Chronological History of Popes Intolerable Usurpations, History · Book 1 · Chapter 5 (8 of 15)

Chronological History of Popes Intolerable Usurpations · History · Book 1 · Chapter 5 (8 of 15)

p. 236Earl Rodulph, a near neighbour to ffFulberti Epiſc. Carnotenſis, Epiſt: 22. Bibl. Patrum, Tom. 11. p. 11. Epiſt. 60.Fulbertus Biſhop of Carnotum, about the year 1007. res Eccleſia Carnotenſis per injuſtam occaſionem invaſit, unum de Clericis ſuis manibus interfecit; duos alios captos Sacramento illigavit. Et de his omnibus appellatus in Curia Regis, (upon the frequent complaints of Fulbertus) & coram plena Eccleſia ſaepe vocatus, nec propter hominem, nec propter Deum ad juſtitiam venire dignatus; he was at laſt excommunicated by Fulbertus: whereupon appealing to Pope John the 20. ad limina Sancti Petri contendit, tanquam ibi poſſit accipere de pecca… abſolutionem, unde venire non vult ad emendationem. Fulbertus on this occaſion writ an Epiſtle to Pope John, ut eum de ſanguine filiorum tuorum ita arguere & caſtigare memineris, p. 237ſic ut meritum eſſe tua prudentia novit. Nec tua ſanctitas injuſte in communionem recipiat, quem divina authoritas ſicut Ethnicum alienat. Unde bone paſtor evigila, evigila ſuper nos, ne per incuriam tuam grex Domini detrimentum ſuſtineat. Moreover, aaEpiſt. 3. Domino ſuo Regi R. Sereni…o Ibid. p. 6, 7. Epiſt. 105.Gaufridus Vicecomes, building a Caſtle at Iſeras, within the Lands of St. Mary, belonging to his Biſhoprick, beſtowed on him by Robert King of France, he appealed to this King by Meſſengers and Letters, for advice and relief againſt theſe injuries, to command them veſtra regali auctoritate vivaciter imperando, to redreſſe theſe injuries; ne apud extraneum Regem, vel Imperatorem, quod abſit, compellamur a vobis exules, noluiſſe vos, vel non valuiſſe, Sponſam Chriſti ſanctam Eccleſiam vobis regere commiſſam, intueri: acknowledging the chief Government of the Church, as well as protection, to belong to the King, not Pope, within his Kingdom; and that the conferring ofbbEpiſt. 68, 89, 131, 132. Biſhopricks and placing, confirming Biſhops in vacant Sces, appertained to the King (not Pope or Clergy) as ſundry of his Epiſtles evidence.

ccCent: Magd. 11. cap. 9. de Synodis. Acta Metenſium Epiſc. Crantzius in Saxon. l. 4. c. 35. Metropol: l. 4. c. 4.The Emperor Henry the 2d. who ob eximium religionis ſtudium Pii nomen ſortitus eſt; Anno 1007.by his Imperial power about the year 1007. ſummoned two Synods, not only of his Biſhops and Clergy, but likewiſe of his Nobles; wherein himſelf was preſent, ſharply reprehending the Biſhops in publick Orations to them, for neglecting their duties, and not rooting out, and cutting off putrid Members with the ſword of the Spirit, leſt they ſhould corrupt the ſound. After which, about the year 1016. Conventum Aquiſgrani indicit, Anno 1016.ubi Epiſcopis et Principibus congregatis, de republica quaedam tractata ſunt; after which certain Maſſes, Faſts, and A…ms were preſcribed, Anno 1017to prevent Gods judgments then hanging over and inflicted on them for their ſins, to appeaſe his wrath. Anno 1017. Idem Imperator Naviomagi et Politicorum et Eccleſiaſticorum coegit Senatum. ubi inter caetera quaedam de reſtauranda religione, Anno 2023quae jam ad interitum inclmabat, deliberata & conſtituta ſunt. Anno 1023. the ſame Emperor called another Synod at Salegunſtat, (Selgenſtat) to compoſe the manifold differences and varieties of divine Offices,**Surius Concil. Tom. 3. p. 572. Centur. Magd. 11. cap. 9. col. 447, 448. Canons, Cuſtoms in the German Churches, which cauſed manifold diſſentions, and reduce them into one: which they endeavoured to effect by 20. Conſtitutions; whereof the 16. was this: Ʋt nullus Romam eat, niſi cum licentia ſui Epiſcopi, vel ejus Vicarii. A ſufficient evidence of this Emperors Supremacy, in calling Synods, and over all Eccleſiaſtical perſons, Anno 1012.cauſes, and in reforming corruptions in the Church and Clergy.

ddPlatina, Onuphrius, Balaeus, Barns, Stella, Vicelius, Faſciculus Temporum Centur. Magd. 10 c. 10. in Bened…ct 8. Crantzius M… trop. l. 4. c. 4.Pope Benedict the 8. a meer Layman, magicis artibus ad Papatum pervenit, by the aſſiſtance of Theophylact his Nephew. He demanded no leſſe them 100 marks annual rent, cum equo albo & phalerato, to be reſerved to the Church of Rome for conſecrating the Cathedral Church of Bamberg, from Henry the Emperor who built it. After whoſe death, ab aemulis Cardinalibus ſede pellitur, & alius ſurrogatus, factumque inde fuit ſchiſma graviſſimum. Poſtea tamen per aureos nummos, inita cum adverſariis concordia, pulſo adulterino Pontifice, in ſedem reſtituebatur.

John the 21. Theophylacti Nepotis arte nefaria, nullis adhuc initiatus ordinibus ſacris, Pontificatum eſt adeptus. Anno 1024.Hujus Theophylacti et aliorum Pſeudo-ſacrificulorum incantationibus & maleficiis, eeBenno Cardinalis in Greg. 7. Platina, Stella, Balae…s, Barnes, Cent. Magd. 11. in Johanne 21.omnia tunc Romae ad Satanae nutum regebantur. Theophylactus enim Sacrificiis Daemoniorum in ſylvis et montibus deditus, mulieres poſt ſe currere faeiebat, quas magicis artibus ad ſui amorem coegerat. This Pope was ſo vexed, oppoſed by the Romans (who ſought to depoſe him) that he was enforced to crave the Emperor Conrades protection (whom he crowned) to ſecure him: who threatned utterly to deſtroy the Romans if they offered any violence to him. An evidence, that the Emperors Power and Supremacy then exceeded the Popes, even in Rome it ſelf.Anno 1034

ffBenno Cardinal…s in Greg. 7 Faſcicul. Temporum, Stella, Platina, Wernerus, Criſpinus, Onuphrius, Barns, Balaeus, Cent. Magd. 10. c. 10. in Benedicto 9Theophylactus, Pope Johns Nephew, ſedem Romanam Satanicis artibus de magicis praestigiis obtinuit; (being called Benedict the 9th.) although he and his complices before his Papacy, per nefariae curioſitatis ritus atque caeremonias, Spiritus malignos invocare ſolebat, & foeminas quaſcunque volebat necromanticis operationibus in quibuſdam nemoribus & ſylvis in foedos amplexus trahere; He trained up Hildebrand in theſe magical arts, tantorum maleficiorum fidus miniſter, & peſſimis magiſtrus, pejor eſt factus diſcipulus. He was often deiected from his Papal See by the Romans for his vices, cruelty, ignorance; Literarum enim adeo rudis erat, ut collegam qui ſuo loco ſacra tractaret, ſecum conſecrare voluerit: verum pluribus id fieri improbantibus, ab incepto deſtitit. Anno 1045. Sede dejectus eſt, & Romani Johannem Sabinenſem Epiſcopum p. 238in ejus locum ſubſtituerunt, Sylveſtrum tertium appellantes. Pope Benedict agreſtium & amicorum manu ſtipatus, Romam pergit; Sylveſtrum 40. ſui Pontificatus die, ex Lateranenſi Patriarchio exturbat. Suoque jam loco reſtitutus, Antichriſti vicarium egit ſtrenue, ſibi ſummum in Romano Imperio conſtituendi gubernatorem arrogans poteſtatem. Mortuo enim Conrado Imperatore, (this Pope endeavouring to diſinherit Henry the 3d. his ſon) ipſe ad Petrum Hungariae Regem id honoris faſtigium transferre auſus eſt, miſſa ei corona hoc verſu inſigni, Petra dedit Romam Petro, tibi Papa Coronam: Sed Henricus primo conflictu Petrum capit, Romamque venire diſpoſuit. Quo audit…, Benedictus timore perterritus, Papatum Johanni Gratiano, Complici ſuo (qui poſtea dictus eſt Gregorius ſextus) vendidit, acceptis ab eo libris mille quingentis. Ob hanc venditionem ab omnibus accuſatus erat Benedictus, ac judicio divino damnatus; as Plaina and Stella relate: to which our Balaeus ſubjoyns: Et cur non magis ob Scortationes, idololatrias, necromanticas artes, incantationes, exorciſmos, invocationes daemoniorum, & id genus alia diabolorum portenta? Myſterium eſt, ſolum hoc damnabile vitium reputatur, caetera omnia in Papatu virtutes ſunt. Notwithſtanding in ſylvis meritum ſortitus eſt ſinem, a quodam daemonum, quem familiari ſaepius uti conſueverat colloquio, ſuffocatus eſt: aaMaffaeus, lib. 16. Balaeus in Sylveſter 3. Cent. Magd. 1… c. 8. 10.After his death, his ghoſt wandred about in the ſhape of an horrid monſter, ſeen by a certain Hermit neer a Mill, having the body of a Bear, but head and tayl of an Aſſe. Being interrogated by the Hermit, Ʋnde in eam incidiſſet metamorphoſin? reſpondiſſe fertur, Hac ſpecie oberro, quia in Pontificatu ſine eatione, ſine lege, ſine Deo vixi, et omnibus probris Romanam ſedem inquinavi: And was not this an excellent, real, univerſal Vicar of Chriſt, and Head of Chriſts Catholike Church? Or not rather a true Vicar, Head, Heir of the Antichriſtian, Malignant Church of Satan?**Balaeus & others in his life, Mat. Michovienſis Chron: Poloniae, l. 2. c. 13. Chromerus de Rebus Poloniae, l. 4. Baronius, Ann. 1041 1045. ſect. 1, 2. This Pope, Anno 1041. diſpenſed with Cazimere a profeſſed Monk, right heir to the Crown of Poland, to marry, and to be made King of Poland, upon this condition, That the Polanders ſhould render to him and his Succeſſors an annual Tribute of money, one farthing for every head, ſhave their heads, not ſuffer their hair or beards to grow long, &c. and perpetually remember, that they were Feudataries and Tributaries to the Roman See.

**Bibilotheca Patrum, Tom. 11. p. 131.Bruno Biſhop of Herbipolis in his Expoſitio in Pſalterium, Anno 1040.Pſal. 50. thus comments on theſe words of King David; Tibi ſoli peccavi; as**Here, p. 125, 168. ſundry others before him. Si quis enim de populo erraverit, & Deo peccat, & Regi. Nam quando Rex delinquit, Soli Deo reus eſt Iſte igitur Rex, ſoli Deo peccare ſe dicit, quia hominem non habet qui eius facta dijudicet. Therefore neither the High Prieſt, nor Pope, by his gloſſe upon this Text, hath any power to judge or depoſe Kings for their ſinnes, much leſſe for oppoſing their uſurpations, and correcting their exorbitances.

bbPlatina, Stella Onuphrius, Vicelius, Barns, Balaeus, Cent. Magd. 11. c. 10. in Sylveſtro 3.Pope Sylvester the 3d. largitionibus, Anno 1045.Magicis imposturis & per tumultum in pulſi Benedicti locum a ſuis Civibus ſurrogatus erat: which cauſed much bloodſhed and ſchiſm in the Church, one Devil expelling and ſucceeding another. Platina, Stella, Balaeus and others obſerve in his life, Eo tum Pontificatus devenerat, ut qui plus largitione & ambitione, non dico ſanctitate vitae & doctrina, valeret; is tantummodo dignitatis gradum, bonis oppreſſis & rejectis, obtineret. Quem morem, utinam non aliquando non retinuiſſent noſtra tempora. Sed hoc parum eſt; pejora (ni Deus avertat) viſuri aliquando ſumus.

aaMartinus Polonus, Plati-Onuphrius, Faſcic. Temporum, Balaeus, Barnes, Cent. Magd. 11. c. 10. in Gregorio 6.Pope Gregory the 6. having bought the Papacy of Benedict the 9th. to recruit his Treaſury, Anno 1046, 1047,after ſolemn admonition, excommunicated, and that not prevailing, made War upon, and ſent unto all thoſe who robbed pilgrims or ſtrangers, and took away their oblations by force, ſlaying and robbing them even in the very Churches of Rome, as our Malmesbury and others relate, by which means he not only reſtored, but exceedingly augmented the goods of the Church; whereupon the Cardinals ſtiled him a Symoniack, a Man-ſlayer, a thirſter after blood, and unworthy Chriſtian burial. Yea bbHiſtoriae l. 5. c. 5, 6.Radulphus Glaber, a Monk of Clungy, living in that age, records, that Henry the 2. calling the Archbiſhops and Biſhops of his Dominions together, complained thus of the univerſal corruption in the Clergy. Omnes gradus Eccleſiaſtici à maximo Pontifice uſque ad Oſtiarium opprimuntur per ſuae damnationis pretium, ac juxta vocem Dominicam, in cunctis graſſatur ſpirituale latrocinium: Glaber ſubjoyns, Et haec non ſolum in Gallicanis Epiſcopis, pullulaverat nequitia peſſima, p. 239ſed totam occupaverat Italiam: omnia quippe Miniſteria Eccleſiaſtica eo tempore ita habebantur venalia, quaſi in foro ſecularia mercimonia. Ipſo tempore Romana ſedes quae univerſalis jure habetur in orbe terrarum, praefato morbo pestifero, per viginti quinque annorum ſpatia miſerrime l…boraverat; fuerat enim eidem ſedi ordinatus quidam puer circiter annorum duodecim, contra jus faſque, quem ſcilicet ſola pecunia auri et argenti plus commendavit, quam aetas & ſanctitas. Et quoniam infelicem habuit introitum, infeliciorem perſerſit exitum: ſuitable, turpitudini illius converſationis & vitae.ccGlabot. l. 4. c. 7. Tunc, tum in ſaeculari poteſtate, tum etiam in Eccleſiaſtica Religione totius regiminis perſonae constiterant, in puerili aetate, propter peccata enim populi contigit tunc illud Salomonicum, quod ait, Vae tibi terrae. Nam & ipſe univerſalis Papa Romanus, nepos ſcilicet duorum, Benedicti atque Johannis, qui ei praeceſſerant, puer ferme decennis intercedente Theſaurorum pecunia electus extitit a Romanis, a quibus exinde frequenter ejectus, ac inhoneſte receptus, nulla poteſtate viguit. Et ut jam ſuperius taxavimus, caeteros tunc temporis Eccleſiarum Praelatos, aurum potius vel argentum exaltabat, quam meritum. Prohpudor, de his evidentiſſime Scriptura ait, imo os ipſius Dei, Principes extiterunt & non cognovi, &c. Yea **Belli Sacri, l. 1. c. 8.William Archbiſhop of Tyrus made this juſt complaint of the general Apoſtacy and corruptions in all profeſſors of Chriſtianity in that age, occaſioned by the evil examples, vitious and Atheſtical lives of Popes, Biſhops, and Clergymen, which drew down Gods judgements on them in moſt places: In occidente & in omni pene orbe terrarum, minime inter eos qui fideles dicebantur, fides defecerat, & Domini timor erat de medio ſublatus: perierat de rebus juſtitia, & aequitate ſubacta violentia dominabatur in populis. Fraus, dolus & circumventio late involaverant univerſa. Virtus omnis locum dederat, & ceſſerat quaſi inutilis, malitia ſubintrante. Videbatur ſane mundus declinaſſe ad vesperam, & filii hominis adventus ſecundus fore vicinior. Nam multorum refrixerat charitas, & fides non inveniebatur ſuper terram. Confuſis ordinibus cuncta ferebantur, & in Chaos priſtinum mundus videbatur redire velle. Fornicationum genus quodlibet, quaſi res licita, paſſim & ſine rubore exercebatur impune. Sed nec inter affines aut propinquos tuta erant Matrimoniorum federa. Amica coeleſtibus & Deo placens, quaſi res vilis, juſſa migrare erat continentia. Nec parſimoniae aut ſobrietati locus erat, ubi luxus & ebrietas, & pernox alea praeoccupaverant additus, atque atria poſſidebant. Nec Clerus a populo vita nobiliore differebat, ſed ſicut inddHoſ. 4. 9.Hos 4:9 Propheta legitur, Sicut populus, ita & Sacerdos. (Yea eeSermo 1. … Converſione Pauli.St. Bernard addes, Non eſt jam dicere, ut populus ſic Sacerdos, quia nec ſic populus ut Sacerdos, the Popes, Prelates, Prieſts being then far more unchaſt, impious, atheiſtical, exorbitant in all kinds then the common people.) Nam Epiſcopi, aegligentes facti erant: Canes muti, non valentes latrare, &c. Quid plura? ut in ſumma dicatur, omne in praecipiti vitium ſtetit, & omnis caro corruperat viam ſuam. Nec pronos ad malum revocare poterant Domini comminantis in coelo ſurſum oſtenta, nec ſigna in terra deorſum.ffMat. 24. 7.Matt 24:7 Erant enim peſtilentiae & fames terroreſque de coelo, & terrae motus magni per loca: & caetera quae Dominus in Evangelio diligenter enumerat. Sed obſtinati in operibus mortuis, quaſi ſus in volutabro, & quaſi jumenta putreſcebant in ſtercore ſuo, pia Domini longanimitate abutentes: quaſi quibus à Domino diceretur.ggJerem. 5. 3.Jer 5:3 Percuſſi eos, & non doluerunt; curavi eos, & non ſunt ſauciati. The ſource, fountain of all this impiety, pravity, Apoſtacy, ſprang from Rome, which inſtead of one ſacred head, had a Three-headed Cerberus ruling over it, thus related by hhChron. lib. 6. c. 32.Otto Friſingenſis,iiChron. pars 17. Gotfridus Viterbienſis, and kkBalaeus, & Centur. Magd. 11. c. 8. & 10. Morney Hiſtor. Papatus, p. 228, 229. Uſierius de Chriſtianarum Eccleſiarum ſucceſſione & ſtatu, cap. 4. Leo Oſtienſis, Chronicon. c. 8. Matthias Michovienſis, lib. 2. Chron Poloniae, c. 22. Johannis Longini, Chron. Baronius Tom. 1…. Anno 1041. ſect. 11. & Anno 1045. ſect. 1, 2.others. Circa idem tempus pudenda confuſio Eccleſiae Dei in Urbe Roma fuit, tribus ibi invaſoribus (quorum unus Benedictus dicebatur) ſedem illam ſimul occupantibus; atque ad majoris miſeriae cumulum, diviſis ſimul cum redditibus Patriarchiis: uno ad Sanctum Petrum; altero ad Sanctam Mariam majorem; tertio, id eſt, Benedicto in Palatio Lateranenſi ſedente, flagitioſum et turpem vitam (& egomet in Urbe Romanis tradentibus audivi, writes Otto) duxere, dabant que operam ſinguli, ne alter alteri ſeditione, impietate, & flagitiis eſſet inferior. Hunc miſerimum statum Eccleſiae religioſus quidam Preſbyter, Gratianus nomine, videns, reliquiis pietatis matri ſuae compatiendo animadvertens, praefatos viros adiit, eiſque a ſancta ſede recedere, pecunia perſuaſit: Benedicto redditibus Angliae, quia majoris videbatur auctoritatis eſſe, relictis. Ob ea Cives praefatum Presbyterum tanquam Eccleſiae Dei liberatorem in ſummum Pontificem eligunt, eumque p. 240mutato nomine Gregorium Sextum (miſ-printed Septimum) vocaverunt. Yea a certain llGregorius Heym…u…genſis … Confutar. Prioratus Papae, part 2 Jac. Uſſerius de Chriſt. Eccleſ. ſucceſſione & ſtatu, c. 4. p. 94.Hermite to quell theſe Schiſms, writ thus to Henry the Emperour (as ſupreme Governor and Reformer of the Church and Popes of Rome) to ſuppreſſe this Schiſm.

Imperator Henrice,

Omnipotentis vice,

Ʋna Sunamitis

Nupſit tribus maritis

Diſſolve Connubium,

Et triforme dubium.

Hereupon,mmWaltramus delnveſtit. Epiſcoporum, &c. Baſiliae 1566. p. 716, 717. Sigeberti Chron. Anno 1046. & 1047 Faſciculus Temporum, Stella, Onuphrius, Balaeus, in Gregorio 6. Magn. Chron. Germaniae, Abbas Uſpergenſis Chron. Rex Henricus Conradi filius contra eos Romam vadit, et eis Canonica et Imperiali cenſura depoſitis, Suidgerum Babenbergenſem Epiſcopum, Papam fecit, qui & Clemens (Romanae Eccleſiae 146. Epiſcopus) vocatus eſt, & viciſſim ab eo Rex Henricus in Imperatorem benedictus eſt; jurantibus Romanis, ſe ſine ejus conſenſu, ejuſque ſucceſſorum, nunquam Papam electuros, according to the forecited Decrees of Popes, Councils, and the antient cuſtom, right, prerogative of the Roman Emperors.nnDe Regno Italiae, l. 8. Sigonius obſerves: Eccleſia jam prope per ducentos annos agrotans, & multa, & ea valida remedia requiſivit, uſ que adeo ut ad extremum, ne igne… quidem & ferrum, quae ultima inſanabilium morborum unt medicamenta, reprobavit: which the Emperor, her chief Phyſician & Chyrurgian, now applyed to her moſt feſtred ulcers. AndooChron. c. 80. Herman. Contracti Chron. An. 1050. Otto Friſingenſis Chron. l. 6. c. 32, 33. Crantzius Metrop. l. 4. c. 15. l. 5. c. 1. Saxon. l. 4. c. 41. Centur. Magd. 11. c. 8. col. 400. Magn. Chron. Belg. p. 113, 114. Leo Cardinalis Oſtenſis, relating the ſchiſms and tumults occaſioned by theſe three Popes at Rome, addes, that Henry the Emperor, his de ſede Romana & Apoſtolica nefanda auditis, coelitus inſpiratus. Anno 1047. Italiam petens adiit Romam, cupienſ que ſedem Apoſtolicam hujuſmodi pugare maculus, Sutrii reſtitit, & ſuper tali tanto que negotio deliberaturus, univerſale ibi Epiſcoporum Concilium fieri ſtatuit. Igitur ad ejus Imperium (not the Popes) illic Epiſcoporum, Abbatum, Religioſorum que virorum grandi multitudine, Romanum quoque Pontificem, qui praeeſſet Concilio, invitat. Quid multa? Concilio habito, Synodicis Canonibus atque ſententiis Gregorius Symoniacus probatus, ſponte ſua ſede deſiliens, Pontificalibus ſe infulis exuit, & humi proſtratus (at the Emperors feet) temeratae dignitatis veniam ſibi humiliter petiit. Clemens ſecundus, natione Germanus, Bambergenſis Epiſcopus, in Synodo Romae, jubente Imperatore Henrico tertio, viventibuſ que adhuc tribus alius Pontificibus, Pontifex et ipſe creabatur. Iſte eundem Henricum Coronavit. Cogitque Romanos jure urando (which ſome attribute to the Emperor, others to this New Pope) renunciare ſuo jure in eligendo Pontifice; Anno 1048.ut ſciſmata et ſimultates, quae ex Pontificum electionibus naſci conſueverant, ppFaſciculus Temporum, Platina, Stella, Barnes, Balaeus, Onuphrius, Centur. Magd. 11. c. 10. in Clementi …. & Damaſo 2.hoc modo vitarentur: Abeunte itaque in Germaniam Imperatore, Romani juſjurandi immemores, ut moris eſt eis, Pontificem aliis quam ſuis ſuffragiis creatum, Anno Dom. 1048. poſt novem menſes veneno tollunt. Quod veneuum miſcuiſſe ſcribitur Brazutus, (as moſt, or as others) Stephanus, qui in Pontificatu ſucceſſit, afterwards called Damaſus the 2d. who out of ambition violently invaded St. Peters Chair (as Platina obſerves) according to the cuſtom then grown uſual at Rome; But this ambitious intruder Damaſus, without the Emperors licenſe,Anno 1049. vigeſimo tertiodie Pontificatus ſui, venenato etiam poculo per eundem Brazutum ſublatus eſt, Anno Dom: 1049.

qqBenno Cardinalis in Greg. 7. Platina, Onuphrius, Stella, Nauclerus, Cent. Magd 11. c. 8, 10. Barnes, Balaeus, in Damaſo 2. & Leone 9. Surius Concil. To…. 3. p. 577. Crantzius Metrop. Otto Friſingenſis, l. 6. c. 32, 33, 34. Sigonius de Regno Italiae l. 8. Morney Hiſt. Papatus, p. 233, 234, 235.After the death of Damaſus, the Romans being much vexed by Pope Benedict the 9th. formerly depoſed and baniſhed by the Emperor, who returning to Rome, ad priſtinam dignitatem perfas nefaſque aſpirabat; thereupon, Romani (pertaeſi ſeditionum quas excitaverant Papatus invaſores) conſilio Cardinalium, legatos ad ipſum Imperatorem dirigunt, et ut aliquem in Papam eligendum Romam mittat expoſcunt, as ſome; or, ut Pontificem ipſis daret, as others expreſſe it: Alterna invidia magis, quam honore Regio moti, as Crantzius obſerves. The Emperor thereupon Brunonem Tullenſem Epiſcopum (invitum & coactum) Romam mittit, ſimplicem ingenio virum; cum inter Epiſcopos Germaniae non eſſet qui veneficiis Romanis praefici vellet: Who travelling toward Rome in his Pontifical habit; Abbatem Cluniacenſem, & Hildebrandum Monachum (Sacerdotium & Regnum ſub ſpecie religionis everſurum, ac juramentum Imperatori praeſtitum non diu ſervaturum, multarumque calamitatum authorem) in itinere obvios habuit. Qui videntes eum Pontificiis ornatum inſigniis, apoſtaſeos crimen illi odioſe impingebant. Perſuadebant ergo illi, ut depoſito habitu Pontificio, p. 241Romam conſueto cultu peteret; dicentes, Imperatori non eſſe conceſſum ius eligendi Papam (egregie mentita eſt ſibi iniquitas, adds Balaeus) ſed Clero & Romano populo, tam bene memores juramenti ſui boni patres erant. Bruno admonentibus morem geſſit, depoſito Pontificio apparatu privatus urbem ingreditur, ſeipſum accuſans (Hildebrando perſuaſore) quod Imperatori maluerit quam Deo obtemperari. Hereupon, Romanus Clerus eundem Brunonem, (ſome ſtile him Barronem) in Pontificem eligunt, & eo libentius, quod omnem authoritatem eligendorum Pontificum ab Imperatore (ut par erat, writes Platina) ad Clerum tranſtuliſſet, non ad Caeſarem, & propterea Leonem 9. illum appellabant, cum merus eſſet Aſinus, as Balaeus brands him. Hildebrandum ipſum ſtatim ſanctae Romanae Eccleſiae Diaconum Cardinalem creat, ac Pontificii muneris conſortem, committens ei curam Eccleſiae Sancti Petri.

ThisaaSurius Concil. Tom. 3. p. 577, to 597. Pope Leo the 9. writ a large Epiſtle, Michaeli Conſtantinopolitano & Leoni Acridano Epiſcopis, adverſus eorum inauditas praeſumptiones; for denying the Supremacy of the Biſhop of Rome, and ſtiling Michael, Univerſal Biſhop and Patriarch, in derogation of his Papal Supremacy; which this Pope endeavours to vindicate by miſapplied Scriptures, and the Emperor Conſtantines forged Donation, (therein recited at large, and in Gratian Diſtinct. 96.) giving Pope Sylveſter therein, a ſuperiority over all the other 4. Sees of Alexandria, Antioch, Jeruſalem, and Conſtantinople, ac etiam ſuper omnes univerſo orbe terrarum Dei Eccleſias; granting him his Royal Palace of Rome; quod omnibus in toto orbe terrarum praefertur atque prae…ellit Palatiis. Deind… Diadema, videlicet Coronam capitis nostri, deinde Phrygium, id eſt mitram, with all his Imperial robes; and Decreeing, That Pope Sylveſter, and all his Succeſſors. Diademate (quod ex capite noſtro illi conceſſimus) ex auro puriſſimo & gemmis precioſis, uti debeant, & in capite ad laudem Dei pro honore beati Petri geſtare. Which forged Donation (at large refuted bybbIn his Defence of Conſtantine, and Treatiſe of the Popes Temporal Monarchy, (the learnedeſt of this kin… & ſubject) London 162…. Dr. Crakenthorp and ſundry others) if admitted true, infallibly evidenceth all the Popes Temporal and Eccleſiaſtical pretended Supremacy, Dominion, State, to be derived from this Emperor, not from Chriſt, or St. Peter, and that it was originally veſted in the Emperor and his Succeſſors by Chriſt himſelf, elſe his grant thereof to Pope Sylveſter and his ſucceſſors, was but a meer nullity: ſince, Nemo potest dare, quod non habet.

Beſides, this Pope writ anccSurius Concil. Tom 3 p. 596, 597 Epiſtle, Glorioſo & Religioſo Imperatori Conſtantino Monomacho, beginning thus: Quantas gratias referre jugiter debeamus creatrici, & gubernatrici omnium ſanctae & individuae Trinitati, dd1 Cor. 4.1 Cor 4ſuper inenarrabili dono ejus,eeEph. 1.Eph 1 quo operatur omnia in omnibus, etiam ex tua devotione et religioſa induſtria, glorioſiſſime Fili atque Sereniſſime Imperator, perpendere poſſumus quare talem noſtris exhibuit, et grata pietate providit diebus, cujus fida ope ſtatum Sanctae et Catholicae Eccleſiae relevari, et terreni Imperii rempublicam meliorari confidamus. Tu enim poſt nimium longas et pernicioſas diſcordias, primus pacis et concordiae monitor, portitor, et exoptatus exactor efficeris; & cum ipſo vaſe electionis humillimo Paulo dicere videris: ff2 Cor. 5.2 Cor 5Pro Chriſto legatione fungentes, tanquam Deo exhortante per nos, obſecramus, reconciliamini propter eum, qui eſt ggEph. 2.Eph 2pax noſtra, qui facit utraque unum, &c. After which aſſerting the Headſhip and Supremacy of the Church of Rome above other Churches, upon falſe principles, he ſubjoynes; Cujus venerabilem faciem tu quoque honorificare diſponis, non ingratus illi, quae tuum verticem diademate terreni Principatus decenter inſignivit, & tremendum & amandum populis effecit, & ut in ſempiternum regnes, Chriſmate adoptionis inunxit. Nempe ipſa antiqua & jam emerita Roma illum primum nobiliſſimum & religioſiſſimum Conſtantinum, cujus genealogia gloriaris & potentia magnificaris, cujuſque de nomine dictam urbem famoſam regis, temporaliter edidit, nutrivit, provexit, & ſuper omnes mortales conſtituit, nec a beneficiis ceſſavit, donec eundem aeterni regni gloria cumulavit. Unde multimoda gratiarum actione tuam excellentiam glorioſiſſime fili, magnificando, tanto majori ſuper tua devotione, & recognitione replemur gaudio, quanto copioſior animarum numerus ex tuo regimine pendet; (therefore by this Popes confeſſion, this Emperor had the chief regiment and care of his Subjects ſouls) tuoque innititur exemplo. Et ideo non ceſſamus orare communem Dominum,hhProv. 8.Prov 8 per quem Regis regnant, & Principes juſta decernunt, ut in ſuo beneplacito te conſervet longaevum, & p. 242compleat in bonis deſiderium tuum. Porro ergo qualiſcunque Apoſtolicae Vicarius ſedis, pro modulo humilitatis meae & poſſibilitatis, ſupplere laborans vicem mihi commiſſae diſpenſationis, ſecundum Dei eloquiumii1 Cor 9.1 Cor 9 Vae mihi eſt, ſi non evangelizavero: neceſſitas enim mihi incumbit maxima, poſituro rationem aeterno & diſtricto judici propter unius regimen Eccleſiae ex omnium Eccleſiarum merito, &c. After which expreſſing his endeavours for the Churches peace, he thus proceeds, Ad quam acquirendam & obtinendam habemus maximum ex divina pretate ſolatium, & praeſidium Chariſſimum, atque clariſſimum filium noſtrum Imperatorem Henricum, cujus de die in diem expectamus promiſſum et proximum adventum, utpote cum procinctu, & expeditione Imperiali properantis ad noſtrum ſubſidium. Ad quod etiam ſuperna gratia tuam Serenitatem animavit, ut hinc inde vobis duobus velut totidem brachiis inimicam gentem ab Eccleſia Chriſti propellentibus et procul effugantibus, afflictae nunc Chriſtianitatis relevetur decus, & Reipublicae reformetur ſtatus. Et quia abundante iniquitate & refrigeſcente charitate,Mat. 24.Matt 24 Sancta Romana Eccleſia & Apoſtolica ſedes nimium diu obſeſſa fuit mercenariis et non Paſtoribus, a quibus ſua, non quae ſunt Chriſti, quaerentibus, devaſtata jacebat miſerabiliter hactenus, divinum conſilium voluit meam humilitatem ſuſcipere tantae Cathedrae pondus. Quo licet plurimum mei imbecilles praegraventur & deprimantur humeri, non parvum nihi ſubeſt ſanctae ſpei, quandoquidem ex utroque latere tales adſtant Filii, religione et potentia praeclariſſimi. Quapropter devotiſſime fili, & Sereniſſime Imperator, collaborare nobis dignare ad relevationem tuae Matris Sanctae Eccleſiae, et privilegia dignitatis atque reverentiae ejus, necnon patrimonia re cuperanda in tuae ditionis partibus, ſicut manifeſte cognoſcere poteris ex venerabilium praedeceſſorum noſtrorum, ſeu tuorum ſcriptis & geſtis. Tu ergo magnus ſucceſſor Magni Conſtantini, ſanguine, nomine et imperio factus, ut fias etiam imitator devotionis ejus erga Apoſtolicam ſedem, exhortamur, et quae ille mirabilis vir poſt Chriſtum eidem ſedi contulit, et confirmavit, et defendit, tu juxta tui nominis etymologiam conſtanter adjuva recuperare, retinere, et defendere. Ita enim apud Deum ſingulariter pugnans cognominaberis, quod jamdudum inter homines cognominaris. Alludit ad cognomen Monomachus.Hoc ſane glorioſiſſimus filius noſter Henricus perficere molitur in ſuis partibus. Quae omnia nobis & vobis provenient felicius & multiplicius, ubi quantocyus Dei gratia praeveniente, & beatiſſimis Apoſtolorum principibus intervenientibus, & me qualicunque Vicario eorum mediante & obtinente, firmiſſimum pacis & amicitiae inter vos ambos componetur foedus, &c. He concludes his Epiſtle to him with theſe words, and this prayer for him. Benedictus Deus, & Pater Domini noſtri Jeſu Chriſti,**2 Cor. 1.2 Cor 1 Pater miſericordiarum, & Deus totius conſolationis, dignetur tuam excellentiam benedicere omni benedictione ſpirituali, repleatque omni gaudio et pace, ut in praeſenti ſeculo per longa tempora feliciter domineris, & in futuro ſine fine cum Rege Regum, & Domino Dominantium regno coelorum beate perfruaris, honorabilis, & deſiderabilis nobis in Chriſto fili & glorioſe Auguſte, Amen. Theſe Paſſages are a ſufficient evidence: 1. That in this age Michael the Patriarch of Constantinople ſtiled himſelf, (as John his predeceſſor and others before had done) **Leonis Epiſt. 1. c. 9. Surius Concil. Tom. 3. p. 590.OECUMENICUM & UNIVERSALEM PATRIARCHUM, and would be ſo ſtiled by all others; refuſing by any means to renounce this Title, or acknowledge the Popes and Roman Churches ſupremacy. 2ly. That the chief care, protection, government of the Church of God, the reſtitution, preſervation of its peace, by ſuppreſſing Schiſmes, diſcords, ſchiſmaticks, hereticks, and the open Enemies thereof, and invaders of its priviledges, poſſeſſions, belonged to Chriſtian Kings and Emperors, by this Popes own confeſſion, who claimed his power, poſſeſſions, from their Donations, and implored their aſſiſtance upon all occaſions.

TheaaChronicon. Marsburgenſe, l. 1. cap. 11. Centu…. Magd. 11. cap. 9. col. 454. Emperor Henry the 3.Anno 1048. Anno 1048. Conventum habuit Marsburgi, ubi cum Regni ſtatibus deliberationem habuit, De electione Papae, et Collatione Epiſcopatuum in Germania, as belonging to the Imperial Juriſdiction.

p. 243ThisaaCrantzius in Saxon. l. 4. c. 43. Otto priſingenſis, Abbat Uſpergenſis, Trithemius in Chron. Anno 1049, 1050. Cent. Magd. 11 c. 9. Pope Leo the 9. comming into Germany, Anno 1050.was preſent at the Synod of Mentz, ſummoned by the Emperor Henry the 3. Imperatore praeſente et praeſidente therein (as Schafnaburgenſis and others record;) wherein ſundry Decrees were made againſt Simony, and Clergy-mens marriages, keeping of hounds, hawks, intermedling with ſecular affairs, and following filthy lucre; this good Emperor being moſt active to reform the extravagances of the Clergy in that age, which gave general ſcandal to the Laity: Sabico Biſhop of Spires was accuſed of Adultery in this Synod, and put to his purgation. ThisbbHermanni Contracti Chr Centur. Magd. 11. cap. 9. col. 454. Pope Leo the 9. having given the Emperor occaſion to ſuſpect his fidelity, by renouncing his advancement to the Roman See by the Emperors authority; to recover his favour and good opinion, Anno 1050. in a Synod at Rome, Principes et Civitates (Italiae) Imperatori jure jurando aſtringit, as to their Soveraign Lord.ccPlatina, Stella, Benno, Onuphrius, Balaeus, Barns, Centur. Magd. 11. cap. 10. and others. Afterwards being routed with all his forces by the Normans, and returning with diſhonour to Rome, hauſto per Brazutum veneno, (by the treachery of Hildebrand) diem clauſit extremum, Anno 1054.

After his death, Victor 2. ddPlatina, Onuphrius, Stella, Sabellicus, Faſciculus Temporum, Martinu. Polonus, Balaeus, Barnes, Vicelius, Centur. Magd. 11. c. 10. in Victore 2. Benno Cardinalis, in Greg. 7. Hermanni Contracti Chr. Cent. Magd. 11. c. 9. de Synodis. col. 456, 457.Ex Henrici 3. Imperatoris ſententia Pontifex hoc modo declarabatur. The Romans fearing the Emperors power, de ordinando Pontifice non audebant aliquid attentare contra jusjurandum dicto Imperatori ſub Clemente 2. prius datum.Anno 1054. Mittunt ergo pro eligendo Pontifice, ad ipſum Imperatorem, Nuncium Hildebrandum, qui tum filium ejus Henricum juniorem, authoritate ſuae legationis fretus, Imperii ſucceſſorem deſignavit. Victor inde Pontifex eligebatur, non …am liberis ſuffragiis, quam ut Henrico gratificaretur, in eligendo Pontifice Germano. Hic Victor magnam Synodum Florentiae congregavit: in qua (praeſente Caeſare, as Hermannus Contractus informs us) complures Epiſcopos, de Symonia, hoc eſt, quod a ſecularibus Dominis, & non ab ejus Sanctitate, honores ac dignitates pro lucro ſuſceperant; Some Popes by Hildebrands perſwaſion beginning then to wreſt out of Emperors, Kings, Princes, and Noblemens hands, the Elections, Donations, Collations, Inveſtitures of Archbiſhopricks, Biſhopricks, all ſorts of Eccleſiaſtical Dignities and Benefices, under the ſpecious forged pretext of Symony, that ſo Popes and Prelates alone, might monopolize the conferring and ſale of them to themſelves alone. But this Victor Anno 1057. praedicti Brazuti miniſterio ad Hildebrandi nutum, veneno abſumebatur.

Anno 1057. Anno 1057, 1058.Soon after eePlatina, Onuphrius, Stella, Sabellicus, Hermanus Schedel. Martinus Polonus, Faſciculus Temporum, Volaterranus, Vicelius, Centur. Magd. 11. c. 10. in Stephano 9. … Benedicto 10. & Nicholao 2. Otto Friſingenſis, l. 6. c. 33.Victors death, à Clero & Romano populo, non expectata, nec explorata prius Imperatoris voluntate, Stephanus 9 Pontifex aſſumebatur, contrary to their former & late oathes and allegiance to the Emperor. This Pope reduced the Church of Millain under the obedience of the See of Rome, from which it had been exempted above 200 years. Per Hildebrandum, cujus operautebatur plurimum, paſſim per Italiam & Burgundiam Eccleſias Symoniaca haereſi infeſtas, purgavit: (Sic enim appellabant aſini indocti ſi quis Eccleſiaſ…icum beneficium à Laico & non ab ipſis acciperet) & Henricum Imperatorem, ejuſdem criminis reum, quo plurimum Romanorum Pontificum auctoritati derogaretur, damnavit; if Platina deſerve credit therein. This Pope holding a Synod at Florence againſt this pretended Simony, Pluralities, and Prieſts wives, Brazuh pharmaco, Hildebrandi impulſu, tactus occubuit, Anno 1058. Whereupon Hildebrand poſting to Rome, Omnes Clericos adeſſe juſſit, praeſenteſque Sacramento adegit, ne quenquam patiantur in Pontificem eligi, niſi ſit ille omnium, adeoque ſuo etiam conſenſu, deſignatus Pontifex. But the Romans mutinying againſt the Clergy, who endeavoured to deprive them of their Votes in the Popes election: Benedictus 10. Pontifex acclamatur, & clamore populari Pontifex habebatur, during Hildebrands abſence at Florence: who poſting to Rome, expoſtulated with the Cardinals for ſuffering a Pope to be intruded on them againſt their Oath, perſwading them to elect Gerardus in his place: But fearing and not daring to elect a New Pope at Rome, ob plebis furorem; Senas ſimul profugiunt, ibique rem perficiunt; Gerardus being there elected Pope, aſſumed the name of Nicholaus ſecundus: This new Pope and his complices, Sutrii pergens conſtitit, coacto que Concilie Benedictum Pontificatu exit, qui factioſis ultro cedens,Anno 1059, 1060. returned to Veltras his former Biſhoprick by his Succeſſors conſent. After which he held a 2d. Synod in Rome, wherein theſe Decrees were made concerning the future election of Popes, to ſecure his own Title againſt Pope Stephen ffSurius Concil. Tom. 3. p. 599, 600. Centur. Magd. 11. c. 9.ſi quis pecunia, vel gratia humana, aut populari, militarive tumultu, ſine concordi & canonica electione Cardinalium, fuerit in throno Petri collocatus, is non Apoſtolicus, p. 244ſed Apoſtaticus, id eſt, a ratione deficiens, merito vocetur: liceatque Cardinalibus, Clericis et Laicis Deum colentibus, illum ut praedonem anathematizare, et quovis humano auxilio a ſede Apoſtolica propellere, atque quovis in loco, ſi in Vrbe non liceat, Catholicos hujuſce rei cauſa congregare. This Decree, if Apoſtolical, Orthodox, made this Pope himſelf, all his Predeceſſors, and moſt of his Succeſſors in the Roman See both Robbers and Apoſtates; and layd a ſeditious, ſchiſmatical ground for all Chriſtians to riſe up tumultuouſly againſt moſt ſucceeding Pontifs as ſuch, Moreover, Inspector Deo est ſtatutum, ut Electio Romani Pontificis in poteſtate Cardinalium Epiſcoporum ſit; ita ut ſi quis Apoſtolicae ſedis ſine praemiſſa concordi & canonica electione eorum, ac deinde ſequentium ordinum Religioſorum Clericorum & Laicorum conſenſu inthronizatur, is, non Papa vel Apoſtolicus, ſed Apoſtaticus habeatur. This Decree confines the Popes Election only to the Cardinal Biſhops, but yet requires the ſubſequent aſſent of the inferiour Clergy and people to his inthronization. After which they proceeded to take away all Emperors, Kings, Nobles, & Laymens Rights of Patronage and preſentations to any Church or Benefice, either with, or without reward. Ut per Laicos nullo modo quilibet Clericus aut Presbyter obtineat Eccleſiam, nec gratis, nec precio. And to make this bitter pill to be ſwallowed with leſs regret, they ſubjoyned this plauſible Decree thereto againſt Pluralities, Nec aliquis Presbyter duas Eccleſias ſimul obtineat: not with intention conſcientiouſly to obſerve it, but to raiſe moneys by diſpenſing with it: Next they decreed, Ut cujuſlibet ordinis Clericos Laici non judicent, nec de Eccleſi…s ejiciant, to exempt all Clerks from Secular Juriſdiction, though never ſo criminal, vitious, or indirectly intruded into Churches by the Pope or other Prelates. Ut nullus Laicus ad quemlibet gradum Eccleſiaſticum repente promoveatur, niſi poſt mutatum habitum ſecularem, diuturna converſatione inter Clericos fuerit comprobatus; Though many of their Popes were meer Lay-men when firſt elected; Yea one of them, Pope Joan (alias John the 8.) a woman, a moſt notorious Whore not a man, ſo long converſant with Clergymen under the diſguiſe of a Male, in mans apparrel, that ſhe was advanced to the Popes unerring chair, Anno 855. and not long after (as the aaCaxtons Chr pars. 5. Martinus Polonus, Marianus Scotus, Platina, Stella, Vicclius, Balaeus, Barnes, Cent. Magd. 9. c. 10. Mar in…i Minoritae Chronicon. Franciſcus Petrarcha Chron. Bocacius de claris mulieribus, c. 99. Antoninus Arch. Tit. 16. c. 1. pars 7. Otto Friſingenſis, l. 7. Volaterranus, l. 22. Sabellicus Enead. 9. l. 1. p. 469. Herman. Schedel. aetas 6. f. 192. Trithemius in Chron. Hirſaug. Sigebertus, Anno 854. Ranulphus Ceſtrenſis, Polychron. l. 5. c. 32. Nauclerus, Albertus Crantzius, Faſciculus Temporum, Caelius Rhodiginus Antiqu. Lect. l. 4. Continuator. Johan. Lucid. in Chronicon. Cyprian Valerian, de Sacerdotum Barbis, Baptiſta Mantuanus, lib. 3. Laonicus Chalcocondilas, Hiſt. Barlaam, in Dialogo de Principatu Papae, Philip. Morney Hiſtor. Papatus, p. 164, to 168. Alexander Cook his Pope Jone, a learned unanſwerable Piece.Marginal Authors atteſt) begotten with child by one of her leacherous Cardinals, publikely delivered of her ſpurious iſſue before all the people in her ſolemn Papal proceſſion to the Church of Lateran, in the publike ſtreet, between the Coloſſe and St. Clements Church, and there died of child-birth, Anno 857. Ac propter hoc ſcelus publici partus, omni honore Pontificio ſpoliata, ſine pompa Papali ſepulia erat.bbConcil. Tom. 3. p. 600. Laurentius Surius gives us this further account of Pope Nicholas the 2d. his Decree againſt Symoniacks, and ſeveral reſolutions relating thereunto: Dominus Papa Nicholaus Synodo in Baſilica Conſtantiniana praeſidens dixit; Erga Simoniacos nullam miſericordiam in dignitate ſervanda habendam eſſe, decernimus, ſed juxta Caenonum ſanctiones, & decreta Sanctorum Patrum, eos omnino damnamus ac deponendos eſſe Apoſtolica authoritate ſancimus. De iis autem qui non per pecuniam, ſed gratis ſunt a SIMONIACIS ordinati, quae quaeſtio a longo tempore eſt diutius ventilata, omnem modum dubietatis abſolvimus, it a ut ſuper hoc Capitulo nominem deinceps ambigere permittamus. Quia igitur uſque adeo haec venenata pernicies hactenus inolevit, ut vix quaelibet Eccleſia valeat reperiri quae hoc morbo non ſit aliqua ex parte corrupta, eoſque uſque modo gratis ſunt a Simoniacis conſecrati, non tam cenſura juſtitiae quam miſericordiae intuitu in acceptis ordinibus manere permittimus: niſi forte alia culpa ex vita eorum contra canones eis exiſtat. Tanta quippe talium multitudo eſt, ut dum rigorem Canonici vigoris ſuper eos ſervare non poſſumus, neceſſe ſit, ut dispenſatorie ad piae condeſcentionis studium nostros animos ad praeſens inclinemus. Ita tamen authoritate Sanctorum Apoſtolorum Petri & Pauli omnimodis interdicimus, ne aliquando aliquis Succeſſorum noſtrorum, ex hac noſtra permiſſione regulam ſibi vel alicui aſſumat vel praefigat: quia hoc non authoritas antiquorum Patrum jubendo aut concedendo promulgavit, ſed temporis nimia neceſſitas permittendum a nobis extorſit. De caetero autem p. 245ſi quis hinc in poſterum ab eo quem Simonaicum eſſe non dubitat, ſe conſecrari permiſerit, & conſecrator, & conſecratus non disparem damnationis ſententiam ſubeat, ſed uter que depoſitus poenitentiam agat, & privatus a propria dignitate perſiſtat. Nihilominus authoritate Apoſtolica decernimus, quod in aliis Conventibus noſtris decrevimus, ut ſi quis pecunia vel gratia humana, vel populari ſeu militari tumultu, ſine concordi & canonica electione ac benedictione Cardinalium Epiſcoporum, ac deinde ſequentium ordinum religioſorum Clericorum fuerit Apoſtolicae ſedi inthronizatus, non Papa vel Apoſtolicus, ſed Apoſtaticus habeatur, liceatque Cardinalibus Epiſcopis cum religioſis, et Deum timentibus Clericis et Laicis, invaſorem etiam cum anathemate, cum humano auxilio et ſtudio a ſede Apoſtolica repellere, et quem dignum judicaverint praeponere. Quod ſi hoc intra urbem perſicere nequiverint, noſtra authoritate Apoſtolica extra urbem congregati in loco qui eis placuerit, eligant, quem digniorem & utiliorem Apostolicae ſedi perspexerint, conceſſa ei authoritate regendi & diſponendi res & utilitatem Sanctae Romanae Eccleſiae, ſecuduns quod ei melius vidibitur juxta qualitatem temporis, quaſi jam omnino inthronizatus ſit: which juſtifies the Emperors future depoſing of ſuch Popes by force of armes.

This Pope, was the firſt I meet with, who by theſe Conſtitutions robbed the Emperor, inferiour Clergy, Nobles and Citizens of Rome of their antient Rights and Juriſdictions in the elections of Popes, and veſted it only in the Biſhops Cardinals, againſt all former preſidents. Our Engliſh Apoſtle John Wickliff aſſerted, that this electionaaWickliff Artic. 40. in Concil. Conſtantienſ. S…ſſ. 8. Electio Papae a Cardinalibus, per Diabolum eſt introducta; bbWickliff in ſpeculo militantis Eccleſiae, c. 10. Ms. in Bibliotheca Regia Weſtmonaſter. Otthuin. Grat. Faſcic. rer. expetend. & fugiend. fol. 137.Quae major infidelitas, quam opprobare electiones Cardinalium qui ex nobis indubie ſunt Diaboli incarnati? quod ſi eligerent qualemcun que perſonam in Papam, tunc ipſe eſſet Pater beatiſſimus & immediatus Chriſti Vicarius. Haec autem haereſis loco ſortis Apoſtolorum, qua elegerunt Matthiam, per Diabolum introducta, ponit Zizania ad Catholicos in fide Catholica diſcordandum. Medicina ergo foret tales electiones, cum non ſint Apoſtolicae, refutare. Neither had the Council of Conſtans any colour at all to cenſure theſe Poſitions of Wickliff, if we ſeriouſly conſider what kind of creatures theſe Cardinals have diſplayed themſelves to be in moſt ages, places, ſince this grand truſt repoſed in them; whole lively characterccNichol. Clemang. in lib. de Corrupto ſtatu Eccleſiae, c. 10, 11. 12. vide ejuſd. librum contra Annatas Otthuin. Gratii Faſcicul. f. 192. Nicholaus Clemangis, Archdeacon of Baion hath long ſince given us. Cardinalium qui Papae aſſident Spiritus, verba tumentia, geſtus tam inſolentes, ut ſi artifex quiſque vellet ſuperbiae ſimulacrum effingere, nulla congruentius ratione id facere poſſet, quam Cardinalis effigiem oculis intuentium objectando: ex ſortis tamen infimae Clericatu, in hanc elationem cum ſedis Apoſtolicae pompatus incremento, pervenerunt: quippe quibus idolim erat negotii, ut efferendis mortuis, ſepultur aeque mandandis inſervirent. Nunc vero Phylacteria ſua in tantum dilataverunt, ut non modo Epiſcopos (quos Epiſcopellos ſolent paſſim vocare) ſed Patriarchas, Primates, ſed Archipraeſules velut infra ſe poſitos deſpiciant, imo ſe jam ab illis ſupplicibus propemodum adorari ſinant, quin etiam Reges ipſos aequiparare contendant: (After which he diſplays their other vices.) Their**Iſiodor Maſcon. de Majeſtate Militantis Eccleſiae, l. 1. pars 1. c. 5. p. 113. Anaſtatius Germonius, de Sacrorum Immunitatibus, l. 8. c. 6. ſect. 70. Bartholomaeus Caſſanaeus Catalog, gloriae mundi, pars 4. ſect 7, 8 10, 11, 12. Mauricius de Alzedo, de Praecellentia Epiſc…palis Dignitatis, pars 1. cap. 1, 4, 5, 8, 10, 11. & pars 2. cap. 3. with ſundry other Authors there quoted by him. Flatterers give, and they arrogate to themſelves the Titles of Principes, Reges, Senatores et Patricii magni, Patres conſcripti in Diademate Principis, Majeſtas Reipublicae Chriſtianae, Orbis Cardines, Eccleſiae Columnae, Capita, Lumina; Candelabra lucis, decoris, praeſtantiae atque ſplendoris; ſtellae fixae in coelo, Reverendiſſimi, Slendidiſsimi, Super-illuſtres, Illuſtriſsimi, Maximi, Potentiſsimi, Divi: Yea they aſſert, quod aequip…rentur Regibus; & faciunt unum corpus cum Papa, (qui omnes Dignitates mundi praecedit, & est ſuperior, & major Imperatore) et judicant totum mundum. No wonder then if Popes elected by theſe new upſtart, reprobate Lucifers, have advanced their thrones above the Stars, and all that is called God, or worſhipped; and confederated with Popes to rob all Chriſtian Emperors, Kings, Princes, Nobles, Laymen of their Elections, Patronages, Advowſons, Preſentations, Inveſtitures, (under the falſe Notion of Symony) to ingroſſe them all into the Popes and their own diſpoſals, by way of Proviſions, that they alone might have the Monopoly of their ſales to enhance the price.

Pope Nicolas having made theſe Decrees by Hildebrands advice, was by divine p. 246retaliation taken in this his own net, thus recorded byddIn Gregor. 7. Benno Cardinalis, and eeIn Nichol. 2. p. 208, 209. Platina, Stella, Faſciculus, Temporū, Hermannus Schedel. Martinus Polonus, Centur. Magd. 11. c. 10. Barnes, Balaeus, Sabellicus, Volaterranus, in Alexandro 2. & Gregorio 7. Jo. Aventinus Annal. Boiotum l. 5.Balaeus, to poſterity. Poſtquam ſedit Nicolaus, Hildebrandus, quia Papatura adipiſci non potuit, ad Archidiaconatum quoquo modo invadendum ſe convertit. Et Mancium tunc Archidiaconum Romane Eccleſiae multis injuriis afflixit ac circunvenit. Qui victus contumeliis & dolis, atque ejus Hildebrandi pecunia deceptus, ad ultimum conceſſit, ut illius vice Archidiaconatu fungeretur. Hac conceſſione arrepta Hildebrandus Papam Nicholaum ex improviſo aggreſſus, coegit inverecundis percibus & militum minis, quos pecunia collegerat, metum mortis etiam quibuſdam terribilibus ſignificationibus incutiendo, ut eum Archidiaconum ordinaret, atque conſtitueret. Et poſt paucos dies, Anno ſcilicet Domini 1061. ipſe Nicholaus defunctus eſt, veneno (ut dicitur) a Brazulo Hildebrandi complice ſuffocatus; in purſuance of his own Decree. This Pope being thus ſent packing by Hildebrand, to make way for himſelf to poſſeſs his See: Cardinales, Hildebrandi ambitionem non ignorantes, Imperatorem multis precibus coegerunt, ut eis in Electo ſuo Parmenſi Epiſcopo Cadolo favorem et aurilium praeſtaret. Quod factum, cor Hildebrandi altius percuſſit, & manifeſte factus eſt ex illo die Imperatoris inimicus: Omnia juratae fidelitatis vincula diſrupit: & facta conſpiratione cam … Imperatoris, & cum Normannis, ut quem Cadolo a Cardinalibus Electo opponeret, Anſelmum Lucenſem Epiſcopum decepit, & eum in Papam eligi a quibuſdam Romanis facit, Imperatore neque ſalutato, neque conſulto, ipſumque mutato nomine, Alexandrum ſecundum vocavit, Anſelmum igitur, quem ſub dolo Romani elegerant, pariter, & Parmenſem Epiſcopum Cadolum, quibus poterat artibus Hildebranaus vexavit: qui utrique ſuccedere anhelabat. Cadolus being diſpoſſed by Alexander, thereupon the Lombards ſides with Cadolus by the Emperors conſent. Qui magno cum exercitu Romam obſedit: commiſſo que praelio, uno atque altero, cum ſuis eſt fugatus. Henricus vero Imperator, ut Schiſma tolleretu, Othonem Colonienſem Archiepiſcopum cum ſua authoritate illuc miſit. Qui Romam veniens, multis egit de Imperatoris jure in eligendo Pontifice, et in Alexandrum, qui ſine conſenſu ejus electus eſſet, graviter incuſabat. Tunc Hildebrandus ad hominum perniciem natus, & propter victoriam nuperrime partam elatior factus, orationem Archiepiſcopi interrumpit, acriterque tuetur Pontificis partes, Electionem ejus aſſerens eſse apud Clerum. Otho (plus fortaſſis, in ea re Pontifici quam Imperatori deferens) facile cedit: petit que ut Synodus pro ſedando Schiſmate Mantuae congregaretur. In qua conſtituit Alexander, non eſſe miſſam audiendam a Sacerdote Concubinario factam. Filiis tamen Sacerdotum ſacris initiari licere permiſit, interpoſita Pontificis authoritate. Papam a ſolis Cardinalibus eligi decrevit: with other particulars which I pretermit. Hereupon, (as**De Romanorum Pontificum Actis, l. 5. p. 211. Balaeus obſerves) His temporibus, (by Hildebrands perſwaſions and inſtructions) Epiſcopi pluſquam Principes, Regibus imperare ac leges praeſcribere conantur, decimaſ que magna auſteritate extorquent. Haec quoque fuit eorum Vicariorum Chriſti religio, ut quo ventri luxuique ſuo ſatisfacerent, non ſunt veriti totas Nationes bellis immiſcere. Accedit nunc**In Gregorio 7. Bennonis Cardinalis de Alexandro Papa teſtimonium: Ubi Alexander, tandem intellexit, ſe dolis & arte ab Hildebrando & inimicis Imperatoris Electum atque inthronizatum, quodam die cum intra Miſſarum ſolennia ſermonem haberet ad populum, praedicavit, ſe nolle ſedere in ſede Apoſtolica, abſque licentia Imperatoris: Et publice dixit, Se literas hujus rei gratia miſſurum ipſi Imperatori. (Such was his conſcientious Loyalty, notwithſtanding his predeceſſor Adrians and the Council of Romes freſh Decrees to the contrary:) Quo audito, Hildebrandus multa murmurando, vix manus, donec miſſa compleretur, abſtinuit. Miſſa vero expleta, ipſum Alexandrum cum militari manu, ab Altari duxit in Cameram, & nondum exutum Pontificalibus indumentis, pugnis dure colaphizavit, increpans, et improperans, quod vellet inquirere gratiam Imperatoris. Et ſtatuit Hildebrandus, ut ex eo die non darentur ei amplius quam quinque ſolidi Lucenſium denariorum: Et extunc Hildebrandus omnes redditus Romanae Eccleſiae ſibi retinuit (Alexandro in vincula conjecto) & immenſam pecuniam congregavit.Stel…a, in Alexandro 2. Alexandro igitur ſub miſerabili jugo Hildebrandi Anno Domini MLXXIV.Anno 1074. quodam veſpere (non ſine toxico fortaliſtis) defuncto, eadem hora Hildebrandus a ſuis Militibus, ſine aſſenſu Cleri et populi eſt inthronizatus, timens ne alius per moram eligeretur p. 247Contrary to his immediate Predeceſſors, and his own Decrees. In cujus electione, nullus Cardinalium ſubſcripſit. Ad quam cum veniret Abbas Caſſineſis, ait ipſe Hildebrandus, Frater nimium tardaſti. Reſpondit Abbas, Et tu Hildebrande nimium feſtinaſti, qui nondum ſepulto Domino tuo, Papae ſedem Apoſtolicam contra Canones uſurpaſti. Hoc modo inthronizatus Hildebrandus qualiter vixerit, qualiter a ſe Cardinales, qui teſtes vitae & Doctrinae ejus eſſe debuerant, removerit; quam miſerabiliter vexaverit, quantis haereſibus mundum corruperit, quanta perjuria, quam immenſas proditiones conſecraverit, vix a multis deſcribi poteſt. Clamat tamen altius ſanguis Chriſtianorum eo authore et incentore miſerabiliter effuſus. Sex aut octo Pontifices (as Benno Cardinalis, Platina, Onuphrius, Balaeus, and others atteſt in his life) Gerrardi Brazuti Judaei miniſterio venenis enecavit, ut ita ſterneret ei ad Papatum via. IndeedaaIn Gregor. 7. Platina, bbSurius Concil. Tom. 3. p. 602.Surius, and others out of him record, that this Pope was unanimouſly elected, not only by the Cardinals, (as the forecited late Popes and Councils Decrees preſcribed) but likewiſe by all the ſeveral Orders of the Clergy, and of the people of Rome; That, adeptus Pontificatum Gregorius,**Fuit is Henricus 4. Imperator in gratiam cum Gregorio rediit, eundemque in Pontificatu confirmavit, ut tum Imperatorum mos erat. But Benno Cardinalis, Balaeus, and moſt others averr, that this Impoſtor, Incantator, ac praeſtigiator Diabolicus, inaudita tyrannide Papatum invaſit, ſtatim uſurpans Pontificiam ſedem in ipſius Alexandri defuncti, & latenter per ipſum veneno occiſi, obſequiis. This Firebrand having thus intruded himſelf into the Papal Chair, Primus, ſpecie religionis, Antichriſti Imperii fundamenta jecit, asccAventinu Annalium Boiorum, l. 7. Eberhardus Salisburge ſis Epiſcopus averred about 180. years after his death: AndddAnnalium Boiorum, l. 5. p. 457, 458. Johannes Aventinus records, Hildebrandus, qui & Gregorius ſeptimus, fretus armis Normannorum, &c. Primus, contra morem majorum, contempta Imperatoris authoritate, Pontificatum maximum occupavit: Utramque perſonam ſibi impoſitam eſſe à Chriſto, ſe quodcunque ut liberet, ligare, ſolvere poſſe, jactitare, utramque perſonam agitare. Occidentem adſere omnem poteſtatem in ſe transferre, neminem parem nedum ſuperiorem ferre, juſta aliorum diminuere, caeteris jus atque honorem praeripere, cuncta in ſe transferre. Caeſares, Reges, Auguſtos, ut precario regnantes, floccifacere; Pontifices, Epiſcopos in ordinem redigere, devovere, capite diminuere; lites, bella concitare, diſcordias ſerere, factiones confirmare, jusjurandum, pacta, ſacramenta ſolvere **coepitcapit: etiam ſi injuria vel ipſum Caeſarem affecerit, tamen ſe metui oportere, in quadam gloriatur Epiſtola; utpote qui errare non poſſit, & a Chriſto Domino ſervatore noſtro Petrque acceperit poteſtatem, ut ſolvat, ligetque utcunque libeat. Tum mores ambitione avaritiaque corrupti paulatim invaluere, tempora periculoſa caepere, quae nobis cavenda Chriſtus Servator noſter, Petrus ac Paulus longo ante tempore probe cantarunt. Tum illa quae de Sylveſtro & Conſtantino vulgo inculcantur, & alia pleraque, quae ob modeſtiam Chriſtianam referre pudet, non minus imperi…è, quam impudenter mendaciterque conficta ſunt; ſimulata religio, ſpecies pietatis invaſit. Compilationes, mundinae ſacrorum irrepſere, & ſacroſancta Philoſophia humanis commentis, fabulis anilibus a ſychophantis callida interpretatione pollui, corrumpi, violari caepit, adeo, ut ſine multorum pernicie religio ſancta procurari, & ad priſtinam majeſtatem reſtitui non poſſit, &c. After which he ſubjoynes, Hildebrandus primus Imperium Pontificium condidit, quod Succeſſores per 150. continenter annos invito mundo, invitis Imperatoribus adeo duxere, ut inferos ſuperos in ſervitutem redegerint, atque ſub jugum miſerint, atque cuncta fulmine perterruerint,

Quo bruta tellus & vaga fluminae,

Quo Styx, & inviſi horrida Taenari

Sedes, Atlanteuſque finis

Concutitur; mutant ima ſummis.

Utcunque libet de coelo ad inferos praecipitant, rurſus ex infero ad aſtra toliunt: Iam Imperator Romanus nihil amplius; appellatio modo eſt ſine corpore, ſine ſpecie. So Aventinus complains.

eeOnuphrius in vita Gregorii 7. col. 271, 272. Jacobus Uſſerius de Chriſtianarum Eccleſiarum ſucceſſione & ſtatu, c. …. p. 12….Onuphrius Panuinius (quantumvis ſummus anthoritatis Pontificiae at que Hildebrandinae p. 248di…nitatis fautor & amplificator) aſſerts, Huic uni cum omnes Latinae Eccleſiae, tum praecipue Romana acceptum referre debet, quod libera ſit, et ab Imperatorum manu eruta, quod tot divitiis, opibus et profana ditione locupletata; quod Regibus, Imperatoribus, et omnibus Chriſtianis Principibus ſit praefecta; atque poſtremo, ut omnia verbo uno complectar, maximus iſte eximiuſque ſtatus, in quo Eccleſia Romana eſt omnium Chriſtianorum Domina; cum antea, tanquam vilis ancilla, non ab Imperatoribus modo, ſed a quovis Principe Romani Imperatoris praeſidiis fulto premeretur; ab hoc maximae illius et omni ſeculo tremendae venerandae que Romani Pontificis, et infinitae pene poteſtatis jus manavit. Nam etſi ante Romani Pontifices, tanquam religionis Chriſtianae Capita, Chriſtique Vicarii, et Petri ſucceſſores colerentur, non tamen eorum authoritas ultra protendebatur, quam in fidei dogmatibus vel aſſerendis, vel tuendis. Caeterum, Imperatoribus ſuberant; ad eorum nutum omnia fiebant; ab eis creabantur: de eis judicare, vel quidquam decernere non audebat Papa Romanus. Primus omnium Romanorum Pontificum Gregorius vij.**See Jo. Aventinus Annal. Boiorum l. 5. Centur. Magd. 11. cap. 8… armis Normannorum fretus, opibus Comitiſſae Mathildis mulieris per Italiam potentiſſimae conſiſus, diſcordiaque Germanorum Principum Bello Civili laborantium inflammatus, praeter majorum morem contempta Imperatoris authoritate et poteſtate, cum Summum Pontificatum obtinuiſſet, Caeſarem ipſum, (a quo, ſi non Electus, ſaltem confirmatus fuerat) non dico excommunicare, ſed etiam Regno imperioque privare, auſus eſt. Res ante ea ſecula inaudita: Nam fabulas quae de Arcadio, Anaſtatio, & Leone Iconomacho circumferuntur, nihil moror. This Gregory the 7. to advance the Grandeur and Soveraign Authority of the Church and Pope of Rome, layd down theſe 27. Papal Dictates, as unqueſtionable foundations: of which (**Onuphrius in Gregorio 7. col. 248. Gregorius 7. in Regiſtro l. 2. p. 5. Epiſt. 55. Binius Concil. Tom. 3. pars 2. p. 1196. Jacobus Uſſerius De Chriſtianarum Eccleſiarum ſucceſſione & ſtatu, cap. 5. Morney Hiſtor. Papatus, p. 241. Onuphrius confeſſeth) major pars antea parum in uſu fuerat, et a nemine praedeceſſorum ſuorum unquam attentata.

1. Quod Romana Eccleſia a ſolo Domino ſit fundata.

2. Quod ſolus Romanus Pontifex jure vocatur Vniverſalis.

3. Quod ille ſolus poſſit deponere Epiſcopos, vel reconciliare.

4. Quod Legatus ejus omnibus Epiſcopis praeſit in Concilio, etiam inferioris gradus, & adverſus eos ſententias depoſitionis poſſit dare.

5. Quod abſentes Papa poſſit deponere (whether Emperors, Kings, or Biſhops.)

6. Quod cum Excommunicatis ab illo, inter caetera, nec in eadem Domo debemus manere.

7. Quod illi ſoli licet, pro temporis neceſſitate, novas leges condere, novas plebes congregare, de Canonica Abbatiam facere: & è contra, divitem Epiſcopatum dividere, & inopes unire.

8. Quod ſolus poſſit uti Imperialibus inſigniis.

9. Quod ſolius Papae pedes omnes Principes deoſculentur.

10. Quod illius ſolius nomen in Eccleſiis recitetur.

11. Quod unicum eſt nomen in mundo.

12. Quod illi liceat Imperatores deponere.

13. Quod illi liceat de ſede in ſedem, neceſſitate cogente, Epiſcopos tranſmutare.

14. Quod de omni Eccleſia quemcunque voluerit Clericum valeat ordinare.

15. Quod ab illo ordinatus, alii Eccleſiae praeeſſe poteſt, ſed non mutari: & quod accipere ab alio Epiſcopo non debet ſuperiorem gradum.

16. Quod nulla Synodus generalis abſque praecepto ejus debet vocari.

17. Quod nullum Capitulum, nulluſque liber Canonicus habeatur abſque illius auctoritate.

18. Quod ſententia illius a nullo debeat retractari, & ipſe omnium ſolus retractare poſſit.

19. Quod a nemine ipſe judicari debeat.

p. 24920. Quod nullus audeat condemnare Apoſtolicam ſedem appellantem.

21. Quod majores cauſae cujuſcunque Eccleſiae ad eam referri debeant.

22. Quod Romana Eccleſia nunquam erravit, nec in perpetuum (Scriptura teſtante) errabit.

23. Quod Romanus Pontifex, ſi Canonice fuerit ordinatus, meritis B. Petri indubitanter efficitur ſanctus, teſtante Sancto Ennodio Papienſi Epiſcopo, ei multis ſanctis Patribus faventibus; ſicut in Decretis beati Symmachi Papae continetur.

24 Quod illius praecepto & licentia ſubjectis liceat Reges accuſare.

25. Quod abſque Synodali conventu poſſit Epiſcopos deponere & reconciliare.

26. Quod Catholicus non habeatur, qui non concordat Romanae Eccleſiae.

27. Quod a fidelitate iniquorum Regum ſubjectos poteſt abſolvere,

Pope Gregory having laid theſe new Papal foundations, aaOnuphrius in Gregorio 7. col. 250.gradum ſibi fecit & viam, ad ea omnia quae animo conceperat, peragenda: deſigning the enthralling of all Chriſtian Emperors, Kings, Kingdoms, Patriarchs, Prelats to his uſurped Antichriſtian Soveraignty. bbBalaeus de Roman. Ponti… actis, l. …. p. 216. Platina Benno in Gregorio VII. Surius Concil. Tom. 3. p. 60….Atque cum omnium Principum, ſummus eſſet Imp. Henricus, ab ipſo faciendum eſſe exordium Simoniacae tragediae, arrogans Nebulo cenſuit: Inito igitur Pontificatu, ſtatim caepit urgere Canones anteceſſorum Pontificum, de Simonia & Caelibatu, quos fecerant ejus uſi aſtuto conſilio: non ob id, (as Balaeus obſerves) ut Beneficiorum Eccleſiasticorum impiam nundinationem tolleret, ſed ut aliqua ratione honeſti Principibus eriperet poteſtatem conferendi Eccleſiaſtica officia; et ut ſic redigerentur ſub ſervitutem Romanae ſedis omnes Epiſcopi, qui propter inveſtiturae jus Principibus erant magis obnoxii et fideles, quam Pontifici Romano.

The Original ground of this Popes ſubſequent inſolent ſummons,Anno 1075. and proceedings againſt the Emperor under this grand pretext of Symony, is worthy ſpecial obſervation, thus related byccHiſtoria de vita Hiltebrandi Pontificis Romani, p. 45. Edit. Francofurti 1581. Centur. Magd. 11. c. 8. col. 480. Cardinal Benno in his life. Hildebrandus inſtabat Imperatori (per literas Pontificalibus Criſtis ſuperbas, as others relate) ut ejiceret Epiſcopos Simoniacos: quod ni faceret, non poſſe ſe partes officii ſui exequi. Imperator credens, quaſi ex zelo legis, quaſi a throno Dei procederent haec mandata, ſine mora obediebat; ſine mora, ſine diſcuſſione, ſine judiciario ordine Epiſcopos ejiciebat: dum per hanc obedientiam ſe Deo ſacrificare exiſtimabat, dum adhuc verſutias Hildebrandi minus intelligebat. Hildebrandus vero expulſos a Rege Simoniacos relocabat, & quos Regi infeſtos reddiderat, eos ſibi familiari amicitia reconciliabat, & multis & magnis juramentis ſibi fideles & obnoxios efficiens praealiis exaltabat. Et modico tempore iis artibus regia domo perturbata, & pene amicis de…tituta, ſibi vero amicitia majorum principum comparata, ex improviſo, ſine legitima accuſatione, ſine canonica vocatione, ſine judiciario ordine, obedientem ſibi Imperatorem excommunicat, et regni Principes ab eo ſeparavit. Et cum Apoſtolus praecipiat,1 Theſſ. 4. 6.1 Thess 4:6 Ne quis circumveniat in negotio fratrem ſuum; quantum in eo fuit, mortificavit potius quam caſtigavit. Sic autem Imperator multimodo circumventus, praeter Canonum ordinem excommunicatus, et conſenſu Hildebrandi et conſilio, magna ex parte Imperii honore expoliatus, et bellis, et caedibus immenſis fidelium ſuorum praegravatus, fruſtra Canonicam audientiam imploravit. Among other Biſhops advanced by this Emperor, moſt Saxon Prelates as well as Princes rebelling and taking up arms againſt him, Anno Dom. 1075. with ſome more German Biſhops revolting from the Emperor, and joyning with theſe Rebels, againſt their allegiance; were thereupon deprived by the Emperor of their Biſhopricks, who put others in their places. Having vanquiſhed the Saxons in a ſet battel, he impriſoned divers of theſe Prelates and Princes; who eſcaping out of priſon, to ſtrengthen their rebellious partie and engage this Pope againſt their lawfull Soveraign, (to whom they knew him a profeſſed implacable enemy, deſigning his utter ruine)ddAnonimus Hiſtoria de vita Henrici 4. Caeſaris, Francofurti 1581. per Reiner Reineccium Steinhemium Edit. p. 12. & in Germanicorurum Hiſtoricorum, Tom. unus, Francofurti 1585. p. 38… videntes Regem bellis tangi poſſe, non dejici, vexari, non ſuperari, quippe cujus robur adhuc erat inexpugnabile; Thereupon, ut vires ejus extenuarent, confictis, conſcriptiſque ſuper eo criminibus, (quae peſsima et immundiſsima potuit odium et livor excogitare, et quae mihi ſcribenti & tibi legenti nauſeam pararent, vera falſis miſcentes) apud Romanum Pontificem Gregorium ſeptimum eum deferebant; non decere tam flagitioſum, plus notum crimine quam nomine, regnare: p. 250maxime cum ſibi regiam dignitatem Roma non contulerit; oportere Romae ſuum jus in conſtituendis Regibus reddi: providerent Apoſtolicus et Roma ex conſilio Principum, cujus vita et ſapientia tanto congrueret honori. Qua ſurreptione deluſus Apoſtolicus, ſimul et honore creandi Regis, quem ſibi fallaciter obtulerant, impulſus, Regem banno innodavit, et Epiſcopis aliiſque regni Principibus, ut a communione excommunicati Regis ſe retraherent, denunciavit. Se cito venturum in Teutonicas oras, ubi de negotiis Eccleſiaſticis, & potiſſimum de regno tractaretur. Quin etiam & hoc addidit, abſolvit omnes a juramento, qui fidem Regi juraverant, ut contra eum impelleret abſolutio, quos fidei tenuit obligatio. Quod factum multis diſplicuit, (ſi cui diſplicere licet quod Apoſtolicus fecit) et aſſerebant, tam inefficaciter quam illicite factum quod factum eſt. Sed non auſim aſſertiones eorum ponere, ne videar cum eis Apoſtolici factum refellere. Mox et Epiſcopi, tam illi quos amor, Nota.quam quos timor in partem Regis traxerat, metuentes ordini ſuo, ab ejus auxilio ſe plerique retrahebant; quod & major pars Procerum (by the Biſhops perfidious leading example) factitabat. As an Hiſtorian living under this Emperor relates in the Hiſtory of his life, compiled immediately after his deceaſe.

The crimes theſe Rebellious Saxon Princes and Prelates forged, then complained of and objected againſt him,aaChronicon. Sclavorum, Francofurti 1581. l. 1. c. 28. p. 24, 25 Ottonis Friſingenſis Chron. l. 6. c. 34. Cent. Magd. 11. c. 8. col. 419, 420, 421. are thus related by a Hermoldus Presbyter Buxovienſis. Miſſa ergo relatione Saxonum Principes ad Apoſtolicam ſedem conqueſti ſunt, reverendiſſimo Papae Gregorio ſeptimo, Qualiter Rex divinae legis contemptor, Eccleſiis Dei, in ſtatuendis Epiſcopis, omnem Canonicae electionis libertatem adimeret, ponens per violentiam Epiſcopos quos voluiſſet. Inſuper, quod more Nicolaitarum de uxore ſua publicum feciſſet proſtibulum, ſubjiciens eam per vim aliorum libidini; aliaque perplurima, quae inconvenientia viſa ſunt; & auditu difficilia, Quamobrem Dominus Apoſtolicus, zelo juſtitiae permotus, miſſis Legatis, vocavit Regem ad Apoſtolicam audientiam. bbAnnalium Bo…orum, l. 5. p. 451.Joannes Aventinus more largely & particularly relates thoſe malicious ſcandals preſented by them againſt the Emperor to the Pope, and what advantage he made thereof. Famam Caeſaris, gravi & perenni opprobrio, & ad omnium convicia expoſito, laedunt. Crimina, (quorum ne nomina quidem Gallis, Germaniſque nota ſunt, & quae ab eo qui Imperatores Suetonii legerit, conficta eſſe neceſſe eſt) Henrico objectant. Legatos Romam ad cives, Pontificem maximum mittunt, qui dicerent; avare, ſuperbeque imperari, nullum pauperem, nullum inopem audiri; laſciviam, ſuperbiam, avaritiam, pro aequitate, jure, & juſtitia invaſiſſe; praetores, apparitores, ſcribas, tineas, mureſque aulicos trahere, rapere; paucorum potentiam invaluiſſe, horum arbitrio cuncta agitari, pecuniam vi exigi, a fanis quoque tolli, penes eoſdem opes, pecuniam, gloriam, magiſtratus eſſe, juſtitiam, ſacerdotia, Pontificatus, provincias, cuncta, venalia eſſe. Illum qui notior ſit flagitiis quam nomine, venari, laſciviſſimum, gaudiis corporis deditum eſſe, neglecta Republica, non modo inconceſſis, permiſſiſque voluptatibus temperantiam non ſervare, ſed etiam ea ſcelera deſignare, quae vix referri, audirive nedum credi fas ſit. Greges puellarum & adoleſcentulorum, ſacratarum faeminarum, ſacrificulorum choros praetorium frequentare: hoſque ali publica annona, horum conſilio Epiſcopos, Myſtas, Monachorum Praeſules, ovibus Chriſti imponi; praeterea illum non ſolum alienas conſtuprare uxores, ſed etiam (honor ſit auribus) ſorores inceſtaſſe, uxorem ſuam vi, ſed arte ad id facta proſtituere, Veneris ſacrificia, ubi amator juxta amicam conſideret, moxque extincto lumine iniret, perpetrare; aedes ſacras profluvio genitali polluere, hiſque Myſteriis etiam Pontifices declarari commemorant. Proponunt deinde, Imperium beneficium eſſe Vrbis aeternae; proinde hortantur atque petunt, ut Caput Orbis terrarum, Pontifex populuſque Romanus jure ſuo dent operam, atque una ſecum rempublicam adminiſtrent, decernantque ex conſilii decreto, et coetu Principum, qui regnet, atque tanto imperio, juſtitia atque ſapientia inclytus dignus ſit. Pleraque hujuſcemodi miſſa facio. Illud praeterire non poſſum, ſtatim tum hos verſus divulgatos eſſe

p. 251Abbatiſſarum Reginarumque ſubactor

Propter adulterium ſumpſit Epiſcopium.

Mundi Roma caput, ſi non ulciſcitur illud,

Quae caput Orbis erat, cauda ſit & pereat.

**Aventinus …. Centur. Magd 11. c. 8. col. 420.Grata admodum Gregorio alioqui faciles aures vituperantibus atque criminantibus Caeſarem praebere ſolito, iſtaec fuere: tanto Cardine rerum nequaquam ceſſandum arbitrabatur: quippe ſibi perſuaſerat, tempus oportunum veniſſe, quando Romanos Flamines a ſervitute vindicaret, Imperatoris jugum, ejus opibus diminutis, excuteret, authoritatem antiquaret, omnem poteſtatem in ſe transferre liceret, itaque Principatum Pontificalem confirmaret. Nihil ſpecioſius videbatur, quam ſublato metu, neminem mortalium formidare. Et ut liberet Eccleſiaſtica libertate perſru… atque eſſe Imperatorem, cujus arma, vis, non metuerentur; ut qui arbitrio Romani Pontificis precario duntaxat regnaret. Gregorius ergo haec mente obſervans, Saxonum animos verbis confirmat, ſibi hanc rem curae fore reſpondet; ſe propediem in Germaniam profecturum, Concilium totius Imperii in certum diem indicturum, ubi communi conſenſu de hujuſmodi rebus agitetur, pollicetur. In the mean time to cover over this deſign,**Platina. Onuphrius, Stella, Balaeus, in Gregorio 7 Su…ius Concil. Tom. 3. p. 602, &c. Gregorius ſtatim Henricum Imperatorem admonet, Ne deinceps largitione corruptus, Epiſcopatus & Beneficia alicui per Simoniacam cupiditatem committat: aliter ſe uſurum in ſe, et delinquentes cenſuris Eccleſiaſticis. His admonitionibus non modo non obtemperavit Henricus, verum etiam Agnetam Imperatricem bene admonentem, quid fieri cum religione oporteret, omni adminiſtratione depulit, quae Romam profecta non diu ſupervixit. Hereupon this Pope ſummoning a Council in his Palace of Lateran, Anno 1076.Anno 1076. Legatos ad Henricum Caeſarem miſit,**Lamb. Scha… na burgen…is Hiſt. Anno 1076 & other forecited. denunciaturus ei, Ut ſecunda feria ſecundae hebdomadae Quadrageſimae ad Synodum Romae occurreret, de criminibus quae objicerentur cauſam dicturus: (to wit, of his pretended Simony in conferring Biſhopricks and Benefices gratis to thoſe he judged moſt deſerving, againſt his Papal Decrees, which hereditary right he would by no means part with) alioquin ſciret, ſe abſque omni procraſtinatione eodem die de corpore ſanctae Eccleſiae, Apoſtolico Anathemate abſcindendum eſſe. The firſt ſummons and affront of this kind ever offered by an Antichriſtian proud Pontiff, to any Chriſtian Emperor. Hereupon the Emperor, then intangled by the Saxon Prelats and Princes in new wars, to prevent as much as in him lay the threatned ſtorms, thunderbolts of this infernal Firebrand, (to whom he formerly ſent Meſſengers to Rome to expoſtulate with him, for crying out,**… Magd 11. c. …. col. 419. Ius Romanae ſedis nequaquam Caeſari Germano permittendum eſſe, et quod Imperatore inſcio et inconſulto ſedem Pontificalem invaſiſset: who thereupon returned him this feigned anſwer; Se non alia recepiſſe conditione hanc electionem, quam ut Imperator ſua ſuffragia adiungeret. Hac ſimulatione humilitatis motus Imperator vocationem quam Romam fecerant ratam habet,) diſpatched new Meſſengers to Hild brand to ſatisfie him, and excuſe his non appearance there at the time prefixed;**Aventinus Annal. Boiorum, l 5. Cent. Magd. 11. c. 8. col. 419, 420. Primum qua poteſt celeritate Nuncios Romam mittit, qui ſe excuſent, & Pontificem, a tam horrendis conatibus abducerent: Verum Hildebrandus Pontificali faſtu tumidus, Imperatoris Legatos contra Gentium jus in carcerem conjectos, fame, ſiti, frigore pene enecat; denique cum dedecore ſummo urbe ejicit. En tibi Succeſſorem Petri germanum. Hac neceſſitate compulſus Henricus ſibi non ſtertendum ratus, conſilium init de Synodo convocanda Wormaciae; atque ipſum Pontificem viciſsim, ut ibi compareat, ſua autoritate citat. Exiſtimabat enim, Papam Sententia Caeſaris et Synodi quaſi exauctoratum, non poſſe excommunicationis fulmen promulgare. To this end the Emperor, cunctos Regni ſui Epiſcopos & Abbates Wormaciae in Dominica Septuageſimae coire jubet: diſpatching this elegant Epiſtle to Anno Archbiſhop of Colen, (if not the like to other Biſhops) wherein he ſummoned him to this Council, and relates the cauſes which induced him to ſummon it.

**Henrici 4. Imperatoris vita, & ad diverſos Epiſtola, …ancofurti 15…1. p. 29, 30. & in German. Hiſtoricorum, Tom. unus, Francofurti 2585. p. 393, 394. Centu…iae Magd. 11. c. 8. col. 42…. 422.Henricus Dei gratia Rex, Annoni Colonienſi Archiepiſco, gratiam, ſalutem dilectionem; In maximis negotiis, maximis maximorum opus eſt conſiliis, qui & facultatem habeant exterius, & voluntate non careant interius; ut rei cui bene cupiunt, bene conſulere, & velint & poſſint. Quia in cujuſlibet rei profectu, nec facultas ſine voluntate, p. 252nec volantas ſine facultate proderit: quod utrumque tu ſideliſſime (ut arbitramur) aequaliter poſſides: vel ut verius dicamus, licet maximo tibi, maxima non deſit facultas, major tamen adhuc maxima facultate (ſi te benè novimus, ſi fidem tuam diligenter not avimus) in noſtram & regni utilitatem tibi exuberat voluntas; de praeteritis emm fideliter exhibitis, in futuris creſcit spes fidelius exhibendis. Tuae autem dilectioni committimus, ne ſpes noſtra ſit major fide tua: quia de nullius regni Principum vel Epiſcoporum fidelitate, quam …, majora speramus; ſicut bactenus non modo in praeteritorum rerum exhibitione, verum etiam in ſperandarum promiſſione tua gaviſi ſumus. Adſic igitur hoc in temport opportuno, tua cum facultate voluntas, quam non modo noſtra, verum etiam omnium Epiſcoporum, fratrumque tuorum, imo totius oppreſſae Eccleſiae exoptat neceſſitas. Non etiam hanc oppreſſionem ignoras; tantum vide, ne oppreſſae te Eccleſiae ſubtrahas, ſed regno & ſacerdotio condolcas; quo utroque, ſicut hucuſ que Eccleſia eſt exaltata, ita nunc heu humiliatur viduata. Nam unus dum utrumque ſibi vendicavit, utrumque diſſipavit: nec in uno profuit, qui in neutro prodeſſe voluit, nec potuit. Et ne diutius notati nomine te ſuſpendamus, accipe quem dicimus, Hildebrandum ſcilicet, Monachum habitu, quidem dictum Apoſtolicum, non paſtoris cura, ſed invaſoris violentia Apoſtolicae ſedi praeſidentem: & de ſede pacis catholicae pacis untae vincula diſſipantem, ut tibimet in promptu eſt ſcire. Ʋt enim de pluribus pauca referamus, Regnum et Sacerdotium Deo neſciente ſibi uſurpavit; in quo piam Dei ordinationem contemp…it, quae non in uno, ſed in duobus duo, id eſt, Regnum et Sacerdotium, principaliter conſiſtere voluit: ſicut & ipſe Dominus Salvator noſter in paſſione ſua, de duorum gladiorum ſufficientia typica, intelligi innuit; cui cum diceretur,**Luke 22. 38. See here p. 63, 64, 65, 66.Luke 22:38 Ecce Domine duo gladii hic, reſpondit, ſatis eſt; ſignificans, hac ſufficienti dualitate, ſpiritualem & carnalem glalium in Eccleſia eſſe gerendum, quibus omne nocivum fore tam putandum: videlieet, Sacerdotali, ad obedientiam Regis pro Deo: regali vero gladio ad explodendos Chriſti inimicos exterius, et ad obedientiam Sacerdotii, interius, omnem hominem docens fore conſtringendum: & ita de alia in aliam Charitatem tenderetur, dum nec regnum Sacerdotii, nec Sacerdotium regni honore privaretur. Hanc Dei ordinationem qualiter Hildebrandica inſania confuderit, tu ipſe noſti, ſi ſcire voluiſti, nam nullum ejus judicio lice… eſſe Sacerdotem, niſi qui hoc a faſtu ſuo emendicaverit. Me quoque, quem Deus in regnum, non autem illum vocavit in Sacerdotium, quia me de Deo, et non de illo regnare velle vidit, quia ipſe me Regem non conſtituit, regno privare ſtuduit, minitans, regnum animamque mihi ſe tollere, quorum neutrum conceſsit. Haec & his ſimilia cum ſaepius in noſtram (ut ipſe noſti) contumeliam ſtruxerit, non tamen adhuc ſufficere credit, qui de die in diem, nova & exquiſita confuſionis genera nobis ingerit, ut in noſtris nunciis noviter argumentum dedit. Nam Charta exponere non ſufficit, qualiter eoſdem Nuncios nostros tractaverit, quam indignis modis affecerit,Nota. quam crudeliter eos incarceravit, & carceratos nuditate, frigore, fam…, ſiti, ac plagis contriverit, ſicque demum in exemplum per medium Civitatis circumductos, omnibus ſpectaculum praebere juſſerit; ita ut eundem cum Decio Tyranno inſanire, & Sanctos aſſare credas, & dicas. Unde ne pigeat chariſſime, communi noſtrum, ſcilicet & mea & coepiſcoporum tuorum petitioni ſatisfacere, ut in Pentecoſtem Wormacia… venias, & ibi plura, quorum pauca docet Chartula, cum caeteris audias Principibus, & quid agendum ſit doceas, rogatus per dilectionem Coepiſcoporum, monitus per Eccleſiae militatem, obligatus per vitae noſtrae, & regni totius honorem.

bbJo. Aventinus Annal. Boiorum, l. 5. p. 452, 453. Cent. Magd. 11. c. 8. col. 421, 423, 424, 488, 489. Barnes, Ba…ae …s, Benno Cardinalis, Abbas Uſpergenſis, Platina, Stella, Onuphrius, Faſciculus Tempo…um. Hermannus Schedel, …The Emperor, Biſhops and Abbots being aſſembled in this Synod at Worms, ſtatim de Hildebrando deponendo conſilia tractare caeperunt: His itaque conſedentibus, Hugo Blancus Cardinalis Romanus ſupervenit, cum literis eorum quos in Urbe Roma Pontifex habebat adverſarios. Illae in frequenti Senatu lectae ſunt, in quibus, Hildebrandum perjurii, et ambitus accuſant; eundem pleraque avare, ſuperbe facere conqueruntur, hocque rejecto alium Paſtorem poſtulant. …it Patrum conſultum; hujuſcemodi, Hildbrandus, qui ſe Gregorium nuncupat; Primus ſine conſenſu noſtro, adverſus Imperatoris Romani, rerum Domini a Deo conſtituti, voluntatem, contra morem majorum, contra leges, contra auſpicia, Pontificatum maximum, quem pridem ambivit, et judicio convictus perpetuo abjuravit, invasit, &c. (Huic Hildebeando, qui … in Eccleſiaſtico rigore conſtantiſſimus fuit, iſta cauſa (Clementis 2.) in qua ſententia p. 253Principis & Epiſcoporum praevaluit, ſemper diſplicut. Exhinc Romanae Eccleſiae in electione Canonica Pontificum in tantum infirmata invenitur, quod iſte, quatuorque ſequentes, ab Imperatore ibi poſiti, in Catalogo (Pontificum) inveniantur. Qualibet autem induſtria & opera pra fati Hildebrandi ſub Leone juniore Libertatem ex parte, ſub Alexandro vero plene rehabuerit, ſicut proborum virorum relatione cognovimus infra dicemus, Exhinc ſchiſma graviſſimum, eo quod Hildebrandus abſque conſenſu Regis per electionem conſtitutus fuerat; writes Otto Friſinger ſis.) The Letters from Rome adde, Monachus deſertor eſt, novis dogmatibus ſacroſanctam Philoſophiam adulterat, divinas literas falſo interpretando ſuae cauſae ſervire cogit, concordiam Collegii ſcindit, ſacra, prophana, divina, humana comnuſcet; utrumque juxta polluit, Diabolis, hoc eſt acerbiſſimorum hoſtium ſpurciſſimis crimnationibus, iniquorum maledictis aurem commodat & credit, Teſtis, Judex, Accuſator, Inimicus idem eſt. Maritos ab uxoribus ſeparat: Scorta pudicis conjugibus, ſtupra, inceſtus, adulteria caſto praefert connubio; populares adverſus ſacerdotes, vulgum adverſus Epiſcopos concitat. Neminem initiatum rite eſſe docet, niſi qui ab eo ſacerdorum emendicarit, atque ab ejus auriſugis mercatus fuerit: vili plebecula gratificari ſtudet, vulgi imperiti auram captat, ſimulata religione, decipit, defraudat, circumvenit: in ſenatulo muliercularum de Sacratiſſimis religionis myſteriis pertractat; ſupremi numinis legem, qua ſe idem quoque ligavit, ſolvit; utrumque, & Imperium et Pontificatum, ſicut Decit, et falſorum Deorum cultores factitare conſueverunt, uſurpat. Haſce ob cauſas, ſanctiſſimus Imperator, Pontifices, Senatus, populuſque Chriſtianus, illum Hildebrandum abdicandum, ſibi eundem non placere, neque oves lupo committendas, cenſent. Damnationi Pontificis, haud grava…am omnes qui tunc aderant Epiſcopi, ſubſcripſerunt, praeter Adelberonem Herb. polenſ… & Hermannum Mediomatricum Epiſcopos; minus id convenire, & Canones violari aſſerentes, quibus Epiſcopus quivis ſine Generali Concilio, ſine Legitimis & probatis accuſationibus & teſtibus, necdum probatis quae objicerentur criminibus condemnari, prohiberetur: multo magis Romanus Pontifex, adverſus quem nec Epiſcopi nec Archiepiſcopi quicquam haberet ponderis accuſatio. Verum Trajectenſis Praeſul Willielmus monendo eos, ut vel damnationi Pontificis ſubſcriberunt, vel Fidei Regis, quam Sancta atteſtatione promiſiſſent, renunci…ent, utroſque tandem in reliquorum pertraxit ſententiam. Omnium itaque nomine Literae ad Hildebrandum adornantur, quibus, commemoratis prius ejus criminibus, Pontificatu quam contra leges hactenus uſurpaſſet, ſe abdicare jubetur. Verum ipſas ſubjecimus literas. Cum primum Eccleſiae gubernaculum invaſiſſes, etſi bene nobis cognitum eſſet quam illicitam & nefariam rem contra jus & fas familiari tibi arrogantia praeſumpſiſſes: diſſimulanda tamen diſpenſatoria quadam taciturnitate, tam vitioſa introitus tui exordia putavimus: ſperantes videlicet, tam criminoſa principia conſequentis regiminis tui probitate & induſtria emendata, & aliquatenus obliterata. Verum nunc, ut lamentabilis univerſalis Eccleſiae ſtatus clamat, & deplorat, malis initiis tuis pejores actionum decretorumque tuorum progreſſus, infelici reſpondens tenore & pertinacia. Cum enim Dominus & Redemptor noſter, pacis & charitatis bonum, quaſi ſingularem fidelibus ſuis characterem impreſſerit (cujus rei teſtimonia plura exiſtant quam ut Epiſtolari brevitate comprehendi valeant) Tu …e contrario, dum prophanis ſtudes novitatibus, dum magis amplo, quam bono nomine delectaris; dum inaudita elatione, diſtenderis, veluti quidam ſignifer Schiſmatis omnia membra Eccleſiae,1 Tim. 2. 2, 3.1 Tim 2:21 Tim 2:3 quae ſecundum Apoſtolum, quietam & tranquillam vitam ante haec tua tempora agebant, Superba crudelitate, crudelique Superbia laceraſti: flammaſque diſcordiae, quas in Romana Eccleſia diris factionibus excitaſti, per omnes Eccleſias Italiae, Germaniae, Galliae, Hiſpaniae furiali dementia ſparſiſti. Sublata enim quantum fuit, omni poteſtate ab Epiſcopis, quae eis divinitus per gratiam Sancti Spiritus, qui maxime in ordinationibus operatur, collata eſſe dinoſcitur, omnique rerum Eccleſiaſticarum adminiſtratione plebeio furori per te attributa, dum nemo jam alicubi Epiſcopus aut Presbyter eſt, niſi qui hac indigniſsiſima aſſentatione a faſtu tuo emendicavit, omnem Apoſtolicae inſtitutiones vigorem, illamque pulcherrimam membrorum Chriſti diſtributionem, quam Doctor gentium toties commendat & inculcat, miſerabili confuſione miſcuiſti: ſicque per haec tua glorioſa decreta (quod ſine lachrymis d…ci non poteſt) Chriſti fere nomen p. 254men perut Quis autem illud pro indignitate rei ſtupeat, quod novam quandam indebitamque potentiam tibi uſurpando arrogas, ut debita univerſae fraternitati jura deſtruas? Aſſeris enim, cujuſcunque noſtrûm Parochiani aliquid delictum ad te vel ſola faina perveniat, ultra jam non habere quemquam noſtrum aliquam poteſtatem vel ligandi vel ſolvendi, extra & praeter te ſolum, aut eum quem tu**ſpecialiter. ſpiritualiter ad hoc delegeris. Quae ſententia quod omnem inſaniam exceda…, quis in ſacris literis eruditus non videat? Quia ergo per hos, alioſque praeſumptionum tuarum Spiritus, Eccleſiam Dei tam graviter periclitantem, immo fere peſſundatum diutius tolerare omni malo deterius judicavimus: placuit, ut commni omnium noſtrum conſilio, tibi quod hactenus tacuimus, innoceſcat: quamobrem nec modo poſsis, nec unquam potueris Apoſtolicae ſedi praeeſſe. Tu ipſe bonae memoriae N. Nota.Imperatori teipſum corporali Sacramento obſtrinxiſti, quod nunquam ipſo vivente Imparatore, aut Filio ejus Domino noſtro Glorioſo Rege, qui modo ſummae rerum praeeſt, Papatum aut ipſe ſuſciperes, aut alium (quantum in te eſt) ſuſcipere patereris, abſque aſſenſu vel laudamento patris, dum viveret. Ad hoc Sacramentum ſunt hodie … plerique Epiſeopi, qui hoc tunc & oculis ſuis videre, & auribus audiere. Illud … recordare, quomodo ipſe in aliquos ex Cardinalibus, cum ambitio Papatus …llaret, ad tollendam aemultationem, hac occaſione et conditione ut ipſi hoc … ſacramento te obligaſti, quod nunquam Papatum habiturus eſſes. Vtraque haec Sacramentorum quam ſancte, quam caute obſervaveris, tu videris. Praeterea, cum tempore Nicholai Papae Synodus celebraretur in qua …e…tum viginti Epiſcopi conſederant, ſub anathemate hoc ſtatutum et decretum eſt, ut nullus Papa fieret, niſi per electionem Cardinalium, ex approbationem populi, Nota.et per conſenſum et authoritatem Regis: atque hujus Concilii ſeu Decreti tu ipſe autor, perſuaſor, ſubſcriptorque fuiſti; atque hoc quaſi foetore quodam graviſſimi ſcandali, totam Eccleſiam repleiti, de convictu & cohabitatione**See Jac. … alienae mulieris familiariori, quam neceſſe ſit. In qua re verecundia noſtra magis quam cauſa laborat, quamvis haec generalis querela ubique perſonuerit, omnia Judicia, omnia decreta per foeminas in ſede Apoſtolica act…tati, denique per eas totius Orbis & Eccleſiae jura adminiſtrari. Nam de inju…s & co…umehis Epiſcoporum, quos filios meretricum, & id generis indigniſſime … null… querimonia ſufficit.**… Quia ergo & introitus tuus tantis perjuriis … et Eccleſia Dei tam gravi tempeſtate per abuſidnem novitatum tuaru… periclitatur, et vitam et converſationem tuam tam multiplici infa…a dehoneſtaſti, obedientiam quam tibi nullam promiſimus, nec de caetero nullam ſervaturos eſſe renunciamus: et quia nemo noſtrum, ut publice declamas, tibi hactenus fuit Epiſcopus, ita nulli noſtrum amodo eris Apoſtolicus.

H…ſce ſubſcripſerunt Eccleſiarum Epiſcopi plurimi: Sigfridus Moguntinus, (qui juxta **Enead. 9. l. 3. p. 504, 505.Sabellicum Concilii Praeſes extitit) Udo Treverenſis, Wilhelmus Trajectenſis; Hermannus Meaiomatricum, Henricus Lucenſis, Richardus Viridunenſis, Babo Tullenſis, Hermannus Spirenſis, Burchardus Halberſtadienſis, Wernerus Argentinenſis, Burchardus Baſilienſis, Ottho Conſtantienſis, Adelbertus Herbipoli, Rupertus, Bambergae, Ottho Ratisbonenſis, Elingardus Fruxini, Ulricus Eichſtadii, Fridericus Monaſterienſis, Hezelo Hildeſianus, Hildebertus Mindenſis, Benno Oſnaburgenſis, Eppo**Na…mburgenſis. Numburgenſis, Immanus Padelbornenſis, Thieto B…andenburgenſis, Burchardus Loſanus, Bruno Viennenſis ad Rhodanum.

Ex eadem Synodo, & ipſe Imperator ad Pontificem ſatis duras ſcribit Literas, & alia…ad Clerum, univerſum que populum Romanum; quibus Pontificem ſua Sede excuti Sede mandat. His Epiſtle to Hildebrand runs in this ſtile.

**Henrici Imperatoris 4. Caeſa…s Vita & …piſtolae, Franc… … 1581. p. 31, 32. Ge…an. Hiſt. Tom. unus, p. … 11. c. 3. col. 424, 49….HENRICUS, non uſurpative, ſed pia ordinatione Dei, Rex, Hildebrando jam non Apoſtolico, ſed falſo Monacho. Hanc talem pro confuſione tua ſalutationem promeruiſti, qui nullum in Eccleſia ordinem praetermiſiſti, quem confuſionis, non honoris, maledictionis, non benedictionis, participem non feceris. Ut enim de multis, pauca & egregia loquamur; Rectores Sanctae Eccleſiae, videlicet Archiepiſcopos, Epiſcopos vel Presbyteros, non modo non tangere, ſicut Chriſtos Domini non p. 255timuiſti; quin ſicut Servos, neſcientes quid faciat Dominus eorum, ſub pedibus tuis calcaſti, in quorum conculcatione tibi favorem ab ore Vulgi comparaſti, quos omnes nihil ſcire, te autem ſolum omnia noſſe judicaſti: qua uti que ſcientia non ad aedificationem, ſed ad deſtructionem uti ſtuduiſti, ut jure hoc beatum Gregorium, cujus nomen tibi vendicaſti, de te credamus prophetaſſe, dicentem ſic, Ex affluentia ſubjectorum plerunque animus Praelati extollitur; exiſtimat ſe plus omnibus noſſe, cum ſe videat plus omnibus poſſe. Et quidem nos omnia haec ſuſtinuimus, dum Apoſtolicae ſedis honorem conſervare ſtuduimus: ſed tu humilitatem noſtram timori fore intellexiſti: ideoque et in ipſam regiam poteſtatem nobis a Deo conceſſani, exurgere non timuiſti, quam a nobis auferre auſus es minari, quaſi a te nos regnum acceperimus: quaſi in tua, et non in manu Dei ſit Regnum vel Imperium, quia Dominus noſter Ieſus Chriſtus Nos ad regnum, te autem non vocavit ad Sacerdotium. Tu enim his gradibus aſcendiſti, ſcilicet aſtutia, (quod Monachica profeſſio abominatur) pecuniam, pecunia favorem, favore ferrum, ferro ſedem pacis adiſti: et de ſede pacis, pacem turbaſti: dum ſubditos in Praelatos armaſti; dum Epiſcopos noſtros, a Deo vocatos, tu non vocatus ſpernendos docuiſti: dum Laic…s Miniſterium eorum ſuper Sacerdotes uſurpaſti, ut ipſi deponant vel condemnent, aut ipſos de manu domini per impoſitionem manuum Epiſcoporum docendos acceperant. Me quoque (licet indignus inter Chriſtianos ſum ad regnum vocatus) te teſte, quem Sanctorum Patrum traditio ſoli Deo judicandum docuit, pro aliquo crimine niſi a fide (quod abſit) exorbitaverim, deponendum aſſeruit; Cum etiam Iulianum Apoſtatam prudentia ſanctorum Epiſcoporum, non ſibi, ſed ſoli Deo deponendum commiſerit. Ipſe vero quid verus Papa beatus Petrus, clamat?**1 Pet: …. 17. Deum timete, Regem honorificate. Tu autem quia Deum non times, me conſtitutum ejus inhonoras. Unde Beatus Paulus, ubi Angelo de Coelo, alia ſi praedicaverit, non pepercit, te quoque in terris alia docentem non excepit: ait enim, **Gal: 1. 8,Siquis vel Ego, vel Angelus de Coelo, praeter id quod evangelizavimus, vobis evangelizaverit, anathema ſit. Tu igitur hoc Anathemate, et omnium Epiſcoporum noſtrorum judicio damnatus, Deſcende; vendicatam tibi ſedem Apoſtolicam relinque; alius in ſolium beati Petri aſcendat, qui nulla violentia religionem palliet, ſed …cati Petri ſanam doctrinam doceat. Ego Henricus Dei gratia, cum omnibus noſtris Epiſcopis tibi dicimus, Deſcende, Deſcende.

aaAventinu. Anna. Boiorum, l. 5. p. 452, 453. Onuphrius in Grego…o 7. Paul…s Berniedenſis in … Gregorii 7. p. 83. Cent. Magd. 11. c. 8, 9. Jacobus Uſſerius de Chriſtianarum Eccleſiarum ſucceſſione & ſtatu, c. 5 p. 126Huic Decreto, non ſolum Germaniae, Galliaeque, ſed Italiae quoque Epiſcopi Conventu Ticini acto (or, Papiae Imperatoris juſſu habito, as Onuphrius and others relate) ſubſcripſere, poſitiſque ſanctis Evangeliis, juraverunt, & juramento firmaverunt, nullo modo ſe deinceps (or nunquam) Gregorium pro Papa habituros, recepturos, vel obedientiam exhibituros.

Clerum ſimiliter univerſumque populum tali compellat Epiſtolio Imperator (printed with his other Epiſtles in the forecited Authors.)

Henricus Dei gratiâ Rex, Ʋniverſae Sanctae Romanae Eccleſiae Clero & populo, gratiam, ſalutem, & omne bonum: Haec fides & firma, & inconcuſſa creditur quae ſemper & eadem & praeſenti, & abſenti ſervatur, nec diuturna ejus cui debetur abſentia, nec longi temporis taedio immutatur. Et de alia Epiſtola: Exurgite in eum fideliſsimi; et primus in fide, ſit prmus in ejus damnatione; non autem ut ejus ſanguinem effundatis dicimus: quippe cum major ſit ſibi poſt damnationem poena, vita, quam mors. Sed ut eum, ſi nolit deſcendere; cogatis, et alium communi omnium Epiſcoporum veſtrorum conſilio a Nobis electum, in Apoſtolicam ſedem recipiatis, qui quod iſte in Eccleſia vulneravit, curare velit, et poſsit.

Marianus Scotus writes thus of this Councils proceedings. aaLib: 3. Ae…as 6. Anno 107…. p. 436.In Concilio 24. Epiſcoporum, Abbatum, multorumque Clericorum Wormatiae menſe Martio facto, praeſente Henrico Rege, decretum est, ut bannum Hildebrandi Papae nullus curaret, nec Papa eſſet. bbSupp…tationes in Henri… p: 184Martinus Polonus thus; Imperator vero tunc Wormatiae 24. Epiſcoporum & multorum Nobilium congregato; jubet omnia Decreta Gregorit p. 256Papae **caſſari.ceſſari; ccChronicon abſolutiſſimum An. 1076. p. 221 Albert. Stadius, Anno 1076.Abbas Vſpergenſis ſtories; Habitum eſt Concilium apud Wormacram, ubi praeſente Rege Henrico univerſi pene Teutonici Epiſcopi, praeter Saxones (then in rebellion and confederacy with this Pope) Hildebrandum Papam labdicarunt, mittentes ei Epiſtolam; &c. concluding thus; Tu quoque nulli nostrum amodo eris Apoſtolicus. ddAd Herman. Appendix, An. 1176. p. 346.Bertoldus Conſtantienſis, thus relates the proceedings; His temporibus Henricus Rex per Simoniacam haereſin Eccleſiam faedare non ceſſavit, ſcilicet pro pretio Epiſcopatus, Abbatias, & alia hujuſmodi inveſtiendo, & inter alia crimina etiam excommunicatis communicando. Cum autem Rex jamdudum ſaepe a Papa praemonitus ſe corrigere nollet, & Papa in admonendo nihil proficeret; ad ultimum mandavit ei, quod in Romana Synodo proxima eum excommunicaturus eſſet niſi reſipiſceret. Quae Legatio in oclava Nativitatis Domini ad Regem pervenit. Unde Rex in Septuageſima apud Wormatiam colloquio facto, & aliam in Lombardia apud Placentiam, omneſque quos potuit, obedientiam praedictae Papae exhibendam abiurare fecit; & miſſa Legatione ad Romanam Synodum, quae in proxima Quadrageſima celebrata eſt, ipſum Apoſtolicum ab Apoſtolica ſede contumaciter juſsit deſcendere. Sed miſsi ejus turpiſsime in Synodo tractati, vix a Romanis, adjuvante Papa, evaſerunt. Ipſum autem Regem, Synodo iudicante, fidelitate hominum, regno, et communione privavit, et omnes ei ad Regnum juratos, juramento abſolvit. Omnes Epiſcopos qui Regi sponte contra Papam fuerunt, officio & communione privavit; reliquis autem, qui inviti eidem corspirationi intererant, uſque ad feſtivitatem Sancti Petri inducias dedit.**Hiſt. Angl: Anno 1977. p. 10. & Schaffnaberg. Anno 1076. Matthew Paris regiſters; Imperator collecto Wormatiae 24. Epiſcoporum & multorum Concilio Principum decerni jubet, omnia Decreta et facta Gregorii Papae (qui prius Hildebrandus dicebatur) debere irritari: ibique omne Concilium, praeter paucos, Hildebrandum abjuravit, &c.

The Pope in the mean time to engage the Romans to ſide with him againſt the Emperor, bbAventinus Annal. Boiorum l. 5. p. 45…. Cent. Magd. 11. c. 8. col. 424, 425.Romae concionem in Templum vocat, cum Sacerdotibus, equitatu, plebe, Senatu agit; Caput mundi (inquit) Romani rerum Domini, victor gentium populus, et Imperium et Pontificatum, in quos libuerit, transferre poteſt: (where then is the Popes Supremacy, and Cardinals right of electing Popes without the Romans precedent conſent or privity?) Sicut ante ducentos & ſeptuaginta quinque annos, a Gracis in Germanos tranſtulit: (therefore not Pope Leo the 3d. **See here p. 178, 180.as Pontificians falſly boaſt.) Quemadmodum militem ignavum Imperator exauthorare poteſt, ita milti ducem in injuſtum deſerere licet. Veſtrum munus eſt Quirites, veſtrum eſt beneficium, veſtro ſanguine atque ſudore tantum partum Imperium, quod bonum, fauſtum foelixque ſit. Mecum, filii chariſſimi decernetis, quinam Romae poſthac regnarit, nec me ſuperſtite Rer liberos populo, quem non creavit, imponetur. Poſt haec Gregorius millia talentum, quindicies viritim diſtribuit. Ea a Normannis & Machtylda contributa fuêre. Opes quoque Eccleſieſticas, quibus hacterus pauperes alebantur, militibus & rei bellicae peritis largitus eſt. Quod & Hildebrandini, Gerochus & Paulus non inficias eunt, & hic tanquam benefatum excuſat, & id licere defendit. Romanus ergo hoc donativo oppigneratos, ſpecio…o nomine libertatis ineſcatos, Gregorius facile ad ſe deficere perſuaſit. Dum autem talia fiunt, Rulandus Sacerdos Parmenſis, Literas Imperatoris, Concilii que (Wormatiae) Decretum deferens: aedem ſacram ingreditur, ad Gregorium in Romana Synodo conſedentem pertulit, & abſque omni ſalutationis honore, **See Paulus Bernreidenſis, vita Gregorii 7. p. 83.Tibi (ad Hildebrandum inquit) Caeſar noſter Chriſtianiſſimus, Sanctiſſimi Italiae, Germaniae, Galliae Epiſcopi, ſacer orbis Chriſtianus praecipiunt, ut te munere, quod aſtu, pecunia, gratia occupaſti, confeſtim abdices. Nec enim fas eſt invitis illis,Nota te adverſus authoritatem Imperatoris, contra Chriſtianae Eccleſiae Decretum, ovili Dei ultra incubare. Deinde ad caeteros verſus; Pientiſſimi (inquit) fratres, Paſtorem jure veſtro deligite: deinde ſacratiſſimus Conſul, Tribunus & Princeps veſter, more majorum author fiet: Iſte enim Hildebrandus, neque Paſtor, neque Pater, neque Pontifex; Fur eſt, Lupus, latro atque p. 257Tyrannus. Vix haec fatus erat, Joannes Portuenſis proſilit, facto impetu ſurgens, & immenſa voce clamavit, capiatur, capiatur ingeminat. Fit tumultus: Urbis praefectus & caeteri Parmenſem gladiis ſtrictis circumſiſtunt, in Temploque confodere parant, Ille vix ope Gregorii (ut Paulus refert) evaſit. Poſt haec Pontifex multis verbis, amariſſime in Caeſarem perorat; flagitia, quibus a Saxonibus inuſtus erat, aperte dicit, crimina memoriter recitat: Tum ab omnibus (uti mos gentis: eſt) acclamatum, Immanis Tyrannus a faſtigio rerum deturbetur: truculentiſſimus rei publicae et Eccleſiae hoſtis, ſacro enſe cum ſociis et conſultoribus feriatur, atrociſſimum facinus ferro recidatur. Alius qui Romano Imperio dignus ſit, ſubſtituatur. Gallina tum Romae ovum ſerpente quaſi arte celatum, peperit. Gregorius poſteaquam hujuſcemodi dicta ſunt, ovum Imperium, ſerpentem Regem, qui Romae domicilio Imperii conterendus ſit, interpretatur. Multa dein de innocentia & poteſtate ſua praefatur. Deinde Hildebrandus, velut alter Machabaeus (ut, inquit Gerhobus Reicherſpergenſis) gladium arripiens; B. Petri Apoſtolorum Principis nomine invocato, Caeſarem Anathemate, his conceptis verbis percellit. Henrico Regi, ſilio Henrici Imperatoris, qui contra tuam Eccleſiam inaudita ſuperbia inſurrexit, totius regni Teutonicorum, & Italiae Gubernacula contradico, et omnes Chriſtianos a vincula Iuramenti quod ſibi fecere vel facient, abſolvo; et ut nullus ei ſicut Regi ſerviat interdico. Atque ita abſolvit omnes a juramento qui fidem Regi juraverant, ut contra eum impelleret abſolutio quos fidei tenuit obligatio.

ccAnnal. Boiorum, l. 5. p. 453, 454.Johannes Aventinus in his Annals, preſents us with this larger, and more particular relation of Hildebrands invectives and proceeding againſt the Emperor, after his ſentence denounced againſt him in this Synod, what ſad effects they produced, and what opinion moſt ſober diſingaged men had thereof. Poſtremo ubi hujuſcemodi multa Gregorius dixit, concionem ut bono animo ſit, & ſe Chriſto propitio, fortiter ad reſiſtendum ſacrilego, laſcivo, temerario, injuſto, imperito, ſuperbo, avaro, crudeli, impuro inveni paret, cohortatur. Nordmannos, Machtyldam, Saxones armis invictos, divi Petri rebus ſtudere, alios haud dubie fulmine ſacro attonitos cauſam juſtiorem ſecuturos; beatos denique eſſe proponit, qui perſecutionem patiantur. Poſt haec Concilio dimiſſo, ſexcenta fulmina, totidem tonitrua, diram gradinem, bullas appellant, in Galliam, Germaniam, Italiam mittit. Docet, a ſe Regem qui Chriſtianam Philoſophiam contemnat, Templum ſubver…at Haereticorum author ſit et conſectaneus, execratuni, regnoque ab dicatum. Omnes qui in ejus verba Religione adacti jurarint, et Sacramento ſolutos eſſe, commemorat. Exinde ſe Majorum veſtigia, Patrum ſcita, placita Magiſtorum Eccleſiae, legem divinam, ſummum coeleſtis Theſauri jus, ſe inſequi. Chriſtum Dominum Deum noſtrum D. Petro, ejuſ que ſucceſſoribus Romanis Epiſcopis cenſuram totius orbis humani detuliſſe, eoſdenque caelitus conſtitutos Cenſores eſſe, qui judicarent de moribus, deCuria Coeleſti, atque Spiritibus aeter nis, nedum mortalibus. In arcanis ſacrae Hiſtoriae contineri, divina oracula eſſe; Tu es Petrus, & ſuper hanc Petram aediſicabo Eccleſiam meam, & portae inferi non praevalbunt adverſus eam; Ma… 16. 18. … ▪& Tibi dabo Claves Regni coelorum, Quodcunque ligaveris ſuper terram, erit ligatum & in coelis. Nemo omnium (inquit Septimus) ne Reges quidem atque Imperatores hic excipiuntur. Recitat inde veterum geſta, ubi legamus Hyldericum a Romano Pontifice non ob flagitia, ſed quod inutilis foret, regno amotum; Francoſ que jurejurando, quo illi aſtricti erant, a Primario Urbis Sacerdote abſolutos; ab eodem Pipinum Regem ſubſtitutum eſſe. Imperatoribus Theodoſio, Arcadio, Philippo, Anaſtaſio, Ambroſium, Innocentium, Conſtantinum, Anaſtaſium Epiſcopos ſacris interdixiſſe. Addit, in geſtis divi Peteri contineri, ejus cui Pontifex maximus infenſus ſit, ſermonem, conſpectum, tanquam dirae contagionis peſtem, vitandum eſſe. Proinde concludit, qui quidem animam ſuam ſalvam eſſe velit, Regi devoto per ſacroſanctam Religionem audiens dicto non ſit; imo Vniverſi Imperata mandata que detrectent rebellionem que faciant. Saxonas quoque, veteres amicos Gregorius muneribus explet. Neminem ſpernendum, neminem contemnendum eſſe decernit; quaecunque poteſt largiendo, pollicendo parare, nequaquam cunctatur. Scinditur in contraria populus Germanus ſtudia. Principes apud Oppenhaim, oppidum ſuperioris Germaniae, Rhenum continuum coeunt; pars, ſicut Hugo Alſatius, ob egeſtatem p. 258atque inimicitiam (nemo enim eſt qui omnibus placeat, aut denique hoſte careat) omnia miſceri bello, ubi ditarentur, ac vindictam ſumerent, omnia Marte, cui cuncta licent, ardere avebant. Rudolphus Burgundionum, ac Suevorum regulus, ſenectute venerabilis domi foriſque praeclarus, caeteris Principibus bonis artibus praeſtans, Cui Soror Caeſaris nuptum collocata erat, cum Berchtoldo a Zaringen genero ſuo, cum hoſtibus, quos tamen maxima clade pro Caeſare fratre Uxoris ſuae pugnans affecerat, ſpe Regni ineſcatus, ſentire caepit. Welpho quoque Dux Boiorum nova molitur. Sigefridus Mogontinus Archimyſtes, Hermannus Mediomatricum, Albertus Vangionum Epiſcopus, Willelmus Herſauentium Monachorum antiſtes in Boiaria, Altmannus genere Saxo Bathavenſis Pontifex, cum Gebhardo Suevo Juvavenſium Paſtore, Adalberone Boio, clariſſimis Natalibus orto Wurtzeburgenſium primario Sacerdote, condiſcipulis ſuis (quippe eodem tempore Lutetiae Pariſiorum literis operam dederant) ſub toga & cenſura Sanctiſſimorum Patrum, melius quam ſub armis & ſtrepitu forenſi Caeſarum, tranquillitati & Reipublicae Chriſtiane conſultum iri arbitrabantur. Atque hi omnes quos commemoravimus, ad Saxonas ſine cunctatione, deſerta Caeſaris optimatiumque cauſa, deficiunt, ad praetextum mutatae voluntatis religionem obtendunt. Hainricum communi conſilio abjurant, ſe perpetuo ejus fore hoſtes, quoad vita ſuppetat, jure jurando ſanciunt. Poſtea arma capeſſunt, Caeſari inſidiantur, ejus rebus ſtudentes oppugnant, omnia tumultu, cuncta terrore & luctu complentur. Caedes, incendia fiunt; inſontes & qui neutri parti favebant, qui …idem Regi ſervabant, rebellare recuſabant, pacem & otium bello praeferrebant, armis ſe commiſcere abnuebant, Simonaici Nicolaitae Haeretici appellantur, proſcribuntur, in ſce…eratorum numero habentur, aris ſacris, convivio, colloquio, ſuppliciis, conſpectu a conjuratis arcentur. Sacerdotes, Monachi, Epiſcopi, fratres Germani, amici, cognati, affines, liberi, parentes, miles, tribunus, herus, famulus, pueri, puellae, conjuges, populus, Principes inter ſe diſcordant, diſſentiunt publice, privatim altercantur, rixantur, pugnant, belligerantur, invicem mutuis vulneribus, caede, parricidio, incendiis, rapina conflictantur: agri vaſtantur, fana ſpoliantur, aerarium diripitur, fiſcus exinanitur, villae incenduntur, a designe concremantur, urbes, caſtella vi expugnantur, leges ſilent, arma fervent, omne jus in viribus eſt. Quicquid victori collibuiſſet, victus patitur, virgines rapiuntur, liberi a complexu parentum avelluntur, matres familiae vi conſtuprantur: terra, flumina, humano cruore rubeſcunt. Animae cum corporibus intereunt, ad inferos raptantur, aeternis ſuppliciis mactantur. VVurizeburgenſes, Vangiones, Mediomatrici, Bathavi, Salesburgenſes Epiſcopos ſuos exigunt, quod contra inſtituta Majorum Civibus ſuis ſuadebant, ſolemne fidei polluere, cujus Germaniae populos patientiſſimos eſſe inter illuſtres graveſque rerum authores, licet hoſtes noſtros convenit. Paſtores igitur illi extorres, ſine lare, ſine ovibus errabundi, deſtituti ovili, ad Saxoniam ſe conferunt. Plerique tum privatim, publice indignum facinus clamitant, pro concione Gregorio maledicunt, Hildebrando male precantur, Antichriſtum eſſe praedicant; pietatis ſub ſpecie (inquibant) debacchatur, honeſtis nominibus bonum Publicum ſimulat, titulo Chriſti negotium Antichriſti agitat. In Babylonia,2 Theſſ. 22 Thess 2 in Templo Dei ſedet, ſuper omne id quod colitur, extollitur, quaſi Deus ſit, ſe errare non poſſe, gloriatur: In excolenda gloria ſua pertinacis ſpei, atque concupiſcentiae Imperatoris ſuo arbitrio conſtituendi, ſe devovet; homines non peccatis, ſed lege Chriſti atque Sacramentis ſolvit, pacem, atque pietatem religionis noſtrae labefactat, bella, ſeditiones concitat, ſtupro, caedi, perjuriis, perfidiae, rapinis, incendio ambitionem ſuam occulendam, fabulas comminiſcitur, annales corrumpit, res geſtas invertit, ſed etiam coeleſtia oracula adulterat; divinas Literas falſo interpretando ſuae libidini ſervire cogit, ſacram Hiſtoriam lacerat, inter mulierculas de ſacris Philoſophatur literis. Quicquid dixerit, Legem Dei putat; ad aviditatem ſuam incongrua conquirit teſtimonia, ſententias depravat, ad voluntatem ſuam Scripturam trahit repugnantem. Nimium ſibi de Phariſaeorum ſupercilio ſumit, ut quoſque damnare vel ſolvere arbitretur, cum apud Deum, non ſententia Sacerdotis ſed vita hominis quaeratur. Praeterea Hildebrandus ille divinae Majeſtati refragatur, Chriſtianiſsimo Principi divinitus conſtituto, et a Deo inaugurato reſiſtit: verſutus, fallax, obſcurus, callidus, imperium Orbis, titulo Chriſti, ſub ovina pelle, ambit. Alios, pecudes ignavas, ſtultos, p. 259ſtipites, caudices, Aſinos qui ejus Sycophantias vaframentaque non intelligant, putat. Huc omnes nervos intendit, ut Ducem gregis oppreſſo in ordinemque redacto, in oves deſertus praeſidio Imperatoris licentius impuniuſque graſſetur, SiaaRom. 13. …Rom 13 Omnis poteſtas a Deo est, maxima quoque, nempe Caeſarea ab eo ſit neceſse eſt, bbJoan. 6. 15John 6:15Chriſtus cum eum populum rebus imponere conaretur, aufugit; &ccLu. 12. 13. duos de naereditat… ambigentes, qui eum arbitrum ceperant, ad Caeſarem cui Imperium Orbis terrarum commiſsum eſt; ablegavit. Pontificibus quoque Judaeorum praecepit, ddMat. 22. 21.Matt 22:21Reddite quae ſunt Caeſaris Caeſari; eeMat. 17. 27Matt 17:27Cui vectigal ſolvit, tributum pendit, cenſum dedit. Idem nos, D. Petrus docet,ff1 Pet. 2. 17.1 Pet 2:17 Deum timete, R…gem honore afficite. ggRom. 13.Rom 13D. Pauli praeceptum eſt, Fidem Regi ſervate, quod ſi quiſpiam Caelitum alter docuerit,hhGal. 1.Gal 1 devotus eſto. Flagitium hujuſcemodi Hildebrandi inexpiabile, ſcelus hactenus inauditum, procul ab Orbe Germano abigendum, enſe, (quem Imperator ſupremus ad vindictam malorum Caeſari tradit) reſecandum; lupus ſub ovina pelle ſaeviens, ferro tollendus. Septimus ille non verbis et diſputationibus; ſed vinculis et careere fatigandus eſt. Nempe dictum eſt a Chriſto Deo Opt. Max. Petro ejuſ que ſucceſſoribus, Romanis Epiſcopis.iiMat 16. 23Matt 16:23 Vade retrò Sathana, offendiculvm mihi es: &kkMat. 26. 52.Matt 26:52 Qui gladium acceperit gladio pereat. This was the general verdict paſſed againſt him.