Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 2 · Document 130
INNOCENTIƲS Epiſcopus, ſervus ſervorum Dei, &c. Abbatibus,Litetae Papales a Praelatis Ang. contributionem exigentes. eorumque Conventibus, exemptis, & non exemptis, in Cantuarienſi Dioceſi conſtitutis, ſalutem & Apoſtolicam benedictionem. Illam de veſtrae ſynceritatis affectibus ſpem gerimus & fiduciam obtinemus, ut quoties ſedi Apoſtolicae matri vcſtrae neceſitatis articulus imminet, ad vos, tanquam dilectos ejus filios et devotos, ac pro ipſius oneribus relevandis ſemper paratos et promptos, incunctanter cum omni fiducia recurrere valeamus. Cum igitur ſedes ipſa Apoſtolica praedicta, per ea quae piae memoriae Gregorii Papae, praedeceſſoris noſtri Authoritate in Anglia aliiſque Regnis Populi Chriſtiani, pro ejuſdem ſedis ſubſidio ſunt collata & collecta, non adhuc a debitorum ſuorum, quae pro catholicae fidei, Eccleſiaſticae libertatis, & patrimonii ſui defenſione (or rather to maintain his unjuſt Wars, and Trayterous deſigns againſt his Soveraign Lord the Emperor) contraxerat, onere valeat relevari, ad veſtrae devotionis effectum, neceſſitate cogente, fiducialiter recurrentes, univerſitatem veſtram, de conſilio fratrum noſtrortm rogamus, attentius monemus per Apoſtolica ſcripta praecipiendo mandantes, et mandando praecipientes, quatenus praeſcriptae neceſſitatis & oneris inſtantia, qua Romana Eccleſia, mater veſtra ſpiritualis graviter perurgetur, affligitur, & pene opprimitur, affectione penſantes, ut convenit, filiali, & compaſſionem ſuper hoc habentes debitam erga ipſam, nobis & ſibi, pro ſolutione debitorum illorum praedictornm, in ea ſubvenire curetis pecuniae quantitate, et ſumma, qualem et quantam dilectus filius noſter Magiſter Martinus, Camerae noſtrae Clericus, & lator praeſentium, vobis ex parte noſtra duxerit declarandam, exprimendamque. Eamque ipſam pecuniam, per vos collatam, dicto Magiſtro Martino, aut ipſius nunciis, infra terminum, quem idem vobis praefiget, aſſignetis; Preces noſtras (or rather inſolent Papal Commands) taliter impleturi, quod nos devotionem veſtram merito commendare poſſimus, & ſuper hoc aliter procedere non cogamur. Datum Laterani, ſeptimo Idus Jan. Pontificatus noſtri anno primo.
Cum autem haec Londini prolata, diligenter a Praelatis omnibus, praecipue tamen ab Abbatibus eſſent intellecta, noluerunt Abbates ſoli reſpondere, ſed adjuncti aliis, quia eodem modo ſcriptum fuit eis, ſtudioſe ſuper his contractaverunt. Conquerenteſque ad invicem, dixerunt: In arcto conſtitutus Rex Dominus & Patronus noſter, & multarum Eccleſiarum noſtrarum fundator & inſtaurator, theſauro deſtitutus, rogat auxilium ad defenſionem & munimen Regni, id eſt Reipublicae, & hoc idem Dominus Papa poſtulat inſtanter pro ipſo Rege: Ecce duplex petitio, utrobique valida & efficax. Supervenit autem alia Papalis non expectata poſtulatio. Prima quia duplex praeponderat, & eſt favore dignior. Ex Regis enim liberalitate aliquam expectamus retributionem: ex Papa vero, nullam. Hinc tamen impetimur, illinc perurgemur: hinc premimur, illinc coarctamur, & quaſi inter incudem & malleum conterimur; & velut inter duas molas exagitamur.
Et dum talia, non ſine cordium cruentatorum amara ſollicitudine, Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 623. 624, 625. Nuncii Imperatoris prohibent, ne Angli faciant Contributiones Papae.diverſimode revolverentur, ad omnium Magnatum notitiam omnia pervenerunt. Perſtrepit murmur in populo, et quid agendum ignorantes, omnes ad Praelatos acceſſerunt, ut uno per omnia conſilio uterentur, quia hoc negotium generalem ſtatum regni contingebat. Et ecce Magiſter Walterus de Ocra, & quidam alii ſolennes nuncii Domini Imperatoris, Londinum advenientes ad Concilium, Epiſtolam Imperialem in medium protulerunt. Et ſtatim, Magiſtro Martino multum murmurante, & inde grunniente, perlecta eſt in praeſentia Domini Regis & totius Concilii. In qua Epiſtola ſe excuſabat Dominus Imperator, de contumacia, ſuper qua reddiderat eum Dominus Papa infamem, aſſerens, ſe velle humiliter juſtitiae parere, & mandatis Eccleſiae ſtare & ſatisfacere. Cui etiam perhibebant teſtimonium Dominus Imperator Conſtantinopolitanus, & Dominus Comes Tholoſanus, per literas ſuas patentes ibidem in propatulo demonſtratas. Juſtificans etiam ſe Dominus Imperator Fredericus in tenore ejuſdem chartae, & per nuncios itidem offerentes, proteſtatus eſt, quod Dominus Papa proterve exigebat ſe ſeiſiri civitatibus & caſtris & terris quibuſdam, de quibus non adhuc conſtat, ſi pertineant ad Imperium vel Eccleſiam; & incarceratos quoſdam, quos tenebat quaſi ſuos ſeductores, liberari, antequam idem Imperator abſolveretur. Timens igitur, ut ait, irretiri, et Papalibus laqueis alligari, ſuppoſuit ſe diſpoſitioni & cenſurae Regum Francorum & Anglorum, ac Barnagii Regnorum eorundem. Nec ſic, ut ait, a Domino Papa exaudiri, nec appendi potuit ejuſdem tam juſta humilitas. Et ſuper hoc conqueſtus eſt graviter univerſis. In calceigitur ſermonis in charta conſcripti, inculcans addit Dominus Imperator Fredericus, cum quadam etiam comminatione adjuncta, quod omnia tranſmiſſa in aurilium Domini Papae, fuerint addita Imperiali the ſauro. Vnde modis omnibus quibus potuit, ſupplicabat, ne Anglici in ſuum detrimentum Papae aemulo ſuo aliquid contribuerent. Addidit etiam, quod ſi Rex Angliae ſuis obtemperaret conſiliis, Regnum Angliae *See here. p. 273. 274, 287, 290, &c.a tributo, quo injuſte Papa Innocentius tertius illud ligaverat, potenter ac juſte liberaret, necnon et ab aliis Papalibus gravaminibus, quibus diatim opprimitur, illud eriperet. Per quod Dominus Imperator multorum corda ſibi conciliavit. Inſertum etiam fuit chartae memoratae, quod ſi Rex huic mandato non obtemperaret, quoſcunque de ſuis in ditione ſua poſſet reperire, gravi puniret ultione. A Letter, advice, reſolution worthy a Magnificent Chriſtian Emperor.
Convenientibus autem iterum Magnatibus cum Praelatis generaliter Londini, ſcilicetConſentiunt Magnates Angliae in auxilio pecuniari praeſtando. a die Purificationis Beatae Mariae in tres ſeptimanas, Concilium ſuper praedictis negotiis & tractatum habuerunt diligentem. Affuerunt etiam illic quorundam abſentium procuratores, videlicet Cantuarienſis & Eboracenſis Archiepiſcoporum, triumque ſedium Epiſcopalium tunc vacantium, ex parte Capitulorum, Coventrenſis, Cicestrenſis & Coventr. Et renovata fuit petitio Domini Regis, ſuper auxilio pecuniari ſibi faciendo. Circa quod de die in diem convenit eos Dominus Rex, tum in propria perſona, tum per internuncios ſolennes, per quos promiſit ſe libertates quas juraverat in Coronatione ſua, ſuper quibus Chartam confecerat, integerrime ſervaturum. Ad quarum etiam tuitionem, rogavit, ut ſinguli Epiſcopi in Diocaeſibus ſuis, ſententiam ferrent in ipſum, et omnes, qui contra memoratas libertates venirent in aliquo articulo. Tandem unanimiter, cum nullo modo ad aliam formam poſſent flecti, conceſſerunt Domino Regi, ad maritandam filiam ſuam primogenitam, de omnibus, qui ten e nt de Domino Rege in capite, de ſingulis ſcutis viginti ſolidos ſolvendos, ſcilicet medietatem ad Paſcha, et aliam ad feſtum Sancti Michaelis. Et cum relatum eſſet Domino Regi, ut ad memoriam tam haec quam praeterita reduceret, recordatum eſt ei, quoties ſimilia a ſuis fidelibus, quos fovere debuit, non depauperare truculenter, & ſine ſolutione promiſſorum, eiſdem extorſerat. Poſt captionem Bedefordiae, ſtatim conceſſum eſt ei Carucagium de tota Anglia, ſcilicet de qualibet Caruca duo ſolidi. In anno ſequenti, quintadecima omnium mobilium. Iterum, iturus in Britanniam, coepit non modicam pecuniam a Praelatis etiam & viris religioſis, Burgenſibus, & Judaeis. Poſt reditum ſuum de Britannia, coepit Scutagium, ſcilicet de Scuto tres Marcas. Item, poſtea conceſſa fuit quadrageſima pars omnium mobilium. Item, poſtea trigeſima pars omnium mobilium. Item, quando maritavit ſororem ſuam Iſabellam Domino Imperatori Frederico, coepit Dominus Rex ad maritagium ſuum Carucagium, videlicet de qualibet Caruca duas Marcas. In nativitate autem filii ſui, in magnum dedecus ſui, multa munera, quae ad magnam ſummam pecuniae aſcenderunt, violenter & impudenter extorſit. Item, iturus in Gaſconiam, coepit a Praelatis, viris religioſis, Burgenſibus, & Judaeis, & a quibuſcunque potuit aliquid abradere, pecuniam multam, imo pene infinitam. Rediens autem a Gaſconia inglorius & ſeductus, juſſit ut Magnates & Praelati ipſi occurrerent etiam uſque ad mare, qui ibidem illum diu expectantes fruſtra, tandem ipſum in muneribus multis & impreciabilibus exceperunt. Similiter & Cives Londinenſes, & alii. Et qui munera nobilia compertus eſt non contuliſſe, aliquo argumento redargutus, damnificabatur. Qualiter autem pro hac praeſenti contributione & omnibus aliis, promiſſa & pacta adimplebit Rex, noverit ille qui nihil ignorat.
Et cum noviſſet Magiſter Martinus Nuncius Domini Papae, quod Magnates Angliae Reſponlum Praelatorum ſuper petitionibus Magiſtri Mar…ini.Regiae contributioni generaliter conſenſiſſent, inhiabat avidius ad negotium ſuum, ad quod miſſus fuerat, conſummandum, quod adhuc ſuſpenſum expectabatur, videlicet de adjutorio Domino Papae pecuniari faciendo. Congregatis igitur omnibus, ait, Veri fratres, ac Domini Romanae Eccleſiae filii dilectiſſimi, in quorum ſinu repoſita eſt tota ſpes Papalis, quid reſpondetis & vos Patri veſtro spirituali ſuper negotiis Romanae Eccleſiae matris veſtrae, ut per Epiſtolam Papalem certificamini, ſic oppreſſae? Domino veſtro temporali obedienter obtemperaſtis, videlicet Domino Regi; Abſit ut Patri veſtro ſpirituali, ſcilicet Domino Papae, in vobis confidenti, et pro ſtatu univerſalis Eccleſiae contra ejus rebelles dimicanti, manum non porrigatis auxiliatricem. At Praelati prudenter conſiderantes ſermones ipſius mellitos & mollitos, favo dulciores, & oleo molliores, cum tamen eſſent in fine felle amariores, & jaculis pungentiores, non ſunt incurvati. Sed praehabita deliberatione, ponentes verbum commune in ore Domini Decani Sancti Pauli Londinenſis, viri diſcreti & facundi, haec ipſi Magiſtro Martino praedicto retulerunt. Domine, respondet tibi univerſitas Praelatorum Angliae, jam de auxilio pecuniari Domino Papae contribuendo, quam de redditibus, quos à ſingulis Eccleſiis ſibi per te Dominus Papa poſtulat exhiberi. Iſta quae proponis, Dominum Regem Angliae ſpecialiter tangunt, generaliter autem omnes Eccleſiarum patronos. Tangunt etiam Archiepiſcopos, et eorum Suffxaganeos, necnon univerſos Angliae Praelatos. Cum ergo Dominus Rex propter infirmitatem, Archiepiſcopi, Epiſcopi, & alii Eccleſiarum Praelati, ſint abſentes, in eorum abſentia, reſpondere non poſſumus, nec debemus: quia ſi id facere praeſumeremus, in praejudicium omnium abſentium fieret Praelatorum. Et illis dictis, venit Johannes Mareſcallus, & alii Nuncii Domini Regis, ad omnes Praelatos, qui de Rege Baronias tenebant in Capite, diſtricte Nota.inhibentes, ne Laicum feudum ſuum Romanae Eccleſiae obligarent, unde a ſervitio ſibi debito privaretur. Haec cum Magiſter Martinus intellexiſſet, ſtatuit his qui aderant diem in medio Quadrageſimae, dum ipſe procuraret Domini Regis adventum & abſentium Praelatorum, ut negotium tunc ſortiretur effectum. Sed illi abſque Regis et aliorum, qui abſentes erant, aſſenſu, praefixum diem admittere noluerunt: unde ſinguli ad propria ſunt reverſi. Veruntamen authoritate novarum Literarum, quibus ad placitum abundabat Magiſter Martinus, iterum aliqui Praelatorum convocati, memoratae contributioni noluerunt conſentire, ſed jam efficatius reſtiterunt, dicentes per praedictum reſponſalem: In primis, paupertas Regni Angliae, cui undique imminent bellorum pericula, non permittit huic exactioni conſentire, quae toto Regno comminatur. Praetextu cujus paupertatis plures adhuc Eccleſiae aeris alieni pondere, & praecipue Monaſteria, praegravantur. Item, cum Legato Cardinali exigente fieret contributio nuper propter onus aeris alieni, quo dicebatur Eccleſia Romana praegravari, in magnum gravamen nostrum, nec tamen in utilitatem Eccleſiae ſit converſa, fortius nunc ſimplici nuncio exigente, timeri poteſt, ne conſimile vel deterius contingat iſta vice. Item, ſi nunc iterum fieret, timeri poſſet non immerito, ne ad conſequentiam traheretur, cum binus actus inducat conſuetudinem. Item, cum in brevi celebraturus Concilium credatur Dominus Papa, & certe jam dicatur, ubi indubitanter Praelati omnes et ſinguli gravabuntur, tum in magnis itineribus, et ſumptuoſis laboribus, tum etiam in viſitationibus, gratis vel non gratis, Domino Papae, aut quibuſdam aliis, quos nunquam munera ſpernere vidimus, faciendis, contingeret, quod per afflictiones afflictis additas, pauci invenirentur, qui poſſent moles hujuſmodi importabiles ferre aut ſuſtinere. Item, cum ſancta mater nostra Eccleſia Romana aere alieno onerata plurimum affligatur, justum eſt & honestum, ut cum pondus hujuſmodi ſuſtinere non praevaleat, ſibi ab univerſis devotis ſuis filiis, qui omnes in brevi cre …untur in Concilio convenire, fiat ſubventio. Et quod principaliter tangit, ab omnibus comprobetur, ut ſic melius Eccleſia relevetur, & ſirguli minus praegraventur. Cum autem haec audiſſet contra exactionem Eccleſiarum & Praebendarum, & auxilii pecuniaris tam efficaciter & conſtanter inferri, dicitur Magiſter Martinus oblatraſſe comminando. Quod Praelati patienter ſufferentes, ſoluto Concilio receſſerunt: In calce Sermonis addentes, Quod Imperiales minas, ſi contribuiſſent amplius, formidabant. Martin thus defrauded of his expected Ayde, betakes himſelf to his Rapines: Et tunc autem inſidiando, manus avidas redditibus vacantibus latentius injecit: Utpote Sarisburienſis Eccleſiae Theſaurariae, quam nepotulo Domini Papae conferri procuravit, & aliis plurimis, de quarum collationibus et ablationibus, ob reverentiam Eccleſiae Romanae honeſtius eſt omittere, quam propter ſcandalum enarrare.
Eodem vero anno, tertio Idus Septembris, conſecratus eſt in Epiſcopum Batonienſem Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 630. Rogerus conſecratur in Epiſc. Batonienſem.Magiſter Rogerus, Sarisburienſis Eccleſiae Ptaecentor, vir eleganter moribus & ſcientia Theologiae praeditus, apud Radingum. Cujus redditibus jam vacantibus, Magiſter Martinus, Domini Papae Clericus, Papali fultus authoritate, avidas manus injecit, cuidam Papae conſanguineo conferendis.
Eodemque tempore, factae ſunt inauditae extorſiones pecuniae et reddituum, Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 626. Mat. Weſtm. p. 180, 181. Martini Cleric… Papae inauditae extorſiones.per Magiſtrum Martinum, Londini commorantem, ſcilicet apud Novum Templum. Per modum enim Legati ſe gerens, licet Legati veſtibus, pro privilegio Regis ſophiſtice ſalvando, non inſignitus, paſſim ſignificavit imperioſe illi Abbati, vel illi Priori, ut ſibi darent et mitterent munera pretioſa, Palefridos deſiderabiles, et in eſculentis et poculentis ſumptuoſa xenia, et veſtimenta adornativa. Quod cum feciſſent, ipſe Martinus remiſit eis quae ei miſſa fuerunt, aſſerens ea eſſe inſufficientia, & praecepit eis, ut meliora ſibi ſub poena ſuſpenſionis et anathematis tranſmitterent. Suſpendit autem omnes a collatione beneficiorum triginta Marcas valentium et ſupra, donec ſuae ſatisfactum foret cupiditati. Vnde miſeri Anglici acerbiorem quam olim ſubierunt filii Iſrael, ſe doluerunt in Aegypto Britannica tolerare ſervitutem.
Hereupon the King iſſued this memorable Writ of Prohibition to this uſurping, oppreſſing Roman Harpy, to ſtop his invaſions upon the Rights of Patrons by Papal Proviſions, which neither he nor his Nobles would or could any longer endure, and whereof they would complain to the Pope and Cardinals, to put a bridle to him: Wherein the King amongſt other things informs him, That no Legates ought to come into the Realm, unleſſe they were ſpecially deſired from the See Apoſtolick, by the King himſelf.