac determinante pendulum decretum Dei? Vtcun que nomen quidem caussae hîc declinent, & substituaent praecedaneae conditionis larvam, in hunc tamen Scopulum re ipsa impingunt, ad quē olim Pelagius naufragiū fecit.
Ad Semipelagianismum quod attinet, nobis in Indice proposito tria tantum hujus Hydrae capita oftentantur. Reliqua occultantur, &, quasi limacis cornua, intus retrahuntur. Quae, admotâ orthodoxorum Patrū manu, nunc extrahenda, & personatis hodiernis ejusdem fabulae histrionibus induenda.
1 De Electione ex praevisa fide.
SEMIPELAGIANI.
Ex Prosperi Epist. ad Aug. Qui credituri sunt, qui que in ea fide, quae deinceps per gratiam Dei sit juvanda, mansuri sunt, praescisse ante Mundi constitutionem Deum: & eos praedestinasse in Regnum suum, quos gratis vocatos dignos futuros electione, & de hac vita bono fine excessuros esse praeviderat.
Ex Hilarii Epistola. Praedestinationem ad id valere contendunt, ut eos praedestinaverit, vel praesciverit, vel eligere proposuerit, qui fuerant credituri.
ARMINIANI.
Collat. Hag. Pag. 62. Deus ante jacta mundi fundamenta statuit ex genere humano eos per Christum salvare qui per gratiā Spiritꝰ credituri, in ea que fide et obedientia per eandé gratiam essent perseveraturi.
Item ibid. Perseverantes in fide velle servare, est totum & integrum decretū Electionis.
Item Pag. 90. Decretum praecisum, & absolutum, quo Deus dicitur in eligendo non aliter considerasse hos, aut illos, quàm ut personas singulares, neque respexisse ad bonas cujusquā qualitates, quas ante praevîdit, non potest vel cum natura Dei, vel cū Scripturis consistere.
Arm. contr. Perk. pag. 221. Negat Electionem divinam esse regulam fidei dandae, vel non dandae.
Collat. Hag. pag. 38. Fatemur apertè fidē in consideratione at que intuitu Dei priorem esse electione ad salutē, & non eā instar fructus alicujus cōsequi.
2 De Electorum numero incerto.
SEMIPEL.
Prosp. Epist. ad Aug. Non acquiescebant, praedestinatum Sanctorum numerum nec augeri posse, nec minui.
Epist. Hilar. Arelatens. ad Aug. Illud pariter non accipiunt, ut eligendorum, rejiciendorúm que esse definitum numetum velint.
Faustus. Non esse hominum alios ad vitam, alios ad perditionem deputatos; sed de salute ad perditionē, & de perditione transiri posse ad salutem.
ARMIN.
Grevinchov. Thes. exhibit. pag. 137. & Remonstr. alii. Electio incompleta potest interrumpi, ac interdum interrumpitur: sunt que incompletè electi verè quidem electi; sed possunt fieri reprobi, ac perire: numerus que electorum potest augeri, ac minui.
Idem ibid. Nemo in hac vita est peremptoriè electus, sed ille demum peremptoriè èligitur, qui moritur, vel mortuus est in fide, & obedientia.
3 De universalitate Gratiae, & vocationis.
SEMIPEL.
Ex Prosperi Epist. ad Aug. Tom. 7. Ad salutis donum omnes homines universaliter vocari, five per naturalem, sive per legem scriptam, sive per Euangelicam praedicationem.
ARMIN.
Arnold. cont. Til. pag. 397. Deus per Spiritum in lege efficacem in omnibus aliquo modo & gradu operatur, hoc fine, ut ad fidem Christi omnes paullatim perducat: quem Deus ex parte sua paratus est omnibus revelare.
4 De Operibus praeparatoriis.
SEMIPEL.
Propos. 1. Initium fidei, & conversionis desiderium est ex nobis: incrementum à gratia.
Ex Prospero. Etiam post praevaricationis lapsum mansisse in Adam—quaedam virtutum semina omni animae beneficio Creatoris inserta.
Cavendum est nobis, ne ita ad Dominum omnia Sanctorum merita referamus, ut nihil, nisi id quod malum at que perversum est, humanae ascribamus naturae.
Ideo homo accipit, invenit, intrat, quia bono naturae bene usus, ad istam salutarem gratiam initialis gratiae ope meruerit pervenire.
Propos. 2. Homo si non semper, saltem aliquando praevenit Deum praeparatione propriae voluntatis: quo naturae conatu movetur Deus, ut voluntatem ita praeparatam auxilio Spiritus Sancti ad regenerationis gratiam perducat.
ARMIN.
Arnold. pag. 403. Homo in statu corruptionis habet reliquias vitae spiritualis, scilicet—in affectu ad bonum cognitū aliquale desiderium.
Armin. cont. Perk. 137. Falsum est, hominem non regenitum totum esse carnem, hoc est, nihil in illo esse, nisi carnem.
Arnol. pag. 158. Hoc pacto gratiâ suâ (i. lumine naturae, ut priùs patet) utenti Deùm plura & majora dona largiturum sentit Arminius.
Remonstrantes contra Walachros. pag. 45. Per naturalem legis notitiam, & meliorem gratiae communis usum correctos, nonnihil idoneos judicat Deus, quos ulteriore gratiâ, id que ex bene placito suo, donet.
De hi… vide plura in Pelagianismo. Arto. 3.