Vindication of Ecclesiastical Volume 3, Volume 2 · Book · Chapter 1 · Document 112 – Document 125
DEfuncto, ut dictum eſt, Richardo Cantuarienſi Archiepiſcopo, decreverunt MonachiMat. Paris Hiſt Angl p. 357, 358. Mat. Weſtm. Anno 1231. p. 130, 131. Mat. Parker Antiqu. Eccleſ. Brit. p. 159, 160. Godwins Catalogue of Biſhops, in the life of St. Edmund. Cantuariae Radulphum de Nevilla, Ciceſtrenſem Epiſcopum, ſibi in Praeſulem poſtulare, qui erat Regis fideliſsimus Cancellarius, et inconcuſſa columna veritatis, ſingulis ſua jura, praecipue pauperibus ſingulis, juſte reddens, & indilate. In multis Regni perturbationibus ſtans directe; non arundo quolibet vento agitata, nec declinans ad dextram vel ſiniſtram. Conſtanter igitur petierunt eum Monachi memorati quaſi digniſſimum & idoneum Eccleſiae ſuae approbatum defenſorem, potentem verbo & opere, ut foeliciter Beato Thomae ſuccederet aſſimilatus, qui de Cancellario factus eſt Archiepiſcopus. Facta igitur rite electione, praeſentaverunt eum Regi viij. Calend. Octobris. Quem Rox gratanter, quantum ad ſe pertinebat, acceptans, de maneriis et rebus aliis ad Archiepiſcopatum adjacentibus, illum protinus inveſtivit: (before his approbation by the Pope, or conſecration here.) Et Monachi Romam profecturi, ad electum ſuum venientes, petierunt ab illo auxilium ad expenſas itineris & ſervitium Curiae Romanae, & ſi qua ſunt ſimilia. Sed ille ſentiens in animo, illud non penitus carere ſcrupulo ſimoniae ac ambitionis, plane affirmavit, quod propter hoc eis nec obolum unum donaret, manus tendens in coelum, & dicens: Domine Deus omnipotens, ſi vocandus ſum, licet indignus, ad Archipraeſulatus officium, fiat hoc te diſponente. Si autem in hac ſollicitudine Cancellariae, ne… non minoris officii, cui aſſignor Regno & populo tuo ſum neceſſarius, non recuſo laborem, fiat voluntas tua. Monachi vero, viri conſtantiam potius, quam rebellionem in hoc verbo penſantes, non ideo minus Romam profecti, electionem ſive poſtulationem factam, petierunt a Papa, ut authoritate ſua confirmaret. Dominus itaque Papa, facta, ut dicitur, a Magiſtro Simone de Langetuna diligenti inquiſitione de perſona poſtulati, reſpondit, illum Curialem eſſe, & illiteratum, rapidum in verbo, ac feſtinum: & quod durius eſt, ſi ad illam dignitatem promoveretur, moliri volentem, ut *Here p. 293▪anhelante ad hoc Rege, cum toto Regno juvante, excuteret Angliam de ſub jugo Domini Papae et Curiae Romanae, qui eidem tenetur ſub tributo, ut ſoluto vinculo tributi, quo irretivit eam Rex Johannes, ſolita Deo et Eccleſiae Sanctae ſerviret libertate. Et ad hoc vellet uſque expoſitionem capitis decertare, innixus juri et appellationibus Stephani Cantuarienſis Archiepiſcqpi, quas fecit ſolenniter idem Stephanus ante Altare Sancti Pauli, in Eccleſia Cathedrali Londinenſi, cum redderet Coronam Angliae memoratus Rex Johannes in manus Legati, conficiens ſcriptum toti mundo execrabile. Papa autem his auditis ſermonibus, Radulphi poſtulationem infirmavit, nulla…ue indicta cauſa pronunciavit ixritum. Sic volo, ſic …u…eo, ſtet pro ratione voluntas. Monachorum poſtulatione caſſata, conceſſit Papa, ut Conventus Cantuarienſis alium Archiepiſcopum, ac ta…em eli…erent, qui ſibi eſſet paſtor animarum ſalubris, et Eccleſiae utilis Anglicanae, et Romanae fidelis ac devotus. Monachi igitur domum reverſi, Conventui retulerunt, quomodo fuerant a ſuo de…ider… defraudati. This was a very high Uſurpation and affront to the King, to reject this Archbiſhop duly and unanimouſly elected by the Monks, and approved by him, only becauſe he was faithfull to the King and Kingdom, and likely to prove an Enemy to the Popes uſurped Intereſt; therefore they muſt elect one faithfull and devoted to the Church of Rome, though treacherous to the King and Kingdom.
The Monks hereupon petitioned the King to grant them his Licenſe to proceed to a new Election, according to the Popes mandate directed to them; in which Papal mandate the King perceiving ſome clauſes prejudicial to the Rights of his Crown, iſſued out this memorable Prohibition to the Monks of Canterbury, not to do any thing prejudicial to the Rights of his Crown, nor to elect any perſon Archbiſhop without his ſpecial Licenſe, nor to ſend any Monks to Rome, by the Popes command, to elect an Archbiſhop there.
REX, dilectis ſibi in Chriſto Priori & Conventui Eccleſiae Chriſti Cantuarienſis, Anno 1232. Pat. 16 Hen. 3. m. 7.ſalutem in Domino. Cum ex parte veſtra acceſſiſſent ad nos quidam Monachi veſtri, petentes a nobis licentiam eligendi, oſtendentes etiam nobis mandatum Apoſtolicum vobis directum de electione veſtra infra certum tempus celebranda, Nos praedictum mandatum diligenter inſpicientes, quaedam in ipſo contenta perſpeximus, per quae quibuſdam caſibus contingentibus, nobis et juri noſtro poſſit praejudicium generari. Hinc eſt quod vobis mandamus diſtricte inhibentes, quatenus occaſione praedicti mandati vobis directi, nihil in praejudicium noſtrum vel juris noſtri attemptare curetis; et praecipue ſi contingat vos mittere aliquos de veſtris ad Curiam Romanam cum poteſtate eligendi; quod ibi nullam electionem celebrent licentia prius a nobis non petita: cum hoc manifeſte in praejudicium, (ſit) tum juris et privilegii noſtri, quam poſſeſſionis noſtrae per conſuetudinem hucuſque approbatae et optentae. Appellamus etiam ne quid contra praemiſſa in noſtri praejudicium attemptare curetis. Et ad innovandam appellationem noſtram coram vobis Magiſtrum R. de Cantilupo, latorem praeſentium procuratorem noſtrum conſtituimus. Teſte meipſo apud Lamph. Undecimo die Marcii.
The Monks in purſuance of this Prohibition, by the Kings Licenſe, elected John Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 359. Mat. Parker Antiqu. Eccleſ. Brit. p. 159, 160.their Prior Archbiſhop, Conventus Cantuarienſis elegerunt J. Priorem ſuum in Archiepiſcopum & Paſtorem animarum ſuarum. Qui cum eſſet Regi praeſentatus, & ab eo receptus, profectus eſt Romam, ut electionem ritè factam, impetraret à ſede Apoſtolica confirmari: whom the King by theſe his Letters Patents approved, deſiring the Pope to confirm him, and likewiſe made new Proctors in the Court of Rome concerning this Election.
DOmino Papae ſalutem. Reverſis nuper in Angliam Nunciis Eccleſiae Cantuarienſis Pat. 16 Hen. 3. m. 7.a Curia Romana, negotio pro quo ſedem Apoſtolicam adierunt infecto. Prior et Monachi ejuſdem Eccleſiae iterato petierunt a nobis licentiam eligendi, optentaque gratanter a nobis licentia, Subprior et Conventus Eccleſiae memoratae, dilectum nobis I. Priorem ſuum unanimiter in Patrem ſibi elegerunt, et Paſ…orem. Cumque ipſum nobis praeſentaſſent, electioni de eo factae tanquam de viro provido et honeſto, Regium aſſenſum praebuimus et favorem. Idque Sanctitati veſtrae duximus ſignificandum, rogantes quatenus favorabiliter, quod veſtrum eſt in hac parte exequi dignemini. In cujus, &c. Teſte Rege apud Merleberg. Viceſimo ſecundo die Martii.
REX, omnibus ad quos praeſentes Literae pervenerint, ſalutem. Sciatis nos dilectos Pat. 16 Hen. 3. m. 7.& fideles noſtros P. Sarracen. & Petrum Grimbald, conſtituiſſe procuratores noſtros ad impetrandum & contradicendum in Curia Romana, vel eorum alterum ſi ambo ad hoc intereſſe non poſſint. In cujus, &c. dur. uſque ad feſtum Sancti Michaelis. Anno, &c. xvi. Teſte meipſo apud Weſtmonaſterium, Viceſimo quinto die Aprilis.
The King to promote his affaires the better in the Court of Rome, where they of late miſcarried though never ſo juſt, granted Annuities to ſome Cardinals, to obtain that juſtice from them by ſuch Penſions, which he could not procure without them, whereof take this one preſident, recorded with the two preceding Patents.
REX, conceſſit Reinero titulo Sanctae Mariae in Coſmedin. Diacono Card. xx.Pat. 16 Hen. 3. m. 7. Marc. ſingulis annis, ad feſtum Sancti Michaelis, percipiendas ad Scaccarium Regis, donec ei in competenti beneficio Eccleſiaſtico providerit. Teſte Rege apud Weſtm. xxvij. die Aprilis.
But yet all this would not prevail againſt the Popes particular deſign to diſpoſe of the Archbiſhoprick of Canterbury to one of his own creatures, by vacating this ſecond election as well as the firſt, though unanimouſly and canonically made by the Monks, and aſſented to by the King, and the perſon elected voyd of any juſt exceptions the Pope could take againſt him, againſt whom he yet thus arbitrarily proceeded.
VEnit eodem tempore Romam Prior Johannes, electus Cantuarienſis, in hebdomadaMat. Paris, Hiſt. Angl. p. 361, 362. Mat. Weſtm. Anno 1232. Mat Parker Antiqu. Eccleſ. Brit. p. 159, 160. Godwins Catalogue of Bps. p. 66, 67. Pentecoſtes. Et cum Literas ſuae electionis Domino Papae exhibuiſſet, praecepit Magiſtro Johanni de Columna, & aliis quibuſdam Cardinalibus, ut examinarent illum, ſi dignus eſſet ad culmen hujuſmodi promoveri. Qui cum examinaſſent per triduum electum illum, in decem & novem, ut dicitur, articulis diligenter; proteſtati ſunt coram Domino Papa, ſe cauſam in ipſo legitimae recuſationis non inveniſſe. Veruntamen viſum eſt Domino Papae in electo memorato, quod nimis eſſet ſenex et ſimplex, et ad tantam inſufficiens dignitatem. Et cum perſuaſſiſſet ei, ut cederet, electus humiliter factae electioni renunciavit, et licentiam petiit repatriandi. Tunc Papa, (cujus ſola voluntas vim legis habuit) conceſſa licentia, Monachis ipſis praecepit, ut alium talem eligerent, cui onus ſuum communicare, et curam poſſet committere paſtoralem.
Hereupon the Monks proceeded to a third Election, Tertio itaque, J. cognomento Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 364. Mat. Parker Antiqu. Eccleſ. Brit. p. 160. & Godwin.Blundus, Clericus apud Oxon. in Theologia ſtu…ens, ac legens, in Archiepiſcopum Cantuarienſem electus eſt. Qui à Rege ſuſceptus, cum Monachis quibuſdam Cantuarienſibus Romam profectus eſt, ut electionem ſuam confirmari…a ſede Apoſtolica impetraret. But this third perſon, though duly elected and approved by the King, ſped no better then the other two elected, being caſhiered by the Pope, as our Hiſtorians thus relate.
PEr idem tempus caſſatus eſt Magiſter Johannes Blundus Cantuarienſis electus. DivulgatumAnno 1233. Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 372. Mat. Parker Antiqu. Eccleſ. Brit. p. 160. quidem erat Romae, quod poſt electionem ſuam acceperat ex dono Petri Wintonienſis Epiſcopi Mille Marcas argenti; praeter alias Mille Marcas, quas eidem Johanni crediderat, ut promoveretur: unde conſtat manifeſtè quod magis ei nocuit quam profuit familiaritas Epiſcopi memorati. Scripſit etiam idem Epiſcopus Imperatori, ut ſuas partes interponeret, circa promotionem praedicti Johannis verſus Papam: unde Papa perpendens notam Symoniae & ambitionis, dixit in corde …uo illud Ovidianum:
Et ſtricto ſupplicat enſe potens.
Unde cor Domini Papae non erat bene cum eo. Praeterea confeſſus fuerat Romae idem Johannes, ut dicitur, quod duo habebat beneficia; quibus cura annexa fuit animarum, contra ſtatuta Concilii generalis; qua praeſumptione, quia *Money will diſpenſe with, and make any thing lawfull at Rome, though prohibited by a General Council.carebat diſpenſatione, creditur reprobatus; licet allegatum fuerit contra, quod ea poſſederat ante Concilium. (You ſee the reaſon of vacating theſe Elections in the Popes enſuing words,) Sed quoniam jam caſſatis tribus Eccleſiae Cantuarienſis electis, praefata fuit diu Eccleſia a paſtore viduata, ſimilis facta Sarae uxori Tobiae, & filiae Raguelis, tot viris viduatae; dedit Monachis, qui cum electo caſſato venerant, poteſtatem eligendi Magiſtrum Edmundum, Eccleſiae Sarisburienſis Canonicum: (which himſelf alone had pitched upon, and recommended to them) virum honeſtae converſationis, & bene literatum, in Paſtorem animarum ſuarum. Cui etiam Pallium tranſmiſit, ne tanta ſedes Metropolitana a Paſtore diutius fruſtraretur. Monachi Cantuarienſes vero qui Roma fuerant, nec ipſum Edmundum, inſtante ne Papa quidem, nec alium quemlibet, niſi de conſenſu Regis et Conventus ſui recipere decreverunt. Papa enim tanquam ex taciturnitate Monachorum, qui aperte contradicere non audebant electo, tranſmiſit Pallium, quo ductus in abſentem, peregrinum et ignotum motu haud ſcimus ex hiſtoriis, (writes his Succeſſor Matthew Parker) but no doubt ſome golden or ſilver ſpring was the true cauſe of this extraordinary Papal favour, and collating of him to this Archiepiſcopal See, without any further election by the Monks that I can finde; About a year after he was conſecrated at Canterbury, (moſt probably by the Kings conſent, he being preſent at his conſecration) thus related by our Hiſtorians.
EOdem anno, (1234. 18. H. 3.) in Eccleſia Chriſti Canturiae conſecratus eſt Aedmundus ejuſdem Eccleſiae electus, a Rogere Londinenſi Epiſcopo, in ArchiepiſcopumMat. Paris, p. 383. Mat. Park. p. 160. Cantuarienſem, Dominica qua cantatur, Laetare Hieruſalem, quae tunc fuit quarto Nonas Aprilis; praeſente Rege, cum xiij. Epiſcopis. Et eodem die Miſſam cum pallio, quod caute ei de curia Romana Simon de Legro, ejus Eccleſiae monachus, detulerat, ſolemniter celebravit.
This See continued voyd above 3. years after Richards death, by reaſon of this Popes vacating three ſucceſſive due elections to it, to make way for Edmund, recommended to it by himſelf, without the Kings or Monks conſent, who by the Popes vacating their 3. former elections without any right ground, but his own Papal pleaſure, found it bootleſſe to withſtand his conſecration, after the Pope had nominated him Archbiſhop and ſent him a Pall as an earneſt of its fruition, in deſpite of King or Covent.
Now I return to my Chronological method interrupted by theſe treble elections, to make them more intelligible and intire.
Anno 1232. The King in a Parliament at Weſtminſter, demanding an Ayde to payAnno 1232. Mat. Paris p. 372. his debts incurred by his Wars: Praelati Regi reſpondentes, dixerunt; quod Epiſcopi multi & Abbates, qui vocati erant, non fuerunt praeſentes, & ſic petierunt inducias, quouſque ad diem certum poſſent omnes pariter convenire. Praefixus eſt itaque dies, a quindecim diebus poſt Paſcha: ut omnibus congregatis, tunc fieret quod erat de jure faciendum. They being backwards to ſupply the King, though overcomplyant to the Popes exactions.
This Popes, his Legates, and Agents uſurpations, by exactions, Proviſions, diſpoſing Churches to aliens, and other Innovations, at this time became ſo intollerably oppreſſive, tyrannical to all ſorts of people in England, that by ſeveral Letters of complaint diſperſed againſt them, there was ſtirred up a general commotion and oppoſition againſt them throughout England, thus Recorded by Mat. Paris.
SUborta eſt hac tempeſtate in Anglia maxima rerum perturbatio, immo utAnno 1231. 1232. Mat Paris Hiſt. Angl. p. 358, 359. Mat. Weſtm. p. 134. Mat Parker Antiqu. Eccleſ. Brit. p. 158. 159. Holinſhed, Speed, Grafton. verum fateamur, indiſcreta praeſumptio, propter Romanorum Inſolentiam Clericorum; quae tam nobiles Regni, quam ignobiles, ad temerariam compulit ultionem ſicut in ſubſcriptis expreſſum continetur. Tali Epiſcopo & tali Capitulo, univerſitas eorum, qui magis volunt mori, quam a Romanis confundi, ſalutem. Qualiter circa nos, et alias perſonas Eccleſiaſticas Angliae, hactenus ſe habuerint Romani et eorum Legati, veſtram non dubitamus latere diſcretionem; beneficia regni ſuis, ſecundum quod eis placet, conferendo, in veſtrum, et omnium aliorum regni intollerabile praejudicium et gravamen. In vos etiam & coepiſcopos veſtros aliaſque perſonas Eccleſiaſticas, ad quos collatio beneficiorum pertinere dinoſcitur, quod magis dignum eſt pro confuſione notari, ſuſpenſionis ſententias fulminando, ne alicui de regno beneficia conferatis, donec quinque Romanis nec dum proprio nomine nominatis, imo, nato Rumfridi, et nato talis et talis, in ſingulis Eccleſiis veſtris per totam dioceſin ſit proviſum, unicuique eorum in redditu centum Librarum. Alia etiam gravamina quam plurima tam laicis et magnatibus regni ſuper advocationibus ſuis, et eorum eleemoſynis, ab eis et anteceſſoribus ſuis datis in Pauperum regni ſuſtentationem, quam Clericis et aliis viris religioſis regni, ſuper rebus et beneficiis, inferendo. Nec praemiſſis contenti, ad ultimum a clericis regni beneficia quae obtinent, ut ea Romanis conferant, non ſecundum quod decet, ſed ſicut eis placet, auferre volentes in eis, illam intendunt prophetiam adimplere: Spoliaverunt Aegyptios, ut ditarent Hebreos, multiplicando Gentem ſuam, non magnificando laetitiam. Sic dolorem dolori nobis et vobis omnibus accumulando, ut melius nobis videatur mori, quam vivere ſic oppreſſi. Vnde licet grave ſit nobis contra ſtimulum calcitrare, tamen quia qui nimis emungit, elicit ſanguinem, nos ſeveritatem eorum animadvertentes, qui ab initio tanquam advenae ſunt ingreſſi Romam, nunc autem nos non tantum judicare, ſed etiam condemnare intendunt, allegantes onera importabilia, quae nec in ſe, nec in ſuos digito movere volunt. De communi conſilia magis eligimus, licet tarde, reſiſtere, quam eorum oppreſſionibus intolerabilibus amplius ſubjacere, ſeu majori ſubjici ſervituti. Hinc eſt quod vobis mandamus, diſtricte inhibentes, quatenus cum nos Eccleſiam, Regem ſimiliter et regnum nitamur a tam gravi jugo ſervitutis eripere, circa eos qui de Romanis vel eorum Redditibus ſe intromittunt, nullas partes veſtras interponere praeſumatis, pro certo ſcituri, quod ſi hujus mandati, quod abſit, extiteritis tranſgreſſores, quae veſtrae ſunt incendio ſubjacebunt, et poenam, quam Romani incurrent, in perſonis, vel poſſeſſionibus veſtris indubitanter incurretis. Valete.
ITem religioſis & aliis, qui habent Eccleſias Romanorum ad firmam, univerſitasProhibitione redderentur firmae vel redditus Romanis. praedicta ſalutem. Cum poſt innumerabiles confuſiones et infinita gravamina, quae Romani, ut ſcitis, Regno Angliae inflixerunt ad praeſens; in praejudicium Regis et Magnatum regni, circa advocationes Eccleſiarum ſuarum, et eorum Eleemoſynas qui Clericos regni ſpoliare nituntur beneficiis ſuis, ut ea Romanis conferant, in majorem regni, et noſtri confuſionem, de communi conſilio magnatum elegimus, licet tarde, reſiſtere, quam eorum oppreſſionibus intolerabilibus de caetero ſubjacere, et eos per ſubtractionem beneficiorum ſuorum per totum regnum, quod aliis intendebant inferre, ſic arctare, ut a regni moleſtatione deſiſtant. Hinc eſt quod vobis mandamus, diſtricte injungentes, quatenus de firmis Eccleſiarum, ſive de redditibus camerarum quas de Romanis habetis, vel debetis eis, de caetero non reſpondeatis. Sed dictas firmas et redditus habeatis paratos incraſtino Dominicae, qua cantatur, Laetare Hieruſalem, procuratori noſtro literatorio a nobis ad hoc dato: Abbates ſcilicet et Priores, in eorum Monaſteriis: a lii vero Praesbyteri, et Clerici, vel laici, ad proprias Eccleſias tradituri. Pro certo ſcientes, quod ſi hoc non feceritis, quae veſtra ſunt incendio ſubjacebunt, et nihilominus periculum, quod Romanis imminet in perſonis imminebit valete. His ita geſtis, praedicta univerſitas miſit per milites & Miniſtros literas has, novo quodam ſigillo ſignatas, quo ſculpti erant duo gladii, & inter gladios ſcriptum erat, *The Pope is here beaten with his own ſword, ſee p. 63. 64, 65.Ecce gladii duo hic; in modum citationum ad Eccleſias regni cathedrales: ut ſi quos invenirent contradictores, juxta quod proviſum fuerat punirent eos.
PER id tempus, 16. Cal. Januarii habitum eſt apud ſanctum Albanum ingens Conſiſtorium Abbatum, Priorum, Archidiaconorum, cum fere tota Nobilitate regni Magiſtrorum & Clericorum: qui omnes ad hoc convenerunt per Mandatum Domini Papae, ut celebrarent divortium inter Comitiſſam Eſſexiae, & virum ſuum; ſi ratio id dictaret. In craſtino autem, Conſiſtorio ſoluto, cum ſinguli redirent ad propria, Clericus quidam Romanus, nomine Cincius, qui Eccleſiae ſancti Pauli Londinenſis erat Canonicus, per praedictam univerſitatem, (ut creditur) non longe a villa ſancti Albani captus eſt, & abductus a viris armatis, & capitibus velatis. Sed Magiſter Johannes Florentius Norwicenſis Archidiaconus, qui huic conſiſtorio affuit, ab hac captione evaſit; & ad urbem Londonienſem fugiens, delituit ibidem multis diebus. Cincius vero poſt quinque ſeptimanas, crumenis (ut dicitur) evacuatis, ad urbem Londinenſem ſanus & incolumis eſt reductus.
ANno Domini 1232. Rex Anglorum Henricus fuit ad Natale apud Wintoniam Cui Petrus ejuſdem urbis Antiſtes neceſſaria omnia procuravit; & feſtiva tamAnno 1292. Mat. Paris, p. 359. Matth. Weſtm. p. 130. Regi, quam ſuis exhibuit indumenta, cum donativis. In illis autem diebus natalitiis diſtracta ſunt horrea de Wingham cujuſdam Romani ditiſſima, per praedictam univerſitatem, ut creditur, a paucis armatis ſervientibus & capitibus velatis. Procurator vero illius Eccleſiae & cuſtos, cum talem violentiam inſpexiſſet, venit ad Vicecomitem regionis; & de violata pace Regis, & injuria Domino ſuo illata ei patenter oſtendit. Ac Vicecomes mittens ad locum miniſtros ſuos cum militibus quibuſdam vicinis, juſſit inquiri, quidnam hoc eſſet. Venientes quoque ad horrea Milites memorati, invenerunt homines illos armatos & ſibi penitus ignotos, qui jam ex maxima parte horrea evacuaverant, & bladum bonis conditionibus & ad commodum totius provinciae vendiderant; ſed & Pauperibus charitative petentibus ex animo conferebant. Milites vero qui advenerant, cum interrogaſſent eos; unde eſſent, qui pacem Regis offendere, & talia facere praeſumebant? illi continuo milites ſeorſum vocantes, oſtendebant Literas Regis patentes adulterinas & ſophiſticas, prohibentes ne quis eos praeſumeret impedire. At milites hoc audientes, tam ipſi quam alii, qui advenerant, pacifice receſſerunt. Sicque infra dies quindecim diſtractis omnibus, armati illi de loco receſſerunt, loculis plene refertis. Tandem cum haec violentia ad notitiam Rogeri Londonenſis Epiſcopi perveniſſet, convocatis Decem Epiſcopis in Craſtino beatae Scholaſticae Londoniis in Eccleſia beati Pauli, omnes hujus violentiae authores Anathematis ſententia percuſſit; involventes etiam illos, qui in Cincium, Londinenſis Eccleſiae Canonicum, manus injecerant violentas, cum univerſitate praedicta, & illis omnibus qui fecerunt ſigillum & literas ſupraſcriptas. So much did theſe Biſhops comply with the Pope out of fear and flattery, to enſlave themſelves, our Church and Realm, to the Tyrany and Rapines of theſe Romiſh Harpyes, whom the people ſtill perſecuted and ſpoiled notwithſtanding this excommunication. For
EOdem Anno diſtracta ſunt horrea Romanorum per totam fere Angliam a viris quibuſdam armatis, et adhuc ignotis, bonis conditionibus, Mat. Paris Hiſt. Angl. p. 362. See Holinſhed, Grafton, Speed, Daniel. in H. 3.et ad commodum multorum. Et opus, licet temerarium, in ſolennitate Paſchali inchoantes, ſine contradictione et libere, quod inceperant compleverunt. Largas eleemoſynas advenientibus diſtribuebant egenis, et quandoque nummos inter pauperes ſeminantes, eos colligere hortabantur. Delituerunt clerici Romani in Abbatiis, de injuriis ſibi illatis murmurare non audentes: quia elegerunt potius res ſuas amittere, quam puniri ſententia capitali. Erant autem hujus temeritatis auctores viri quaſi quater viginti, & quandoque minus, qui magiſtrum habentes Willielmum quendam cognomento Witham (ſive Robertum de Thinge, militem & virum generoſum, ſed ſic palliatum) ejus omnia obtemperabant praeceptis. Sed cum poſt modicum tempus haec quae facta fuerant, ad ſummi Pontificis notitiam pervenerunt, indignatus eſt valde; & miſit literas ad Regem Anglorum mordaces nimis, & increpatorias, quod tales in regno ſuo fieri permiſit rapinas viris Eccleſiaſticis: non habens reſpectum ad ſacramenta quae juraverat tempore Coronationis ſuae, non ſolum de pace Eccleſiae manutenenda, verum etiam de recta Iuſtitia tam clericis quam laicis conſervanda. Mandavit igitur in eiſdem literis Regi, ſub poena excommunicationis et Interdicti firmiter praecipiens; quatenus diligenti facta inquiſitione, ſi quos hujus violentiae inveniret auctores, tam graviter puniret obnoxios, ut ex poena illorum caeteris metum incuteret et terrorem. Dedit etiam Petro Wintonienſi Epiſcopo, & Abbati Sancti Edmundi, per literas in mandatis, ut in Auſtrali parte Angliae, facta inquiſitione diligenti, quoſcunque hujus rei invenirent culpabiles, tam diu denunciarent eos excommunicatos, quouſque Romam venirent a ſede Apoſtolica abſolvendi. Similiter in parte regni Aquilonari, Archiepiſcopo Eboracenſi, Epiſcopo Dunelmenſi, & Johanni natione Romano & Eboracenſi Canonico, idem Papa eadem inquiſitione commiſsa, praecepit, ut illius violentiae tranſgreſſores Romam mitterent abſolvendos, appellatione non obſtante. (Such an imperial mandatory power over the King, Biſhops and ſubjects, thus to cite them to Rome, did he then uſurp.)