The Resurrection Revealed, Title page – Dedication
ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.
THE Reſurrection Revealed: OR THE DAWNING OF THE DAY-STAR, About to riſe, and radiate a viſible incomparable Glory, far beyond any, ſince the Creation, upon the Univerſal Church on Earth, For a Thouſand yeers Yet to come, before the ultimate Day, of the GENERAL JUDGEMENT: To the raiſing of the Jewes, and ruine of all Antichriſtian, and Secular Powers, that do not love the Members of Chriſt, ſubmit to his Laws, and advance his intereſt in this Deſign.
Digeſted into Seven Bookes: WITH A Synopſis of the whole Treatiſe. AND Two Tables 1 Of Scriptures, 2 Of Things, opened in this Treatiſe.
By DR. NATHANAEL HOMES.
Non prudenter damnant, vel indocti, quod neſciunt, vel docti, quod novum putant, vel aliqui, quodcunque redarguere nequeunt.
LONDON, Printed by Robert Ibbitſon, and are to be ſold by Thomas Pierrepont, at the Sun in Pauls Church-Yard. MDCLIII.
Magnificis, Senatibus, Conciliis, caeteriſque terrarum or bis Dynaſtis, MONITORIƲM IMPERIALE, ex Epiſtolâ Conſtantini Magni, ad Saporem Perſarum Regem, pro Chriſtianis Scriptâ
DIvinam FIDEM conſervans, veritatis luce perfruor; Epiſtola ex Euſeb. de vit. Conſt. l. 4 c. 9. &c.& hujus veritatis luce ductus, divinam fidem intelligo. His igitur, ut res ipſae confirmant, ſanctiſſimum Dei cultum percipiens, hanc colendi rationem, quaſi Magiſtram me habere profiteor, ad cognitionem ſancti Dei. Hujus Dei vim & potentiam auxiliatrices meorum bellorum nactus, ab ipſâ ultimâ oceani orâ exorſis, univerſum inde orbem firmâ & ſalutari ſpe erexi, ita ut omnes Gentes, quae tot tyrannorum dominatu oppreſſae, dum quotidianis calamitatibus cederent, propè extinctae eſſent, meâ operâ meiſque laboribus, ad commodiorem ſtatum revocatae ſint. Hunc Deum, immortali memoriâ me honorare profiteor; hunc liquidâ & purâ mente, celſiſſimâ in ſede locatum, avidiſſimè contemplor. Hunc humi procumbens invoco; omnem ſanguinem execrandum, & odores ingratos, ac deteſtandos abhorrens, omnem terreſtrem è ſacrificio flammam fugiens; quibusomnibus turpiter pollutus. nefandus, & in explicabilis error MULT AS GENTES, ET TOT AS FERE NATIONES, AD PROFUNDISSIMA TART ARA PROJECIT. Nam quae, hujus univerſitatis Deus, ad humanae providentiae neceſlarium uſum benignitate quadam ſuâ in lucem edidit, haec AD CUJUSQUE CUPIDITATEM RAPI nullo modo patitur; puram ſolummodo mentem, & animum, omni labe vacantem, ab hominibus flagitat, quibus ille virtutis, & pietatis actiones ponderat. Bonitatis enim, & MANSUETUDINIS officiis placatur, complectens Mites, TURBULENTOS averſans; amans FIDEM coercens infidelitatem, OMNEMQUE CUM SUPERBIA JUNCTUM DOMIN ATUM PERRUMPENS; arrogantium vim reprimens: QUOS FASTUS EXTULIT DE SOLIO DETURBANS, humiles & injuriarum perferentes, juſtis premiis afficiens Eodem modo JUSTUMETIAM IMPERIUM MAGNI FACIENS, SUIS SUBSIDIIS & OPIBUS COMMUNIT, regiamque prudentiam, pacis tranquillitate conſervat. Minimè ſane errare mihi videor, frater mi, ſi hunc ſolum Deum profiteor OMNIUM DUCEM, & parentem; quem multi hîc cum Imperium tenerent, inſanis erroribus agitati, reſpuere & aſpernari conati ſunt. Sed HORUM TAM ACERBUS EXITUS FUIT, UT OMNIUM MORTALIUM JUDICIO, ILLORUM CALAMITATES, EXEMPLI LOCO PROPONERENTUR SIMILIA SCELERA PERSE QUENTIBUS. In hoc numero ILLUM UNUM fuiſſe arbitror, qui DIVINA IRA, TANQUAM ALIQUO FULMINE ex hoc loco dejectus, in VESTRAS ORAS DELATUS EST,*Valeriani apud perſas Captivitatem intelligit. patefacto de ſuâ famoſâ turpitudine, triumpho noſtro. Sed illud bene cecidit, quod noſtris potiſſimum temporibus, in ejuſmodi SACRILEGOS, tale ſupplicii exemplum editum ſit. Nam & mihi contigit nonnullorum exitus animadvertere, QUI PAULO ANTE, POPULUM DEO CONSECRATUM, NEFANDIS EDICTIS PERTURBAVERANT. Quapropter immortales Deo gratias ago, quòd ſingulari providentiâ, univerſum hominum genus, qui DIVINAM LEGEM COLUNT, AC VENERANTUR, reſtitutâ pace, incredibili laetitiâ, & voluptate afficitur. Ex quo facilè mihi perſuadeo, optimo, tutiſſimoque ſtatu, omnia collocata eſſe; cum per eorum caſtam, & acceptam colendi Dei rationem, & ipſorum inter ſe, de divinâ naturâ conſenſionem, omnes ad ſe Deus rapere, & colligere dignetur. HUNC PRAECLARUM HOMINUM COETUM, CRISTIANORUM INQUAM, de quibus omnis eſt a me ſuſcepta oratio, cum audiam etiam Perſidis potiſſimam partem (quod mihi ſanè eſt gratiſſimum) EXORNASSE, quantâ me putas perfundi voluptate? Tecum igitur praeclariſsimè agitur, & cum ill is etiam, quoniam UTRAQUE VESTRUM HAEC FAELICITAS COMMUNIS EST. Iſto enim modo Deum, hujus univerſitatis Dominum, & parentem, PROPITIUM ET PLACATUM habebis. Hos igitur, quoniam hâc dignitate es, tuae fidei commendo: Hos coſdem, propter inſignem tuam pietatem, tibi in manus trado. Hos, ut DECET HUMANITATEM TUAM, complectere & ama. Sic enim, & TIBI & nobis, iſtâ tua fide IMMENSUM BENEFICIVM praeſtabis.
Annotationes.EN fidem ponit divinam, non traditiones, nec opera, Religio nis, ejuſque cognitionis fundamentum.*Heb. 11.6. Illâ (innuit) ſacras Scripturas, lucem veritatis ſtatuente, ductu certiſſimo, haud Enthyſiaſmorum ſomniis diriguntur fideles**Iſa. 8.20.. Inde (inquit) recta Deum colendi ratio, caetera cultuum inventa profligans & abhorrens, ne in profundiſſima projiciant tartara. Neſciunt Scripturae, vel accumulatam adorationem iis alienam†1 Cor. 10.7. collat. cum Exo. 32, 5.6. ubi Idololatriae accuſantur Judaei, feſtum, Jehovae proclamantes, dum per media humanitus inventa illum venerantur.; vel Chriſtianum, nullâ in ſerie venerationis collocatum*Exteri vocantur quaſi diceret Anglice extravagants, 1 Cor. 5.12 Eph. 2.12, quo minùs Chriſto, per omnia cultus media conſtituta auſcultaret. Non patitur divina voluntas vel modum religionis, vel materiam, AD CVJVSQVE CVPIDITATEM RAPI†Matth. 20.3. & Luke 11.42. Ʋbi minuta legis (dum instituta) non praetereunda; quanto minus Evangelii; ut 1 Cor. 11. de Revelato capite, & crinibus.; nec religioſum a tantillo cultus inſtituti ociari †. Tria ſtatuit Conſtantinus, quaſiſalutis hominum columnas. Fidem nimirum, purae menti inherentem, juſtitiam, & manſuetudinem, actionum omnium moderatrices, praeſertim erga Chriſtianos. Has approbat ſpeciminibus quibuſdam, experientiae notis. Deum ſcilicet coercere INFIDELITATEM, omnemque cum SVPERBIA JVNCTVM DOMINATVM perrumpere. Quos FASTVS EXTVLIT de ſolio deturbat. JVSTVM AVTEM IMPERIVM magnifaciens, ſuis ſubſidiis & opibus communuit. Hunc Deum omnium Ducem, & parentem, qui hîc, cum imperium tenerent, inſanis erroribus agitati, reſpuere & aſpernari conati ſunt, tam acerbo perierunt exitu, ut omnium mortalium judicio, illorum calamitates exempli loco proponerentur, ſimilia ſcelera perſequentibus. In quorum numero, illum unum fuiſſe arbitratur (nempe Valerianum) qui divinâ irâ, tanquam aliquo fulmine, ex Romano Imperio dejectus, in Perſidis oras delatus eſt. Quod bene cecidit, in ejuſmodi SACRILEGOS tale ſupplicii exemplum. Nam & ſibi (ait) contigiſſe nonnullorum exitus animadvertere, qui paulo ante, POPVLVM DEO CONSECRATVM, nefandis edictis perturbaverant. Gratias verò agit Deo immortales, quòd ſingulari providentiâ univerſum hominum genus QVI DIVINAM LEGEM COLVNT AC VENERANTVR reſlicutâ pace, & laetitiâ aſſicitur. Imo, inquit, cum ſummâ cum voluptate audiviſſe, PRAECLARVM ILLUM HOMINUM COETVM (CHRISTIANORVM intelligere ſe ait) potiſſimam partem Perſidis EXORNASSE; ex quo VTRIQVE ILLORVM ſcilicet tam Regi, quam Chriſtianis COMMVNEM CONTIGISSE FAELICITATEM pronunciat. Sic Conſtantinus. Quae omnia, ſpectatu digniſſima, Vos Mundi Magnates, auſcultate, niſi faelices eſtis illi infeliciſsimi, quibus, abundanti mundanorum affluentiâ, vel ocium non eſt, vel non animus, divinam perſcrutandi veritatem; Aures veſtrae ſeu a Delatoribus, ſive Adulatoribus, vel aliquibus, neſcio, quo nomine, Heterodoxis obthurantur, ne alios audiant narraturos. Sed tandem invicta veritas (pro dolor) veſtros percellet animos, caeteroſque, qui aſpernantes Conſtantinianam Chriſtianorum definitionem [Divinam colere legem, venerarique] illorum meditantur, minitantque ruinam. Sic fuit ab initio, teſte Scripturâ,*Mat. 23.34, 35 Conſtantino, innumerorumque experientiâ, & noſtrâ An Deus Sacrilegium patitur inultum iri? Populum Dei, Populum Deo CONSECRATVM nuncupat, eoſque SACRILEGOS, qui populum illum nefandis edictis perturbaverint. Quâ normâ, parique ratione, haud Chriſtianis tantum, verum etiam Judaeis indulgendum eſt. Qui ut veterem venerantur legem, Ita in ſuis primitiis & radice Deo conſecrantur *Rom. 11.16.. Quorum maſſa, ramique, cum Orthodoxum amplectentur Chriſtianiſmum, ut etiam Chriſtiani, PRAECLARVS HOMINVM COETVS cenſendi ſunt; Quique potiſsimum cujuſque regnipartem quam occupant EXORNANT, Communicatâ utrique FOELICITATE COMMVNI.
Vos itaque, terrarum Dynaſtae, exoremini, uti perorat Imperator; ut IS TO MODO, humaniſsimè nimirum excipiendo Chriſtianos, DEVM, hujus univerſitatis Dominum & parentem, PROPITIVM, ET PLACATVM HABEATIS. Hos, inquit, ut DECET HVMANITATEM VESTRAM, complectendo, amandoque, tum vobis, quam NOBIS, iſtâ veſtrâ fide, IMMENSVM PRAESTABITIS BENEFICIVM.
Bene vortat Deus, AMEN, Precatur, NATHANAEL HOMESIƲS.