Eighteen Sermons, Title page – Dedication
EIGHTEEN SERMONS PREACHED IN OXFORD 1640 Of Conversion, unto God. Of Redemption, & Justification, by Christ. By the Right Reverend James Vsher, late Bishop of Armagh in Ireland.
Published by
Jos: Crabb.
Will: Ball.
Tho: Lye.
Ministers of the Gospel, Who writ them from his mouth, and compared their Copies together. With a Preface concerning the Life of the pious Author, by the Reverend Stanly Gower, sometime Chaplain to the said Bishop.
He being dead yet speaketh.
LONDON, Printed by S. Griffin, for Will: Churchill Book-seller in Dorc…ster. 1660.
Pietate aequè ac Doctrinâ Praecellenti Viro Henrico Henley de Coleway in Comitatu Dorcestrensi Armigero, foreign.
EXimium illud quod semper exhibuisti (vir pientissime) Religionis specimen subsequentes hasce conciones sub nomiminis tui vexillo haud immerito evocavit. Chara adeò Tibimet & cordi sunt Sacrosancta Dei eloquia, ut quod tenuitas nostra & facultatula amanuensis in hâc repraestiterit, nequaquam dubito quin pro singulari tuâ & Pietate & humanitate boni consulere digneris. Authorem quod attinet, Panegyrin ille nullatenus nostram desiderat, quippe omnia quae meditemur Elogia multis parasangis superavit. Excelsum adeo & Sanctimoniae & doctrinae apicem attigit, ut elaborata illa & subsequens Praefatiuncula non immeritò ad caelos ipsum laudibus evexit, & encomiis sacris decoravit. Nostrum est intereā Te, Te inquam (vir Ornatissime) candidū librorum aes…imatorem appellare, qui singulari & pietate & peritiâ praeditus, de usu illorum & emolumento, aequo calculo statuere didicisti. Sagaci igitur has Tibi dicatas conciones dum introspicias oculo, facessant precor & impuri & haeretici illi codices qui indies in lucem gregatim prodeunt, é quorum faetidis myrothecis vitiorum non remedium sed irritamentum, non salubre Alexipharmacon sed exitiale toxicum quam plurimi hauserunt; Imò facessant miselli isti Authores Daemonis impuri spiritu afflati, ut pote qui Reipublicae & Ecclesiae detrimento sat consuluerunt. Non decet liberorum panem canibus objici, nedum canum offas sic liberis ingeri, ut Circaeo quasi fascinati poculo in canes ipsos, in boves, in hircos, in lupos transforma rentur. Interea temporis, tametsi ego (vir colendissime) imperitiae & tenuitatis meae probè conscius sum, minimè tamen dubitem quin & Tibi & aliis eximiè piis, congesta hocce in codicillo apprimè arrideant: spiritualibus enim fidelium palatis, tam aptissime conceptus animi Doctor hic admodum. Reverendus & verè Ecclesiasticus accomodavi…, tam dilucide tradidit, utque pater nutricius ita praemansum cibum in os, & in aures fidelium verba sua inseruit, ut merito primas sui Ordinis tenuit, & sublimi suâ emicuit sphaerâ — veluti inter ignes I una minores. Non equidem ignoro quae regerent prodeunti huic parùm propitii libello, lubricis scilicet Amanuensium memoriis plurima excidisse, veluti ex pertuso dolio effluxa: nec sane inficias ire ausim. Nihilo tamen seciùs — Est quiddam prodire tenus, si non detur ultra. Nec adeo mediocrem hunc nostrum existimamus conatum, ut judicium cujusvis foreign praecipitatum non leviter rejiceremus. Parùm forsis digna tam eruditi Concionatoris authoritate & eloquentiá aliquibus quaedam videantur, at illis qui divina sapiunt, valdè consona & gravitati & veritati sacrosanctae Scripturae reperientur. Luce clariùs patet quid in causa est, omnes omnium aetatum, omnium ordinum homunciones, tantam pervasisse morum corruptelam, nimirum quod nec vitia ferre possumus nostra, nec remedia. Lavacrū Dei planè rejecimus, ideòque a faedissimis vitiorum inquinamentis nondum repurgamur. Quae auribus nostris excepimus, animisque caelitùs impressa persensimus (quicquid homines, vel Daemones contrasentiant aut loquantur) non possumus non palàm divulgare, ne aut propriae stolidissimè experientiae, aut Gratiae divinae petulantissimè refragari videamur. Ah! quoties & Religio & timor (illo concionante) auditorum animos subierunt? Quot mentibus fracti, & alto maerore adeò correpti & exanimati inter depingendos Salvatoris nostri cruciatus evaserunt, ut nullas lacrymarum inducias admitterent, sed spiritus suspiriis, & dolori pectora sua devoverunt, donec ille, ille inquam, qui vulnera divino auxilio fecerat, quasi spiculis & aculeis caelitùs transfixos animos, sanguinis Christi applicatione tempestivè allevàsset? At! at! coelestis hic cecidit Praeco, eodē que ictu ne corruerent etiam conciones illae quàm mellifluae, tanti que plurimis auditorum Emolumenti, ab interitu & oblivione post tot retrò & elapsos annos quibus delituerunt, vindicantur. Et reverâ (absit jactantiae crimen) audacter hoc omnibus editioni harum concionum parum faventibus reponere audemus, non alia usquam extare exemplaria majori Amanuensium diligentia & labore collecta; ideo que nescii, imò dubii annon post tantum silentium alia parùm genuina & ascititia proserperent, Deo (uti speramus) auspice in publicum hoc emisimus. Tuis interim (vir dignissime) manibus haec chartulae dicatae posteris tradentur, nomen que tuum futuris saeculis non injuriâ praedicabunt, & cum illae sileant — Quod benè feceris mercedem tuleris. Deus opt. max. omnibus ingenii & gratiae dotibus magis magis que indies cumulatum, pietatis & religionis orthodoxae, literarum & literatorum Patronum te diutissime incolumem praestet, obnixè ex animo vovet
Tibi (vir Ornatissime) omni observantià addictissimus JOSEPHUS CRABB.