Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 81 – Document 91
GREGORIUS Epiſcopus, &c. Legato Ottoni, &c. Licet tibi, ſi bene meminimus,Literae Papales nuper direxerimus ſcripta noſtra, ut liceat tibi de Monaſteriis Ciſtercienſis ordinis procurationes exigere moderatas, indulgentia conceſſa eidem ordini non obſtante. Quia tamen non eſt intentionis noſtrae, nec credimus eſſe tuae, ut contra ipſorum indulgentiam procurationes ab …s pecuniariae exigantur, mandamus, quatenus cibis regularibus contentus, abſque eſu carnium, cum eos acceſſeris, prout in praedicta indulgentia continetur, procurationes pecuniarias occaſione Literarum hu, uſmodi non patiaris exigi ad eiſdem.
Otto the Popes Legate, having long oppreſſed, pillaged the Realm and Church of England, was ſent for the third time to Rome by the Pope, to be preſent in his intended Council againſt the Emperor, to adviſe him in his ſtraits; whereupon the King not willing to detain him any longer in England, to avoyd the juſt cenſure and diſpleaſure of the Emperor, who had married his ſiſter, *Mat. Paris p. 527.Legatus & Praelati Angliae (ſummoned to the Council) Papalibus mandatis obedientes, licet cum magno periculo, ad tranſalpinandum ſe, inſtantibus diebus natalibus praeparabant. Whereupon the King to ingratiate and oblige the Legate as well to promote his affaires at Rome, as in England, before his departure hence, Knighted and conferred an Annual Penſion on his Nephew, feaſted the Legate publickly at Weſtminſter, and placed him at the feaſt in his own Royal Throne, to the great offence of his Nobles and Subjects, thus related by Matthew Paris.
Henricus Rex tenuit Curiam ſuam apud Westmonaſterium, ubi Magnates RegniAnno 1241. Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 530. Rex Legatum in Regali ſede collocat. quamplurimi feſta cum eo Natalitia celebrarunt. Die igitur Natalis Domini, ad inſtantiam Legati, cui Rex ſummopere placere ſtuduit, cinctus eſt ab ipſo Rege balteo militari nepos ipſius Legati, nomine Advocatus, eidemque quoque redditum contulit Rex triginta librarum properanter, quem idem tyro ſtatim vendidit, ſciens ſe in proximo cum Domino ſuo receſſurum. Et eodem die Rex quendam Provincialem cingulo ſimili ſolemniter inſignivit, & redditu ditavit opulento. Finitis itaque in Eccleſia ſolemniis; Rex in ampliori Regia Weſtmonaſterii pranſurus, Legatum, quem ad prandium invitaverat, in eminentiori loco menſae, ſcilicet in Regali ſede, quae in medio menſae eſt, non ſine multorum obliquantibus oculis, collocavit. Ipſo nempe Rege a dextris ipſius, Eboracenſi vero Archiepiſcopo a ſiniſtris ejus ſeſſionem accipientibus, conſederunt conſequenter tam Praelati quam caeteri Magnates, ſecundum ordinem ſuae dignitatis ac poteſtatis, Rege ſic volente, et convivas diſponente. Quarto vero die Dominicae Nativitatis, Legatus a Domino Papa irrefragabiliter ad Romanam Curiam revocatus, accerſitis Angliae Praelatis valedicens, verſus mare iter arripuit tranſalpinum. Quem cum ſtrepitu tubarum ſuarum, & innumerabili multitudine Nobilium concomitantium, pompoſe nimis uſque ad maris Rex duxit confinia: Et tandem cum ab invicem ſeparandi, hinc Rex, hinc Legatus receſſerunt, profunda traxerunt ſuſpiria, quod tam cito diſjungerentur: licet ſaepedictus Legatus in Regno Angliae irreſtaurabile damnum Eccleſiae, moram jam traxiſſet triennalem.
Igitur in craſtino Epiphaniae, apud Doveram Legatus navem aſcendens, poſt RegalesDiceſſio Ottonis Legati ex Anglia. amplexus & oſcula, Legationis depoſuit inſignia, & transfretans, apporriatam Angliam a tergo ſalutavit, nullo praeter Regem, et quos idem Legatus bonis Regni ſaginaverat, de receſſu ſuo condolente. Nec remanſit eadem hora, (ut veraciter dicebatur) in Anglia tantum pecuniae, (exceptis ſanctorum vaſis et ornamentis Eccleſiarum) quantum a Regno jam extorſerat Anglicano. Praebendas autem, Eccleſias, et varios redditus opimos plus quam trecentos, (a very great number in three years ſpace only) ad ſuam vel Papae contulerat voluntatem. Unde Regnum quaſi vinea expoſita omni tranſeunti, quam exterminavit aper de ſylva, miſerabiliter languit deſolatum. Reliquit autem dictus Legatus Eccleſiam Cantuarienſem, quae eſt inter omnes Angliae Eccleſias nobiliſſima, nimis perturbatam, et in viduitate languentem, cum multis aliis Cathedralibus et Conventualibus Eccleſiis, omni ſolatio deſtitutis. Nec ulla infirma terrae ſolidaverat, ut manifeſto argumento monſtraretur, quod non miſſus erat ad oves quae perierant, protegendas, ſed ad pecuniam, quam invenerat, vindemiandam. (The chief end of the Popes ſending abroad his Legates, into foreign Chriſtian Realms.) Idcirco meritis multipliciter exigentibus, Domino flagellante, per Imperatorem praeparantem muſcipulas, illa praeda meruit ſpoliari; factus praeda de praedatore, ſecundum illud Propheticum: *Iſa. 33. 1.Vae qui praedaris, nonne tu praedaberis? A juſt judgement of God upon this Roman Harpy.
Eodem tempore, permittente vel procurante Papa Gregorio, adeo invaluit Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 535, 536. Curia Romana ſimilis meretrici.Romanae Eccleſiae inſatiabilis cupiditas, confundens faſque nefaſque, quod depoſito rubore, velut meretrix vulgaris et effrons, omnibus venalis et expoſita, uſuram pro parvo, Simoniam pro nullo inconvenienti reputavit, ita ut alias affiries provincias, imo etiam puritatem Angliae, ſua contagione maculavit. Etſi multa, quae ſe offerunt, exempla abundant, unum duxi, ut pateat quam juſte, etſi ſero, excanduit ira Dei in dicta Curia, breviter memorandum.
Dominus Papa Gregorius, cuidam ſuo cupiens ſpeciali ſubvenire, miſſis in Angliam Papa petit redditum centum Marcarum a Monachis de Burgo.literis, quoſdam ſuper Eccleſiis dignoſcitur ſic aggravare. Miſſum eſt tunc temporis Abbati & Conventui de Burgo, mandatum Apoſtolicum cum precibus armatis, & monitis terrificis, ut redditum alicujus Eccleſiae, cujus patronatus ad eos ſpectabat, quae annuatim Centum ad minus valeret marcas, Papae conferrent. Et ſi in duplo plus valeret, bene ei complaceret: concederet autem Dominus Papa ipſis illam Eccleſiam tenendam ab eo ad firmam annuam▪ ita ſcilicet, ut pro ea annuatim Centum Marcas ſolverent Domino Papae, omne reſiduum in proprios uſus convertentes. Et ut memoratos Abbatem & Conventum ad conſenſum hujuſmodi Proviſionis (imo potius pernitioſae pactionis, et Symoniae et occultae fraudis) quaſi proprio uſui neceſſariae, inde facilius Dominus Papa inclinaret, ſcripſit quibuſdam Clericis tranſalpinis, in Anglia optimc beneficiatis, ut ipſos ſuper hoc efficaciter admonerent, deinde compellerent, conceſſa eis poteſtate. Ipſi igitur Papalibus parentes juſſionibus, venerunt Burgum, vocatiſ que Monachis dixerunt, Ecce fratres & amici imminet vobis ad manum magnum Papale beneficium. Poſtulat enim a vobis, quod vos deberetis flexis genibus & junctis manibus ab ipſo humillime poſtulare. Et cum cuncta ſeriatim quae peteret Papa explicaſſent, ſpoſponderunt ipſi, quod quaſi fide juſſores, & fideles executores, omnia haec fideliter ex parte Papae conſummarent, dummodo petita clam, quaſi ſine ſcandalo, concederent poſtulata, facientes de neceſſitate virtutem. Ipſi autem reſponderunt, Se ſine Regis permiſſione hoc facere non poſſe, qui Patronus eſt et fundaror ejus, et multarum in hac regione Eccleſiarum. At ipſi clanculo haec fieri flagitabant, ſimilia in aliis Eccleſiis facturos ſe ſperantes, & ab illa conceſſione ſumentes exempli conſequentiam. Monachi autem nolentes fallacibus circumveniri ſermocinationibus, inducias petierunt; donec Abbas eorum, qui tunc abſens erat, domum rediens, aſſenſum, ſi videret expedire, huic praeberet poſtulationi. Miſerunt igitur ad Abbatem ſuum, hujus rei ſeriem eidem explicantes; Abbas autem per quendam fidelem, & prudentem Clericum ſuum Willielmum de Burgo, Regem & ejus ſuper hoc conſilium eſt affatus, intimans pericula quae inde emergere potuerunt. At Rex comperiens hujuſmodi factum Eccleſiae illius, et conſimili modo aliarum eſſe detrimentum, cum ipſe ſit earum defenſor, patronus et gubernator, laqueos abſconditos, et Romanae Curiae deteſtans avaritiam, prohibuit diſtrictius, ne tam enorme factum amplius etiam aera macularet.
Moreover, the Pope under pretext of the Croſſado againſt the Saracens, cheatedMat. Paris Hiſt. Angl. p. 546. Votum Crucis pecunia data ſolvitur. the people of their monies, and the Holy Land of their vowed aſſiſtance. Circa dies illos, ut quaſi mille argumentis miſera terra Anglicana ſuis bonis viduata ſpoliaretur, fratres Praedicatores & Minores, autentico Domini Papae communiti, in praedicatione ſua plenam peccatorum remiſſionem conceſſerunt omnibus Cruceſignandis pro Terrae ſanctae liberatione. Et ſtatim vel in Craſtino, vel tertia die poſtquam multos devotos ſignaverant, ea conditione a crucis voto eos abſolvebant, ut quantum ſuppetebat facultas, pecuniae ſuae portionem in ſubſidium Terrae ſanctae conferrent largiorem. Et ut ad hoc Anglicos inclinarent pronius ac promptius, ipſam pecuniam aſſerebant Comiti Richardo deferendam, chartam ipſius ſuper hoc certius oſtendentes. Inſuper a ſenibus & valetudinariis, mulieribus, imbecillibus, & parvulis, crucem accipientibus, vel accipere proponentibus, tantundem indulgentiae, accepta prius ab eiſdem pecunia, conceſſerunt, oſtendentes ſuper hoc Comitis Richardi ſcriptum teſtimoniale, a Romana curia impetratum. Et hoc genere emungendi loculos eſt infinita pecunia propter favorem Comitis adquiſita. Quis autem cuſtos aut fidelis diſpenſator inde fuerit, hic jam quaeritur, nam neſcitur.
Moreover after the oppreſſing Legates departure out of England when the Engliſh expected eaſe from their more then Aegyptian Papal Taxmaſters, their bricks were doubled rather then diminiſhed, by new Exactors.
Labentibus autem dierum illorum curriculis, & ludente fortuna in mortalium mutabilitate,Mat. Paris. p. 547. Duo Papales clerici pecuniam per totam Angliam in u…ū Papae exigunt. non adhuc ceſſavit avaritia Romanorum inſatiabilis. Quia poſt receſſum Legati remanſerunt in Anglia duo Papales Clerici, quaſi vices Legati ſupplentes, exactores indefeſſi, ſcilicet Petrus cognomento Rubeus, & Petrus de Supino, autenticum Papale retinentes Procurationes exigendi, interdicendi, excommunicandi, et pecuniam variis modis a miſera Eccleſia Anglicana extorquendi: ut talibus rapinis Eccleſia Romana, ſecundum aſſertionem eorum, quae damnificabatur multiformiter, reſpiraret. Scripſit igitur imperioſe praedictus Petrus Rubeus, qui ſe alteri praeferebat, habens ſe per modum Legati, epiſtolas ſuas & literas autenticas illi Abbati, vel illi Priori, cujus titulus talis praeponebatur, Magiſter P. Rubeus, domini Papae familaris & conſanguineus, ſalutem, &c. Et ſub tali titulo Procurationes, et collectas varias exigebat et extorſit. Praeterea, ſocius ſuus Petrus de Supino in Hyberniam, permittente Rege, ex parte Papae veniens, & autenticum ejuſdem deferens, a Praelatis Hyberniae omnibus, brachio adjutus ſaeculari, cum magna tyrannide collegit. Unde quidam ſuſpenſi Londinum ad eundem Petrum venerunt, ſecundum voluntatem ejus ſatisfacturi. Rediens igitur ab Hybernia idem Petrus in Autumno ſequenti, & Romam tendens, mille & quingentas marcas ſecum clitellis refertis aſportavit.
Per idem tempus Petrus de Supino, clericus Domini Papae, inſtantiſſime ex totaMat. Paris. p. 554, 555. Hybernia pecuniam, ſcilicet viceſimam, per autenticum Papale extorquens collegit, indeque abſque diverſis donativis, mille quingentas marcas reportavit. Magiſter quoque Petrus Rubeus, cujus titulus fuit, Domini Papae familiaris & conſanguineus, ex partibus Angliae Borealibus, & miſſis nunciis per Scotiam, autentico Papali ſimiliter communitus, pecuniam diligentiſſime ac feſtinanter ſtuduit adunando duplicare. Et ſic ſubito refertis clitellis ſub conductu Monachorum Cantuarienſium, apud Doveram clanculo mare tranſierunt. Audierant enim per curſores ſuos expeditiſſimos, quod Dominus Papa irremediabiliter aegrotaret, ita ut jam vel obierat, vel foret in proximo moriturus. Repentinam igitur & clandeſtinam cum praeda ſua fugam, tam per mare quam per terram inierunt, quia timebant, ne Rex certificatus de morte Papae, pecuniam totam quam collegerant, prudenter retinuiſſet, conſilium habiturus, quid inde faceret, cum alius Papa ſuccederer. Et cum vix Franciam ingreſſi fuiſſent, ecce magiſter Walterus de Ocra, nuncius Imperialis, deferens literas Domini ſui de credentia ad Regem feſtinanter, ſed tamen nimis ſero, mandata de ſtatu Curiae Romanae veniens nunciavit, perſuadens, quod ſi adhuc tales in Anglia invenirentur, tam praedam quam praedones retineret. Sed cum didiciſſet, quod elapſi erant, increpans Regis ignaviam, iratus ſtatim receſſit, dolens quod fruſtra adveniſſet. Ipſosigiture veſtigio diligens inveſtigator inſequebatur, ut eorum quaſi vulpecularum Maeandros prudenter perſcrutando, Domino ſuo Imperatori viarum ſuarum diverticula nunciaret. Who met with moſt of their ſpoyles converted to the Emperors uſe.
Pope Gregory having the year before, ſent a Bull to the Archbiſhop of Canterbury, and Biſhops of Sarum and Lincoln, to provide by his Papal Proviſions no leſſe then 300. Benefices which ſhould firſt fall voyd with in their Dioceſſe, for Romans, Italians, and other aliens, to the Kingdomes and Churches great prejudice: the King thereupon iſſued theſe enſuing Writs to the Archbiſhops, Biſhops, Officials and other Eccleſiaſtical officers under writen, to return him a particular of all the Eccleſiaſtical Benefices, Prebendaries and their reſpective values, with the names of the perſons on whom they were conferred. And likewiſe to inquire, what ſums of mony had been levyed for the Popes uſe, what arrears were yet unpaid thereof, and to ſecure them.
REX Venerabili in Chriſto Patri W. Eborum Archiepiſcopo, ſalutem. MandamusClauſ. 25 H. 3. m. 8. dorſo. vobis firmiter injungentes in fide qua nobis tenemini, quatenus per literas veſtras ſine morae diſpendio nobis ſignificetis, quae, et quanta beneficia clerici Romani, et alii, tam Anglici quam ultramarini habeant in Dioceſi veſtra ex collatione, vel proviſione Summi Pontificis, vel Legati, vel alterius proviſoris Authoritate ſedis Apoſtolicae, ſcilicet tam Eccleſiaſtica quam alia beneficia praebendalia; nomin a etiam praedictorum Clericorum nobis ſci…e faciatis. Teſte Rege apud Mer leberg. 12. die Junii.
Eodem modo ſcribitur R. Li…c. R. Lond. W. Carl. H. Elyenſi. R. Roff. P. Hereff. N. Dunholm. R. Sarr. H. Coventr. & Litchf. Archid. Cantuar. Offic. Exon. & Offic. Epiſco. Winton.
After which he iſſued this enſuing Writ:
REX Venerabili in Chriſto Patri W. eadem gratia Eborum Archiepiſcopo Angliae Clauſ. 25 H. 3. m. 1. dorſo. De inquiſitione facienda.primati, ſalutem. Paternitatem veſtram rogamus, quatenus in ſingulis Archidiaconatibus veſtris diligenter inquiri faciatis, quot, et quae beneficia Clerici Romani, ſive Italici habeant in Dioceſi veſtra. Quae etiam beneficia collata fuerunt quibuſcunque Clericis, undicunque fuerint oriundi, per Proviſionem factam authoritate Apoſtolica, ſive beneficia illa conſiſtant in Praehendis, ſive Eccleſiis Parochialibus, et tam de nominibus eorundem beneficiorum, et de eorum valore, quam de nominibus praedictorum Clericorum nos certificare velitis, infra Octab. Sancti Martini. Anno &c. 26. Inquiri etiam faciatis, quantum pecuniae conceſſum fuerit Domino Papae in Dioceſi veſtra in contributione nuper facta in regno noſtro, tam a viris Religioſis, quam ab aliis perſonis Eccleſiaſticis, et quid, et quantum fuerit inde ſolutum, et quantum inde reſtat ſolvendum et a quibus. Et id quod adhuc reſtat ſolvendum de pecunia praedicta, ſalvo colligi in ſingulis Archidiaconatibus veſtris et cuſtodiri faciatis, donec nos inde certificaveritis. Talem igitur & tam diligentem inquiſitionem de praedictis fieri demandetis, quod inde ad praedictum terminum certificari poſſimus, & quod inde vobis ad gratias teneamur ſpeciales. Teſte Rege apud Weſtmonaſterium 27. die Octobris.
What liſtsor certificates were returned by vertue of theſe Writs, I have not yet found amongſt the Records in the White Tower or elſewhere.
The Pope having ſent Peter Rubeo his forementioned Agent into England to ſpoyle the oppreſſed Engliſh Clergy of the ſmall remainder of Treaſure, his Legat Otto had left them, he preſumed to Tax the Clerks attending upon the King, and to grant Proviſions of Prebends and Churches during their vacancy, to the prejudice of the King and his Crown, whereupon the King iſſued theſe enſuing memorable Writs, extant in the Clauſe Rols of this year.
REX Magiſtro Petro Rubeo, ſalutem. Satis vobis expreſſimus tam literatorieClauſ. 25 H. 3. m. 12. dorſo. quam viva voce, quod omnes Clericos in obſequio noſtro ſpecialiter commorantes a contributione facenda ad Subſidium Dommi Papae, eſſe volumus immunes Quapropter Vobis mandamus, quatenus ad contributionem illam a redditibus Petri de Wackering. nichil exigatis, nec aliquid inde capere praeſumatis, & ſi quid inde ceperitis, id ei ſine morae diſpendio reſtitui faciatis. Teſte Rege apud Westmonaſterium, &c.
REX Archidiacono Huntingdon. ſalutem. Cum magiſtro Petro Rubeo ProcuratoriIbidem m. 15. dorſo. Domini Papae dederimus in mandatis expreſſe, quod ad contributionem ad opus Domini Papae factam, ſive faciendam, a Clericis obſequio noſtro fideliter vacantibus nichil exigat, vel aliquo modo extorquere praeſumat. Vobis mandamus firmiter injungentes, ne a magiſtro Nicholao de Farnham in Archidiaconatu veſtro beneficium obtinente, occaſione praedicta aliquid exigatis, vel ad hoc faciendum aliquatenus compellatis, ſine dilatione reſtituentes eidem ſi quid de beneficio ipſius receperitis ad contributionem praedictam, et cohertionem, ſi quam propter hoc feciſtis, penitus relaxando. Et ſic hoc mandatum noſtrum adimplere curetis, quod nos non oporteat ad hoc aliter interponere partes noſtras. Teſte meipſo apud Merleberg. xxvii. die Januarii.
REX magiſtro Petro Rubeo ſalutem, non credebamus de vobis, quod Clauſ. 25. H. 3. m. 15. do…ſo.gratiam noſtram ad opus Domini Papae vobis impenſam velletis per ingratitudinem compenſare, immo potius ipſam gratanter admittere, & *Vos nobis.nos vobis grates opportuno tempore exhibere. Cum igitur alias ſigniſicaverimus vobis expreſſe, quod Clericos obſequio noſtro vacantes a contributione facta ſeu facienda ad opus Domini Papae immunes eſſe volumus, vos ipſos nichilominus, ad contribuend. demandatis compelli, nobis ipſis nullatenus in hac parte deferentes. Super quo miramur plurimum et movemur. Adhuc vobis mandantes et rogantes attente, quatenus nec magiſtrum Nicholaum de Fernham, nec alium nobis ſpecialiter obſequentem adp raedictam contributionem faciendam compelli aliquatenus faciatis, et procuratoribus dictorum Clericorum, ſi quid ab ipſorum redditibus receptum fuerit occaſione praedicta, ſine dilatione reſtitui facientes. Scituri, quod ſingulis Archidiac. ipſorum dedimus in mandatis, quod nichil ab eis exigant vel recipiant ad contributionem praedictam, ſi quid ad hoc receperint reſtituendo.
REX magiſtro Petro Rubeo, ſalutem. Certum & indubitatum habere poteſtis,Ibid. m. 17. quod nunqum fuit intentionis noſtrae, quod Clerici obſequio noſtro ſpecialiter intendentes, neque aliegenae neque indigenae, aliquid contribuerent ad ſubſidium Domino Papae praeſtandum. Et cum alias vobis ſignificaverimus, quod ad quintam praeſtandam ad ſubſidium memoratum nullatenus ſuſtinere vellemus, quod Clerici obſequio noſtro vacantes contributionem aliquam facerent, in hac parte ſpecialius a contributione minori immunes eſſe volumus Clericos ſupradictos. Quapropter dilectioni veſtrae mandamus, attente rogantes, quatenus ordinariis locorum in mandatis dare velitis, quatenus a Clericis obſequio noſtro vacantibus, nihil exigant ad contributionem praedictam vel extorquere praeſumant. Et ſi quid jam ad hoc captum fuerit ab eiſdem, id eis ſine morae diſpendio reſtitui faciatis, nobis ſignificantes, quid ſuper hoc duxeritis faciendum. Teſte Rege apud Windeleſ. Decimo die Januarii.
REX dilecto ſibi in Chriſto Archidiacono Glouc. ſalutem. Significamus & etiamPat. 25. H. 3. m. 6. intus. DeProhibitione Contributionis ad opus Domini Papae factae. viva voce expoſuimus magiſtro P. Rubeo, Nuncio Domini Papae, quod non eſt intentionis noſtrae, nec etiam volumus aliquatenus ſuſtinere, quod vel viros Religioſos vel Clericum aliquem ad contributionem faciendam ad opus Domini Papae compellat. Et ideo vobis Mandamus inhibentes diſtricte, ne ad mandatum ipſius magiſtri Petri, vel ſuorum, viros Religioſos ſeu Clericos, ad contributionem praedictam faciendam aliqua Cenſura Eccleſiaſtica compellatis. Scituri, quod ſi ſecus egeritis, nos contra vos tanquam perturbatorem pacis Eccleſiaſticae, quam conſervare tenemur, modis quibus expedire viderimus, procedemus. Teſte Rege apud Glouc. xi. die Junii.
REX Decano & Capitulo Sancti Pauli London. ſalutem. Cum Eccleſia veſtra Pat. 26. H. 3. m 6. Pro Eccleſia Sancti Pauli London.protectioni Dei et noſtrae vacante ſede ſpecialiter ſit commiſſa, nullatenus ſuſtinere poſſuimus nec debemus, quod ſub praedicta protectione Iuri et libertati ejusdem Eccleſiae in aliquo derogetur. Cum igitur, ſicut audivimus, magiſter P. de Depham. per Petrum de Arch. ſicut dicitur datum a ſede Apoſtolica proviſorem, niſi eidem aſſignaveritis ſtallum in Choro, et locum in capitulo, ſede vacante procuraverit, Eccleſiam veſtram ſuſpendi. Quia hujuſmodi aſſignatio ſi ipſam abſque conſenſu noſtro fieri contingeret, Vobis firmiter inhibemus ne praefato magiſtro P. ſive alicui alii hujuſmodi aſſignationem vacante ſede aliquatenus aſſignetis. Teſte Rege apud Weſtmonaſterium 12▪ die Octobris.
Et prohibitum eſt magiſtro Petro de Arch. ne alicujus authoritate praefatam Eccleſiam ſuſpendere, vel in eadem ſede vacante contra dignitatem Regiam aliquid praeſumat attemptare.
Et prohibitum eſt magiſtro Petro de Depham. ne in hujuſmodi Procuratione contra dignitatem Regiam aliquatenus proſequi praeſumat.
If any Religious perſon did caſt off the habit of his order, and become a Layman, or wander abroad out of his Monaſtery without conſent of his Abbot or general of his Order, the King upon complaint, by his Eccleſiaſtical prerogative, uſually iſſued forth his Writs to apprehend them as Apoſtates, and deliver them over to their Superiors, to be condignly puniſhed; witneſſe this enſuing Writ.
REX Willielmo de Veſcy, & omnibus aliis fidelibus ſalutem. Quia datumPat 25. H. 3. m. 8. dorſo. eſt nobis intelligi, quod quidam frater Siwardus, qui aliquando profeſſus ordine fratrum Praedicatorum, in Scandalum ipſius ordinis receſſit a domo ipſorum fratrum de Berewicke, et tanquam Apoſtata Laicorum obſequio et aliorum, contra honeſtatem ſuae Religionis non erubeſcit adhaerere: Vobis mandamus rogantes, quatenus nullus veſtrum de caetero, ipſum in obſequio veſtro retinere praeſumat, nec impediat, quin fratres ejusdem ordinis, inſiſtentes ad ipſum Siwardum de errore ſuo revocandum, cum ipſum invenerint ſecundum exigentiam ordinis ſui arreſtare poſſint, et tractare. Scituri quod ſine indignatione noſtra praedictum Siwardum in obſequio veſtro retinere vel alias contra ordinem praedictum fovere aut manutenere non poſſitis. Teſte, &c.
Moreover, ſuch was the extent of the Kings prerogative in Eccleſiaſtical affairs, that if any dead perſon was buried in any Place or Church, contrary to his declaration in his laſt will or Teſtament, bequeathing his corps to be interred in ſome other Church, the King upon information thereof iſſued forth Writs, to take up his body and tranſlate it to be interred in the place deſigned by his will: witneſſe this memorable Writ, in the caſe of Aleanora his own Kinſwoman, buried by his own command, in the Priory of St. James in Briſtol, contrary to her teſtament, to be removed, and interred in the Nunnery of Ambresbury.
REX dilectis ſibi in Chriſto Priori & conventui Sancti Jacobi Briſtol, ſalutem.Pat. 25. H. 3. m. intus. Quia pro certo didicimus, quod Alienora quondam conſanguinea noſtra, quam in domo veſtra fecimus ſepeliri, in ultima voluntate ſua corpus ſuum legavit Domui de Ambresbury. ibidem tradendum ſepulturae; Nec decet quoad ſepulturam Corporis ſui, nec in aliis, de quibus Teſtamentum condidit, aliter ordinare quam diſpoſuit; vobis mandamus, quod cum Priorina de Ambresbury, pro corpore illo transferendo ad domum ſuam ad vos venerit, vel aliquos de ſuis miſerit, corpus illud amoveri, et ad domum ſuam deferri ſine impedimento permittatis, Nolumus enim quod alibi ſepeliatur quam in vita ſua fieri diſpoſuit. In cujus &c. Teſte Rege apud Westmonasterium 20. die Octobris.
Edmund Archbiſhop of Canterbury deceaſing, and making executors to diſpoſe of his goods according to his laſt will and teſtament, the King upon his Executors petition iſſued forth this Writ to the Guardians of the Archbiſhoprick, to deliver all the goods belonging of right to the Archbiſhops executors, to and call all his Bayliffs to account for the better execution of his Will.